De krokettenbrigade op het Dashorsterpad

/ sprakeloosid / 3 reacties

Tussen werk en ontspanning in liep ik vandaag mijn 109e klompenpad. Met een collega is er een gewoonte aan het ontstaan om bij bepaalde reclasseringswerkzaamheden het nuttige met het aangename te verenigen. Het nuttige is het bezoeken van een klant, een huisbezoek en dat doen we eigenlijk standaard met zijn tweeën zeker als we de persoon niet kennen. We moesten een man bezoeken, een man zoals er velen zijn, zonder strafblad maar onlangs een smetje opgelopen in het leven. Nu is het sinds een aantal jaren dat de reclassering de opdracht krijgt van het Openbaar Ministerie om eens te praten om te kijken of de ‘zaak’ niet buiten het strafrecht gehouden kan worden. Dat is leuk werk. Zo ook meteen maar een stukje maatschappelijke voorlichting gegeven over de inhoud van mijn werk. Het nuttige is dat we de collegiale nabespreking doen onder het genot van een lunch, brood met twee kroketten. Dit is standaard met een cola light voor haar en een cappuccino voor mij. Er gaat mogelijk een moment komen dat we naast reclasseringswerkers ook een autoriteit worden op het gebied van lunches met kroketten. Wie zal het zeggen?

Naast de geestelijke arbeid en het verzorgen van de inwendige mens moet er ook ontspanning zijn en dat is vaak een klompenpad. Vandaag beginnend bij partycentrum Schimmel in Woudenberg. Al snel zijn we van de doorgaande weg, lopen we over stukjes Grebbelinie en de stilte daalt langzaam op deze middag. Soms is het dusdanig rustig dat geluidjes uit de mobieltjes van het werk de stilte hinderlijk onderbreken. ,, Weet je, zeg ik tegen mijn collega, ,,Dat ik tijdens het werk alle pushbericht van De Gelderlander binnen krijg!” Ik word daar compleet niet goed van soms. Ik doceer dan over de consequenties voor de geestelijke gezondheid van dit soort berichten. Ja want ook bij mij is een portie ‘mansplaining’ niet vreemd. Ik beloof haar hierover een blogje te schrijven. Want dat is het fijne van een klompenpad. Het brengt rust, je kunt bijkletsen met een wandelpartner, maar het brengt ook de nodige creativiteit naar boven. Een ander blogje is geboren op het Dashorsterpad, Pushberichten leiden tot hersendood!

Verder kuieren we verder en tot mijn geluk maak ik de foto die het Dashorsterpad ook bekend maakt op de site van klompenpaden, niet origineel maar wel mooi. Met deze foto zal ik het blog openen neem ik mezelf voor. Voor meer foto’s zie ook Instagram ‘titiissprakeloos’.

Pushberichten leiden tot hersendood

/ sprakeloosid / 1 reactie

Mijn werk als reclasseringswerker brengt met zich mee dat ‘ik’ af en toe in de krant verschijn. Niet als persoon, heel soms als professional maar vooral de mensen met wie ik werk halen het nieuws. Boeven en boevinnen halen kattenkwaad uit en moeten dat verantwoorden bij de rechtbank. Een seintje van een collega of mijn eigen oplettendheid zorgen er voor dat ik wel wil weten hoe de rechtbank geoordeeld heeft en wat de maatschappij ervan vindt. Op mijn werkaccount heb ik derhalve een keer De Gelderlander online aangevraagd en sindsdien krijg ik alle pushbericht. Om ze allemaal te lezen moet ik betalen en dat doet mijn werkgever vast niet. Gemiddeld zo’n vijftien berichten ploppen er tijdens mijn werk op. Ik kan u verzekeren, daar word je niet vrolijk van als mens en dan druk ik me voorzichtig uit.

