Begrip, van de dag (171) Brandnetelteven

/ sprakeloosid / 5 reacties

brandnetelteef

 

BRANDNETELTEVEN

 

Als er iets is dat de echte man met een mengeling aan gevoelens toetreedt is het wel het proces van een auto kopen. Buiten dat je afscheid moet nemen van je oude ‘vriend’ die je overal mee naar toe heeft genomen, is het altijd een aanslag op je portemonnee.  Als deze fase is overwonnen komt het zoekproces op gang. Niks leuker dan dromen over een andere auto, rekensommetjes maken en met je partner langs garages gaan. Heerlijk! Ik heb verder niets met auto’s en mijn ego (of andere onderdelen) veranderen ook niet wezenlijk bij een bepaald model. Eenmaal bezitter van een nieuwe vierwieler, ga ik over tot de orde van de dag. Ik rijd van a naar b en meestal vind ik dat best leuk.

 

Het is weer zo ver, want de belofte van onze garagehouder dat er onkosten aan zitten te komen van bijna een maandsalaris noopt ons tot heroverweging van ons mobiele park. Afgelopen week zaten we aan tafel met een heuse verkoper. Een aardige man, daar niet van, maar hij werd pas echt toeschietelijk en amicaal toen bleek dat er echt wat te verkopen was. Nadat hij inschatte dat er geen oude Japanner verkocht hoefde te worden, vroeg hij naar onze achtergrond. Bij ‘reclassering’ spitste hij zijn oren en vond interessant te melden dat hij bij zijn vorige huis heel veel junkies had zien lopen. ‘’Erg toch?!” Dat vonden wij ook. Voor zijn goede beeld hielpen we hem maar uit de brand dat de statistieken van hun vrouw meppende autoverkopers de laatste jaren ook uit de hand begon te lopen.

 

Hij vroeg ook of er niet al te veel brandnetelteven werkten. Daar had hij namelijk een hekel aan. Besmuikt keek hij onder tafel of ik mijn geitenwollensokken wel aan had. Hij stelde vast dat dit niet zo was en ging over op zijn professie, het verkopen van auto’s aan ons. Tja, mijn levensgezel kan met haar yoga en aanverwante zaken in zijn optiek een echte brandnetelteef zijn. En ik? Ik schrijf mijn stukje in een yurt op retraite. Bij aankomst kreeg ik een kopje thee, geen idee van welke substantie gemaakt. Gelukkig heeft hij geen idee wat onze sector denkt van de gemiddelde autoverkoper. Och en het was best een aardig jong hoor, hij zou zijn vrouw nooit slaan. Dat deed je toch niet, maar hij zal dan ook geen brandnetelteef tussen de lakens hebben.

Begrip, van de dag(170) Retraite

/ sprakeloosid / 1 reactie

yurt binnen

yurt buiten

RETRAITE

 

Op wikipedia heb ik even opgezocht wat ik aan het doen ben. Retraite is volgens wiki: een afzondering voor spiritueel zelfonderzoek en geestelijke oefening. Spiritualiteit is volgens de wikimeesters: in de breedste zin heeft spiritualiteit te maken met zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring. En dan komt mijn wetenschappelijke achtergrond naar boven, bij een goed onderzoek hoort een vooropgezet plan? Ik vind trouwens dat politicologie, mijn afstudeerrichting, weinig met spiritualiteit heeft te maken. Wel bedenk ik dat politici meer aan geestelijke oefening zouden moeten doen.

 

Een vooropgezet plan is er dus niet, misschien uitrusten maar dat heeft weinig te maken met spiritualiteit en we zeggen ’s avonds ook niet ik ga met retraite als je je bedstee opzoekt. Wat ben ik dus eigenlijk aan het doen? Gewoon even uit de realiteit stappen, de extra gewerkte dagen opsouperen en geen verantwoordelijkheid dragen dan alleen voor mezelf en dat is best gemakkelijk. En wat we dan vinden aan zelfonderzoek of geestelijke oefening dat zien we dan vanzelf wel. Misschien kunnen we een onderzoeksvraag vinden de komende dagen en die over een tijdje gaan uitwerken in een nieuwe retraite week. Strak plan lijkt me zo.

