Het Sonnevanckpad krijgt tips

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Op zondagmorgen kwart voor negen zit ik in de auto op weg naar het volgende klompenpad. Ik wil niet spreken van een opmerkelijke prestatie op zondagochtend. Echter voor mezelf vond ik het wel in de orde van meedoen met de vroege vogels. Ik voelde me als het ware een Olympiër. Het verbaast me altijd dat je niet de enige bent. Het voordeel van op tijd in de auto geeft je de mogelijkheid om ‘Vroege Vogels’ op de radio te luisteren. Het ging over dat er ook lichtpuntjes waren in de milieutreurnis. In de gematigde klimaten zoals Nederland, geeft nieuwe aanwas van bomen een goed resultaat voor de beperking van CO-2 uitstoot. Ze moesten dan in het begin wel beschermd worden tegen hongerige hertjes. En het kan geen toeval zijn dat het Sonnevanckpad meteen begint met jonge boompjes, met name berken die deze wandeling in de toekomst nog meer een boswandeling zullen maken.

Ik heb gekeken, inderdaad jonge berkjes

In een tijd van complotdenken zou je haast zeggen dat ze me in de bubbel van de natuurontkenning willen gooien door te suggeren dat jonge aanplant op de Veluwe de natuur gaat redden. Ik besluit conform mijn karakter helemaal niets met completdenken te doen deze ochtend en te genieten van de wandeling. Hoewel onderstaande foto hierin een andere wending kan geven. Bovenin geeft het wolkenpatroon een verdachte streep te zien op de foto. Tijdens het maken zag ik dat niet, maar nu wil ik u de geheimzinnigheid van deze streep niet onthouden. Ik wandel gewoon door. Of de mensheid nu wel of niet bedreigd wordt. In ieder geval niet door chemtrails in de lucht is mijn bescheiden mening.

Chemtrails?

Via de klompenpad app wordt ik middels een toontje geattendeerd op een bezienswaardigheid, namelijk de plek waar vroeger Hoeve Beekhuizen heeft gestaan. De contouren zijn nog zichtbaar en wordt nu gebruikt als plek voor ruiters. In de wandeling betekent dit een even 500 meter van de route afwijken en 500 meter terug. Je wandelt dan over een oude boslaan en langs open plekken die elders in dit bos niet zijn. De andere atmosfeer in het bos is volgens mij een verrijking van de wandeling. Tip voor de wandelaars! Kijkend op het kaartje van dit klompenpad is het volgens mij een kleine moeite om het Sonnevanckpad een klein beetje uit te breiden en via Hoeve Beekhuizen te laten lopen. Tip voor de makers!

Countouren van Hoeve Beekhuizen

Voor de mensen die mijn stukjes met regelmaat lezen verwijs ik even naar de avonturen in ZuidLimburg van vorige week. Wij verbaasden ons over de hoeveelheid fietsers aldaar. Met een helmpje op lijken het net kevers aldus mijn partner, als ze hard in een groep fietsen door de heuvels dan spreken we van een sliert testosteronkevers. Ook vandaag, niet in grote groepen, wel veelal in koppeltjes was de boskever alom vertegenwoordig.

Deze bos(mest)kever zag ik ook regelmatig. Ze was minder opvallend aanwezig dan de fietsende boskervers.

Al met al een fijne wandeling, meer bos dan bij veel andere klompenpaden maar daardoor niet minder aangenaam.

Watertoren uit 1896 op de Galgenberg

Meer foto’s, zie ook mijn Instagram-account titiissprakeloos

Plaatjes en kletspraatjes: Zuid-Limburg buitenlands mooi.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Een hele strenge en boze onderwijzer van de lagere school viel eens uit naar de klas. ,,Ik spreek toch geen Spaans, of is hier iemand in het buitenland geboren?” Hij keek dreigend de klas in, maar de blik interpreteerde ik als een wijsgerige vraag. Ik antwoordde: ,,Ja ik, bijna in België!” Hij reageerde niet, hoewel de rest van de klas door had dat hij echt boos was. Schoolvriendjes droegen mij nog jaren na dat ik een Belg was als ik iets stoms zei. Omdat ik niet zo heel vaak dom was, kon ik het scheldwoord goed hanteren. Och, en in Raalte was het toentertijd best bijzonder om in Limburg te zijn geboren, bijna op het smalste stukje Limburg. En ieder kind wil bijzonder zijn, al is het maar om uitgescholden te worden als Belg.

