Postcrossing connect the world

/ sprakeloosid / 1 reactie

Vandaag kreeg ik post uit Ufa, Rusland. Ik wist nog niet van wie, want dat stond niet op de achterkant. Wel kreeg ik gratis een lesje Russisch. Ik weet nu wat ‘Hello from Russia’ is in het Russisch. Zonder de cyrillische letters te gebruiken, moet een gemiddelde Rus mij verstaan als ik zeg: privet iz Rossii. Na een beetje uitzoekwerk, wist ik dat de kaart van een muzikante uit Ufa is en haar avatar verraad een fris deerne van……ik ga zelfs nu niet gokken, maar in ieder geval aanzienlijk jonger dan ik.  Ze noemt zichzelf moonbeauty.

postcrossing

de kaart hedenochtend van Moonbeauty

 

De oplettende lezer weet het al, ik doe aan postcrossing! Postcrossing? Ja, een truttige hobby van ansichtkaartjes sturen over de hele wereld. Een beetje ouderwets natuurlijk, de sociale media negerend en het domein van voornamelijk oude besjes over de hele wereld of jonge romantische bakvissen? In ieder geval niet heel mannelijk en stoer. Nu valt bij nadere beschouwing het aandeel mannen nog wel mee, zo’n 30% en ook de leeftijden variëren meer dan ik in eerste aanleg dacht. Ik heb al kaarten gekregen van jonge vaders en moeder uit Frankrijk, Duitsland en Taiwan die aan de hand van kaarten hun kinderen voorzien van de nodige wereldoriëntatie. Juffen uit Portugal en Spanje gebruiken de post om het Engels in de hoofdjes van kinderen te krijgen. Dappere meisjes uit India proberen dit op eigen wijze voor elkaar te krijgen.

 

Eerder deze week kreeg ik al kaarten uit Finland, de VS, Duitsland en nog twee uit Rusland. De Russen zijn fanatieke postcrossers evenals de Duitsers, Amerikanen, Chinezen, Taiwanezen en Finnen. Ook Nederlanders hebben een relatief groot aandeel in het postcrosswereldje. Vaak kijk ik even op Googlemaps of de stad waar iemand woon, in dit geval Ufa de moeite van het bezoeken waard is. Voor Ufa hoef ik geloof ik niet naar Rusland toe. Als ik kaartjes verstuur, dan kijk ik zelfs op Googlemaps wel eens naar het huis waar de ontvanger van mijn kaart woont. Beetje gluren.

 

Noord-Korea doet niet echt mee in het postcrosswereldje. Er is ooit een kaart verstuurd naar en vanuit Korea, maar echt structureel doen ze niet mee. In totaal zijn er 208 landen geregistreerd. Zoals ik al zei, postcrossing, misschien wat suffig maar totaal ongevaarlijk. Ik ga niet beweren dat postcrossing de wereldvrede bevorderd. Maar wat zou het toch aardig zijn als Kim jung Un niet een raketje naar Japan stuurt, maar een leuk ansichtkaartje. Of dat ‘de Donald’ geen giftige en domme tweets de wereld in slingert, maar de Chinese president van een geinig kaartje voorziet. Volgens mij doen ze dat niet, hebben ze geen tijd voor denk ik. En zolang ik mijn tijd verdoe met kaartjes sturen naar oma’s in de VS, gepensioneerde postbodes en leraren in Duitsland of naar hippe jonge Chinezen, word ik natuurlijk nooit machtig en invloedrijk. Ik zou alle mafkezen in de wereld dan verplichten om te postcrossen. Want zoals ze zelf zeggen, postcrossen connect the world. Maar dan anders. –> http://www.postcrossing.com

Ik hoor er bij

/ sprakeloosid / 3 reacties

20170815_224250Als toetje, of zo u wilt de kers op de taart drie dagen Lissabon. Na Santarém, Castelo de Vide, Évora, Moura, Mertola en Santiago de Cacém eindelijk weer in de bewoonde wereld. Dat is trouwens niet helemaal waar, want in welke stad of plaats je ook komt, altijd verbaas ik me weer dat er leven is. En dat leven is voor een belangrijk deel herkenbaar en Europees. Maar nu dan Lissabon. Om de taxi uit te sparen zijn we gewoon met het openbaar vervoer naar één van de oude populaire volkswijken getrokken. Alfama kenden we al en het hotel ook. We wisten dat het van het eindpunt van de metro lijntje blauw (linha azul) even flink doorbijten is. De vorige keer was het negen uur ’s avonds en flink afgekoeld. Nu op het heetst van de dag met zo’n 30 graden. Toen met een handkoffertje, nu met een volwassen rolreiskoffer. Per persoon wel te verstaan. De luchtmaatschappij Vueling doet niet kinderachtig, dus de maximale 23 kilo’s zijn gevonden. Wij moeten ook niet kinderachtig doen met stijgingspercentages lopen richting de 25% of trappen beklimmen met ons halve kledingkast. Schaamteloos kwam ik kletsnat aan in het hotel, maar na een douche kan de pret beginnen.