Een bloemlezing van de oogst van 21 april 2023

  1. Grondwater voor drinkwater is té vervuild. (Provincie wil strengere regels voor boeren)
  2. Lonneke scant twee flessen wijn niet en krijgt een winkelverbod van twee jaar: Dat ik een dief zou zijn vind ik zo erg..
  3. Scheuren in huis en gekmakende trillingen (bewoners pislink om tijdelijk bushalte)
  4. Rob de Nijs opgenomen in ziekenhuis (toestand van de zanger is zorgelijk)
  5. Angstige hond achtergelaten en met riem aan……. (Wie doet nu zoiets?)
  6. Leestip: Ik zal u missen (Twintig jaar lang speelde Bulgaarse straatmuzikant in Arnhem, nu gaat hij naar huis.)
  7. Ik heb me hier letterlijk kapot gewerkt, dit mag niet, dit mag niet verdwijnen (Actievoerders bezetten Zutphense ziekenhuishal)
  8. Geamputeerde vleugels en illegaal bezit (Honderden vogels in beslag genomen bij handelaar in Gelderland)
  9. Belg krijgt zeven snelheidsboetes na dagtripje naar de kust (,,Ik ga nooit meer terug.”)
  10. (éentje gemist in een automatisme te snel weggeklikt)
  11. Advocaat Inez Weskik opgepakt. (Arrestatie zou te maken hebben met Marengo-proces)
  12. Schrik dat kabinet benzine fors duurder wil maken. Rekening bij gewone Nederlander leggen.
  13. Democratie kan weer draaien. (Richard de Mos’vrijspraak wordt door zijn aanhangers gevierd als een nieuw begin. Dit verandert de wereld, we horen er weer bij.)

Of bovenstaande nieuws is en over de wijze waarop het geformuleerd is laat ik aan het oordeel van de lezer. Ik word er eigenlijk redelijk onpasselijk van en dan met name ook in de wetenschap dat de inhoud van de pushberichten vaak maar ten dele de lading dekt. En dan hebben we het hier over het nog over een respectabele regionale krant, De Gelderlander. Ik weet, en u ook, dat er nog veel ergere informatiebronnen en juice-channels zijn.

En er hoeft geen betweter met het vingertje te wijzen en te zeggen, zo werkt nu eenmaal het systeem, er moeten zoveel mogelijk clicks worden bewerkstelligd voor de winst. Ik ben ook niet van gisteren. Ik begrijp dat fake-news niet alleen een politiek middel is, maar vooral ook een winstgevende zaak. Ik realiseer dat nieuwsgaring en het verheffen van het volk een hopeloos ouderwets concept is geworden. Ik wil eigenlijk niets zeggen over communicatie en over de kwaliteit van het nieuws. Ik ben alleen heel erg bezorgd over ons aller publieke geestelijke gezondheid. Heel erg bezorgd en we zien het dagelijks om ons heen voor wie het wil zien. Algoritmes maken de maatschappelijke geestelijke misvorming bovendien nog erger.

Plaatjes en kletspraatjes: Foute gedachten bij het kruis op de Eikelhof.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Deze ochtend bracht me terug naar 1975 bij mijnheer W. van de derde klas. Hij vertelde ons een verhaal dat er in de buurt een oud stenen kruis was. Het stond er ter herdenking van een monnik die er vroeger vermoord was. Het verhaal ging dat het zou gaan spoken als het kruis beroerd of omver gegooid zou worden. De wereld zou vergaan of in ieder geval zal het slecht aflopen met de godslasteraar. Ik zat op een gedegen katholieke school, dus alle kinderen geloofden het meteen op twee jongetjes na. En de onderwijzer zelf geloofde er volgens mij zelf ook niets van. Volgens mij genoot hij wel van de angst en de diepgelovige verontwaardiging van de kinderen. Mijnheer W. was in 1975 al een achterhaalde karikatuur van zichzelf, zelfs op een dorpse katholieke school in het oosten van het land. Het kruis stond op de Eikelhof tien kilometer richting Deventer.