In deze dagen moest ik er aan denk. Een ultra-korte powervakantie had ik me uitgedacht in Schin op Geul. En zo gek zag ik het als 8-jarige helemaal niet, want daar in het Zuiden van Limburg is het gevoel van buitenland nooit ver weg. Heuvels, de Geul en op de eerste avond, na een korte wandeling, een heerlijk groot glas bier tegenover het ‘Frater Venantius Heukske’ in Schin op Geul. Dan is met dat liedje van Wim Sonneveld Schin op Geul niet alleen buitenlands, maar ook lichtjaren verwijderd van vandaag.

Maar het hotel was dan weer heel eigentijds. Een voormalig boeddhistisch bezinningsoord, met de entourage van een chique familiehotel straalde een geheel eigentijdse knusheid uit. Een vriendelijke Chinese uitbater met zijn familie, geholpen door de plaatselijke bevolking, runde de zaak. Hij had een plaatselijke meester-kok aangetrokken. (een absolute aanrader, fenomenaal) Verder ook nog een Pools of Oekraïense vrouw in dienst en we hoorden ook nog Spaans en ondanks personeelsgebrek zelfs nog een onvervalste Limburgse serveerster. De voertaal was Engels, maar de nostalgische Limburgse hotelsfeer van vroeger tijden werd wel geraakt. Er was bovendien iets aparts met het hotel, de uitbater vertelde dat er geen ‘muscito’s’ zijn! De ramen hebben we open gelaten en de lampen niet angstvallig gedoofd. Geen lastige muggen die je uit de slaap houden. (Ik moet denken aan mijn studententijd, een Brabantse huisgenoot plachtte nog wel eens te zeggen: ,,Wat is nog erger dan muggen?” ………Ik weet het inmiddels en ik vind het nog steeds grappig. ,,Niet mugge!!!!!’’ Maar misschien is mijn humor te plat en flauw. Het hotel Geulzicht lag blijkbaar in een microklimaat, geen muggen ondanks de rivier die er langs liep.

Trouwens heel Zuid-Limburg ligt in een soort van microklimaat. Mogen er in Schin op Geul dan geen muggen zijn, er zijn kevers in overvloed in alle soorten en maten. Hele gevaarlijke, zelfs levensgevaarlijke exemplaren, kevers die in groepen leven en solitaire kevers in allerlei kleuren. Dit behoeft natuurlijk enige uitleg. Mijn partner moet altijd lachen om groepjes mannen die met zijn allen een zelfde shirtje en met dikke buiken heel hard fietsen door de landerijen. Een sliert van testosteron in haar optiek. En met al die helmpjes op lijken het net kevers. Op een zonnige zomers zondag heb je in de Limburgse heuvel een overvloed aan kevers. Sommige geheel ongevaarlijk, anderen lijken levensmoe zeker als ze zich voortbewegen op een elektrieke fiets. Ik ga niets over leeftijd zeggen. Voor mij was de vakantie van twee nachten echt een power shot in het buitenland, ondanks de kevers.

Plaatjes en kletspraatjes: Nostalgische geschiedenis.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Misschien is er niets stommer dan je stukje te beginnen met twee definities. Mijn vorige blog ging over de expositie Nederland in 150 landschappen in Deventer. Ik vroeg me toen af, moeten we blijven hangen in de historische romantische landschappen, of moeten we ook het hier en nu waarderen. Nostalgie is kijkend in je eigen historische referentiekader en dat verheerlijken om daarmee blind te worden voor de verwevenheden van nu of die af doen als moderniteit.

