Actueel Sprakeloos

Politiek en maatschappij, je kunt niet met ze, maar ook niet zonder ze. Soms ben ik de perfecte struisvogel, op andere moment niet geheel ‘Weltschmerz’vrij. Soms boos, vaak verbaasd en altijd Sprakeloos.

Mijn eerste twitterpasjes, snoezig hè

/ sprakeloosid / 18 reacties

Laten we vooral eerlijk zijn. Het is Jolande Sap die mij op Twitter heeft gekregen. Die eer komt haar, voor de rest was het louter frustraties als het gaat om Jolande Sap en GroenLinks. Verbijstering en ongeloof waren mijn deel. Eenmaal op Twitter was Sap snel gevonden alsmede het GroenLinks geweten Ineke van Gent. Mijn aanwezigheid heeft de geschiedenis niet kunnen keren. Maar de eerste pasjes zijn gezet, mijn tweet verwijzend naar een galspuwend stukje over GroenLinks. Snoezig hè.

 Twitteren en in het kielzog Facebook, of misschien wel andersom, zijn inmiddels verworden tot de wapens van een volwassen hedendaagse revolutie. Jongeren, ook buiten de Westerse wereld, hebben hun weg gevonden om starre dictators te breken. Soms is de loop van een geweer nog sterker (Iran), maar in Egypte hebben de sociale media een belangrijke rol gespeeld om Mubarak te breken. They walk like real Egyptians. Ook ik heb mijn steentje bijgedragen na bijvoorbeeld de teleurstellende toespraak van 10 februari 2011. Het kan zomaar zijn dat mijn bijdrage een functie heeft gehad?

En toch heb ik Twitteren en Facebook lang afgehouden. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Dat was al bij de mobiele telefoon. Ik lag al snel in een deuk om de pedanterigheid van mobielbezitters eind jaren negentig. Het publieke domein was verworden tot een grote huiskamer waarbij je gewild of ongewild getuige was van de meest genante gesprekken. Ik wilde helemaal niet bereikbaar zijn en eigenlijk wil ik dat nog steeds niet. Mijn naasten dachten daar wezenlijk anders over. In het begin was ik slechts voor hen bereikbaar, maar er is sprake van een glijdende schaal en ook anderen, zelfs zakelijke bellers, weten inmiddels mijn nummer. Ik neem me heilig voor het Twitteren echt alleen vanaf de computer te doen, want de maatschappij is al zo autistisch aan het worden. De druk om van alles te moeten weten en meteen weer uit te spugen naar de rest van de wereld is gekmakend. In de trein kijk ik wel naar buiten of naar anderen. Op vakantie lees ik een boek of bezoek een museum. Hoe zal ik over deze boude uitspraak terugkijken over tien jaar?

 

Goed, het eerste stapje is gezet. En dan is de wereld ineens best groot. Ik denk dat een dreumes zich zo ongeveer moet voelen bij de eerste pasjes. En al snel wil je dan verder. Wie wil je volgen en waarom? Zullen er mensen zijn die jou willen volgen? En als die verhouding erg scheef is, wat doet dat met je ego? Om met dat laatste te beginnen. Het zal me een worst wezen, hoewel? Eén van de doelen is ook om mijn blogs onder aandacht te brengen, nu de volkskrant in al haar wijsheid heeft besloten om de vkbloggemeenschap per 1 maart 2011 op te heffen. Nu is bloggen misschien wel voor oudere jongeren en dus hopeloos ouderwets, maar het was/is wel mijn ding. De veiligheid van een relatief zekere groep lezers is bevredigend geweest de afgelopen jaren. Via Twitter en Facebook probeert een ieder de gemaakte contacten bij het vkblog in leven te houden onder het mom ‘word je mijn vriendje, dan zal ik die van jou worden.’