Het stenen kruis bij op de Eikelhof had ik nooit gezien, maar als 9 jarige was ik vastbesloten om al die goedgelovige klasgenoten een poepie te laten ruiken. Ik zal dat kruis wel eens even van de plaats halen en iedereen van hun bijgeloof verlossen. Zo was ik gewoon. Ik was verder ook te lui om er naar toe te fietsen trouwens. Tien kilometer was me te ver om mijn dapperheid te tonen. Vandaag was het zo ver. Ik zou een wandeling maken in de contreien van het stenen kruis. Nu schijnt er in 1973 onderzoek te zijn gedaan naar de achtergrond van het zogenaamde moordkruis. Dus dat het nog levendig was bij mijn klasgenoten in 1975 is ook niet zo vreemd. Het onderzoek heeft trouwens geen duidelijke feiten opgeleverd. Dus ook het verhaal dat het een ruzie betrof tussen twee broers over het liefhebben van hetzelfde meisje leeft nog bij de plaatselijke bevolking.

Onderweg naar de start van de wandeling luisterde ik naar een radioreportage over de vernieling van het Nationaal Museum in Bagdad na de val door de Amerikanen. Vele kunstschatten zijn gestolen en iedereen weet wat er van gekomen is in het Midden-Oosten! Hoe slecht Sadam Hoessein ook was, hij had geen massavernietigingswapens en had niets met 9/11 te maken. Ik was dus al een gewaarschuwd man. Hoewel ik geen concrete plannen had, waarde de vernielzuchtige geest van 1975 blijkbaar nog in me. Vastbesloten om de groene route van 12 kilometer te lopen, zorgde een pijntje in mijn rechtervoet dat ik het niet zou redden waarschijnlijk. Weer een teken. Vol goede moed begon ik aan de wandeling, bij terugkomst zou ik het stenen kruis wel fotograferen. Het was prachtig fris lenteweer en overal stonden de krentenbomen in het nog overwegende prille groen mooi te wezen. Wat me zelden gebeurt, is dat ik de route van de gele pijltjes miste. Wat doe je dan, teruglopen en verder gaan waar weer een aanknopingspunt gevonden is en dat tot twee maal toe. Het gevolg, toch bijna de ‘groene’ route gelopen qua kilometers en de vage pijn in mijn rechtervoet bleef, ook toen ik het kruis fotografeerde. Ja echt, alleen maar fotografern. Ik eerbiedigde het bordje verboden toegang bij het weiland waar het moordkruis stond. Ik was gewaarschuwd.

Voor dat ik naar huis ging, even bij moeders een kopje soep in Raalte gegeten. De pijn in de voet was weg en ik verhaalde haar over de mooie omgeving van het kruis op de Eikelhof. Een volgende keer beter en dan met een rein geweten zal ik de fraaie omgeving nogmaals gaan ontdekken.

Plaatjes en Kletspraatjes: Ondertussen in het bos

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De ochtend na de nacht ervoor.

De zon schijnt door het maagdelijke wit van het Speulderbos.

De eerste druppels vallen van de bomen en de ‘stoom’ komt uit de grond.

De zon doet zijn werk, zullen boeren kunnen zeggen.

Exemplarisch zullen de milieu-activisten kunnen zeggen.

Terwijl de trekkers naar Den Haag opstomen om Nederland te redden van voedselnoden,

terwijl Extinction Rebellion de wereld redt door op de A12 te gaan zitten,

loop ik door het bos.

Vredig en onwetend,

naïef en passief,

onbewust en dom

Met een karrenvracht aan gewetensnood

Met mijn zwarte hond

om me af te vragen

Hoe zou het bos er hebben uitgezien

zonder boeren

zonder activisten en

zonder mij met zwarte hond?

