17. PARADIJS VAN DE VROUW? uit de serie de kabbelende 100

januari 12, 2014januari 12, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Wandelend door de winkelstraten kom ik bedrijvigheid tegen bij het pand waar De Bijenkorf gevestigd was. Een bestelbusje, mannen achter geblindeerde deuren maken lawaai en een beveiliger ziet erop toe dat de geheimen van achter de blindering ook geheim blijven. De Bijenkorf is het Walhalla voor de meeste vrouwen, te vergelijken met een pot voetbal voor mannen. Een zinnig gesprek is dan niet meer te voeren, de hersenen zijn uitgeschakeld en alle zintuigen zijn gericht op de koopwaar van het meest vermaarde warenhuis van Nederland. Met de dolle dwaze dagen, alleen de naam al, is het allemaal nog een graadje erger. Maar het kan niet meer in Arnhem. Ik kan er niet om treuren, er zijn nog genoeg andere winkels. Bovendien er komt iets anders moois voor meisjes en vrouwen, de Primark. Ik vraag me daarbij af of het om dezelfde vrouwen gaat die de Bijenkorf als hun clubhuis beschouwden?

Ik moet denken aan mijn middelbare schooltijd toen ik het Frans probeerde machtig te worden. Het is nooit echt gelukt. Ik kan een volzin fabriceren. Mocht een Fransman mij verstaan dan zal de vloed aan Frans dat me tegemoet komt te machtig zijn. Ook moest ik boeken lezen. Het is nooit duidelijk geworden of dat percé in het Frans moest, of dat je ook de vertalingen mocht lezen. Gezien mijn staat van Frans, was ik aangewezen op de vertalingen. Dapper begon ik aan ‘Het Paradijs van de Vrouw’ geschreven door Emil Zola. Mijn ouders hadden het in de boekenkast staan. Ik vond er geen klap aan. Het ging over de verwikkelingen rondom het warenhuis Lafayette, één van de eerste in zijn soort. Misschien is dat ook geen leesvoer voor een 17-jarige jongeman. Toch moest er minimaal één dik boek gelezen worden naast de Franse leesliflafjes. Opnieuw de boekenkast van mijn ouders nagespeurd en ja, Simone de Beauvoir. Na de mislukking van Au Bonheur des Dames moest het met de Mémoires d’une jeune fille bien rangée toch lukken. Mogelijk was door het existentialistische gehalte de kost nog zwaarder, maar ik heb me erdoor heen geworsteld. Het eindexamen was zowaar een succes omdat één van de bijpersonen in het boek nog les had gegeven aan de rector, pater Bos. Ik zou zijn laatste kandidaat zijn, ik kon zijn oud-leraar benoemen. Het stemde hem mild.

Zouden de zogenaamde welopgevoede jongedames tegenwoordig wel naar de Primark gaan, of is dat te min voor ze.

De scheurspijkerbroek, om je te bescheuren!

januari 12, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 4 reacties

Ik monster de spijkerbroek van een collega. Hoewel zonder foute bijgedachten, zal ik zeker te lang hebben gekeken. De broek zit vol met scheuren. Ongetwijfeld is de compositie van scheuren zorgvuldig bij elkaar gebracht. Het is mode en al enige jaren. Ik durf niet te beweren of de scheuren in de jeans in 2010 anders gecomponeerd zijn dan in 2014.

Enkele weken terug had ik met mijn zoon, die zich ook een scheurenbroek had aangemeten, een discussie. Uiteraard niet over de scheuren zelf, ik begrijp dat ik, hoe absurd ik het kopen van een scheurenbroek ook vind, die discussie niet kan winnen. Ik sprak met hem over de grootte van een van de gaten. Ik opperde dat zo’n gat snel veel groter zal worden. Bovendien, hoewel de winter nog niet streng was, vreesde ik de kou voor het gestel van mijn zoon. De wind zou vrij spel hebben over zijn linkerbovenbeen. Ik begreep er niets van, maar vond dat wel best.

,,Is er iets?” vraagt mijn collega. Ik herhaal de discussie enkele weken daarvoor met mijn zoon. Ze beaamt dat bij het aantrekken van de broek enige voorzichtigheid geboden was, want de kleine teen kan ongemakkelijk blijven haken. Buiten dat zoiets pijnlijk kan zijn, is verder uitscheuren niet ondenkbeeldig. Verder kan ze me niet uitleggen waarom zo’n broek nu mooi is en gedragen wordt, ook door haar.

Ik probeer die vraag voor mezelf te beantwoorden. In vroeger tijden was een scheur natuurlijk niet wenselijk, zelfs een ramp voor arme gezinnen. Menig vlijtig huisvrouw was derhalve heel handig met draad en naald om scheuren te herstellen en gaten te verhelpen. Soms moesten er nieuwe stukken gezet worden op knieen en ellebogen. Ook dat heeft geleid tot modetrends waarbij nieuwe kledingstukken werden verkochten met stukken (!?!). Nu dus met de spijkerbroek die gescheurd moet zijn. Ondanks de crisis, dragen de meeste dragers de gescheurde spijkerbroek niet uit armoede. Wat is in deze het ‘retro-gevoel’ bij dit kledingstuk?

