Vandaag nummer 27, het magische getal in de pop- en rockscene voor een aantal zeer bekende sterren. Sterren van weleer natuurlijk want bij het 27e levensjaar stokte het. We denken dan bijvoorbeeld aan Kurt Corbain, Janis Joplin en Ami Winehouse om er maar wat te noemen. Nu ben ik niet bijgelovig, maar het feit dat ik 2 X 27 jaar oud ben, maakt mij wel voorzichtig. Ik zal vandaag in ieder geval goed uitkijken voor hekjes, bruggetjes en andere gevaren. En ik weet niet of het door de onbewuste zenuwen kwam, maar bij één hekje ging het bijna mis en een bruggetje vond ik wel wat smal en zonder goede houvast.
En dan hadden we nog de stier waarover meerdere voorgangers van het wandelpad spraken. Een boze stier op je pad en er kunnen grote (lichamelijke) problemen ontstaan die me zouden kunnen laten belanden bij de club van (2X) 27. Ik ben de stier niet tegengekomen. Of misschien moet ik stellen dat de stier zich aan mij niet heeft geopenbaard. En afkomstig uit een landelijke omgeving weet ik het verschil tussen een koe en een stier heel goed. Nu zal ik bij andere Engelenburgerpad-wandelaars hun biologische kennis niet in twijfel trekken, maar ik heb alleen pinken en vaarzen van vrouwelijke kunne (dat is dubbel op) gezien die echt in een zondagmiddag-mood waren. Misschien dat dit door de week anders is, want uit die zelfde gememoreerde landelijke omgeving weet ik dat ook koeien best dol kunnen worden.
Het feit dat ik u dit kan vertellen, betekent dat ik het 27e klompenpad heb overleefd en kan vertellen dat het een prettige wandeling was. Afwisselend, best rustig, zelfs op de Waaldijk veel het best mee, behoudens een enkele motorrijder die van mij elders mogen spelen. Ik werd vooral jaloers op de bewoners van een aantal dijkhuizen. Nu is het al een lieflijke gezicht deze huizen, groot of klein, vanaf de dijk te bewonderen. Dit klompenpad gaf me de mogelijkheid om ze ook van de achterkant te aanschouwen. Ik zou er best willen wonen. Misschien dat ik dan wel vrijwilliger zou worden om het pad in stand te houden of nog mooier maken dan het nu al is.
Meer foto’s te zien op Instagram onder de naam: titiissprakeloos
Afgelopen zaterdag durfde ik het weer aan, de hooikoorts negerend met behulp van de chemie. Dat is gelukt, al is de weerslag de dagen erna nadrukkelijk aanwezig. Vandaar niet de dag zelf een stukje, maar twee dagen later.
Ik viel van mijn stoel van verbazing of om in stijl te blijven, mijn klomp brak. Na het verdedigen van een schoolopdracht over export van Calsberg bier naar Kenia via ZOOM, Skype of Teamspeak, kwam mijn oudste zoon beneden met een goed resultaat. ,,Pa, wat ga je vanmiddag doen.” Hij noemt me altijd bij mijn voornaam die grote kleine van ons, maar dat past niet zo lekker in het verhaal. Hij wist dat ik vrij was. Ik gaf hem te kennen dat ik tot twaalf uur zou werken en daarna een klompenpaadje zou pakken. ,,Zal ik meegaan?” Tja, dè dag was aangebroken. Het heeft 25 jaar geduurd, maar ik mag het meemaken dat hij vrijwillige met zijn vader een klompenpad wil betreden. Hij die nooit wilde wandelen als kind, of het moest met een nadrukkelijke belofte dat er aan het eind een Horecagelegenheid zou zijn. En dan was het vaak nog feest met 100 keer de vraag of we er al zijn. Hij die bij een route toch heel graag wist hoe die precies liep en boos werd als er een fout in zat of erger nog, dat zijn ouders zich ergens vergisten. Hij die buiten stadswandelingen, veelal op zich zelf, de laatste 15 jaar toch geen bos meer is doorgelopen, hij die wat meewarig kijkt als zijn vader beweert dat hij alle 121 paden wil gaan lopen en het inschat als een seniorenziekte. Hij zegt in alle onschuld en oprechtheid mee te willen.
sprakeloos verhalen 