20170816_103158

 

Het viel me al op dat de drukte anders was dan in april of november. Maar de eerste wandeling door de wijk leerde me dat Lissabon een beetje op Amsterdam begint te lijken. Bijna geen Portugees meer te zien, of ze rijden in de honderdduizend tuk-tuks voor de luie toeristen. Wat een hoop Italianen, Spanjaarden, Duitsers, Engelsen, Fransen en natuurlijk Nederlanders. Je haalt die er trouwens zo uit zonder dat ze hun muil opentrekken. Op een van de plekken in de buurt van het Castelo de S. Jorge was het zo druk. Gillend gek werd je van dat toeristenvolk, zeker na zeer rustige oorden de dagen ervoor. Het kan geen toeval zijn dat ik op de muren bij een van de haltes van de toeristentreintjes de volgende tekst zag staan.

20170815_120329

Niets is minder waar kon ik hardgrondig beamen. Maar, zorgt massatoerisme nu voor vervuiling, zowel voor de omgeving als ook voor de cultureel-maatschappelijke normen en waarden. Of zorgt het massatoerisme voor de vervuiling van de mensen? Of toch door de mens? En betreft het dan de toeristen zelf die zichzelf te kakken zetten of moet ik nu medelijden hebben met de Lissabonners (hoe zeg je dat trouwens?)  Voor al die tuk-tukrijders, kelners, restauranthouders, straatartiesten, koffiehuisuitbaters en vooral ook die oude besjes en mennekes die er tussen door schuifelen.

20170815_184933

 

Ik weet het niet, het viel ons een beetje rauw op het dak. Zo rauw dat we gedachteloos bij het biermuseum snel een biertje namen om de bittere smaak een beetje weg te spoelen. In Portugal naar het biermuseum met 500 man op een veel te duur terras zitten met ons biertje dat een kilometer verder op 25% van de prijs is. Ongewild ben je zo onderdeel van die onnadenkende massa die verantwoordelijk is voor de menselijke vervuiling. In welke zin dan ook. Toch blijft Lissabon een mooie stad en rustige plekken zijn echt wel te vinden. Toch, eerlijk is eerlijk. Nooit meer in de zomer naar Lissabon als uitknijpcitroen voor de lokale economie en gelijk hebben ze. In voor- of najaar, van mijn part in de winter heb ik het gevoel dat je iets meer een welkome gast bent em casa Portugues. Of dat zo is weet ik niet, maar die illusie wil ik graag behouden.

De vaders

/ sprakeloosid / 2 reacties

20170813_112743

Vandaag spelen de vaders een belangrijke rol in mijn Portugal vakantie-avonturen. Het zijn respectievelijk mijn vader en mijn schoonvader. Ze zijn nog nooit in Portugal geweest al zouden ze dat best hebben gewild. Ieder om een eigen moverende redenen. Vandaag zijn ze ongewild toch een beetje mee op vakantie. Het zit namelijk een beetje tegen sinds gisterenochtend. Een licht zeurende ontstekingspijn ter hoogte van mijn laatste verstandskies is gaan opspelen. Zo ernstig dat ik tandartsen al heb opgezocht in Mértola waar we gisterochtend waren. Nu heb ik het al niet op met tandartsen, laat staan Portugese tandartsen op zaterdagochtend. Eerst maar naar de farmácia  om te kijken of er iets tegen gengevite is. Een pijntje versterkt je Portugese vocabulaire ongewild. Dat dan weer wel. Een drankje en pillen tegen de pijn, ontstekingsremmend en om te desinfecteren. We gaan het proberen en toch onze weg vervolgen. Drie maal daags spoelen en drie maal daags 400 mg. ibubrofen. Ik probeer zo zen mogelijk te zijn, maar echt lekker vind ik het niet.