Is het sexy, is het stoer? Ik google en kom op enkele beduimelde fora die dit vraagstuk bespreken. Inderdaad, veel verder dan dat het ‘gûwôhn’ cool is, komen de meeste bakvissen niet. Vind ik het zelf stoer? Eigenlijk niet, al zie ik er wel veel stoere jongens in lopen zoals mijn zoon, maar dat heeft niets met het kledingstuk te maken. Is het sexy, stukjes blote benen of soms zelfs billen te zien? Misschien, hoewel er kledingsstukken op grote voorraad te koop zijn die veel meer bloot vrouwenvlees laten zien. Dus dat kan niet de reden zijn. En zoals met meer modetrends, ik leg me erbij neer. De mening van een onmodieuze ‘midlifecriser’ is in deze niet relevant. Echter wat mij triggert, is de massale adhesie bij groepen (jonge) mensen om zoiets in een keer leuk te vinden.

Het is eigenlijk bizar dat er ogenschijnlijk een macht in/boven de mensheid aanwezig is, die ons dingen laat doen die rationeel niet te bevatten zijn. Want wees nu eerlijk, het dragen van een gescheurde spijkerbroek heeft weinig rationeels, het kopen ervan is zelfs bovenmatig irrationeel. Als je dan toch zo nodig als een zwerver erbij wilt lopen, dan scheur je toch een oude spijkerbroek en gaat er geen geld aan uitgeven. Nu heb ik al ‘vodden’ gezien die een heel palet aan draadjes geven. De term ‘ton sur ton’ komt bij mij naar boven. Geinig hoor, maar geld hieraan uitgeven, ik begrijp het niet. Om mezelf van repliek te dienen, gooi ik de termen mode & marketing in de discussie. Misschien is dat de sleutel, maar toch vraag ik me af of alles dan maar geslikt wordt door de modieuze mens?

Nu zijn het gescheurde spijkerbroeken, vorig jaar het laaghangende kruis en ooit de foeilelijke broekrokken. Heeft de moderne mens dan geen vrije wil? Of denken we allemaal hetzelfde, zijn we helemaal niet zo uniek? Als er maar genoeg reclame, of zelfs misleidende propaganda tegenaan wordt gegooid, dragen we alles? En dan niet omdat het moet, maar omdat we blijkbaar ergens voelen dat het ook nog mooi is? Dus, om maar een dwarsstraat te noemen zonder in extremen te schieten, als die grote onbekende macht in/boven de mensheid bedenkt dat we allemaal een handdoek als assecoires mee moeten tronen, dan kan zoiets in enkele jaren bewerkstelligd worden. ,,Gûwôhn, lekker nonchalant een rood handdoekje over je schouders laten waperen, is heel handig en kleed zo lekker af.” Voor de feestdagen wordt een witte voorgesteld en voor jonge kinderen is een fluoriserende helemaal vet. Het lijkt raar, maar zo moet het toch ook gegaan zijn met de scheurspijkerbroek. Mijn conclusie is dat de mensheid, inclusief ikzelf, geen eigen mening heeft als het gaat om mode(grillen). De mens is blijkbaar niet in staat om na te denken. Ik dan wel een beetje meer dan de gemiddelde mens, want ik draag geen scheurspijkerbroek.

Alle filmblikken bij elkaar

januari 12, 2014april 20, 2020 / sprakeloosid / 13 reacties

20200420_160030

Hieronder is een lijst van mijn filmervaringen bij elkaar gezet. Als er een ‘eigen filmblik’ van gemaakt is volgt uiteraard de link met beoordeling. De film is echter vaak een consumptie-artikel, waarbij ik niet altijd zin of tijd heb om een stukkie te schrijven. Ze komen dan wel op de lijst. Ook graaf ik in mijn geheugen om waardevolle films te beoordelen volgens mijn eigen onnavolgbare en niet ter discussie staande criteria.

Voor dat ik aan mijn eigen filmblik begon, had ik een top 3 voor mezelf namelijk:

1. The unbearable lightness of being

2. Novocento

3. Der Himmel über Berlin

Misschien komt er ooit een (wisselende) top 10.

Naast films ook boeken uiteraard waar ik wat van vind

Parasite –>8 Een vermakelijk Zuid-Koreaanse film die tot nadenken stemt

The Big Short –> 7,5 Boeiend over een onnavolgbaar onderwerp, iedereen gaat het aan en bijna niemand begrijpt het, geld.