Het Terbroeksepad lekker opgezomerd

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Vastbesloten om vandaag net zulke mooie foto’s te maken dan de Franse fotografe Sabine Weiss. Het was gisteravond te zien op tv. Zij over gewone mensen en ik over gewone klompenpaden. Maar wie of wat zijn gewone mensen en wat is een gewoon klompenpad? Het Terbroeksepad is een gewoon fijne klompenpad. En de foto’s? Die zijn gelukt, maar zal ik eens een geheimpje vertellen, met een strak blauwe lucht kan het bijna niet mislukken. (voor meer sprakeloze foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Bij het begin spotte ik op de bekende startborden dat in het voorjaar/de zomer op dit klompenpad de spotvogel broed!!! Mijn vogelkennis is beperkt, maar bij een spotvogel had ik altijd het idee dat het een licht schertsende wijze van schrijven is? Weer wat geleerd, de spotvogel dus. Maar het is nog wat vroeg voor het broedseizoen, hoewel het lekker fris wandelweer is met een strak blauwe hemel. Als wandelaar van klompenpaden en blogger van flauwe stukjes daarover, zal ik de honneurs waarnemen voor deze spotvogel. Ik zal het Terbroeksepad een beetje opzomeren.

En ik hoefde dat niet alleen te doen, want het gras werd op deze 1e maart al gemaaid bij een van de boerderijen, een onverwacht nies verraadde de eerste stuifmeelkorrels en aan de rafelranden van Zwartbroek stonden in de tuinen van de nieuwbouwhuizen al meerdere lentebloemen. Geinige huizen trouwens, misschien een beetje kitsch voor de kniesoor, maar in ieder geval beter dan veel blokkendozen uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw.

Terugkijkend naar de foto’s van vandaag stel ik vast dat het Terbroeksepad aardig is opgezomerd.

Plaatjes en kletspraatjes: Tripadvisor: Harderwijk

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Meerdere verrassingen vielen mij deze vrije vrijdag ten deel. Geen klompenpad vandaag want ik vond het weer niet helemaal geweldig en ik had al een rondje Speulderbos gelopen met hond. En nu we er toch hier zijn (Noord-Veluwe) stond het Marius van Dokkum museum op mijn lijstje. Ik had ooit in een boekhandel te Oosterbeek een aantal kaarten van de beste man gezien en nu bleek er een museum te zijn in Harderwijk. Daar gaan we naar toe besloot ik. Een fijne overzichtelijke tentoonstelling en Marius van Dokkum live aan het werk in het museum. Hij werkt eens per week een dagje in het museum en dat was vandaag.

Zijn werk doet me denken aan kronkels van Simon Carmiggelt een geniale schrijver. Hij was een soort held van me nadat ik al op mijn dertiende besloot niet meer aan helden te doen, dus ik was liefhebber van Carmiggelt. Willem van Hanegem was tussen mijn 8e en 13e dus mijn enige held, dit terzijde in het kader van de overbodige informatie. De schilder gaf desgevraagd aan dat hij wel eens de schilderende Carmiggelt wordt genoemd.

Even wat mooie kaartjes gekocht voor mijn op ‘elektriek’ fietsende moeder

Door koppelverkoop van museumentrees kon ik ook nog voor een gereduceerd tarief naar het Stadsmuseum van Harderwijk. Lopen in Harderwijk is geen straf. Geen idee wat ik er kon verwachten, maar voor korting doen we natuurlijk alles. Een interactief gedeelte over de inwoners van de stad uit het verleden. Beslist heel aardig gedaan, maar toen kwam voor mij een totale openbaring namelijk: De ridders van Gelre vertellen de geschiedenis van Gelderland, oftewel het voormalige Gelre.  De ridders van Gelre? Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat ligt beslist aan mij, denk ik. In het museum vertellen zij op een laagdrempelige manier en zelfs wat separatistische wijze over de verschillende tijdsvakken door de eeuwen heen over Gelre. Maar wat blijkt, op RTV Gelderland verschijnen ze al sinds mei 2018 bijna wekelijks om historische programma’s te maken. Vermoedelijk ook laagdrempelig, dus als ik even geen zin heb in een vuistdik geschiedenisboek kan ik kiezen uit een keur aan onderwerpen om me de Gelderse geschiedenis verder eigen te maken.