20170813_125624

Op dit moment kom ik bij de vaders. Mijn vader placht op ernstige momenten en bij niet welgevallige boodschappen nog wel eens te zeggen. “Mooie woorden zijn niet waar en ware woorden zijn niet mooi.” In de hole frases van de sociale media kan ik een fantastisch epos houden over hoe leuk het allemaal is. Maar toch, het voelt echt een fractie  minder leuk. Ik ga er niet om heen draaien. Zoals gezegd, het zit een beetje tegen. En daar komt mijn schoonvader om de hoek zeilen met één van zijn oneliners. “Het leven is hard en de muur geeft ook niet mee.” Ik weet niet wat het is met die tachtigplussers, maar ik moest er vandaag aan denken. Ik heb onwillekeurig de ‘down-to-earth waarheden toch meegenomen in mijn bagage. Terwijl ik zo zen mogelijk probeer te blijven.

20170813_181428

We hebben wederom een fijn hotel even buiten Santigo de Cacém. Nu heeft deze stad niet zo heel veel te bieden, maar een boekje lezen of een beetje op ons terrasje met een fijn uitzicht op de tuin in zelfmedelijden wentelen kan altijd nog. Ook zijn we vandaag nog even naar de kust geweest, in de geboortestad van Vasco da Gama. Dit was in Sines. Met een omweg in een levendig plattelandsdorp, Melides wat gegeten. Dus we doen ons best. Wat de werking van het drankje is, weet ik nog niet. De ibobrufen werkt ongeveer 6 uur. Ik werd vanochtend te vroeg wakker en moest al richting vier per dag als ik niet uitkijk. Nu probeer ik met uitstelgedrag weer in het reine te komen met de gebruiksaanwijzing. O ja, je mag ook geen alcohol drinken. Daar zijn ze weer de vaders met hun muren en mooie woorden. Terwijl de licht bejaarde matrone van het hotel haar net zo belegen, maar kwieke man roept die in de pannen roert voor ons, stel ik het medicatiegebruik nog even uit. Voor de zekerheid zoek ik nog naar het woord maag in het Portugees. Je weet maar nooit of ik binnenkort nog algo para dor de estômago (iets tegen maagpijn nodig heb. Ik mag de deuren en de mooie of ware woorden nimmer uitsluiten.

20170813_185358

 

Opruimchinees

/ sprakeloosid / 3 reacties

zonietik

Het zit tegen het randje vandaag. Ik heb het dan over de temperatuur. Hoewel we vorig jaar in het uiterste Noorden van Portugal ook tegen de veertig graden aanzaten, voelt het anders. Het is plasjesweer. Even buiten lopen en het klotst onder je oksels, loopt het als een fontein over je rug en je hebt permanent een plakbips. Het moet maar even plastisch, dan is het duidelijk. Ik weet niet waarom de zon in het Noorden van Portugal je opdroogt en hier niet. Plasjesweer dus en de flesjes water zijn niet aan te slepen.

20170810_205122

Buiten dat we weer een prachtige locatie hebben aangedaan, Mértola deze keer, wil ik het niet zo zeer hebben over de historische bezienswaardigheden, de blauwe luchten en de vakantiekiekjes in het algemeen die heppiedepeppie maken. Voor uw informatie, de eerste stedelijke trekjes dateren al van de vijfde eeuw na Christus, of eigenlijk al eerder met de Feniciërs en Romeinen. Toen Allah definitief zijn intrede deed, was het Iberische Schiereiland al snel aan de beurt. Resten van islamitische beschaving zijn onlangs opgegraven. Vanaf 1238 heeft het christendom definitief de Portugezen in de greep. Dit alles is terug te vinden op een vierkante kilometer Mértola. Een voordeel dat al deze groepen mensen hadden op een eenvoudige Kaaskoptoerist is dat de opwarming van de Aarde nog niet bestond, want heuvel op in bijna veertig graden is een dingetje. Maar zoals gezegd, een ander opvallend Portugees fenomeen wilde ik even kwijt.

20170811_112636

In Nederland heb je de afhaalchinees, hoewel de populariteit tanende is. In Portugal heeft ieder zichzelf respecterende gemeenschap zijn eigen Opruimchinees. Soms met dezelfde namen als onze afhaalchinezen bijvoorbeeld Lotus of Peking. Anderen opruimchinezen hebben een meer geïntegreerde naam zoals Casa da Fámilia. En dat is een naam die recht doet aan wat ze zijn, die opruimchinezen. Ze verkopen alles voor de familie. Wat bij ons de Action of voorheen de Xenos is, hebben hier de opruimchinezen vrij spel in het verkopen van troep. In nauwe gangetjes is er het veelvoudige te krijgen van een volwaardige Action. Papierbenodigdheden, houtskool, huishoudelijke artikelen, zeep, toiletartikelen, kleding, badhanddoeken, naaispullen, Mariabeelden, toeristische snuisterijen. U noemt het maar en de kans is groot dat als ik een bestelling van u doorkrijg, ik het morgen kan halen. En is het niet in Mértola, dan vast in de volgende plaats die we aan gaan doen. En om de prijs hoef je het niet te laten.