The Shawshank Redemption –> 8+ Mooi pakkend verhaal, maar toch overall net te glad voor een absoluut goede waardering

Youth –> 8+ Mooie plaatjes van natuur en mens, humoristische conversaties, kortom een hele goede film.

31. Publieke Werken –> 6+ Mooie decors, maar verder zeer tegenvallend. Ik heb het boek niet gelezen, dus vergelijken zal ik niet doen.

30. Er is wieder da –> 8 Geinig, indrukwekkend en veel stof tot maatschappelijke introspectie)

29. Into the Wild –> 7

28. Pride –> 7,5 (geen recensie.) Echt Brits, maatschappelijk geëngageerd, humoristisch met duidelijk een feel-goodrandje.
27. Im Labyrinth des Schweigens –>8,5 Leerzaam om over na te denken, maar zonder depressief naar buiten te komen.

26. Viva la libertà –> (geen recensie) 7,5 Lichtvoetig en amusant met leuke nadenkers

25. Boyhood –> (geen recensie) 8+ , on-Amerikaans, meeslepend en nog veel nadenkplezier achteraf.

24. Aanmodderfakker –> eindbeoordeling 5-

23. Bon Dieu –> 7-

22. Samba –> 8-

21. Clouds of Sils Maria –> 7-

20. Die andere Heimat –> 9,5 Geen echte Filmblik, wel een ode aan de film

19. Nelson Mandela, Long Walk to Freedom –> 7,5

18. The Butler –> 8+

17. Het diner –> 7+

16. The Great Gatsby (2013) Spat op sommige momenten van het doek, geeft mooi tijdsbeeld –> eindbeoordeling 7,5

15. Hannah Arendt Een film die veel stof tot nadenken geeft op veel gebieden –>eindbeoordeling 8

14. Made in Dagenham Mooie mix van politiek, sfeerplaatjes en menselijk drama –> eindbeoordeling 7,5

13. Mamma Mia Ik ben nu eenmaal een ABBA fan, niet eens meer stiekem –> eindbeoordeling 8

12. Rabat Ik zou graag meegereisd zijn naar Rabat –> eindbeoordeling 7,5

11. Gooische Vrouwen Ik heb Linda de Mol best wel eens goed zien acteren, maar dit is niet aan mij besteed –> eindbeoordeling 5

10. Harry Potter en de relieken van de dood (2) –> Hiermee wordt een tijdperk afgesloten voor mij. Ben beslist niet objectief maar een maximale beoordeling voor het hele oeuvre –> eindbeoordeling 10

9. Cidade de Deus Al was het geweld ongetwijfeld functioneel, het is niet mijn genre daarom misschien onterecht een te lage beoordeling –> eindbeoordeling 7

8. De Tweeling Boek was goed, film ook –> eindbeoordeling 8+

7. Bienvenue chez les Ch’tis Zeer vermakelijke Franse komedie –> eindbeoordeling 7,5

6. Loft Omdat ie spannend was een redelijke film –> eindbeoordeling 6,5

5. De eetclub Ronduit tegenvallend –>eindbeoordeling 5

4. Tirza Ondanks Arnon Grunberg’s roman als basis voor de film, toch een ruime voldoende –> eindbeoordelinig 7+

3. Unter Bauern Onderhoudende historische kijk op een stukje onbekende geschiedenis –> eindbeoordeling 7,5

2. Eat, pray, love Soms aardige plaatjes, maar dat was bij lange na niet genoeg –> eindbeoordeling 5,5

1. The Kings Speech Indrukwekkend, amusant en prachtige historische sfeertekening –> eindbeoordeling 8,5

16. GESPREK VAN MAN TOT MAN uit de serie de kabbelende 100

januari 8, 2014januari 8, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik zie mijn zoon denken, terwijl hij netjes de tafel dekt. Het is niet die manier van denken waarbij moeders heel empathisch gaan vragen ‘Is er wat?’. Dat werkt trouwens meestal niet bij 15-jarigen. Ook mijn vaderinstinkt springt niet op oranje om hem een goedmoedige dreun op zijn schouder te geven en een serieus man-to-man gesprek te voeren. Hij kijkt niet bezorgd, een vage glimlach ontvouwt zich. Het lijkt vooral dat hij iets aan het uitbroeden is. Hij heeft nogal een filosofische inslag. ,,Pa, er zijn in Nederland nogal veel honden?” Ik bevestig zijn vraag. Sinds twee jaar zijn wij ook in het bezit van een hond. Het is dus niet gepast om te keer te gaan tegen hondenbezitters. De vraag is eigenlijk nogal een open deur en het wetenschappelijke, zoals ik zijn blik beoordeel, komt er niet uit. Tenminste nog niet. Ondertussen kijken we beide naar de doezelende Pippa.