Interactief over de (beroemde) bewoners van Harderwijk

Een weet je wat ik stiekem het leukste vond van de historische wandeling met de ridders van Gelre? Het historisch perspectief was natuurlijk het Gelderse perspectief. Ik vertaalde dat met antipathie jegens de vader des Vaderland en tegen de overheersing van Holland. In hedendaags spraakgebruik, tegen de Oranjes en tegen de Randstad. Goh, dat biedt perspectief in een recalcitrante bui. Bovenal, het is ook een wijze les over geschiedenis. Wiens geschiedenis leer je? Altijd verstandig om hierbij stil te staan. Op de keeper beschouwd, als inwoners van Duiven, zou mijn vaderlandse geschiedenislessen  gelieerd moeten zijn aan het hertogdom Kleef, maar dit terzijde. In een tijd van polarisatie moeten we de verschillen maar niet verder op de spits drijven en elkaar liefhebben. Maar ik kan me zo voorstellen dat je bij een lidmaatschap van de BBB een gratis bezoek aan het Stadsmuseum in Harderwijk kunt krijgen. Een gratis tip voor Caroline.

Over liefde gesproken. Onderstaand werk van Marius van Dokkum sprak mij bijzonder aan. Hoe liefde tussen twee mensen zo karikaturaal gemaakt is, zonder dat er ook maar een spatje van de intensiteit verloren gaat. Er schuilt een heel verhaal achter, misschien wel een Carmiggelt Kronkel? Misschien een volgend blogje. Onderstaande foto is dus de beloofde cliffhanger.

Weet mijn romantische ziel dit plaatje te vangen in een mooi verhaal? Of laat ik het werk van Marius van Dokkum gewoon voor zichzelf spreken.

Op het Laaksepad, linksaf

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Carnaval is in de lucht, tenminste dat zou je denken met nog een week te gaan. Bij mijn wandeling samen met partner moest ik er vanaf het begin aan denken. Het Laaksepad in Hoevelaken was vandaag aan de beurt. En ik had mezelf nog zo voorgenomen, ik ga de grap niet maken, ik pas ervoor, ik doe het niet. Het was een grauwe zondag, later die dag zou er nog wat zon komen, maar dat is mogelijk later. Misschien ook niet. Het is niet koud, dus voor die 10 kilometer heb ik geen flesje water nodig, zo’n dorst zal ik toch niet krijgen. En ja hoor, daar is ie dan toch, Arie Ribbens wandelt verder mee vandaag.

Wij zakken door, we zullen niet verdorsten
En Willem grijp Marietje van achter bij de schouders
Dat wordt weer lachen, dat wordt een dolle boel
Jaha, dat kun je wel zien

BIJ HOEVELAKEN LINKS AF, hele generaties kunnen het meebrullen. En als je maar vaak genoeg links af gaat krijg je een rondje Hoevelaken en kom je bij dezelfde plek weer uit. Een klompenpad bij Hoevelaken en alle malaise vergeten, dat heb ik nu altijd gewild. Malaise is er genoeg, daar ga ik nu niet over hebben.

Een alleraardigste wandeling die ik in ieder geval ga onthouden omdat ik voor het eerste een dierenkerkhof heb bezocht. Het blijft je bij en het nieuwe leven ontpopte zich al op alle graven van de dierbare hondjes en poesjes die bij Hoevelaken begraven lagen, bij Hoevelaken links af, zij wisten het. Krokussen zijn voor mij ook onlosmakelijk verbonden met carnaval.

Halverwege de wandeling werd de wandelaar gevraagd zijn mening te geven over het pad in een ouderwets schriftje. Ik kondigde in dat schriftje aan dat ik dat via mijn blog zal doen. Belofte maakt schuld, dus mijn mening over dit pad voor toekomstige wandelaar en de makers. Het is een afwisselende wandeling die je een indruk geeft van de boerderijen in de omgeving van Hoevelaken, waarbij je de zekerheid hebt dat er voor de mensen die in de omgeving van Hoevelaken altijd een fijne wandeling te maken is in het kastelenlandschap, landerijen en mooie statige lanen. Ik heb ook het gezeur over de hoeveelheid asfalt gelezen. Dat valt enorm mee en ik heb al vaker mijn mening hierover gegeven. De eenzijdige mening dat klompen alleen met boeren worden vereenzelvigd is wel heel rigide. Mijn vader was een kruidenierszoon, hij droeg klompen. Mijn moeder is timmermansdochter, ze droeg klompen, alleen niet naar de kerk. Klompenpaden, kerkpaden, kuierroutes het is me om het even, het hoeft niet alleen door de weilanden om het fijn te hebben. Hoevelaken heeft wat het heeft, en daarmee was het Laaksepad een fijne wandeling, voor mij volwaardig klompenpad. En bent u de weg kwijt: LINKS AF

