Vrouwen hebben het nog niet zo slecht in Nederland, tenminste qua kiesrecht. Eind van dit jaar is het honderd jaar geleden dat Nederlandse mannen algemeen kiesrecht kregen. Tegelijkertijd konden vrouwen vanaf dat moment ook gekozen worden (passief kiesrecht) en meteen in 1918 werd Suze Groeneweg namens de SDAP in de Tweede Kamer gekozen. Een jaar later kregen vrouwen dezelfde rechten. Voorheen hadden mannen op basis van belasting rechten om hun volksvertegenwoordigers te kiezen, het zogenaamde censuskiesrecht. Was dat maar in de Verenigde Staten, dan had Trump niet gekozen kunnen worden en niet kunnen kiezen. Dan was het land nu een socialistische Heilstaat, want alleen de ‘have-almost nothing’ betaalt daar volgens een goed Amerikaans gebruik belasting. Iedereen mag nu kiezen en gekozen worden in Nederland. En is dit het feest van de democratie zoals we dat hebben voorgesteld? Ik vraag me oprecht af of we na 15 maart een jubileumfeestje moeten gaan vieren.
Het populisme viert hoogtij, en dan helaas niet alleen meer bij de PVV en aanverwanten. Debatten worden uit de weg gegaan, basisbeleefdheidsvormen worden genegeerd, de nadruk ligt vooral op wat een andere partij fout doet en niet wat je zelf te bieden hebt. Leugens zijn tegenwoordig ook echte leugens, factchecking wordt als het maar even uitkomt genegeerd. Politieke partijen hebben bedenkelijke trolmethodes op de sociale media. Zelfs kieswijzers zijn door partijen beïnvloed. Ik heb me laten vertellen dat het partijprogramma van Sylvana Simons niet strookt met de uitkomsten op de Stemwijzer. Ik heb niet eens de lust om dit te verifiëren. Waarom is de mens niet in staat om politieke partijen te beoordelen wat ze het afgelopen jaar hebben gedaan? Dan zijn we af van die ellendige campagnes waarin de meningdiarree nog harder op ons neerdaalt dan een zomerse hoosbui als gevolg van klimaatverandering. Er zou een klimaatverandering moeten komen in het publieke debat.
Ik ga geen voorstellen doen om weer onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen, maar kunnen we geen andere criteria opstellen om mensen het recht te geven om te stemmen. Bijvoorbeeld IQ of het hanteren van emotionele of sociale componenten (EQ of SQ) die je op 15 maart het recht geeft om te stemmen. Of voor politici die in de campagne liegen, bedriegen of intimideren en schelden zou er een tribunaal moeten komen. Er moet toch iets gecreëerd worden dat een halt roept aan de onbenulligheid. Er moet toch iemand kunnen zeggen: JIJ MAG NIET MEER MEEDOEN!!!! Dit geldt wat mij betreft voor kiezers en gekozenen. Maar ja, dat is niet democratisch, maar wel populistisch en ik denk dat hiervoor ook wel een meerderheid is te vinden in Nederland. Weet het wel zeker.
woordenboek wist te herleiden. (Dar de comer, dar de beber, Vestir os indigentes, Acolher peregrinos, cuidar dos doentes, visitar os presos en sepultar os mortos) Allemaal stichtelijke teksten, zo vlak voor de viering van de geboorte van kindje Jezus.Het kan geen toeval zijn dat ik naast de tegel zat met ‘visitar os presos’ oftewel bezoek de gevangenen. Zo kon ik de hele tijd ook nog aan mijn werk denken.
mijn woordenboekje, zeurpiet trouwens wel. Ik ben vandaag dus geen maçador) Het is verdorie geen vakantie, maar een studiereis nota bene. Er moet gewerkt worden. Dat ik niet meteen alles en iedereen aanspreek om te tonen dat ik een paar woordjes Portugees kan wauwelen, is geen ramp. Zo zit deze mens niet in elkaar. Maar luisteren, kijken, dingen opvangen en meteen verwerken dat is het devies van vandaag. Dat schrijven we dan meteen in een schriftje en verwerken we ’s avonds op de computer. Het woord calvinisme komt bij me op. Zou dat in het Portugees eigenlijk wel bestaan? Mijn woordenboekje zegt ja, calvinismo! Ik waag te betwijfelen of meer dan 5 % van de Portugezen wel eens van dat woord heeft gehoord, laat staan het begrijpen.