Terwijl ik verder ga met koken, komt hij bij me staan en stelt de vraag. ,,Denk je dat wij over 3 miljoen als mens nog bestaan?” Ik proef een hoger existentiële lading dan bij de eerste vraag. Ik murmel een beetje dat ik dat natuurlijk ook niet weet, maar het is niet ondenkbeeldig dat de mens dan niet meer bestaat. Zoveel kennis heb ik ook wel van de evolutie-leer. Mijn zoon bevestigt instemmend en zegt, meer tegen zich zelf dan tegen mij: ,,Misschien is er dan wel een andere levensvorm?” Ik knik slechts.

,,Stel dat wij helemaal weggevaagd zijn, net zoiets als in Pompeii en ze doen dan onderzoek, misschien breken ze hun hersenen dan wel met de vraag hoe zullen die viervoeters toch al die huizen en flats hebben kunnen bouwen.” Ik moet even schakelen maar barst dan in lachen uit. Ik vul hem aan dat ze ook wel hele rare huisdieren hebben op twee benen. Samen lachen we verder om het idee van wetenschappelijke onderzoek door andere levensvormen. Ook over de nuchterheid ten aanzien van de hedendaagse wetenschap, met name op het gebied van historie, want dat is voor een deel ook maar zoeken naar de ontbrekende puzzelstukjes en interpreteren. Stel dat we van het het ene moment op het andere weggevaagd worden, dan zien ze twee tweevoeters in de weer met pannen en potten en een liggende viervoeter. Tja, hoe zal dat in de toekomst geschiedkundig geïnterpreteerd worden? Het was een heel aardig man-to-man gesprek over mankind.

15. HOEKIE OM uit de serie de kabbelende 100

januari 6, 2014januari 6, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Rotterdam
Schiedam
Vlaardingen
Maassluis

hoekie om
trappie af

gekkenhuis

Misschien wel het meest bekende gedicht van Jules Deelder. Dat zegt natuurlijk meer over mijn verhouding tot de hogere kunsten van het dichten dan over Rotterdamse Jules Deelder. Maar dit is het niveau dat ik aankan, zonder op mijn tenen te hoeven staan. Ik moest eraan denken toen ik vanmiddag beroepshalve door Arnhem liep. Het doel was niet het gekkenhuis, maar de rechtbank. Het is aan uw oordeelsvermogen om uit te zoeken of de verschillen wezenlijk zijn. Kuierend door de winkelstraten was ik in gedachten bij de komende zitting. Ik kwam het hoekie om en had zicht op de Eusebiuskerk midden in het centrum van de stad. Nog nooit had ik de ingepakte kerk vanuit dit gezichtspunt gezien. Eigenlijk best wel mooi, hoewel de wereldvermaarde Bulgaarse kunstenaar Christo het vast beter zou hebben gedaan. Mijn gedachten bleven steken bij het inpakken.

Mijn associatie bij ingepakte kerk liep naar Paus Fransiscus. Hoewel bij mijn weten de Eusebiuskerk geen katholieke kerk meer is, denk ik in deze dagen bij de kerk aan de grote baas in Rome. Het feit dat de kerk ingepakt is, heeft te maken met de langdurige restauratie van mogleijk meer dan 20 jaar. Hoewel de kerk na de oorlogsschade is hersteld, moet met name de toren opnieuw onderhanden genomen worden. Veel vroeger is de kerk ook verwoest, maar dat zullen wij onze hervormende medelanders niet meer kwalijk nemen. Een geste die mijns inziens geheel in de lijn ligt van de Paus. De Paus die katholieken over de hele wereld lijkt in te pakken. En zie daar de associatie.

Of zal de mores de Roomse Katholieke Kerk de Paus uiteindelijk gaan inpakken? Ik hoop het niet, want ik van Fransiscus best wel goed in inpakken. Wat gebeurt er eigenlijk als alles is ingepakt door de Paus. Dan moet het op zeker moment ook weer uitgepakt worden. De vraag is dan hoe het eruit zal zien. Dat blijft voorlopig een verrassing. Net zoals het een geduldig wachten is voor het aanzien van de Gelderse hoofdstad, als de Eusebiuskerk kan worden uitgepakt. Ik kijk naar boven en bedenk dat ik bij een volgende wandeling weer eens in de toren moet stijgen, want er is een fijne lift beschikbaar. Je hebt er een prachtig uitzicht over Arnhem en omstreken. En niet onbelangrijk, bij helder weer is de mooiste Gelderse stad ook te zien.