Plaatjes en Kletspraatjes: What’s new in Nunspeet

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

F. Huysmans, Boerendans, De wals (Danszaal in de Rustende Jager), 1914. Stedelijk Museum Alkmaar, maar tot 25 juni 2023 nog in het Noord-Veluws Museum in Nutspeet

Frans Huysman schilderde de Boerendans en als representant van de Bergense school leefde hij de laatste twintig jaar van zijn leven in Nunspeet. Hij stierf relatief vroeg aan de schildersziekte loodvergiftiging. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nog nooit van Frans Huysman had gehoord, laat staan dat ik zijn Boerendans op mijn netvlies had staan. Zelfs wist ik niet dat Nunspeet van oudsher een kunstenaarsdorp was zoals er zo velen in Europa ontstonden nu de uitvinding van verf in tubevorm rond 1840. Vanaf dat moment kon men zich aan het werken in de open natuur gaan wagen. Dat hoorde ik dan vorige week bij de aankondiging van de expositie over Frans Huysman in Nunspeet. En dat is het mooie van geschiedenis, oorzaak en gevolg zijn daarmee aan elkaar te koppelen. Zonder de verftube geen kunstenaarskolonies in de periferie. En zonder de trein van Utrecht naar Zwolle ook in Nunspeet geen kunstenaarsdorp al is dat nog niet eens zo heel lang algemeen bekend. Veel grote ateliers en hotels uit die tijd getuige wel van (rijke) artistiekelingen, zo ook dorpsherberg De Roskam.

De overzichtstentoonstelling van Frans Huysman was leuk, maar meer nog was ik aangenaam verrast door de kleine maar fijne collectie uit de vaste tentoonstelling van meerdere kunstenaars uit Nunspeet en omgeving. Twee schilderijen van Frans Huysman wil ik jullie trouwens niet onthouden. De eerste is over de watersnoodramp in Zeeland in 1953, actueel omdat het zeventig jaar geleden is. Het was een jaar voor zijn dood en hij moet al behoorlijk ziek geweest zijn volgens mij.

Mijn wenkbrauwen fronsten bij onderstaand schilderij, hoewel ik mijn gezicht meteen weer in een plooi trok. Dit behoeft enige uitleg, maar kijkt u zelf eens naar dit werk van Frans Huysman.

Dit schilderij is uit 1924 (Schoorl) en heeft de naam Griet ……. (foto te onscherp om achternaam goed te kunnen weergeven)

Ik dacht bij het zien van dit schilderij, goh, toen ook al wat is in deze tijd nu zo nieuw aan mannen in vrouwenkleding en andersom en het hele scala aan queerverschijningen? Fout!!!! Ik zag een man in vrouwenkleding, maar het kan ook een vrouw met een mannengezicht zijn, of……. Ik laat me niet meer verlokken tot een definitie over dit werk. Een soort Mona Lisa werk van onze Frans en hij noemt het Grietje …nog wat. En wat dan nog, mijn wenkbrauwen staan weer op hun plek.

Bij binnenkomst in het museum liepen we langs het prachtige gedicht van Bergman met de titel Reisbrief uit 1960.

Mijn interpretatie van het gedicht aangevuld met mijn eigen (voor)oordelen. Mensen uit deze streek waren eenvoudig, arm en stijfkoppig en uiteraard heel christelijk en vroom. Een gratis idee voor een romancier, beschrijf de Veluwse zandige godvrezende armoede uit de periode rond de vorige eeuwwisseling waarin losgeslagen kunstenaars een onderdeel gaan vormen van de godvrezende gemeenschap. Hoe zullen zij de losgeslagen Sodom en Gomarra kunstemakers hebben ontvangen? Frans Huysman is bijvoorbeeld vier keer getrouwd. De dynamiek tussen beide gemeenschappen zijn een roman waard, misschien iets voor Jan Siebelink?