Wanneer gaat geschiedenis over in nostalgie, waar zit de scheidslijn? Om die vraag te beantwoorden, als ik al een antwoord vind in één A4-tje, gebruik ik gemakshalve twee definities die mr(s). Google me offreert. 

Geschiedenis is: ,,de vakdiscipline die zich bezighoudt met de studie van chronologische ordening van gebeurtenissen in het verleden, zich daarbij baserend op een kritisch onderzoek van bronnen.”

Nostalgie is: ,,Nostalgie (uit het Grieks: nostos = terugkeer en algos = droefheid, pijn, lijden) is het gevoel iets belangrijks of dierbaars te zijn kwijtgeraakt. Dit uit zich in heimwee naar het (persoonlijke) verleden.”

Vandaag in het Openlucht Museum kwam bovenstaande vraag bij me opborrelen. Even terug naar mijn persoonlijke geschiedenis in relatie met het Openlucht Museum, het is meer dan ongeveer 20 jaar geleden dat ik er was. De kinderen waren nog klein (nostalgie?) en het was na 2000 want ik herinner me HollandRama bezocht te hebben. Preciezer dan na 2000 kom ik niet, dus een kritisch onderzoekshistoricus is niet aan mij verloren gegaan. Ik heb het museum altijd als heel mooi ervaren.

Wat is er veel veranderd en eigentijds geworden, het is nog mooier dan het was. Dus mijn mogelijke nostalgische gevoelens zijn geen afbraak voor een maximale waardering voor dit museum in het nu. En we gaan vaker, want sinds dit jaar in het bezit van een museumkaart. Wat is het dus ongelooflijk stom om die niet eerder gehad te hebben. ,,Berouw komt na de zonde!” zei mijn vader soms te pas en te onpas. Hier komen geschiedenis en nostalgie trouwens akelig dicht bij elkaar.

Het eerste dat we bezochten was een stukje Jordanese geschiedenis, afbraakpanden uit Amsterdam bij aanvang van onze wandeling. Eén van de opschriften in dit pand trof me: ,,Hoe armer mensen zijn, hoe zeldzamer hun sporen.” Dit is een open deur van jewelste, maar op het moment dat je het leest besef ik de harde waardheid van deze woorden. Ik denk dan, wat is er dan een hoop geschiedenis verloren gegaan! Echt verloren. Ik word bijna nostalgisch van deze verloren geschiedenissen zonder te weten wat ik eigenlijk mis. Maar in hetzelfde pand klonk ook de muziek van tante Leen en Willy Alberti om me weer op te vrolijken.

Om meerdere redenen is het Openlucht Museum misschien wel het mooiste museum van Nederland, of ik weet het zeker, in ieder geval voor mij. Met de huidige regering hebben we in ieder geval één zekerheid, daar waar Nederland centraal staat zal er niet bezuinigd worden, dat is dan een voordeel. Of de historische kijk blijft zoals hij nu gepresenteerd wordt? Een museum is ‘ter leering ende vermaeck’. Ik heb me vermaakt. Heb ik ook wat geleerd? Ja, dat kleding uit Bamboe ongeveer het meest vervuilende kledingstuk is vanuit recycling perspectief? Dat weet ik dan nu. O ja, een prachtig initiatief (nog in aanbouw) zijn de doorzonwoningen uit de jaren zestig die ingericht worden als herinneringshuis voor mensen met Alzheimer! Waar gaat geschiedenis over in nostalgie, of waar wordt nostalgie gebruikt om de eigen geschiedenis weer naar boven te halen. Het Openlucht Museum al meer dan 100 jaar, geschiedenis en nostalgie!!!!!!