TOPTWEET Brokopondo in het nieuws

januari 5, 2014januari 5, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De geschiedenis van Nederland en Suriname zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, daar kan niemand om heen. En ik zou ook niet willen. Als kind heb ik met veel plezier het boek Kon Hesi Baka van Henk Barnard gelezen. Wonend in het Oosten van het land was het in de jaren zeventig geen dagelijks fenomeen dat je geconfronteerd werd met mensen afkomstig uit Suriname. De eerste keer maakte indruk en dat heb ik vele jaren later, midden in de discussie of Nederland nu wel of niet MultiCulti moet zijn, in een kort verhaaltje vervat. Dat waren de jaren zeventig, nu zijn we bijna veertig jaar verder. Er is in Nederland veel veranderd, maar ook Suriname viert binnenkort al haar veertig jarige bestaan als zelfstandig land. In die veertig jaar is het land met regelmaat negatief in het nieuws geweest. Daarbuiten valt het eigenlijk best wel tegen, wat ik weet van Suriname. Enige tijd terug heb ik het boek van Sonny Boy gelezen en moest toen tot de conclusie komen dat ik eigenlijk helemaal geen Surinaamse schrijvers had gelezen, sterker nog ik moest zwaar nadenken om er een te noemen. Ik kom niet verder dan Astrid Roemer, maar van haar heb ik nog nooit wat gelezen. Ik zou dit goed maken heb ik beloofd aan een collega die inmiddels weer in Parimaribo woont. Het is nog niet zover gekomen.

Wat ik wel doe, ter compensatie, is het nieuws een beetje volgen van Suriname op Twitter en dan met name ook het gedeelte human interest. Zo volg ik o.a. @Suriname waarin vandaag een tweetje lang kwam met met de volgende tekst: Leerkrachten in Brokopondo wonen zonder water en elektra. Het bericht verscheen op de website van StarNews. Kijk en zo’n bericht intrigeert me.

Natuurlijk is het triest voor de levensomstandigheden van genoemde leerkrachten die ongetwijfeld hun ziel en zaligheid leggen in het onderwijs van Brokopondo en mogelijk de wijde omgeving. Ik weet niet waar Brokopondo ligt, maar voor dat ik dit stukje op internet zet, heb ik dat zeker gevonden. Ik veronderstel dat Brokopondo een regiofunctie heeft en dat kinderen uit de omgeving naar school gaan in Brokopondo. Zij krijgen les van docenten die water en elektra moeten ontberen. Nogmaals, triest en ik gun ze betere omstandigheden. De vraag die bij me opkomt is echter: ,, Hoe zit het met de kinderen in Brokopondo, en met hun vaders en moeders, hun opa’s en oma’s? Zitten zij ook zonder water en elektra? Als dat niet het geval is, moet er heel snel maatregelen genomen worden en zou ik als parlementariër niet rusten voordat het onrecht is rechtgezet. Niets is namelijk belangrijker dan frisse docenten. Echter, als zij ook geen water en elektra hebben, dan zie ik zo’n bericht in een heel ander perspectief. Dan moet er snel wat met Brokopondo gebeuren als het aan mij ligt. Maar het ligt niet aan mij en ik weet maar al te goed dat de financiële situatie in Suriname niet best is. Onlangs is er nog een ministerswissel geweest op het gebied van Financiën. Kijk dat heb ik ook al viaTwitter. Ik weet dat Andy Rusland is aangesteld. Zo blijf ik nog wel een beetje op de hoogte. Blijft voor mij de vraag hoe zit het met de algemene situatie van Brokopondo op het gebied van water en elektra. Dat intrigeert me mateloos.

Mijn ongeboren roman

januari 4, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 4 reacties

bron: www.nu.nl

,,En hier zit een verhaal in, misschien wel een roman.” Dat was het eerste wat ik dacht toen ik de foto bekeek. Ik weet niet waarom, maar er schoten meteen een aantal vragen door mijn hoofd. Een kalfje met twee hoofden zie je niet zo vaak, maar ik dacht: ,,Zouden de boerin en haar gezin hier blij mee zijn? Hoe is het met de moederkoe, zou ze niet dusdanig uitgescheurd zijn dat ze niet meer productief is? Is dat een strop voor het boerengezin in Marokko, waar het kalfje ter wereld kwam? Is het kalfje zelf wel levensvatbaar of zal het als een soort kermisattractie de gezinsinkomsten een beetje opvijzelen?”

Het opschrift bij de foto vermeldt dat het kalfje geboren is in Sefrou. Dit is een plaatsje hemelsbreed zo’n 250 kilometer van de Middellandse kust. Met mijn arrogantie spreek ik dan over de binnenlanden van Marokko zonder ook maar een greintje verstand te hebben van het ontwikkelingsniveau ter plekke. ,, Zou er een relatie zijn tussen een eventuele intense beleving van de islam en de perceptie van dit natuurwonder?’

Dit zijn allemaal vragen die één enkele foto oproepen. Ik mag graag met enige regelmaat kijken naar de foto’s op www.nu.nl in de rubriek Nu in beeld. Een andere foto die me mateloos intrigeerde was het meisje in een vluchtelingenkamp nabij Kaboel in Afghanistan. Dit is blijkbaar de wereld van dit meisje, hetgeen onvoorstelbaar is. ,, Wat doet het meisje? Wat denkt ze en waar gaat ze naar toe? Heeft het kind dromen? En vooral hoe zal het zich ontwikkelen?” Allemaal vragen die onbeantwoord blijven, al zal een eventuele roman over haar ongetwijfeld geen lichte kost worden.