Ik ben wel dapper genoeg om mijn spamvolgers eruit te wissen ondanks dat daarmee de verhouding wel wat triest is. Kan mij het ook schelen, ik observeer liever, dan geobserveerd te worden. Maar iedereen moet wel naar mijn stukjes komen. Het gemiddelde aantal hits per dag op het vkblog was 150 en daar kom ik nog lang niet aan.

Natuurlijk gaat mijn eerste belangstelling uit naar politici. Wat hebben ze te zeggen en genereren hun tweets nog stukjes voor me? Van de belangrijkste partijen heb ik een aantal twitteraars gevonden. Eigenlijk is dat best raar je zegt daarmee ‘ik vind je interessant om te volgen’. Dat doe je toch niet in het echte leven, tenminste ik niet. En dan zomaar, een wildvreemde aanspreken? Het idee en de brutaliteit. Maar het gebeurt. Zo was mijn verbazing over een stuk in De Gelderlander op de voorpagina erg groot. Nieuwe studies zouden uitwijzen dat scharrelkippen, weidekoeien en varkens in modderpoelen minder welzijn beleefden aan hun leven dan de meer geïndustrialiseerde soortgenoten. Dus meteen reageren middels een blogje en dat via Twitter en Facebook de wereld in geholpen. Blijkt er een groep twitterdieren te zijn die me meteen wisten te spotten. Ik werd al gevolgd door volgzwijn, twarken sprak mij aan en ook volgkonijn meldde zich. Na het stukje verdween volgzwijn echter uit mijn twitterleven, maar toen ik even in de twitterwereld mijn verbazing uitriep, hebben volgzwijn en ik blijkbaar een gedoogakkoord gesloten. Leuk hè. Nu ben ik geen voorstander van de partij van de dieren, integendeel. Volgzwijn gaf echter via een gerichte tweet onderricht aan mij.

Ik blijf echter denken als ik prioriteiten moet stellen, kies ik voor mensen en niet voor dieren. Waarom moet ik me druk maken over het psychisch welzijn van dieren, terwijl onze eigen jeugdzorg niet voldoet of mensen in vele landen op aarde eigenlijk geen humane bestaansmiddelen hebben? Misschien is de mens wel de veroorzaker, maar dan moet je ook beginnen bij de mens en niet gaan projecteren door dieren te vermenselijken.

Ik weet niet of ik bij de twitterdieren nu nog respons krijg of dat na lezing van dit stukje de hele ark van Noach achter me aankomt. We zullen zien.

 

Als ik aangesproken kan worden, misschien durf ik zelf ook wel eens de drempel te slechten. En ja hoor, terwijl Egypte hot news was op tv, facebook, twitter en o ja, zelfs in Egypte zelf, rolden de tweets over Mubarak en Egypte over mijn scherm. De wereld komt letterlijk je huis inrollen en je hebt bijna de indruk deelgenoot te zijn. Heel vervreemdend is dat vind ik. In al mijn spontaniteit reageerde ik op een tweet van Sharon Dijksma (PvdA). Ik heb geen antwoord gekregen, maar misschien doet ze er wat mee. Misschien ook niet.

 Zo moest ik gisteravond glimlachen om Ineke van Gent die moe, maar voldaan haar dag beschreef en opgetogen was met een ‘verse’ NRC die in de trein van Zwolle naar Groningen lag. Zo lief. Maar volgens mij heeft ze de krant niet gelezen, want ze twitterde er nog vrolijk op los.

Even overwoog ik Monique Samuel ook nog aan te spreken. Jeugdig, enthousiast en vooral heel geëmotioneerd was ze bij Pauw & Witteman en loste haar belofte in dat ze zou gaan buikdansen op tafel bij haar gastheren. Het leverde haar honderden nieuwe volgers op en dat zal nog wel even voortduren. Ook ik vond haar in de Twitterarena. Toch is het dan weer gênant om als veertiger haar persoonlijk een tweet te sturen. Ik denk dat haar mailbox vol zit met penopauzers, daar wil ik dan niet bijhoren.