20170811_175401

Ik zat al te zeuren over het weer, maar ik moest vandaag een zonnebril. Gezien het feit dat ik voor mijn tweede al een brilletje moest, heb ik niets met brillen. Ook niet met stoere zonnebrillen. Ik vind ze niet mooi, niet stoer en ik wil er eigenlijk al helemaal geen geld aan uitgeven. Maar de hoeveelheid daglicht werd me na vele dagen zon toch te veel. Voor €3,50 een spacy-exemplaar gekocht. Het voordeel met zo’n ding is dat ik in Lissabon volgende week niet door iedere straatverkoper een real Rayban krijg aangesmeerd. Ik heb inmiddels al een echte van de opruimchinees.

De ouderwetse dia-avond

/ sprakeloosid / 1 reactie

Ik denk dat je toch minstens veertig moet zijn om in je dromen nog te gruwen van zogenaamde gezellige diapresentaties van buren, oom en tantes of collega’s. Ik kan me ze nog wel herinneren en ook mijn vader is buurman, oom en collega geweest en is dat voor een deel nog. Dus ook bij ons was het af en toe bal. 8 mm filmpjes hadden wij gelukkig niet, dus het bleef bij dia’s. Bij ons hetzelfde ritueel als elders, hooggespannen verwachtingen die uiteindelijk uitmondde in verveling en beleefd uitzitten. Het woord werd meestal gevoerd door de man des huizes die blind van sociaal vermogen het vakantieverhaal of de verre reis steeds spannender maakte en uiteindelijk ook zelf in de overdrijving ging geloven. Ik was niet zo van de dia-avondjes, of soms zelfs een hele zondagmiddag als er veel dia’s te vertonen waren. Omdat het niet iedere week gebeurde, was het altijd weer zoeken hoe de projector werkte en hoe het scherm het beste geïnstalleerd kon worden. Gelukkig is die tijd voorbij en hebben we de sociale media?????

En ik besef dat we, ondergetekende inclusief, precies hetzelfde doen als vele jaren geleden, maar dan nu live. We droppen onze foto’s op Facebook, Instagram of waar al niet. We verwachten reacties, willen bevestigd worden of zijn in een enkel geval zelfs beledigd als er geen reactie  komt. De techniek is verbeterd, een kind kan de was doen. Het publiek is ver weg, dus we kunnen de ware reacties niet meten of we interpreteren het scala aan emoticons helemaal verkeerd en dat geeft dan weer reden tot sociale problemen. En ik weet het, ik doe net zo hard mee al gooi ik er een zweem van een verhaaltje om heen. Een verhaaltje dat ik in mijn hoofd heb en denk dat het ter zake doet.

Hoe anders is de vakantie nu in vergelijking met pakweg twintig jaar geleden. Je belde een keer op en moest daarvoor in de rij staan bij de publieke telefoon van de camping. Dat was voldoende om het thuisfront tevreden te stellen. Nu wordt iedere scheet gedeeld en dat is een hype binnen je eigen sociale groep. Ik kan me bijvoorbeeld herinneren dat er dagen op vakantie voorbij gingen dat ik niet dacht aan het thuisfront. Nu beleef je soms wel vier of meer vakanties tegelijk. Je zoons zitten elders, hetzelfde geldt voor overige familieleden. Contact à la minuut is geen probleem. Collega’s leken soms mijlenver weg op vakantie en je besprak je avonturen op de eerste dag bij terugkomst. Dat hoeft niet meer. Iedereen zit met zijn mobiel bij de hand zijn vakantie te vieren en ik ben niet veel anders. Ik ben ook een kind van mijn tijd. Het is niet anders. Vandaar maar een ouderwetse diavoorstelling met de meest moderne middelen. Schrik niet, het zijn maar drie dia’s.

 

20170808_155415

Vroeger zou ik op een diavoorstelling hebben gezegd. Hier zaten we in een typisch klooster met Moorse invloeden dat in de 19e eeuw al is verbouwd tot Grand Hotel. Het is het beste hotel in de wijde omgeving en we hebben kosten nog moeite gespaard om hier twee dagen te overnachten. Het is een rib uit ons lijf, maar soms moet je maar eens gek doen. Alles is in authentieke stijl, de meubels, de sfeer en zelfs de gedragscode van het personeel is uiterst gedienstig naar de gasten.