 

Toch was de weg ernaar toe best heftig. Met de fiets in de trein is niet supercomfortabel al had ieder station gelukkig een lift. Per ongeluk de verkeerde trein gepakt die niet in Hoogeveen stopte, dus in Assen met het boemeltje rechtsomkeer. Twintig kilometer in miezerige regen met een aanzienlijke tegenwind was niet gepland. Mijn baggerconditie ten spijt, het is me wel gelukt. De behuizing en omstandigheden waarin de retraite moet plaatsvinden zijn goed. Een gerieflijke yurt, geestelijke en niet-geestelijke bijstand, dat wil zeggen natje en droogje zijn geregeld. Nu alleen het weer nog. Wat hoor ik, het is droog kan ik lekker een sigaretje roken buiten. Roken, misschien kan ik daar iets mee de komende dagen. Zou een fijne bijkomstigheid zijn.

Begrip van de dag(169) Rite de passage

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

20160521_134903

 

RITE DE PASSAGE

Markeringspunten of piketpaaltjes, zo heet dat in managersjargon. Dat is zoiets als vergezichten via doelen en tussenmomenten naar je toe trekken, met de idee-fixe dat je er dan grip op krijgt. Tonen dat je grip krijgt op de situatie is het begin om zelf te geloven dat je anderen kunt sturen of aansturen zoals dat in de managersbijbel heet. Naast individuele benadering van belonen, straffen en overtuigen zijn er ook heel opzichtige rituelen die de groep moet overtuigen of warm stomen voor allerlei organisatorische vooruitgang. In mijn optiek is het sturingsvermogen in normale organisatie zonder nadrukkelijk druk via dictatuur of stenguns zeer beperkt. De meeste organisatie modderen maar wat aan. Eigenlijk go with the flow, maar dat is te soft. Bovendien waarvoor zijn er dan nog managers nodig?

Een van de geijkte middelen, maar zo triest en doorzichtig, is de meepraatsessie, waarbij mensen hun denkbeelden mogen geven, meningen mogen ventileren en even geloven dat ze invloed hebben. Net zoals managers, heeft ook de werkvloer op de flow normaliter geen enkele invloed. De meepraatsessie is een soort van rite de passage, om iedereen mee te krijgen naar de volgende fase. Dit begrip las ik laatst in een uiterst interessant boek van Braun&Kramer, De Corporate Tribe. De term is ontleent aan de culturele antropologie. Rite de passages zijn vaak duidelijk bij filmpjes uit ‘donker Afrika’, maar in onze samenleving hebben we ze ook. Te denken valt aan ontgroening bij studentenvereniging, maar ook in de leeftijdsfases wordt bij bepaalde situaties stil gestaan. Geboorte, huwelijk of begrafenissen zijn van die voorbeelden, waarbij een feestje of bijeenkomst met rituelen vereist is. Ik ben daar niet zo van, de volgende dag is gewoon weer hetzelfde en bewegen we ons met de flow mee.

Ik verzet me altijd een beetje tegen die rite de passages. Er zijn mensen die me daarom een partypoeper noemen of het met me oneens zijn. Dat moet dan maar. Toch twijfel ik wel eens of die starheid om maatschappelijke markeringspunten of piketpaaltjes te ontkennen wel slim is. De meeste mensen vinden rituelen toch wel belangrijk. Ik denk dan, je weet nog steeds niet waar het daarna naar toe gaat. Uiteindelijk natuurlijk naar je laatste ademstoot en verder moet ieder het maar voor zich zelf bedenken. Ik ga maar eens een week op zoek naar de mosterd in mijn eentje op de Drentse hei, de flow even ontkennend, kijken of ik de rest van mijn leven gewoon verder wil zonder piketpaaltjes.

