Actueel Sprakeloos

Politiek en maatschappij, je kunt niet met ze, maar ook niet zonder ze. Soms ben ik de perfecte struisvogel, op andere moment niet geheel ‘Weltschmerz’vrij. Soms boos, vaak verbaasd en altijd Sprakeloos.

Was Nederland altijd al zo zwakbegaafd.

/ sprakeloosid / 7 reacties

Ik heb zojuist het licht gezien, maar ik voel niet verlicht, intendeel. Dit wordt een asgrauw blogje, misschien wel inktzwart. Ik kan het nu nog niet precies aangeven, dat wordt al schrijvende pas duidelijk.

Onder de afwas, de machine is kapot, dus met echtgenote bespreken we de dag, de maatschappij en het leven. Al keuvelend hoor ik mezelf zeggen: ‘Naarmate de sociale verbanden verdwijnen en de sociale desintegratie toeneemt, merk je pas hoeveel zwakbegaafden er eigenlijk zijn.’ Korte stilte, mijn vrouw beaamt mijn woorden, en we keuvelen verder. Zelf denk ik meteen, dit is een blogje, maar hoe? Zoals gezegd, vederlicht zal het niet worden.

Mijn eerste gedachte gaat uit richting onze overgeorganiseerde maatschappij, waarbij we de overheid het liefst zo ver mogelijk weg willen, maar voor ieder smetje verantwoordelijk stellen. De verzorging van wieg tot graf is een utopie die sterk aan het verbleken is. Zeker als je bovenstaande stellingname erbij betrekt, mogen we constateren dat de overheid altijd achter de feiten aan zal hollen. Ik heb het dan over alle in het oog springende beleidsterreinen zoals (speciaal) onderwijs, (geestelijke) gezondheidszorg, politie, justitie en reclassering. Allemaal beleidsterreinen waarin instituties steeds meer te maken krijgen met de ontworteling van zwakbegaafden in onze samenleving.

Onlangs nog werd een voetbalwedstrijd opgeleukt met een mogelijk zwaar onder invloed zijnde Ajacied. Hij bewees dat hij zijn karatelessen niet echt onder controle had, maar grote maatschappelijke consternatie was het gevolg, zijn schuld. De kranten spreken over een man met een IQ van 71. Dat is niet bijster veel voor de steeds complexere samenleving.

Voorbeeldje

Zelf heb ik net een persoonlijke OV-chipkaart besteld voor mijn jongste zoon. Die zou nodig zijn voor het traject dat hij dagelijks reist met een andere vervoerder dan de NS. Volgende week ga ik verder studeren hoe ik via “Mijn Syntus” , waarvoor ik het zoveelste wachtwoord moet gaan onthouden, mijn jongste zoon legaal laat reizen naar school. Ik weet dat het me gaat lukken, maar ik durf te beweren dat ik gezegend ben met een gezond stel hersens. Maar eigenlijk is het gekmakend dat bij zulke basisvoorzieningen al een HBO-niveau gevraagd wordt.

In de gevangenissen zitten, naast de Holleeders, in toenemende mate mensen met een beperkt IQ. Percentages durf ik niet te geven, maar vanuit mijn eigen werkgebied (reclassering) kan ik het bevestigen. Vooral jongens, waarbij hun levensgeschiedenis uitwijst dat scholing weinig soelaas heeft geboden en dat de hulpverlening ook tekort geschoten is. Van deze groeiende groep vragen we steeds meer, terwijl ze keer op keer al bewezen hebben het alleen niet te kunnen. Dus komt er hulp via de instanties die er voor in het leven geroepen zijn. Bijvoorbeeld het speciaal onderwijs!

Gecharcheerde werkelijkheid

Het reguliere onderwijs laat steeds meer uitval zien en een belangrijk deel van die uitval wordt nog weggepoetst omdat mensen met een smetje weggestopt worden naar het speciaal onderwijs. Dat speciale onderwijs puilt uit met ADHD-ers, ASS problematiek en andere uitvallers. We hebben het dan nog niet eens over de grote groep zwakbegaafden, of zwakbeschaafden, zo u wilt. Als zijdelings betrokkene zie ik heel veel goede bedoelingen vanuit het speciaal onderwijs, maar ook heel veel gaat er mis. Hoe leid je jongeren op voor een maatschappij die steeds complexer wordt? Het klaarstomen voor wat, voor een baan die er toch (niet meer) is voor deze groep? En dan de bezuinigingen op het speciaal onderwijs? Dat wordt lachen, mag het reguliere onderwijs er mee aan de slag. Gecharcheerde werkelijkheid? Een klein beetje maar, niet eens zo heel erg.

En we klagen steen en been over de jeugdhulpverlening. Mijns inziens geheel terecht, want hoewel er op papier alles prachtig uitziet, is het vooral een papieren werkelijkheid met lange wachttijden en veel doorverwijzingen. Want in de GGZ is het heel gebruikelijk geworden om via prachtige PR te showen wat ze allemaal kunnen en willen, maar vooral niet doen. Met name de opvang voor de grote groep zwakbegaafden, waarbij uit bezuinigingsoverwegingen de hulp voor de iets minder zwakbegaafden al is verdwenen door een nieuwe definitie te hanteren voor zwakbegaafdheid. Een simpele handeling, namelijk door het IQ naar beneden toe bij te stellen. Een grotere groep jongeren moet zich maar zien te redden in de complexiteit van de samenleving.