Gedoe op het Griezeveensepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Hedenochtend wilde ik al om half tien in Voorthuizen zijn om de heldere frisheid van het Griezeveensepad te mogen proeven. Vanwege gedoe op het werk wist ik al dat het niet zou gaan lukken. En er kwam nog meer gedoe bij, zelfs bij aanvang van de wandeling en onderweg. Je hebt dat soms zo, iedereen heeft wel een werksoort waar gedoe aan kleeft. Iedereen natuurlijk op zijn eigen manier en zelfs binnen je werksoort zal ieder individu anders reageren. Op het snijvlak van justitie en hulpverlening heb je als reclasseringswerker wel eens gedoe met boeven en boevinnen. En soms is er gedoe met andere instanties die ook het beste voor hebben met de maatschappij, de hulpverlening en hun eigen ego. Zo’n gevalletje dus. Ik kan je verzekeren dat zo’n telefoontje in de bossen van Voorthuizen niet leuk is, maar altijd nog prettiger dan achter een laptop thuis of kantoor. Dit gezegd hebbende vond ik de titel Gedoe op het Griezeveensepad wel pakkend. Het allitereert en bovenal, misschien dat dit mensen van het klompenpad prikkelt. Wat is er mis op ons Griezeveensepad? Nu beste vrijwilligers en andere liefhebbers van klompenpaden in het algemeen en het Griezeveensepad in het bijzonder: ,,Helemaal niets er is alleen gedoe in mijn kop op het Griezeveensepad.”

Al weken had ik me verheugd op de klompenpaden in deze omgeving. Wat wil het geval, we wonen een poosje hier in verband met een verbouwing thuis en het eerste waar ik naar keek, welke klompenpaden heb ik in de buurt nog niet gelopen en die pakken we even lekker mee. De hemel was helder blauw en de lucht knisperde frisheid, zelf na twaalf uur ’s middags toen ik begon. Ik ken mensen in mijn omgeving die het hebben over dat er prana in de lucht zit. Kort uitgelegd via deze site: Deze prana energie of prana levensenergie bevindt zich overal om ons heen. Dat komt omdat er drie bronnen zijn van energie: de zon, de lucht en de grond. Vanuit voorchristelijke tradities is 31 januari tot 2 februari de aanvang van Imbolc, het definitieve einde van de winter en het begin van de lente. En dat was vandaag duidelijk te merken. Ik ben geen bioloog, maar het had wel wat vandaag, hoe je het ook wil noemen en ondanks de ‘mindfucks van het werk.”

Mijn laatste klompenpad dateert van 2 november en dat is al weer drie maanden geleden. Ik had wel wat wandelingen gemaakt tussendoor, maar het kriebelde weer. Het Griezeveensepad is het eerste klompenpad in 2023 en mijn nummer 106 in totaal. Ik had er zin vooral na het lezen van commentaar dat mensen zich stoorden aan de visuele vervuiling van allerhande vakantiehuisjes. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik heb qua omgeving echt wel mijn voorkeuren, maar er zijn mensen die vinden de polder te weinig bosrijk, zandwegen te modderig en een gebrek aan bospaden is vloeken in de kerk van de anti-asfalt-fundamentalisten. Voor mij is het wat het is en iedere wandeling heeft zijn charme. De huisje waren nog beperkt bewoond, maar achter de beukenhagen was duidelijk dat velen hun eigen paleisje hadden gecreëerd lang het Griezeveensepad. En geef ze eens ongelijk. Ik zou bijna een voorstel willen doen om bij in ieder geval één chaletpark door het park te gaan lopen om heerlijk te genieten van de truttige creativiteit op en rond de vakantiehutjes. Als tijdelijk bewoner van een vakantiehuisje in Garderen voel ik me solidair met mensen in deze onderkomens.