Een ‘klompenpad’ voor regenachtige dagen in Deventer

/ sprakeloosid / 1 reactie

Ima van Eysinga, Het dorpje Elspeet op de Veluwe (1922)

Als je een klompenpad loopt, word je soms ook geconfronteerd met teloorgang. Daar kun je over klagen, maar het zijn jouw ogen waardoor je afscheid neemt  van jouw geschiedenis. Voor andere ogen is het nieuw en nu. Dit werd enige weken geleden gezegd door een van de sprekers bij de presentatie van het nieuwste boek over klompenpaden van Wim Huijser. De titel van het boek, heel toepasselijk, 50 nieuwste klompenpaden.

Fred Schley, Winterakker Gelderland 2020

En ik kan me er bij aansluiten bij de vele klompenpaden die ik tot nu toe gelopen heb. Genietend van het hier en nu, ook kan het niet altijd de toets van de nostalgische gedachten doorstaan. Een week geleden ‘vond’ ik een nieuw klompenpad. Het is een klompenpad voor regenachtige dagen en wel in de Bergkerk te Deventer. De expositie “Nederland in 150 landschappen” neemt je mee in boerenlandschappen, stadsgezichten…… en veranderingen de afgelopen jaren in dat geheel. De landschapsschilder kan zijn kunsten kwijt in idyllische dromerigheid of rauwe hardheid of alles er tussen in. Vanuit het perspectief van de kijker of schilder is het dan iets moois, of niet. En zo is het ook met klompenpaden.

Eugène Lücker, Toren van de kerk in Veere (1919)

Nederland in 150 landschappen is een fijne expositie voor wandelaars, historici, kunstliefhebbers en kunstkenners, maar ook voor alle boeren, burgers en buitenlui. Ik heb er het begrip landschapsbiograaf leren kennen. Als ik weer opnieuw zou moeten studeren, misschien had ik dit wel hebben gekozen. Kennis en wording van een landschap, met alle fysische en culturele elementen die hiertoe hebben bijgedragen en dat vaak nog doen. En net als bij ‘echte geschiedenis’ is de historische kennis belangrijk om over de toekomst na te denken. Zo geldt dat ook voor de landschapsgeschiedenis.

Robert Vorstman, Rotterdam 2011

Een nieuwe dimensie dus om naar klompenpaden te kijken. Voor mij is dat vooral genieten van het hier en nu, zonder meteen teleurgesteld te zijn over het uitblijven van idyllische plaatjes tijdens de wandeling.

En als het dan toch nog droog wordt na het zien van de getoonde kunst in de Bergkerk (tot 8 september 2024), is de wandeling altijd nog uit te bereiden  met het exploreren van de directe omgeving van die Bergkerk. Dat is het Deventer van nu, idyllische kiekjes en historie in overvloed.

4 zomerse & zondagse kiekjes van een niet schilder, V. Sprakel 2024

De geboorte van het Giesepad.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik was er bij, de geboorte van het nieuwste klompenpad, het Giesepad in Giesbeek. Naar nu blijkt, de draagtijd bedroeg vijf jaar, maar vandaag was de uitgerekende datum. Nadat alle verwerkers in het zonnetje werden gezet, togen we naar de start van het klompenpad, achter de Fanfare St. Gregorius naar het beginbord. Het werd maar weer eens duidelijk dat het onderdeel wandelen van klompenpaden misschien wel het gemakkelijkste onderdeel is van het hele klompenpad-gebeuren. Plannen, onderhoud, juridische regels, overtuigen en volhouden voor alle betrokkene is geen kattepis gebleken. Ik proefde veel blijdschap en opluchting in het het Kulturhus De Brede Blik bij de geboorte van de liefdesbaby? In ieder geval vriendschapsbaby.

De hoofdrolspelers bij de start van het Giesepad.