Het doel van vandaag is Sintra, een plaatsje in de buurt van Lissabon, zo’n veertig minuten met de trein. Ik lees de opschriften in de trein en de woorden die ik niet ken en schrijf dat op. Boete (coima), wet (lei) en dat je tijd en geld kunt besparen. Dat laatste is blijkbaar niet alleen voor calvinisten, maar ook Portugezen vinden dat blijkbaar fijn. (poupe tempo e dinheiro) Ik deel de trein met Zweden, Japanners, Chinezen, Spanjaarden en Duitsers, dus en passant zoek ik dat maar eens even op. Ondertussen kijk ik ook naar buiten hoor en merk op dat Benfica, bekend van de voetbalclub, ook een wijk is. Een hele arme zelfs en even verder op schrik ik zelfs een beetje. (probeza = armoede). En zo vermaken we ons wel tot Sintra. Ledigheid is des duivels oor kussen, dus bij vermaak alleen blijft het niet vandaag. In Sintra, het buitenverblijf van de voormalige Portugese koningen, staan meerdere kastelen. Ik heb er geen zin in, maar besluit richting de tuinen van Montserrate 
te lopen bij het gelijknamige kasteel. Het weer is prachtig en het valt me op dat de bladeren hier ook vallen, maar dat sommige bomen ook nog groen zijn. (blad is folha) Mijn gedachten (pensamentos) drijven naar de seizoenen, het is al herfst (o Outono), dat lijkt op het Franse automne. We pakken dan gelijk de Ivorno (winter), Primavera (lente) en Verão maar even mee. Ik heb helemaal niet door dat ik veel te hard loop gezien mijn slechte (mau) conditie, er zitten steile stukjes weg in. Bovendien niemand loopt (andar of caminhar) naar de toeristische trekpleister. Allemaal pakken ze het toeristenbusje bijna. Een beetje moe (cansado) kom ik boven en besluit de tuin de tuin te laten. Ik moet ook nog terug bedenk ik me. Mijn schriftje heeft al zo’n vijftig woorden bij elkaar, die ik ’s avonds nog wil verwerken.
Voor niets gaat de zon op en onder, wie Portugees wil leren moet van ander hout gesneden zijn, dus gewoon doorpokkelen. Ik maak mijn lijstje, inmiddels 70 woorden, die ik uiteraard ook nog even oefen. Hoe lang ze in mijn grijze massa blijven zitten is natuurlijk mede afhankelijk van mijn doorzettingsvermogen de komende tijd. Ik ben tevreden voor vandaag, ondanks de rugpijn (dores de costas) die nadrukkelijk aanwezig is, maar dat is misschien wel de prijs van calvinismo. Maar mij hoor je niet klagen, ik ben immers geen maçador.
naar Restelo. Ik moest waarschijnlijk ergens overstappen, maar moest nu met het woud van tram- en buslijntjes een plan b maken. Wachten, reizen en zoeken kostte me ruim anderhalf uur extra, de tijd die ik ook had kunnen gebruiken om het lopend af te leggen. Instinctief wist ik dat ik ook de trein had kunnen pakken en de laatste 20 minuten lopen. Maar dat is niet spannend. Maar dat was dit ook niet, want bus 27 was een potje pieren met weinig mogelijkheden om te genieten van het inmiddels regenachtige Lissabon. Uiteindelijk kwam ik tussen een en twee aan. Ik wist dat de clubshop van OS Belenenses gesloten was. Als bijvangst maar even naar de toren van Belém lopen. De zon was inmiddels warm geworden. Uiteindelijk had ik het kaartje zonder problemen zoals de Facebookpagina van de club me had beloofd. Vol trots maak ik een foto voor mijn oudste zoon, ook voetbalfan, die een paar weken terug naar Milaan is geweest voor een wedstrijd van Inter. Wat zoon kan, kan pa ook.
Op de terugweg maar de trein naar Cais do Sodre. De zon scheen en het regende tegelijkertijd. Een heel blond on-Portugees jongetje met een even blonde moeder keuvelden samen en het kereltje zei tussen het rap Portugees het woord ‘Rainbow’. Diep in mijn geheugen zocht ik naar het Portugese equivalent. ‘Arco, Arco…..Arco-wat ook al weer terwijl ik naar de fletse boog keek. Bij het uitstappen wist ik het ‘o arco-iris’. Ik had het ooit ergens gehoord en vond het een mooi woord. Nog steeds trouwens en aan het einde stond mijn potje met goud voor vandaag, het kaartje voor de match. (o jogo)