Bron: www.nu.nl

Maar ik zal de vragen niet beantwoorden, want ik ga niet naar Sefrou en al helemaal niet naar Kaboel. Het lijkt me echter wel heel spannend, want bijna iedere blogjesschrijver wil natuurlijk meer dan snel even een stukje schrijven. Tenminste daar ga ik van uit. Zelf schrijf ik mijn stukjes meestal binnen een half uur. Een column of anderszins een huis-tuin of keuken verhaaltje kost hooguit een uur inclusief het nalezen, spelfouten eruit halen en speuren naar kromme zinnen. De lay-out is in de meeste gevallen standaard, ik heb niet het geduld om daar heel veel werk van te maken.

Tijd is in veel gevallen de beperkende factor. Of ik voldoende talent heb, waag ik sterk te betwijfelen. Maar zolang je je dat niet afvraagt, kun je blijven dromen dat wanneer je voldoende tijd (en mogelijk geld) hebt, je een echt verhaal zou kunnen schrijven. Want door het schrijven van blogjes heb ik wel geleerd dat tijd een enorme belangrijke factor is om goed te kunnen schrijven. Tijd zorgt voor rust om na te denken, ruimte voor introspectie en bovenal om zinnen te kunnen construeren en de juiste woordkeuze te proeven. Schrijven is vooral tijd en ruimte, letterlijk en figuurlijk.

Op de keeper beschouwd, durf ik helemaal niet naar Kaboel te reizen om daar een beetje de onderzoeksjournalist uit te hangen, nog daargelaten of het überhaupt wel mogelijk is. Ik ken mijn grenzen. Naar Sefrou gaan is nog wel een optie en behoort tot de reële mogelijkheden. Maar ik spreek geen Arabisch en de kans dat de trotse boerin beter Frans spreekt dan ik, lijkt me erg klein. Daarbij moet aangetekend worden dat mijn kennis van de Franse taal gering is. Dus we zullen voorlopig maar blijven dromen bij de foto’s van nu.nl.

Tenzij er zich een sponser aandient die net zo nieuwsgierig is als ik en de antwoorden op mijn vragen ook wil weten? Ik houd me aanbevolen om samen met een betrouwbare vertaler/reisgenoot de antwoorden op schrift te zetten, inclusief reisverslag. Tot die tijd droom ik maar een beetje weg bij de foto’s en zoek op Google Maps naar de plek waar de (mijn) roman niet geschreven gaat worden.

14. BLIK OP ONEINDIG uit de serie de kabbelende 100

januari 4, 2014 / sprakeloosid / 4 reacties

Waar kijk ik naar als ik niet geconcentreerd ben op het beeldscherm van de computer, dus niet zoals nu een blogje uittik, of het laatste nieuws bijhoud, twitterberichten bekijk, mijn facebookpagina afspeur of erger nog Candy Crush Saga speel? Dan kijk ik even van me af. Soms staat de deur naar de huiskamer open om niet helemaal te vereenzamen achter mijn computer en/of zo nodig mijn huishoudelijke taken in de gaten te houden en tussendoor voed ik natuurlijk ook nog op. Ik leun dan achterover op mijn IKEA-bureaustoel en kijk de huiskamer in. Ik zie dan van alles, vertrouwde bekende zaken, zonder ze bewust te zien. Ik constateer dat de tafel opgeruimd is en dat er verse bloemen staan. In de verte wordt de bank bezet door iemand die leest en niet achter de computer zit. Ik zie van alles en toch kun je stellen dat mijn blik op oneindig staat.

Een raar begrijp dat oneindige. Aan de ene kant is dat iets onvoorstelbaar, tegelijkertijd is het niets, omdat we er geen voorstelling van hebben. Voor een wiskundige uiteenzetting van oneindig ben ik ongeschikt, dus daar waag ik me niet aan.

Waar denk ik dan aan bij het oneindige? Dat kan van alles zijn, maar meestal zijn dat banale zaken. Zal ik opstaan om koffie te zetten, of wacht ik totdat er leven komt vanuit de huiskamer en laat ik me bedienen? Op andere momenten luister ik mee met het aanbod van de tv. Meestal stemt me dat niet vrolijk, maar soms is dat reden om iets te ‘googelen’ of toch maar van mijn stoel te komen om mee te kijken. Op andere momenten hoor ik het tikken van hondenagels op de houten vloer. Er komt beweging in onze Pippa. Zal ze gewoon van de ene bank naar de andere bank gaan, of komt ze de baas even gezelschap houden, daar waartoe ze eigenlijk op Aarde is. ’s Avonds later is er ook wel eens louter vermoeidheid, de veroorzaker van een calvinistisch schuldgevoel waarom ik überhaupt achter de computer zit en niet in de tuin werk, de was doe of erger nog, in de sportschool rondhang. Al deze zaken komen langs als ik mijn blik op oneindig heb. Op dit moment zorgt die blik voor een kabbelend blogje. Eigenlijk kun je stellen dat oneindig ver, eigenlijk heel dichtbij kan zijn. Dat is een mooie levensles voor een nieuw jaar vol ambities.