Zoals het met meerdere geboortes, je kunt alles plannen en nog zo gezond de voorbereidingen in gaan, er gebeurt altijd wel iets onverwachts. Zo ook in Giesbeek waar de Nederlandse criminaliteit zich van zijn slechtste kant heeft getoond. In de nacht voorafgaand aan de opening heeft een drugsdumping plaatsgevonden. Naar het schijnt is een mooi gedeelte aan het begin niet toegankelijk. Een van de vrijwilligers had me al op het alternatief gewezen, dus het overgrote deel hebben we, wars van de drugsbaronnen, gewoon gelopen. We laten ons niet wegsturen.

De brug is de trots van de vrijwilligers. Een mooie aparte klompenpadbrug, fonkelnieuw. Ik moet dan denken aan hoe de brug er over 10, 20 of misschien wel vijftig jaar uitziet.

We weten het niet zeker, maar ik denk dat wij de eerste officiële lopers zijn die het pad na de opening gelopen hebben. Een fijne wandeling die toont wat Giesbeek te bieden heeft. Voor de makers is het nu een kwestie van loslaten. Af en toe onderhoud, beetje stutten of een vermanende preek, maar de boorling het Giesepad staat nu op eigen benen. Een ieder kan er wat van vinden, maar ik weet zeker dat het welkom is in de Giesbeekse gemeenschap.

Naast de foto’s op het blog zijn meer foto’s van het pad te vinden op Instagram account titiissprakeloos

Terug op het ’t (be) ….Percksepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Wat is er mis? Zijn er vandalen geweest om de  wegbewijzering te vernielen? Nee, hoor wees gerust, de titel was alleen maar een hele flauwe woordgrap om extra mensen te lokken naar mijn blogje. Want ik heb hedenochtend rond de Rijkerswoerdse Plassen een hele fijne wandeling gemaakt. Het andere deel van ’t Percksepad had ik al in oktober 2023 gelopen met de krokettenbrigade. Toen was ik nog herstellende van een enkelblessure. Het tweede deel lag nog open om geconsumeerd te worden. Deel 1 was al goed, deel 2 lag in de volle ochtendzon en samen is het een fijne afwisselende wandeling.

Ochtendstond, goud in de mond. Ik kom niet systematisch te laat op het werk, maar op vrije dagen doe ik het bij voorkeur rustig aan. Dus een half uur later dan gepland, half tien, startte ik het tweede rondje. Ik ben dan verbaasd hoeveel mensen al op en rond de recreatieplas aanwezig zijn. Trimmers, gymnastiek-ers, hondenuitlaters, de eerste zonnebaders en zwemmers en ook, net zoals ik, gewone wandelaars al dan niet met hond. Eenmaal een beetje van de weg, verdwijnt de stad. Zoemgeluiden van het verkeer zijn nooit helemaal weg, maar het is prachtig te ervaren dat het groen en het water de stad als het ware naar de naar de achtergrond absorbeert. Ik moet denken aan Central Park in New York. Graag zou ik nu vertellen over mijn ervaringen aldaar, maar ik ben er nooit geweest. Maar het lijkt me een geweldige ervaring om de drukte van de stad in het misschien wel bekendste park van de wereld te kunnen ontlopen. Ik heb niet echt een bucketlist, maar mocht ik deze nodig hebben, heb ik in ieder geval al één wens.

Mijn tweede verbazing was de schoonheid van de gecreëerde natuur. Ik was, hoewel slechts 15 kilometers hemelsbreed woonachtig van deze plek, nog nooit echt bij de plassen geweest. Mijn idee van een hoop kindergeschreeuw en opgeblazen geparadeer van puberale jongens en meisjes kwam niet uit. Niets mis mee trouwens, maar ik ben de doelgroep niet. Een heerlijke wandeling in de ochtendzon en veel kiekjes geschoten. (zie ook Instagram account titiissprakeloos). Een blauwe lucht en een redelijk toestel en ieder plaatje is min of meer geslaagd. Je zou kunnen stellen dat Rijkerswoerd best wel kiekjesgeniek is.