Zo, dat waren mijn eerste pasjes in de wereld die Twitter heet. Ik heb niet jaren onder een grote steen geleefd, maar ik moet zeggen, het is wel een medium dat er voor zorgt dat de wereld anders belicht wordt. Je kunt hier zelf  invloed op uitoefenen. Je komt op terreinen die je anders niet zo snel zou betreden. Zo heeft een tweet bij André Rouvoet er voor gezorgd dat ik nu via de mail het Nederlands Dagblad ontvang. Niets mis mee en een zeer lezenswaardig stuk over de nieuwe media in relatie tot de ‘oude kranten en tijdschriften’ zal op korte termijn nog een blogje opleveren. De arrogantie van redacteuren en de onkunde om de nieuwe media, en daarmee de lezer, niet te kunnen integreren in hun werk, zal ze uiteindelijk de das omdoen. Het volkskrantblog is binnenkort niet meer, maar ik zal mijn best doen mijn pennenvruchten geïntegreerd de wereld in te krijgen, of in ieder geval mijn wereld. Hoe groot die gaat worden, weet ik nog niet. Twitter is in ieder geval een hulpmiddel. De eerste pasjes zijn gezet, nu nog goed leren lopen.

Jolande Sap geeft zich bloot!

/ sprakeloosid / 7 reacties

Ben ik een voyeur of is Jolande Sap een politiek exhibitionist?  Het eerste is in ieder geval een beetje waar, maar als het om de politiek gaat dan sta ik hierin niet alleen. Of mevrouw Sap, die haar politieke suïcide breed heeft uitgemeten in de media, een politiek exhibitionistische suïcidepleger is, durf ik niet volmondig met ja te beantwoorden. Ik zoek vooral naar de ratio van Groen Links.

Zelf zegt ze een weloverwogen en gewetensvolle afweging te hebben gemaakt. Zelfs dat begrijp ik niet, sterker nog, ik geloof het niet eens. Jammer dat ze het Pinoccio gen mist, want dan hadden we heel voyeuristisch haar neus kunnen zien groeien.

 

Kirrend, en bijna enthousiast deelt ze mede dat ze de missie toch in een heel ander vaatje heeft weten te tappen. Een kwalitatieve verbetering ofwel een Haagse papieren werkelijkheid die ze haar achterban, die voor tachtig procent tegen is, vast wel door de strot kan duwen?

Ik denk het niet, of ze zullen alsnog van mevrouw Sap eisen dat de Afghaanse politie in spé een afspiegeling moet zijn van de Afghaanse samenleving dus ruim baan voor vrouwen, dat de politie huiselijk geweld op de prioriteitenlijst moet zetten en dat ze allen een leuke rugzak van Groen Links moeten dragen met daarin macrobiotische lolly’s om uit te delen aan de kinderen aldaar.

Rare eisen die mevrouw Sap c.s. moeten indienen om alsnog de politieke doodsverklaring binnen de eigen gelederen tegen te gaan. Want geloof mij maar, het rammelt nu intern bij de Groen Linksers. Het regent afzeggingen heb ik al vernomen uit welingelichte bronnen. Hoe gaan al die tegenstanders de politieke markten op om met de Provinciale verkiezingen nog iets klaar te krijgen voor hun partij?

Dat is niet mijn probleem, ik probeer de ratio te achterhalen bij Groen Links in het algemeen en bij mevrouw Sap in het bijzonder. Het lukt me niet. Ik kom tot net zulke stompzinnige stellingen om het gedrag van Sap te verklaren als het stemgedrag van Groen Links zelf.

OK, Ineke van Gent is niet meegegaan, dus van een kadaverdiscipline is geen sprake, maar mogelijk wel van een groepspsychose of hysterie?

Ik doe maar eens wat schoten voor de boeg:

Stelling 1.