 

Begrip, van de dag (168) Is weg

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

 

IS WEG

Dôar lig tuss’n Déénkel en Regge ’n laand

oons mooie en neerige Twèènte

“Neerig” (ijverig) zijn ze wel geweest die Tukkers, zo ijverig dat de financiële huishouding van dè FC uit Enschede door de mand is gevallen. Ik kan niet oordelen of dat terecht is en dat doe ik ook niet. Jammer is het wel voor het Nederlands voetbal, want FC Twente hoort daarbij. En zo mogen van mij ook wel weer ‘eenmaal’ kampioen worden. Als dat maar niet ten koste van Feyenoord gaat tenminste. Dit terzijde, maar het blijkt maar weer eens dat kampioenschap in het voetbal gekocht kan worden. Eerder was dat bij AZ en ook het kampioenschap van FC Twente krijgt een luchtje. En dat is jammer, zeker voor al die supporters.

Ik zou wel eens willen weten hoe ze in Zeist zouden reageren als dit 020 zou zijn overkomen. Is het instituut Ajax dan te groot om aan te pakken? Bij studio Ajax zouden ze er blijvend over hebben gesproken. Nu is het de vraag, wel of niet in hoger beroep gaan? De een zegt wel om gerechtigheid te halen, de ander waarschuwt want zelfs de licentie kan worden afgepakt. Mijn gevoel zegt, gaan met die banaan. Als het kan zo snel mogelijk opnieuw beginnen en dan met echte Tukkers in het elftal de weg naar boven zien te vinden.

Het begrip van vandaag zou dus eigenlijk FC Twente moeten zijn, maar vooralsnog is het maar de vraag of dat ooit nog een begrip zal blijven, vandaar dus maar ‘Begrip van de dag’ IS WEG? Natuurlijk is FC Twente niet weg. Zoals het onvolprezen volkslied al zegt op het einde: Ons hart blijft toch altijd in Twente oftewel oons hat blif toch aaltied in Twèènte. Zo is dat met het land tussen Regge en Dinkel met alles wat daarbij hoort, dus ook FC Twente.

(Even overwoog ik het clublied van FC Twente hieronder te plaatsen, ik houd het bij het Twentse Volkslied)

 

Begrip, van de dag (167) Volgeling

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

 

 

VOLGELING

 

 

Ik ben een volgeling zonder dat ik het wist. Vanochtend kwam ik een inspirerende tekst tegen van de Dalai Lama. Zoals de tekst aangeeft, de wereld heeft niet nog meer succesvolle mensen nodig. Ik ben niet succesvol, ook niet onsuccesvol, maar ik ben wel een verhalenverteller. Elke dag werkend aan een handjevol hits en een spaarzame opmerking die hogelijk gewaardeerd wordt. Sinds vorig jaar probeer ik iedere dag te schrijven, maximaal 400 woorden. Soms is het een volwaardig verhaal, een gebed zeg maar. Op andere dagen pruttel ik maar wat in het rond, een schietgebiedje dus.

En ja er zijn ook dagen dat het er niet van komt en ik verzaak. Die dagen heb ik mijn naasten lief, probeer ik geen ruzie te maken en herstel ik de zaken die ik nagelaten heb, bijvoorbeeld de tuin. En werken in de tuin is natuurlijk alles in één. Liefde voor de natuur, streven naar esthetiek en heel vredelievend. En als het even meezit schijf ik daar een verhaaltje over. Natuurlijk ken ik de Dalai Lama, ik volg hem zelfs op Twitter al volgt hij mij niet. Dat is niet erg. Maar een bewust volgeling in de abstracte zin van het woord ben ik niet al waardeer ik zijn wijsheden ten zeerste. Maar dat doe ik ook met de wijsheden van mijn vader en soms zelfs die van mezelf.