Zoemen op het Hallsekerkepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Als ik een klompenpad loopt, doe ik geen enkele moeite om een getrouw beeld te geven van de wandeling zelf. Ik doe pas verslag van de bijzonderheden in natuur of cultuur van het klompenpad als het mij op dat moment tenminste opvalt. Beter gezegd, als het een herinnering of iets dergelijks bij me naar boven roept. Wandelbeschrijvingen worden al heel goed gemaakt door de mensen die de paden maken. En met de vernieuwde app inclusief herinneringsgeluidjes heb ik daar beschrijvend niets aan toe te voegen. Behalve dan wat foto’s (instagram account titiissprakeloos) en mijn waardering op de klompenpadwebsite.

Ik verbaas mezelf altijd weer hoe een verhaaltje ontstaat. Op basis van mijn gedachten, mijn wandelgenoten indien aanwezig, de weg naar de wandeling toe of de toestand in de wereld, dichtbij of mondiaal. Ik weet het van tevoren nooit.

Hoe ontstaat nu zo’n titel ‘Zoemen op het Hallsekerkepad?’ Het eerste aanknopingspunt is een hele grote hoop paardenvijgen aan het begin van de wandeling. Het pad was breed genoeg, dus samen met eega liepen we aan weerszijden er langs. Ik schrok me echt kapot toen eensklaps een hysterisch geluid opsteeg. Niet een, maar honderden strontvliegen hadden we onbedoeld verstoord bij hun zondagse brunch. (Hiervan heb ik geen foto, ik wist immers nog niet waar mijn wandelverslag naar toe zou leiden. Sterker nog ik wist helemaal nog niet af ik wel iets op papier zou krijgen.)

Dit waren trouwens niet de maaltijdverstrekkers van bovengenoemde strontvliegenzwerm, deze moet ik dus vrijpleiten.

Enkele kilometers verder op kwamen langs de Bijenhof. We liepen door het hek en van ene moment op het andere moment een fijnbesnaard gezoem op de achtergrond. De fijnbesnaardheid werd nog versterkt door de alom aanwezig zoetige geur. Het was fijn daar. (Een verhaal is nog niet geboren, maar de titel kreeg al vage contouren, gezoem op het Hallsekerkpad? Wie weet? Voor de zekerheid maar vast een fotootje gemaakt.)

Voor de lunch een kroket bij de Uitspanning De vrolijke Frans. Er kwam geen directe associatie boven met het gezoem, de kroket was overigens lekker in een heerlijke ouderwetse ambiance die bij het woord ‘uitspanning’ past.

We besloten na 9 kilometer geen gebruik te maken van de routeverkorter, maar vlak voor Hall speelde een teen bij eega parten. We hebben dus gesmokkeld, het laatste lusje van ruim een kilometer hebben we gelaten voor wat het was. Maar niets is zomaar blijkt maar weer eens. We sloegen Hall in en konden hierdoor een heerlijk potje honing kopen. Dit hadden we anders gemist. Zoemen op het Hallsekerkepad, de titel is geboren. Een hele fijne wandeling in Hall is hiermee beschreven en tevreden brommend ‘zzzzzzzz’ schrijf ik de laatste letters op.

Het einde van de herfst op het Heyrderpad

/ sprakeloosid / 1 reactie

Je kunt je afvragen of een wandelroute een beoordeling moet hebben, maar één ding is zeker, bij prettig weer is de kans op een goed cijfer zeker hoger. Maar weer of geen weer, de entree naar de parkeerplaats van het Heyrderpad was echt een voorbode voor een prachtige wandeling in Hierden, nabij Harderwijk op de Veluwe. Na maanden van herfstachtig weer, zonder dat het echt koud was, maar wel veel regen, leek het vandaag zowaar zomer te gaan worden, zo vlak voor 21 juni. De kans is echter aanwezig dat op het moment dat u dit leest, de herfst al weer ingezet is. Over één of twee dagen? Iets met klimaat zeggen ze? Op weg naar het begin van mijn 118e klompenpad hoor ik op de autoradio dat de laatste ministers zich melden bij de formateur. De klimaatsverandering kan dus aangepakt worden, gelukkig. En passant hoor ik dat Nederland ver in de Europese achterhoede loopt als het gaat om de biologische landbouw. Dit ligt niet aan de boeren, maar gebrek aan stimulans van beleidsmakers en investeerders. Caroline gaat het oplossen, vast en zeker. Tot die tijd geniet ik van de klompenpaden die wel mede mogelijk zijn gemaakt door o.a. heel veel boeren, ook hier in Hierden.