Nu kan iedereen dat meteen verifiëren via Google, dus zeg ik gewoon dat dit een heel tof hotel is waarbij mijnheer Booking.com ons als trouwe klant een reuze korting heeft gegeven. In dit prachtige hotel verblijven we twee dagen voor nog geen €64, -. Tel uit je winst.

Of dan deze:

20170808_224903

We zijn in Moura, nabij de Spaanse grens, een gebied met zeer beperkte lichtvervuiling en daarom op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het is een dorp met veel gebruiken rondom licht en donker en het verdrijven van de boze geesten. Iedere volle maan komen de oudere dames van het dorp zingend door Moura om de boze geesten te verdrijven en onze Lieve Heer gunstig te stemmen. Wij waren getuige van dit plaatselijke fenomeen. Geweldig en uniek.

Eigenlijk waren het gewoon jolige oude taarten die vermoedelijk vanuit het oefenen in het kerkkoor bedachten we gaan wat volkswijsjes zingen voor onze kinderen en kleinkinderen.  Dat klinkt toch anders.

En op onderstaande foto laat ik zien waar ik bovenstaande woorden bij elkaar heb geluld. (en zelfs dat is ook niet waar, want de foto is van gisteravond en nu wacht ik op mijn reisgenoot die zich aan het klaar maken is voor een overheerlijke maaltijd in het dorp.)

lliegebeest

Relativering in optima forma.

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20170807_120758

De vakantie is een tijd van relativeren. Soms lukt dat goed, soms wat minder maar na dit korte tijdperk weten we pas echt of we oude gewoontes hebben kunnen doven en nieuwe hebben omarmd. Dat is als de vakantie weer verleden tijd is. Nu zit ik nog volledig in mijn relativeringsperiode, om precies te jn Évora. Een kleine universiteitsstad dat op de werelderfgoed staat. Leuk stadje, fijn hotel en we wandelen, eten en slapen ons prima door de relativiteit heen. Kost geen enkele moeite. Dat kunnen we heel goed. Het is trouwens de eerste stad in mijn optiek waar de prijzen een beetje West-Europees aan doen, zelf duurder dan Porto of Lissabon in mijn beleving. Maar och het is vakantie en we hoeven ons vakantieplezier niet af te meten aan de hoeveelheid biertjes in een tientje. De vriendelijkheid is door de hoeveelheid toeristen ook een graadje anders zullen we maar zeggen. Maar nog steeds goed toeven.

20170807_124212

De musea zijn dicht, want maandag, maar niet getreurd. Kerken genoeg, straatjes in overvloed, koffie een pasteis de nata gemakkelijk te krijgen, de zon schijn en we lopen naar de Sao Fransisco-kathedraal. Veel katholieke pracht en praal, prachtig uitzicht over de stad en geheel onverwacht de bottenkapel. Jawel, vijfduizend exemplaren van geruimde kerkhoven uit de omgeving zijn gebruikt voor een plek van uiterste contemplatie. Overal waar je kijkt botten.

20170807_120637

 

Nu zijn katholieken over het algemeen wel goed in beeldende geloofsbeleving. In overdrachtelijke zin ging me de hoeveelheid knokkels bij elkaar in de sacrale omgeving wel wat ver. Maar het wil zoveel zeggen volgens mij: ‘Gij zijt stof en tot stof zult gij wederkeren.’  Zo is het bij mij met mijn katholieke opvoeding light bijgebracht. Het blijkt niet helemaal waar te zijn, want in de kapel geen stof, maar botten dus. De aanwezige botten herinneren de bezoeker dat ook hij eens in zo’n bottenkabinet kan terechtkomen. Het leven is dus eindig.

20170807_120729

Dat weten we dan ook weer en dat relativeert weer een heleboel. Ik wilde aanvankelijk een stukje schrijven over de zeer bizar geklede vakantiegangers uit Japan. Rare mutsjes, gek gekleurde broeken en monsterachtige vormgeving. Een jong stel ging zelfs gekleed alsof ze naar een galavoorstelling moesten. Zij hebben het begrepen en doen lekker wat ze zelf mooi vinden. Ik ga niet gniffelen, laat staan ze stiekem fotograferen om ze via mijn blog in een rariteitenkabinet te plaatsen. Niets van dat alles. Gewoon lekker blijven slenteren. Ooit zullen we ook in een soort van tentoonstelling eindigen, maar vandaag nog niet.