Een raar woord is dat eigenlijk, volgeling. Je besluit, met je hart of verstand, dat je iemand in politieke of spirituele zin volgt. Meestal niet letterlijk volgt, want dat zou stalken zijn, maar in geestelijk zin volgt. Je stemt je doen en laten af op het gedachtegoed van iets of iemand, in dit geval de Dalai Lama. Nu is dat in zijn geval vrij ongevaarlijk. Er zouden eigenlijk regels moeten zijn in het volgen van iets of iemand. Net zoals in het dagelijkse verkeer zou het volgelingenverkeer ook voorzien moeten worden van ordenende regels anders wordt het een anarchie. Iedereen mag wie dan ook volgen, maar val anderen vervolgens niet lastig anders komen er ongelukken. Kies je eigen eindbestemming, maar houd je aan de volgregels. Een hele belangrijke is blijf altijd zelf nadenken. En dat tracht ik ook te doen door iedere dag een verhaaltje te schrijven. Dus eigenlijk ben ik geen volgeling, maar zoek gewoon volgers. Gelukkig dat is ook weer uit de lucht.

Begrip, van de dag (166) Verliefd op eigen schaduw

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

20160517_203746

 

VERLIEFD OP EIGEN SCHADUW

 

Laat ik eens met een boude stelling beginnen. Sommigen kennen hem. Ze lachen dan eens uitdagend, maar nimmer wordt mijn stelling weersproken. ‘Ik denk namelijk dat ik het normaalste mannetje van de wereld ben!’ Nou die staat die opmerking. Dat wil niet zeggen dat ik geen smetjes heb of beter ben, integendeel. Misschien is niet normaal zijn wel veel beter. Hoewel ik een hekel heb aan ‘middle of the road’ tendeer ik er wel naar. Ik neig niet naar extremen, niet op maatschappelijk gebied, niet op politiek gebied en ook niet op seksueel gebied. Ik ben hetero, netjes getrouwd en pis niet naast de pot. Heel gewoon dus eigenlijk. Wat er zich in de donkere krochten van mijn brein afspeelt, laat ik voor mezelf. Iedereen heeft donkere krochten, daar ben ik van overtuigd, dus dat maakt mij niet bijzonder.

Ik sta me er niet op voor dat ik het normaalste mannetje van de wereld ben. Wetenschappelijk is dat natuurlijk moeilijk te staven, want dan moet ik alle 3,5 miljard andere mannetjes kennen om mijn uitspraak te verifiëren. Dit is een onmogelijke opgave, ik heb geen  hypermanie om ook maar een poging in die richting te doen. Weer een argument om mijn uitspraak te staven. En eigenlijk staat het mannetje zijn niet alleen voor het mannelijk deel van de bevolking, maar ook voor alle vrouwen. Vrouwen sowieso rare wezens zijn, of in ieder geval andere wezens. Niet zoals ik dus, en daarmee niet normaal.

Lang heb ik getwijfeld of mijn rookgedrag mijn normaliteit in twijfel kan brengen. Ik heb echter besloten dat het aantal rokers zo’n grote minderheid is, dat we kunnen spreken van normaal gedrag. Als we alle andere verslavingen erbij optellen, is verslaafd zijn heel gewoon menselijk gedrag. Niet-verslaafd zijn trouwens ook, tenzij je sublimatieproces dermate slecht loopt dat buitenissig gedrag op de loer ligt. Daar heb je als roker dus geen last van. Vanavond begon ik voor het eerst te twijfelen aan mijn eigen zekerheid. Ik liep naar huis met de zon in mijn rug. Een enorme schaduw liep voor me. Als bijna vijftiger heb ik enig overgewicht, hetgeen mij ook geen uitzondering maakt. Maar die schaduw, wat een mooie schaduw. Mijn overgewicht werd er door weggepoetst, ik was een slanke man geworden. Eigenlijk werd ik een beetje verliefd op mijn eigen schaduw. Dat is best raar, heel raar. Maar goed, ik houd nu eenmaal van mooi weer en lange avonden. Heel normaal dus.