Wat valt moet ook ergens heen, de beken stromen onvervalst als ruige bergriviertjes alsof ik in Zwitserland ben. Nu nog op zoek naar de Edelweis.

Hollandsche luchten verraden dat een plensbui nooit uitgesloten is, maar vandaag in ieder geval niet. Het Heyrderpad had ik juist gekozen met de gedachte dat het ondanks de regen het niet heel drassig zou zijn. Ik had het goed in geschat.

Kasteel de Essenburgh, een prachtige entree en toeristische trekpleister. Er is ook een Norbertijner order aanwezig en Oekraïners worden er gehuisvest.

Een van de cultuur historische hoogtepunten van deze wandeling was het voormalige station Hulshorst. Een prachtig gebouw die hier en daar nog zijn gelijke had in Nederland. Gerrit Achterberg maakte er een gedicht over. Ik ga het niet duiden, daar ligt niet mijn sterkste kant. U doet er maar wat mee, net als met mijn stukje. Een blogje dat bijna reclame dreigt te worden van de plaatselijke VVV.

Hulshorst

Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat,
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte Veluwhart.

– Gerrit Achterberg, uit: Verzamelde Gedichten, 1972.

How the magic happened, ruim 20 jaar familiegeschiedenis.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Weet jij nog wanneer je voor het eerst een Harry Potter las? En waarom en wat vond je ervan? Ik weet het nog goed. Het was in de zomer van 2000 en op bezoek bij mijn zwangere schoonzus. Ze las Harry Potter, ze moest toch wat. En ze was heel enthousiast?  En heel zwanger hè! Ik nam het niet zo heel serieus. Natuurlijk had ik de beginnende hype al meegekregen, maar haar enthousiasme voor een kinderboek weet ik toch echt aan haar zwangerschap. Toen kon dat nog, een tikje seksistisch denken. Nu niet meer.

Onderweg naar huis ontboezemde onze toen zesjarige zoon dat hij ook wel een Harry Potter wilde. Als ouders waren wij niet onredelijk, immers een kinderboek, en lezen is belangrijk. Hij kon inmiddels lezen, dus……… Een paar dagen later gaven wij hem zijn eerste Harry Potter. Na dertig pagina’s moest hij bekennen dat dit nog wel een beetje moeilijk was. Of ik het wilde voorlezen! Geen probleem! Een traditie is geboren en in ieder geval tot en met deel 4 hebben we samen gelezen, voorgelezen, herlezen en ieder apart gelezen. De films volgden, de jongste zoon werd vanzelfsprekend meegenomen in de betovering. Bij deel 4 waren we zelfs bij een echte Zweinstein-school voor de lancering van dat deel. Harry Potter en de vuurbeker is met afstand het beste deel mijns inziens. Ruim twintig jaar later is deze avond één van zijn topherinneringen uit zijn jeugd.

Het moet rond zijn 12e of 13e zijn geweest toen hij meldde dat het zesde deel in het Engels was uitgekomen. Hij kon niet wachten en jengelde om deze uitgaven. Als ouders waren wij niet onredelijk, immers Engels is belangrijk. Hij zei dat hij het best aankon, dus…. Wij gaven hem op vakantie in België zijn eerste Harry Potter in het Engels. Ik wachtte liever op de Nederlandse uitgave. Harry Potter, het is een substantieel deel van onze opvoeding gebleken voor beide zoons. In 2024 was een gezinsaangelegenheid reden om een feestje te vieren. Het werd London met als subdoel de Warner Bros studio’s waar de filmsets van de Harry Potterfilms waren te zien. We hadden er zin in.