20170807_145945

 

Voor de meer poëtische karakters onder ons, bovenstaande woorden van zelfde strekking, te lezen in het botte kapelletje.

20170807_121039

 

Babbelen en bubbelen

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

20170802_085144.jpg

Ieder zichzelf respecterend intellectueel, semi-intellectueel of hypegevoelige ziel doet het tegenwoordig. Babbelen over bubbelen. We zijn allemaal geland in een bubbel. We zijn ons niet meer bewust van andere meningen, andere levenswijze en andere nieuwsgaring. En als we er iets van vernemen is het gelogen, fakenieuws of anderszins regelrechte onzin, of zelfs staatsgevaarlijk. Ieder zijn eigen bubbel met OSM (ons soort mensen) en we worden lekker bevestigd in het vanzelfsprekende gelijk van onze waarneming. Bubbelen is eigenlijk het nieuwe multiculti. Maar leeft iedereen wel in zijn eigen bubbel. Ik leef in veel meer bubbels.

20170802_090144

In mijn steeds crimineler wordende nicotine-bubbel, een van de rookhokken op Schiphol. Wel mooi gemaakt trouwens.

 

Ik neem u mee in een paar van die bubbels, andere laat ik onbesproken, is beter voor mezelf en u als lezer. Buiten mijn dagelijkse bubbel, begeef ik me nu in de vakantiebubbel. Natuurlijk doe ik dat niet alleen maar met mijn lief. Maar ook daarin creëer ik zo mijn eigen privé bubbels zoals in de oase op Schiphol met andere mafkezen die roken. In de lucht zijn we weer met een nieuwe groep een eigen bubbel en eenmaal in Portugal probeer ik me in te voegen in de lokale bubbel der Portugezen. Een stapje langzamer. Het lukt me aardig, hoewel ik niet weet of de Portugezen met accepteren als bubbelgenoot. Ze verstaan overigens heel goed wanneer ik een asbak wens. ‘Tem um cinzeiro, por favor?’ En altijd krijg ik een asbak met een glimlach toegestoken.

Heel soms leef ik in een heel tijdelijk privébubbeltje bij het zien van humor op straat. Ik vind het dan humor en misschien ik alleen wel met mijn verdorven geest.

20170803_133221

Saìda is trouwens uitgang, het is maar dat u het weet.

 

Ik neem u verder maar even mee in onze vakantiebubbel met een paar foto’s.

20170802_185913

20170803_134002

Hierboven een indruk van Santarém, hieronder bubbelen we in Castelo de Vide.

20170804_195222

pensao destino

De laatste foto is hedenmiddag gemaakt. Het was zo’n 38 graden Celsius met een wind die amper afkoelde. Op ons huidige adres kunnen we even uitbubbelen. Pensao Destino, pensao met een vlaggetje trouwens, maar die kan ik in dit programma niet zo snel vinden. Pension (eind)bestemming is een geweldig pension aan een verlaten spoorlijn even buiten het plaatsje Castelo de Vide. Volledig stil met uitzondering van wat honden in de verte en een leger aan krekels. Na dit stukje ga ik eens nadenken over het woord multibubbel. Volgens mij is dat beste levensvatbaar. Vanuit mijn bubbel groot ik alle andere bubbels.

 

 

Het achtste leven (voor Brilka), een boekervaring

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

Hoe moeilijk is het om een boekervaring op te schrijven, als je ervaart dat je net misschien wel het mooiste boek hebt gelezen ooit? Toch ga ik het proberen. Voor mijn verjaardag kreeg ik ‘Het achtste leven (voor Brilka)’ van de Duits-Georgische schrijfster Nino Haratischwili. De titel onthoud ik gemakkelijk, de naam van de schrijfster is een tongbreker zoals wel meer met Georgische namen. Het boek was zeker geen pageturner die je na een paar uur afzondering kunt afstrepen op je lijstje. Integendeel, de bijna 1300 pagina’s heb ik niet zomaar uit. Een van de aanwijzingen dat dit een geweldig boek is, concludeer ik dat ik tussen de bedrijven door met het boek bezig blijf. Eigenlijk heb ik bijna een maand meegeleefd met de familie Jasji. Vanaf 1900 tot heden komen de vrouwelijke familieleden aan bod. In ieder ‘boek’ neemt de vrouw van dat moment je mee met de familiegeschiedenis, met de geschiedenis van Georgië, de Sowjet-Unie en eigenlijk ook wel met de Europese geschiedenis. Fantastisch.