Mevrouw Sap is jaloers op Femke Halsema en wil dit jaar het predicaat Liberaal van het Jaar verkrijgen.

Stelling 2.

Het CDA en de VVD hebben stiekem toch genoeg van het gedooggedoe met de PVV en geven (volledig in het geheim) CU, Groen Links en D66 alsnog de kans om bij de eerste de beste gelegenheid een regulier meerderheidskabinet te vormen. Lekker zonder de vervelende PvdA en zonder last en ruggespraak bij oom Geert.

Stelling 3.

Femke Halsema zit hier achter, heeft kennis van stelling 2, en wil zo snel mogelijk minister worden.

Stelling 4.

Groen Links wil de stelling bevestigen dat links en rechts niet meer bestaat, net zoals de oude scheiding conservatief en progressief wel heel 2010 is geworden. Als afspiegeling van de hele maatschappij die volgens velen in verwarring is, willen zij daarvan in plaats van leidend te zijn om die verwarring tegen te gaan, die afspiegeling graag zelf vertegenwoordigen. ‘Wij vertegenwoordigen de totale maatschappelijke verwarring en het maakt niet uit met welke bizarre politieke standpunten we dit waar moeten maken.’

Stelling 5.

Job Cohen zit hierachter om zo de PvdA alsnog de grootste partij te maken, want de boel bij elkaar houden begint bij de linkse boel bij elkaar houden. Cohen en in mindere mate Roemer van de SP kunnen zich rijker rekenen bij de Provinciale verkiezingen dan ze dat deden voordat Jolanda Sap zich in de politieke centrifuge liet vernietigen.

GL met zichzelf in de knoop, of ik gewoon Sprakeloos

We all…….walk like an Egyptian, yes we do

/ sprakeloosid / 6 reacties

Hosni Mubarak is weg, in ieder geval weg uit Caïro zeggen de berichten. Ene Suleiman is zijn opvolger tot aan de verkiezingen en het leger? Het leger lijkt tot nu toe aan de kant van de demonstranten te staan via een op te richten Militaire Raad. Het is te hopen dat dit zo blijft, maar wie kan er koffiedik kijken? Misschien in de toeristische gebieden in Egypte als kopjes koffie worden omgekeerd, maar verder zijn er intern in Egypte natuurlijk voldoende groeperingen die nu eensgezind feest vieren, maar in de nabije toekomst moeten samenwerken om naast de zojuist bevochten vrijheid ook terug te keren naar enige stabiliteit.

Maar nu is het feest en ‘they walk like an Egyptian’ en wie kunnen dat nu beter dan de Egyptenaren zelf. Al waren ze niet de eerste, mogelijk wel de belangrijkste partner en bondgenoot in het Midden Oosten. Hoe zullen ze in de nabije toekomst wandelen. Dat is de grote mondiale vraag. En wie zal ze nog gaan nadoen, die ‘Egyptian walk’, maar dan net even anders.

Het vergelijk dringt zich op met eind jaren tachtig, zo voor de hand liggend natuurlijk, toen het ene na het andere Oost Europese land zich vrijmaakte van de Sovjet-Unie, maar vooral ook van hun eigen dictatoriale partijbonzen. Toen deden ze het allemaal op hun eigen wijze. Als dominostenen vielen de landen en ieder land kon trots zeggen, we did it tour way. Of het nadien stabieler is geworden, durf ik niet te beweren. Eigenlijk niet, hoewel we in het westen wel de overwinning claimen.

Nu dus Egypte, na Tunesië, en welke landen volgen? Wie spelen het dominospel in het Midden Oosten en mogelijk verre omstreken? Zullen ze allen ‘walk like the Egyptians’ of zullen er andere looppasjes nagestreefd worden, of zal de loop van het geweer uiteindelijk spreken?

Want hoe je het ook went of keert, de Egyptian Walk zal tot een enorme mondiale reshuffle leiden. Posities worden bepaald, stellingen worden ingenomen, (gelegenheids)coalities vinden elkaar en vooral de diplomatieke diensten maken overuren.