De tour begon met de uitspraak van J.K. Rowling: ,, No story lives unless someone wants to listen.” Dat denk ik ook wel eens over mijn blogjes, maar daar gaat het nu niet over. Harry Potter is een essentieel onderdeel geweest van onze opvoeding. Het was soms ons gezamenlijk referentiekader, het was een belangrijk gespreksonderwerp en het was reden voor een bioscoopuitje of het kopen van het nieuwste boek, soms zelf dubbel, om tegelijk te kunnen lezen. Want ook ik was er aan verslingerd geraakt. We hèbben geluisterd, naar J.K. Rowling en naar elkaar over onze persoonlijke belevenissen met Harry, Ron en Hermelien in en rond Zweinstein. Soms wisten we niet of we luisterende dreuzels waren of dat we per ongeluk toch een onderdeel vormden van de toverwereld. Afgelopen zondag dus een bezoek aan de studio’s. Het was overweldigend mooi en ruim twintig jaar gezinsgeschiedenis liep mee in de studio’s. In de bus terug naar het station van Watford Juntion konden we met recht concluderen. ,,Onze opvoeding is klaar!”

Die avond aten we op kosten van onze zoons in de City of London. The magic has happened!

Leidschehoevenpad, we waren toch in de buurt

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Combineren, dat is een motto dat ik van mijn ouders heb meegekregen. En dan heb ik het niet over de mode. Mijn vader was wars van mode en ook mijn moeder is meer van zuinigheid dan met de laatste trend meedoen. Combineren betrof bij hen meer tijd en plaats. Ging je naar tante Jet, kon je net zo goed even die oude schoolvriend gedag zeggen. Hij woonde toch in de buurt. Zo bespaarde je kilometers en tijd. Zo ging dat soms. Zonder een oordeel te hebben of ik dat nu handig of stom vind, moest ik er bij het 117e klompenpad aan denken. Leidschehoevenpad stond gepland. En waarom? Mijn werkgever, het Leger des Heils, organiseerde een festival voor haar werknemers, vrijwilligers en andere liefhebbers. Dit was op het Landgoed Heerlijkheid Mariënweardt. Dit was niet ver van de start van het Leidschehoevenpad. Ik kan dan heel oneerbiedig zeggen, een klompenpad combineren met het festival, of andersom. Het nuttige met het aangename verenigen? Maar wat is dan het nuttige en wat het aangename? De reden voor mijn opgave voor het festival was de wetenschap dat Shirma Rouse zou optreden. Een opvallende verschijning en een dijk van een stem. Dat wilde ik wel eens live aanschouwen. Voor de mensen die me kennen, niet dat de kans groot is op meezingen, dansen of anderszins theatrale participatie. Ik heb wel genoten van haar performance.

Wat voor het festival gold, telde ook voor het klompenpad, het was drassig, zeer drassig hoewel wij deze zaterdag ter plekke geen regen van betekenis hebben gehad. De weergoden hadden hun werk het etmaal ervoor al gedaan. Voor de opkomst van het festival was het misschien jammer, voor de wandeling betekende dit vooral veel rust in een oase van lentegroen. De wandelbroek werd modderig en een onverwachte glijpartij lag op de loer. De broek kan gewassen worden en een valpartij is me bespaard gebleven. (Enkele foto’s, meer op Instagram titiissprakeloos)

Wat heeft Marius van Dokkum met het klompenpad van doen? Het was een onderdeel van het festival, al heb ik de workshop van hem niet meegemaakt. Zijn werken hingen nog wel in het theehuis. Ik mag graag naar zijn schilderijen kijken. Deze geeft zo’n prachtig, of in ieder geval een realistisch tijdsbeeld. Het thema van van het festival was trouwens: Verbind met elkaar, vier met elkaar.