 

 

 

Nu moet ik toegeven dat ik over het algemeen gecharmeerd ben van literaire familiekronieken. Met veel plezier denk ik terug Charles Lewinsky’s Het lot van de familie Meijer. Maar ik vond het boek van Haratischwili nog intenser. De schrijfster weet de familiegeschiedenis uitstekend weer te geven tegen de politiek, sociaal en maatschappelijke achtergrond. Feiten en sferen van de van oorsprong aristocratische familie Jasji wordt prachtig geportretteerd. Je voelt het Tiblisi van rond 1900 uit de pagina’s spatten, de beklemming van de Tweede Wereldoorlog en Sowjetgeweld kruipt onder je huid, maar ook de hedendaagse situatie van na de val van de Muur is realistisch en herkenbaar geschreven.

 

 

Het achtste leven

(voor Brilka)

Nino Haratischwili (1983)

Uitgeverij Atlas Contact Amsterdam/Antwerpen (2017)

Vertaald uit het Duits: Das achte Leben (für Brilka) (2014)

 

 

 

Het allermooiste vind ik het familiegeheim dat door alle bladzijdes heen sijpelt. Het geheim wordt gesymboliseerd door een geheim recept van de oer-vader van Jasji’s, een gerespecteerd chocoladefabrikant. Zonder in details te gaan en ook zonder het chocoladerecept te letterlijk aan te halen, proef ik vooral hoe de ene generatie de ander beïnvloed. Door het karakter, door de gebeurtenissen die iemand meemaakt en de wijze waarop de familie hiermee omgaat. Alles heeft met alles te maken, iedereen heeft met iedereen te maken, vroeger heeft met nu te maken en heeft gevolgen voor de toekomst. Toch slaagt Haratischwili er heel goed in om het verhaal op stoom te houden. Het wordt nimmer een kluwen van ondoorgrondelijke psychologie of filosofische duidingen. Onmiskenbaar is gebruik gemaakt van psychologische kennis of in ieder geval een zeer groot vermogen tot introspectie. Historische of filosofische feiten zijn nimmer hinderlijk aanwezig, vormen nooit een narcistische zelfkick van de schrijfster om haar kennis te etaleren. Ze zijn aanvullend, zeer begrijpelijk en vooral ook geloofwaardig. De schrijfstijl is heel toegankelijk. Op veel momenten lees en herlees ik sommige zinnen met plezier terug. Ik ben helaas een zeer lui lezer, ik heb geen notitieblokje bij me om een mooie zin op te schrijven. Ik lees het liefst verder, over de lotgevallen van de familie Jasji, hun spoor in de Europese geschiedenis en hun individuele dromen, angsten en ambities.

Eén quote boven een nieuwe paragraaf bleef hangen (pagina 1185): Stelt u mij zich voor; ik besta niet als u zich mij niet voorstelt. (Nabokov) Dit wilde ik u niet onthouden, maar misschien kende u de uitspraak al. Als het boek nog niet gelezen is, kan ik maar één tip geven. Tik dit boek op de kop en ga aan de slag, een absolute aanrader: Het achtste leven (voor Brilka)!!!

Mijn waardering in een cijfer uitgedrukt, voor wat het waard is: 9+

Meer sprakeloze boekervaringen zijn te lezen door de link te volgen

Vieze praatjes

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

 

Verbazing en verwondering zijn eigenschappen die in de wetenschap hoog in aanzien staan. Naast doorzettingsvermogen zijn het deze eigenschappen die de mensheid verder brengen. Tenminste zo heb ik het altijd begrepen. Nu ga ik met dit stukje niet beweren dat dit een eerste aanzet is tot wetenschappelijke vooruitgang. Integendeel, eigenlijk is het een heel vies praatje. Toen ik hierover begon tijdens het eten, werd mijn betoog een halt toegeroepen. ,,Zoiets zeg je niet tijdens het eten.” Misschien hebben ze gelijk, maar mijn staat van verwondering was groot. En waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Eigenlijk moet de titel ‘de wondere wereld’ heten, maar voor het aantal hits bekt, vieze praatjes toch beter. Het is aan de lezer om dit te beoordelen.