Filmblik op: The Big Short

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

Het blijft een fenomeen, het gedoe met aandelen, obligaties en andere producten. Ik begrijp er relatief weinig van, alleen met mijn macro-economische kennis van de middelbare school, weet ik dat grote banken de hele mondiale economie naar de kloten kan helpen. Vorig jaar heb ik al gekeken naar The Wolf of Wall Street, waarin vooral het zedelijk verval en de regressie van de mensheid getoond werd. Hoewel die film hogelijk geprezen werd, vond ik hem wat aan de magere kant. Gisterenavond een herkansing, The Big Short van regisseur Adam McKay. Dit maal niet een orgie van uitwassen met blote wijven en coke snuivende bankiers, maar een ‘technische’ een uiteenzetting van de achtergronden van de val van de huizenmarkt in de VS.

 

 

 

 

Nu moet je niet meteen denken aan een documentaire die dienst zou kunnen doen op de middelbare school, maar eerder een thriller op zoek naar de mogelijkheden om slimmer uit de crisis te komen, waarmee  het frauduleuze bancaire systeem meteen onder de loep wordt genomen. Enkele financiële lichten gaan in de aanloop van de hypotheekcrisis oorzaken zien van een mogelijke bubbel. Ze vechten tegen het systeem of proberen daar met alle risico’s van dien een slaatje uit te slaan in de hoop c.q. verwachting dat de bubbel inderdaad doorgeprikt gaat worden.

Het is een film die tot het eind weet te boeien. Je weet dat de crash gaat komen, dat de hele wereldeconomie wordt meegetrokken en dat we 8 jaar na dato nog niet ‘genezen’ zijn. Sterker nog louche maar legale bankiers en andere witteboordencriminelen blijven nog steeds zoeken naar mogelijkheden om rijk te worden met een fictieve economie. Kenners spreken over een economische veenbrand waarbij het niet de vraag is of, maar wanneer die weer gaat oplaaien. Na het zien van de film geloof ik niet dat ik zou slagen voor een tentamen bancaire zaken, wel begrijp ik dat de Amerikaanse belastingbetaler goed ziek moet zijn van het systeem. Misschien is dat wel de reden dat Donald Trump zo’n hoge populariteit heeft bij een cynisch geworden Amerikaans electoraat.

Omdat de film bleef boeien, met hoofdrolspelers als met Steve Carell, Christian Bale en Ryan Gosling, beoordeel ik de film positief. Brad Pitt had overigens een bijrol, al herkende ik hem niet. Ik weet dan ook knap weinig van de Amerikaanse sterren. Juist de onnavolgbaarheid van de financiële producten in een wereld waar de prikkels en stimuli gigantisch zijn, werd mooi uitgebeeld. De film ging snel, bijna bij het irritante af, zeker het eerste deel. Deze snelheid maakte je bijna deelgenoot van de jachtige wereld van die tijd, 2006 en later en eigenlijk tot op de dag van vandaag. Misschien is juist dit waarom ik de film met een ruime zeven waardeer.

Waardering: 7,5

Alle andere filmblikken

 

 

 

Begrip, van de dag (165) Groessen rules!