Definitie van de GGZ en jeugdzorg anno 2012.

Een complex geheel van instituten die afhankelijk zijn van elkaar, maar waarbij iedere stroomlijning vakkundig vermeden wordt. Immers het belangrijkste doel is het handhaven van de eigen organisatie in dat complex. Juist omdat het zo complex is, lukt dat ook goed want de transparantie is nihil. Het diagnosticeren van geestelijke problematiek is tot in de puntjes geregeld en verworden tot de corebusiness. De vraag naar psychologen, pedagogen en psychiaters neemt alleen maar toe, terwijl dat ten koste gaat van de ‘werkvloer’. Uitgangspunt van een gemiddelde GGZ-instelling: ‘Wij kunnen u niet helpen, want wij hebben het probleem geconstateerd!’

Ik vind het op dit moment nog net niet inktzwart, mijn blogje. Ik stop dus maar. U ziet waartoe een afwassessie met je vrouw toe kan leiden. Mijn eigen scenario, waarbij ik constateer dat er steeds meer ‘dropouts’ ontstaan die steeds minder hulp krijgen. Bezuinigingen alom en een deel van de zorg komt in handen van de gemeenten Hebben zij ineens de kennis van (zwakbegaafde) jongeren in huis? Bovendien, hoorde ik vandaag niet dat de gemeentes met 10% gekort gaan worden?

 

Lichtpuntjes? Misschien zijn de bezuinigingen wel eens goed, dan wordt het onderliggende probleem van sociale desintegratie voelbaar. Of je dat zou moeten willen, vraag ik me af, maar argumenten blijken niet te werken.

Dit stuk is tegelijkertijd verschenen op het themablog over jeugdzorg en het falen ervan.

Kakelkrant van Sprakeloos 46: Het fatsoen van Wilders, hoezee!

/ sprakeloosid / 1 reactie

De verloedering slaat steeds verder om zich heen. Als je vroeger iets vervelend vond en je hanteerde ‘kloten’ dan kreeg ik op mijn kloten van mijn ouders. Nu zijn de ‘kutten’ niet van de lucht, want emancipatie brengt niet alleen voordelen met zich mee, ook verloedering moet ik constateren. In de VS en Engeland is heel lang het F-woord als een ware plaag bestreden. Als restverschijnsel zien we op tv de onnodige piepjes, een achterhoedegevecht. Fuck is niet alleen in de Engelse taal bijna verworden tot ‘Oxford’ Engels, ook in Nederland ‘fucken’ we er wat af. Moet kunnen anno 2012 constateren we eerder tevreden dan machteloos. Enige jaren terug hadden we ons eigen taboewoord, het H-woord. Het taboe dreigt te verdwijnen, en met de acceptatie van het H-woord is de verloedering weer een stukje verder in onze samenleving.

Maar gelukkig hebben we de hoeder tegen de verloedering nog in ons politieke bestel, want HIJ heeft gesproken. De stekker gaat uit het kabinet als het H-woord nog verder in onze samenleving geïntegreerd wordt. Onze zedenprediker en moralist uit Venlo accepteert het niet. Het H-woord mag niet meer worden uitgesproken, anders is het einde van het gedoogbeleid in zicht. “Het moet godverdomme maar eens afgelopen zijn met de kut-verloedering, ons hele land gaat naar de kloten, blijf met je teringtengels van ons hypotheekrente-aftrek.”

Dat ook het CDA en de VVD eindelijk gaan inzien dat de hypotheekrente-aftrek niet meer houdbaar is in deze vorm in het huidige economische klimaat, mag op zichzelf een wonder heten. Dat Geert Wilders met zijn PVV dit niet accepteert, dat siert de partij. Hiermee wordt maar eens te meer duidelijk dat Wilders geen machtspoliticus is, maar eentje die staat voor waarden en normen. De verloedering moet worden aangepakt, te beginnen met de onaantastbaarheidsverklaring van de hypotheekrente-aftrek. Dat Henk en Ingrid hierbij niet gebaat zijn, doet voor Geert niet terzake, principes zijn principes. Hoeveel extra politie, betere zorg voor ouderen en degelijk onderwijs kan er komen bij een normaal woningmarktbeleid? Of beter gezegd, hoeveel minder kan er bezuinigd worden? Allemaal in het voordeel van de burgers van Nederland, dus ook voor Henk en Ingrid.

Wat als het kabinet valt, wie heeft Geert dan nog als medestanders om het onfatsoen van de afbraak van de hypotheekrente-aftrek te bewaken? Wat doet de PVV als de hypotheekrente-aftrek inderdaad de economische Achilleshiel is van de Nederlandse economie? Geert, fatsoen moet je doen en soms moet daarvoor eerst even een stevige krachtterm vallen, bijvoorbeeld het H-woord.