 

Wat is het geval? Onze hond heeft maag/darmproblemen. Dat is vervelend voor ons en onze viervoetige huisgenoot. Als de nood ’s nachts onhoudbaar is, blaft ze één keer kort en we weten dat ze er even uit moet. De volgende dag vinden we op verschillende plekken, bruine pannenkoekjes. De pannenkoekjes zijn mooi gekleurd besuikerd met een zwerm strontvliegjes. Groen, blauw en violet contrasteren met de bruine substantie die onze Pippa had achtergelaten. Tot zover is er geen sprake van verwondering, slechts louter feitelijk constateren. Ook dit is een belangrijk onderdeel van het wetenschappelijk proces trouwens. Wat mij enorm intrigeert is de snelheid waarmee hele volksstammen strontvliegen hun buit opsnorren. Ongelooflijk vind ik dit fenomeen. Je ziet ze niet, je huisdier ontdoet zich van zijn last in de vorm van poeppaté of poepsoep, en nog geen tien seconden later toont zich het Walhalla van de strontvlieg.

 

Waar komen die beestjes vandaan. Ik zie ze normaal gesproken nooit, maar ze moeten ongemerkt toch in de buurt zitten. Terwijl je rustig de krant leest in de tuin staat een compagnie strontvliegen klaar om alle overlast tot een feestmaal te verklaren. Ze verstoppen zich blijkbaar goed, of ik kijk niet goed? Af en toe een enkel exemplaar kom je wel eens tegen zonder enige aanleiding, maar verder. Ik vrees trouwens dat als iemand ze vaker om zich heen heeft dwarrelen een kritische zelfcontrole over de eigen hygiëne noodzakelijk is. Hoe doen die strontvliegen dat in zo’n drastisch tempo? Waar verstoppen ze zich? En welke beestjes zijn er nog meer zo talrijk om ons heen, zonder dat we het opmerken.  Mijn tijd voor wetenschappelijk onderzoek is geweest, zeker op biologisch gebied ben ik nooit verder gekomen dan zes VWO. Maar ik houd me aanbevolen als iemand in dit stukje de aanzet ziet voor enig promotieonderzoek. Graag hoor ik de resultaten. En wees nu eerlijk, dit is toch geen vies praatje?

Geheugenvergiet

/ sprakeloosid / 2 reacties

avatar

Heftig word ik geconfronteerd met de tand des tijds. Vorig jaar zomer had ik besloten om als nieuwbakken vijftiger me niet te concentreren op de aanschaf van een motor. Ook een tweede leg met een jonger exemplaar heb ik nooit overwogen. Integendeel, het is goed zo. Ik besloot Portugees te gaan leren met als doel over vijf jaar een literair werk in deze taal aan te kunnen. We zijn een jaar verder en rond de Kerst had ik een vocabulaire van meer dan 1500 woorden tot mijn beschikking. Dat wil zeggen via woordjes leren, ik ben van die generatie die denkt met woordjes leren een heel eind te komen. Ik heb een app op mijn mobiel geïnstalleerd en een programma om zelf lijstjes te maken kreeg ik als tip van mijn zoons.

Door omstandigheden worstelde ik met de tijd om naar de Portugese les te gaan en haakte af. Uiteraard was ik in de volle overtuiging dat mijn motivatie voldoende zou zijn om vrolijk verder te gaan. Drie maanden heb ik inmiddels verzaakt er iets aan te doen. Dat is jammer, maar weet je wat erger is. De woordenkennis sijpelt weg. Mijn inspanning heeft dus niet als gevolg gehad dat ik een veilige kamer in mijn brein heb, waar de deur op slot is en de woordenkennis gegarandeerd is voor de eeuwigheid. Mijn brein blijkt de spreekwoordelijke vergiet te zijn. Is dit normaal vraag ik me af. Is dit misschien het begin van wat mij te wachten staat? Ik wil het niet weten. In mijn zeer nabije omgeving word ik al geconfronteerd met de pijn die vergeetachtigheid met zich meebrengt. Maar mijn vader is 86, ik moet dus nog 35 jaar. En ik had bedacht in die jaren Portugees te spreken. Goed ik heb nog vier jaar te gaan en voor mijn vakantie begin augustus zal ik mezelf de duimschroeven aanleggen. Ik accepteer vooralsnog niet dat het geheugen een vergiet is.

Toen ik dit blogje de titel Geheugvergiet meegaf, schreef ik per abuis op Verheugengegiet moest ik lachen. Al was het wel een wrange lach. Een prachtig woord Verheugengegiet, veel mooier dan geheugenvergiet. Ik giet al hetgeen ik me verheug vast, waarbij de Portugese woorden verankerd zijn voor de eeuwigheid die me gegeven is. Ik glimlach, maar constateer dat ook omdraaiingen van woorden en letters een teken aan de wand zijn.