Plaatjes en kletspraatjes: Bat out of Hell, eeuwen later.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De hemel kan wachten, eerst naar De Flint. Dat was afgelopen zaterdagavond. De musical van Meatloaf draaide in Amersfoort en we hadden kaartjes. Twee dagen ervoor wist ik niet eens dat er een musical was. Ik wist wel wie Meatloaf was uiteraard. Op een sombere zondag in 1978 komt de jongste broer van mijn vader op bezoek. Hij gaf een LP in ons hand. ,,Hier, moet je maar opnemen Is heel goed!!!” Mijn oom is zoals veel broers van mijn vader een beweeglijk man en zeer enthousiast als ze iets mooi vinden. Zo ook nu, maar hij was op bezoek met zijn vriendin die nog niet echt in de familie bekend was. Volgens mij was dat de vriendin die later mijn tante zou worden. Maar dit ter zijde. Wij snel een leeg cassettebandje organiseren en opnemen maar. Ik was volgens mij net brugpieper. Er werd gedanst op Paradise by the Dashboard Ligth op mijn eerste klassenfeest. Maar de LP kende ik niet. Ik was meteen verkocht en dat is eigenlijk heel mijn leven gebleven. Heaven can Wait dus…..

De Flint in Amersfoort had Bat out of Hell met René van Kooten en Tessa Sunniva van Tol. Ik zou liegen als ik zeg dat ik wist wie ze waren, maar ik weet nu dat het geweldige stemmen zijn die de musical over het leven van Meatloaf magnifiek wisten te vertolken. Ik ga geen recensie schrijven, maar ik kan jullie verzekeren ze waren poepgoed. Ik ben niet echt een musicalfan, maar voor de musical van Meatloaf ben ik qua karakter en leeftijd een exponent van de doelgroep. En dat is dan even schrikken, als volwaardig lid van een doelgroep. Eigenlijk had ik gewaarschuwd moeten zijn, maar ik was het vergeten. Zo’n tien jaar geleden bezochten we een concert van Supertramp in Köln. ,, Goh wat een ouwe lullen allemaal in Duitsland, tot dat je beseft dat jij zelf een van die ouwe lullen bent. Ik was toen midden veertig. Nu zijn we ruim tien jaar verder en wat denk je? Ik kijk in de spiegel van mijn kalenderleeftijd. Ik negeer het, concentreer me me op de voorstelling met de band, samen met René en Tessa. Had ik al gezegd dat ze goed waren?

Genietend op het balkon van de muziek, de voorstelling en denkend aan 1978, de middelbare school en mijn oom en alles wat die tijd aan herinneringen met zich meebracht. En deze LP natuurlijk. In de voorafgaande lezing werd uitgelegd hoe Meatloaf onderdeel uitmaakt van de stroming van de Symfonische Rock, maar toch weer anders. Bovendien was het de meest verkochte LP/CD allertijden doceerde een Twentse docent van het conservatorium in Enschede. Het was een perfecte Memory Lane.

Bijna perfect. Want weet je wat het is. De broekies, brugpiepers en pustenpubers uit 1978 zijn niet alleen ouder geworden, maar ook een beetje meegegaan met de tijd. We zaten op het balkon, en voor ons zaten twee vrouwen. Een setje of BFF, maakt me niet uit. Bij de eerste tonen van de band gedroegen ze zich als stuiterende bakvissen. “Ieder zijn meug dacht ik, wees een beetje meegaand, we hoeven niet allemaal ingetogen te genieten zoals ik. Maar…….ook een boomer doet allerlei dingen met een telefoon. Ze lieten vriendinnen elders mee genieten, regelmatig werd er iets gegoogeld en om de tien minuten moesten de inkomende berichtjes gecontroleerd worden. Wat een aanfluiting die muts in het theater. Pubers moeten nu misschien hun schooltijd zonder mobiel gaan doorbrengen. Dat zouden ze ook met overjarige pubers uit 1978 moeten doen. Dacht je niet wat een achtelijk k** wijf? You took the words right out of my mouth.