Vanuit deze positie als eenvoudig blogger ga ik geen toekomstvoorspellingen doen of vergezichten maken in de trend van ‘the World according to….’ Ik weet het echt niet. Voorlopig geniet ik oprecht plaatsvervangend en op afstand van de mooie ‘walk like an Egyptian’

Dat doe ik nu, maar dat deed ik vijfentwintig jaar geleden ook al.

All the old paintings on the tomb
They do the sand dance doncha know
If they move too quick (oh whey oh)
They’re falling down like a domino

And the bazaar man by the Nile
He got the money on a bet
All the crocodiles (oh whey oh)
They snap their teeth on your cigarette

Foreign types with the hookah pipes say
Ay oh whey oh, ay oh whey oh
Walk like an Egyptian

The blonde waitresses take their trays
They spin around and they cross the floor
They’ve got the moves (oh whey oh)
You drop your drink then they bring you more

All the school kids so sick of books
They like the punk and the metal band
When the buzzer rings (oh whey oh)
They’re walking like an Egyptian

All the kids in the marketplace say
Ay oh whey oh, ay oh whey oh
Walk like an Egyptian

Slide feet up street bend your back
Shift your arm then you pull it back
Life[‘s] hard you know (oh whey oh)
So strike a pose on a Cadillac

If you want to find all the cops
They’re hanging out in the donut shop
They sing and dance (oh whey oh)
They spin the club, cruise down the block

All the Japanese with their yen
The party boys call the Kremlin
And the Chinese know (oh whey oh)
They walk the line like Egyptian

All the cops in the donut shop say
Ay oh whey oh, ay oh whey oh
Walk like an Egyptian
Walk like an Egyptian

Koeien op stal en de tang op het varken

/ sprakeloosid / 5 reacties

Op de voorpagina van De Gelderlander staat een foto van een dartelende jonge koe. In combinatie met de heldere blauwe lucht en de zonnestralen dacht ik dat de krant ons de lente in wilde praten. En daar stond ik open voor, ‘Spring is in the air’. Nadere beschouwing leert dat geleerden van de Wageningen Landbouw Universiteit van oordeel zijn dat koeien beter af zijn op stal en ook het welzijn van varkens en kippen binnen beter is dan wanneer ze vrij buiten lopen.

Net op het moment dat ik standaard op de verpakking kijk van mijn eitjes in schap van de supermarkt of ze wel van het merk ‘Scharrel’ zijn; net op het moment dat we in de buurt voor het eerst een biologische rundvleeshouder hebben ontdekt en overwegen om er vaker te komen; net op het moment dat we niet standaard in een lachstuip schieten als er allerlei macrobioten en andere ongezonde bleke types vanuit de biologische winkel ons wijzen op de voordelen van onbespoten groente, rechtsdraaiende yoghert en een kippetje dat van het leven heeft genoten, met als gevolg dat de carnivoor in ons er iets minder lol aan heeft.

Net op dat moment moeten we allemaal weer anders. Schijnen de ligboxstallen eigenlijk best goed te zijn, hoeft een varken niet te wroeten en geniet misschien wel van de knorflats op de industrieterreinen en vinden de dames kip het best gezellig zo dicht op elkaar. Schiet mij maar lek. Wie levert op dit moment de verantwoordelijke voor landbouw in het kabinet Rutte? Ik geloof geen minister, maar een staatssecretaris. O ja, Bleker van het CDA.

‘Do I have to say more?’