/ sprakeloosid / 1 reactie

20160516_155957

 

 

GROESSEN RULES

 

Het Pinksterweer was ronduit slecht, maar de afgelopen weken waren toch groeizaam geweest. Ik moest de tuin wel in. Beetje vegen, beetje snoeien en hier en daar wat onkruid wieden. Muziek op de achtergrond. Ik hoorde You’ll never walk alone, Status Quo en Bloed, Zweet en Tranen. Toen wist ik het weer, SC Groessen speelt zijn kampioenswedstrijd en kan promoveren naar de 3e klasse. Dan kan ik het mooi bijhouden vanuit mijn tuin in Duiven-Zuid. Tien voor twee en de speaker spreekt, waarschijnlijk de namen van de sterren van die middag. Vuurwerk knalt, de spelers treden waarschijnlijk aan. En dan is er stilte met af en toe een schreeuw van een zenuwachtige supporter of de trainer die aanwijzingen geeft. Om 14.18 uur massaal gejuich, 1-0 voor Groessen. Mijn werkzaamheden in de tuin zijn ten einde. Op Twitter wordt de 1-0 bevestigd.

Zelf doe ik snel de boodschappen voor vanavond. Ik heb geen gejuich meer gehoord. Klopt volgens Twitter, want het is zelfs gelijk doordat HC’03 uit Drempt heeft gescoord. Ik doe het raam van mijn kamer open om op de hoogte te blijven. Tot de 60e minuut is het nog stil. Het zal toch niet gebeuren dat ze nog in de problemen komen? Ik trek mijn schoenen aan en besluit polshoogte te nemen, het is slechts tien minuten doorstappen. Natuurlijk heb ik niets gemist want anders had ik het gehoord. In de 70e minuut is het nog 1-1. Net heb ik een plekje gevonden naast het scorebord en de 2-1 valt in de 71e minuut en twee minuten later wordt het al 3-1. Ik breng de flow mee, want uiteindelijk wordt het 5-1 voor de Groessenaren.

Ik zoek nog wel even uit hoe mijn positieve aanwezigheid zich laat uitbetalen in het nabij gelegen kerkdorp. O, voor wie het niet weet, Groessen ligt onder de rook van Duiven dat weer onder de rook van Arnhem ligt. Amper 2000 inwoners heeft het dorp en bijna iedere week feest. Het Schuttersfeest, Maisfeest, Carnaval, Après-ski, het levenslied en natuurlijk iedere vereniging, en het zijn er veel, viert natuurlijk hun lustrum om de vijf jaar. (Feest)muziek schalt dan over de velden en is in de wijde omtrek te horen. Vandaag juichten de Groessenaren voor het vlaggenschip van de voetbalvereniging en waarschuwen daarmee de Duivenaren: We komen er aan! De fanfare zal ongetwijfeld de toeters poetsen om de helden op de platte kar te vergezellen. Ook dat horen we vanavond. Groessen rules!!!! En mijn tuin, die kan er ook weer een weekje tegen aan. Volgende week hoor ik wel welke muziek mij dan begeleid in de tuin bij ongetwijfeld weer een feest. Handballen doen ze trouwens ook op hoog niveau.

20160516_162136

Begrip, van de dag (164) Verstappen

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

VERSTAPPEN

 

En dat heb ik dan, een historisch moment gemist. Als achtjarige heb ik oranje zien verliezen tegen toen nog West Duitsland. Vier jaar later kopte Rob Rensenbrink tegen de paal in Argentinië, dus andermaal geen wereldkampioen. Zoetemelk heb ik de Tour zien winnen en later werd hij ook nog wereldkampioen. Ik vocht tegen de tranen van ontroering. In 1988 heb ik tijdens de vierdaagse van Nijmegen Duitse soldaten oranje Afrikaantjes gegeven, nog steeds dronken van de euforie en de hoeveelheid bier, vele weken later. Toen werd het stiller met de echte historische momenten, misschien het Olympisch goud van de volleyballers in de jaren negentig.

Vandaag dus Max Verstappen, de eerste Nederlander met een grand Prix overwinning in de Formule 1. En dan ook nog eens de jongste ooit. Ik sliep. Vanochtend was ik redelijk bij tijds wakker, maar na een goed ontbijt dacht ik na een uur ‘het wordt niks vandaag’ , ik kruip met een paracetamol weer onder de dekens. Toen ik weer wakker werd om half vijf, was het historische moment een feit. Ik weet niet of ik anders had gekeken, want ik kijk nooit naar autoraces. Volgens mij bijna niemand, maar vandaag dus wel. We hebben als Nederlanders blijkbaar een fijn gevoel voor historische momenten.