24 uur met……jezelf, heftig!

januari 3, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 2 reacties

Zojuist de eerste aflevering gezien van 24 uur met, met Theo Maassen als interviewer. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het me 100% is meegevallen. Conservatief als ik ben, dacht ik natuurlijk dat na Wilfried de Jong eigenlijk niemand dat beter zou kunnen. Het is anders, maar de eerste aflevering met Ali B was prettige televisie. Eigenlijk zoals televisie moet zijn in dit genre. Zelf denk ik vaak, ze zouden van die 24 uur nog veel meer moeten uitzenden, zodat de regie van het gebodene, de interactie tussen twee mensen, nog veel meer bij de kijker komt te liggen.

Mogelijk is het wel interessant om eens 24 uur integraal uit te zenden. Misschien levert dat veel alleszeggende stiltes op, mogelijk wel weggecensureerde ruzies? Waarschijnlijk is het oersaai, hoewel er tv-programma’s uitgezonden worden die nog veel saaier zijn, in ieder geval minder onderhoudend.

Eigenlijk zou ieder verstandig en zichzelf respecterend mens om de zoveel tijd eens 24 uur moeten doorbrengen en dan niet met een ander, een interviewer, maar met zichzelf. Je zou dan de 24 uur met jezelf krijgen. Gewoon zeggen, niet denken, maar hardop zeggen wat je bezig houdt, benoemen wat je voelt of wat je vindt. 24 uur ongehinderd alleen zijn zorgt ervoor dat je minder bezig bent met conventies, je je niet laat leiden door de mening van een ander; niet bij anderen in het gevlei hoeft te komen door te acteren alsof je jezelf bent en zeker niet je best doen om anderen te manipuleren of je mening wilt opdringen. Gewoon eens 24 uur afgescheiden zijn van je sociale context, geen verplichtingen, geen prikkels van de maatschappij, gewoon rust om vooral een poging te doen om eerlijk naar jezelf te kijken.

Door je gedachten in vrijheid uit te spreken en natuurlijk op te nemen, kun je er na die 24 uur met distantie naar kijken. Je ziet dan een persoon die zonder afleiding eens echt met zichzelf bezig is. Mogelijk heeft dat een reinigend effect. Cynici zullen zeggen dat de hedendaagse maatschappij al één grote hedonistisch bende is waar iedereen met zichzelf bezig is. Maar dat is altijd in de context van een ander, laten we het heel modern egotripperij noemen. Weer anderen zullen wijzen op allerlei spirituele ervaringen zoals een voettocht naar Santiago de Compostella, of trekken door de bergen van Nepal. Een enkeling roeit of zeilt door Gods wateren om zichzelf te vinden. Ongetwijfeld zijn dit prima bezigheden, maar altijd zijn er afleidende factoren al is het maar om te overleven of je te handhaven in een vreemde omgeving. Tijdens een wandeltocht word je altijd geconfronteerd met je fysieke beperkingen of je wordt gehinderd door om een praatje verlegen zijnde mede bedevaartganger. Als je alleen om de wereld zeilt, zullen er ongetwijfeld introspectieve momenten zijn, maar je moet ook donders goed op de weersomstandigheden letten. En wat te denken van de mogelijkheid dat je het voorgerecht wordt van een hongerige haai. Zonder het zelfreinigende vermogen van allerlei acties ongedaan te maken, is 24 uur met jezelf volgens mij heel boeiend. Bovendien is dat in principe voor veel meer mensen weggelegd. Gewoon een oud klooster of van mij part een leegstaand kantoorgebouw in de polder met allerlei kamertjes en een camera. Vrijwillig ontslagen worden van je plichten en alleen maar eerlijk zijn naar jezelf voor 24 uur.

Eerlijk zijn naar jezelf, het lijkt me een geweldig experiment. Zeggen wat je denkt en dan achteraf kijken of je er wat mee kunt doen. Want ik geloof dat er heel veel mensen zijn die hun denken redelijk de vrije loop kunnen laten gaan, maar om zaken hardop te zeggen, voldoende rem en geweten hebben. In het dagelijkse leven is dat ook maar goed ook. Want wil ik getuige zijn van alle verborgen krochten in iemands denken? Wel zou ik vrijblijvend mijn eigen krochten willen exploreren. Het lijkt me goed voor de geestelijke volksgezondheid van een ieder en daarmee van de maatschappij als geheel. Eigenlijk zou het door de ziektekostenverzekeraars vergoed moeten worden, zo eens in de vijf jaar voor iedere volwassene met een beetje stabiele achtergrond.