Nu ben ik geen warm voorstander om dieren allerlei menselijke eigenschappen toe te dichten, de reden om mij verre te houden van de Partij voor de Dieren. Laat staan dat ik het absurde idee van Dion Graus (PVV) ga omarmen, Animalcops. Mensen gaan bij mijn politieke keuzes toch altijd voor. Dat neemt niet weg dat ik het belangrijk vind om een beetje netjes omgaan met je omgeving (mens, dier en natuur). Alleen daarom was of ben ik best ontvankelijk voor een eerlijk stukje vlees. Of me dit als carnivoor altijd lukt, durf ik niet te beweren, maar het streven is in ieder geval nobel. Tenminste, dat dacht ik tot vanmorgen. Koeien horen op stal aldus de Wageningse geleerden. Het slaat als een tang op een varken.

Ik denk dat ik maar eens ga genieten van de lente door een wandeling te maken. Misschien kom ik al wel heel veel foute koeien tegen. Ik hoop het.

Egyptische boontjes & Sugar Snaps

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Groot ontmoet klein, heel klein zelfs, oftewel hoe een Sallandse boer kennis krijgt van ‘suger snaps’. Deze informatie, lekker compact in één zin, behoeft enige uitleg.

heel veel sugar snaps

Begin februari begint in Cairo als een gigantisch volksfeest op het Tahrirplein. Tegenstanders van dictator Mubarak geven massaal uiting aan hun ongenoegen van hun president. De gevolgen van de protesten waren (en zijn nog steeds) niet duidelijk, maar de overwinning zal zoet smaken, heel zoet. Het spat van de buis en uit de computer.

Als luisteraar van Radio 1 passeren in dit soort situaties allerhande experts om hun wetenschappelijke licht te schijnen op de ontstane situatie in Cairo. En uiteraard probeer ik me een beeld te vormen van de toestand ter plekke, de gevolgen voor de mondiale verhoudingen en ‘last but not least’, de binnenlandse oordeelsvorming bij de verschillende politici.

 Een slimme journalist vraagt aan een econoom over de economische gevolgen van de anti-Mubarak democratie. We hebben immers begrepen dat de gewone Egyptenaar voorlopig geen stuiver zal verdienen aan de vluchtende toeristen. Maar ook de export naar bijvoorbeeld Nederland bedraagt een half miljard (tegenover een 1, 5 miljard vica versa) en ligt nu stil.

 ‘Maar voorlopig hoeven we geen zorgen te maken, er liggen nog genoeg Egyptische boontjes en ‘sugar snaps’ in het schap van de supermarkten’

 ‘Gelukkig’, denk ik dan als argeloos luisteraar, ‘De wereld staat in brand, maar we hebben nog boontjes.’

Wat sugar snaps zijn, weet ik niet, maar ik ga uit van een exotische zuidvrucht. En ik ga over tot de orde van de dag.

 Vandaag, mijn vrije dag, ben ik helemaal vol van mijn nieuwe speeltjes, Twitter en Facebook, en val meteen met de neus in de explosieve boter. Het gaat helemaal mis in Cairo en middels alle mij ter beschikking staande media ben ik daarvan live getuige. Deze vervreemding ten spijt, er moet ook nog gegeten worden, een persoonlijke dagelijkse strijd in de supermarkt.

 Kippenboutjes staan al vast, vandaag met couscous, een salade en wat gewokte groente. Geen haute cuisine, maar zeer voedzaam. Bij de groenteafdeling doe ik een impulsaankoop en grijp naar de peultjes. Thuis aten we die alleen in de zomer, maar ecologisch als we zijn geworden, hoef dat niet meer.

Tot mijn opperste verbazing stond op de verpakking ‘sugar snaps’ en nog wel uit Egypte.

Revolutie of niet, maar in huize Sprakeloos wordt er vanavond super snaps gegeten, of gewoon peultjes.

 

het eindresultaat, kippenboutjes van de Poelier, of Marianne Thieme hier gelukkig van wordt weet ik niet, verder pearl couscous met paprika, champignons, rode ui, ananas en suger snaps (peultjes)

 Ik vraag me af wie ik nu help met het eten van deze Egyptische delicatesse, de pro- of anti-Mubarak aanhangers. De nabije toekomst zal het leren.