Ik begrijp dat ook wel. Gisteravond hebben we niet gewonnen met Douwe Bob in Stockholm, het Nederlands elftal reist deze zomer niet af naar Frankrijk, dus we zijn noodgedwongen voor de Belgen. Max Verstappen is onze hoop in bange dagen. Dat wil ik niemand afpakken, dus geen flauwe grappen van mij. Goed, eentje dan die ik hoorde via de sociale media en een echte grap voor insiders. Studio Voetbal heeft snel het programma aangepast na de overwinning van Max, ze zenden een documentaire uit over Michel Schumacher. Ik vond hem leuk, heel leuk, subliem bijna. Ik ga nu nog maar snel op zoek naar de beelden, want je moet toch mee kunnen praten morgen of over twintig jaar? Waar was je toen Max zijn eerste Grand Prix won? In dromenland dus.

 

Begrip, van de dag (163) Vrede in Rusland

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

 

VREDE IN RUSLAND

 

Met een romantische bril wordt vaak teruggekeken naar het Wilde Westen. Een tijd van pioniers die zorg droegen voor het genenpakket van het huidige Amerika. We kennen slechts de verhalen van stoere binken en wilde meiden die het hebben overleefd in de wildernis. Maar het kan nog steeds, nu niet in het westen, maar in het oosten als we het bekijken vanuit ons Nederlandse perspectief. Mijnheer Poetin stelt een hectare grond ter beschikking in grote delen van Siberië voor Russen, maar ook voor buitenlanders met pioniersgeest. Siberië moet bevolkt worden, toerisme gestimuleerd, veeteelt versterkt en goed, landbouw is gezien de temperaturen nog te hoog gegrepen. Misschien is dat laatste met de opwarming van de Aarde toekomstmuziek.

We hebben misschien een negatief beeld van Poetin, maar in een tijd waar goed en slecht toch niet zo duidelijk is, moet iemand met een avontuurlijke inborst niet te kritisch zijn. Heb je genoeg van de mierenhoop in het drukke Nederland, kun je je buurman niet uitstaan of ben je door je eigen onaangepaste gedrag sowieso al kansloos in het land van de wetjes en regeltjes, ga naar Rusland van mijnheer Poetin. Je krijgt de beschikking over een hectare grond en na vijf jaar zelfs het Russische staatsburgerschap. Ga aan de slag, neem je vrouw mee of laat haar gewoon thuis en start een nieuw liefdesrijk nestje in het koude Siberië. We zijn per slot van rekening allemaal wereldburgers en moeten ons niet laten leiden door kunstmatige vijandsbeelden. Het is allemaal betrekkelijk met zogenaamde vrienden in Saoedi-Arabië en een toekomstige Amerikaanse president die Trump heet.

En wat kan je nu gebeuren in die koude uithoek nabij Alaska, buiten bevriezing van wat ledematen? Je hebt wel wat anders aan je hoofd dan het uiten van subversieve uitspraken die mijnheer Poetin niet bevallen. Je moet de elementen trotseren, je moet met ware doodsverachting een boost geven aan je nieuwe bedrijf, je moet nieuwe vrienden maken en een bedrijf opzetten waar je nazaten trots op zijn. Een half jaar eerder was het aanbod van Poetin ook al in het nieuws in verband met de oplossing van het vluchtelingenprobleem. Als arme Russen, gefrustreerde westerlingen en gevluchte moslims in hetzelfde schuitje van barre kou, ver weg van de mondiale oorlogsdynamiek zitten, wordt alles vloeibaar. Misschien dat de eeuwigdurende vrede wel eens uit die hoek kan komen. De new frontier is in de maak.