TOPTWEET De borrel op de korrel

januari 2, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Dilemma’s komen en dilemma’s gaan, maar borrels blijven altijd bestaan. Ik had er niet bij stil gestaan maar Groep De Mos (voorheen PVV) en de OPD (ouderpartij) in Den Haag hebben hun pijlen gericht op de nieuwjaarsborrel. Dat is natuurlijk goedkoop scoren. De lijsttrekker van de HaagseSP schaart zich achter dit voornemen via een adhesietweet en uiteraard zijn met benoeming van zijn gedrag in voorgaande jaren.

De Nieuwsjaarsborrel op de korrel

Maar hoeveel borrels zijn er niet, dus ook bij de overheid. Naast de Nieuwjaarsborrel, natuurlijk de Kerstborrel (schijnt in Engeland heel berucht te zijn om de drankgelagen en de collegiale ‘one-afternoonstands’ die op het zo’n borrel ontstaan), Openingsborrel, afscheidsborrel en de recesborrel. En eerlijk is eerlijk, ik ben niet ongevoelig voor de oproep om zuinig om te gaan met gemeenschapsgeld.

Zo’n borrel is natuurlijk bedoeld om de banden met relaties te versterken, te bevestigen voor het nieuwe jaar en mogelijk nieuwe contacten te ontmoeten, oftewel het netwerken met alcohol als smeerolie. Je kunt je bedenkingen hebben, maar bij hoeveel (liefdes)relaties is de eerste stap gezet met een klein beetje ontremming door een glaasje? Gelukkig werk ik bij een organisatie waarbij alcohol taboe is, dus een nieuwjaarsborrel zal op basis van fris en een sapje zijn. Bovendien ben ik niet zo’n receptietijger, dus van mij valt in deze niets te verwachten. Het is vooral ook in een andere atmosfeer met je collega’s bijkletsen. En wat is er mis met een beetje aardige secundaire arbeidsomstandigheden, tenminste als je van zo’n formele bijeenkomst houdt. Ik niet, maar om er zo op af te geven, riekt wel heel erg naar goedkoop scoren.

Zeurcultuur

Maar dat niet alleen, het pas ook in het domineesstraatje dat in Nederland hand over hand plat getreden wordt. We weten met zijn allen steeds beter wat een ander niet mag of wel moet. Ik hoef de recente actie van NIX18 maar te noemen om alcohol aan 16-jarigen te verbieden. De anti-rokerslobby en de voorstanders van de vettax komen op gezette tijden met hun betuttelende praatjes. De Partij voor de Dieren weet iedere barbeque in de Tweede Kamer op te leuken met hun zeurplaat voor ‘heerlijke vegetarische snacks’ en waarschijnlijk Marschmollows op het vuur te gooien als wenselijk en verplichtend alternatief voor een saté-tje. Ik memoreer in deze gemakshalve nog maar niet aan de Zwarte Piet discussie door de grachtengordel. Dus alleen daarom zou ik willen oproepen tot enige terughoudendheid in de zuurpruimenpraatjes dat ‘de hoge heren potverteren’.

Bedrijfsleven

Nogmaals, ik vind echt dat er op verantwoorde wijze met gemeenschapsgeld moet worden omgegaan en als het netwerken op een andere, meer creatieve wijze kan plaatsvinden, dan heeft dat mijn zegen. Maar ik geloof dat een andere setting en met een andere pet met collega’s, ketenpartners en potentiële partners omgaan zijn functie kan hebben. Bovendien gebeurt er in het bedrijfsleven niet hetzelfde? Ook daar worden peperdure borrels, feesten en andere marketinggerichte acties ondernomen om in het gevlei te komen van consumenten en zakenpartners. En het gehouwehoer dat dit niet met gemeenschapsgeld gebeurd klopt, maar het is net zo goed het geld van u en mij. Want al die representatiekosten, bedrijfsreclame en al die dineetjes die van de (NB!) belasting kunnen worden afgetrokken komen echt wel bij de prijs die u en ik betalen bij de supermarkt, uw autodealer of waar dan ook.

Gezondheid

Misschien is het wel menselijk dat we zaken willen doen onder andere omstandigheden dan bij een broodje kaas onder een TL-licht in een koude bedrijfskantine? Bovendien, hoeveel mensen danken hun werk aan de borrels en catering van die extra’s? In ons omringende landen heerst er een bourgondischer atmosfeer als voorwaarde om met elkaar zaken te doen. Of dat goed is, durf ik niet te zeggen. De calvinistische prietpraterij in deze verafschuw ik echter, dus aan alle nieuwjaarsgangers zou ik zeggen: Doe je best voor Nederland en PROOST.

sprakeloos verhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'