Route 2012

/ sprakeloosid / 6 reacties

Een zeurderige hoofdpijn staat ’s morgens gelijk met je op. Even stel je het wakker worden nog uit, je draait je om in de hoop de dag nog even uit te stellen. Tegen beter weten in sluit je je ogen en hoopt dat de vermoeidheid die je in je voelt voldoende is om de achtergrondgeluiden te overstemmen.
“ Nee, niet doen sukkel!”
Een verschrikt gegil komt vanuit de woonkamer waar twee wakkere kinderen na een uur de zondagse plicht van rustig aan doen niet meer kunnen nakomen, de vrije gang naar de koekjestrommel ten spijt.
“Mamma!”
De jongste van het stel gaat zijn gelijk halen bij zijn ouders. De oudste komt er foeterend achteraan om te voorkomen dat een vertekend beeld wordt gegeven van de onenigheid die zojuist heeft plaatsgevonden.
“Gelukkig wordt er mamma geroepen”, bedenk je vals.
De moeder van het stel, die waarschijnlijk een soortgelijk ontwakingsproces heeft doorgemaakt, neemt haar verantwoordelijkheid en stapt zuchtend naast het bed. Jij draait je nog eens om in de hoop dat de moeder inziet dat je de slaap hard nodig hebt. In gedachte zie je het gezicht van de moeder die de kinderen tot kalmte maant. Meewarig hoort ze het relaas van haar kinderen aan, zonder dat het echt tot haar doordringt. Tenslotte zegt ze:
“Pappa slaapt nog. Stil zijn, ik kom er aan.”

Langzaam wordt het stiller in de slaapkamer. Nog eens omdraaien, maar de slaap is definitief verdreven. Zelfs een gelukzalige sluimertoestand zit er niet meer in, al is het maar vanuit een schuldgevoel naar de moeder toe.
Nog een minuut en jij zit op de bedrand en neemt de hoofdpijn duidelijk waar. Een katerig gevoel dat uit ervaring de hele dag zal aanhouden. Slaperig kijk je door een kier van de gordijnen. Het miezert net niet Dat belooft niet veel goed voor de rest van nieuwjaarsdag.
“Zoveel heb ik toch niet gedronken” mompel je nog.
Snel tel je de alcoholconsumptie van de avond ervoor, oudejaarsavond, nog eens na. De conclusie kan niet anders zijn dat je je heel verstandig hebt gedragen voor zo’n avond en met het extra uurtje slaap kan het in ieder geval niet de oorzaak zijn van de hoofdpijn.

Nu was het in het verleden heel gebruikelijk om het nieuwe jaar te starten met een kater. Zeker in je studententijd stond 1 januari garant voor een verschrikkelijke kater. Rond een uur of twaalf ging de wekker omdat verplichtingen je richting het ouderlijke huis regisseerde. De repeteerwekker zorgde er wel voor dat je om half één echt naast je bed stond. Wakker was je niet en je drukte je zwartwit-teeveetje maar eens aan. Als een soort automatisme wist je nog vanuit je opvoeding dat bij de eerste januari de walsen van Strauss horen. De Radetsky-mars van Strauss-jr. dirigeerde je naar de gezamenlijke douche op de studentenflat. Na een half uur onder een stevige straal water te hebben gestaan, strompelde je weer naar je kamertje waar inmiddels te levendige geluiden vanuit Garmisch-Partenkirchen een andersoortige eerste januari lieten horen.

Ook na je studententijd is de viering van oud en nieuw nog heel lang het moment geweest om geconfronteerd te worden met de wonderlijke wereld van het alcoholgebruik. Dat lijkt al weer jaren geleden.
Het katerige gevoel is echter een terugkerend fenomeen dat iedere nieuwjaarsdag je weer overvalt, zo ook vandaag. Het is natuurlijk het opzien tegen het nieuwe jaar die in zijn volheid voor je ligt. Een jaar met nieuwe ambities en goede voornemens, nieuwe pogingen om ledigheid, vet en nicotine te pareren en een schier oneindige lijst van zaken die nog moeten gebeuren.

Het ideale één januari-gevoel is als een mooie winterwandeling in versgevallen sneeuw, waarbij iedere stap een ferme afdruk achterlaat. Iedere pas is zuiver en goed en gezamenlijk laten de passen een spoor achter zoals jij die vooraf gepland hebt. Je kijkt tevreden om en je kunt doorgaan met het zetten van nieuwe passen. De werkelijkheid is echter anders. Je trekt je oude schoenen weer aan die bevuilt zijn van het afgelopen jaar. En met de eerste passen zie je dat het vuil in de maagdelijke sneeuw achterblijft en de moed zakt je in de oude schoenen. Schoenen die weliswaar het beste zitten, maar smerig. Vuil van het leven dat geleefd moest worden.
De ervaring leert dat wanneer je maar lang genoeg wandelt, de sporen steeds zuiverder worden en je het vuil achter je kunt laten.

Eén januari, even slikken en wandelen maar. Na een week is route 2005 een vanzelfsprekendheid geworden.

Een ieder een fijne wandeling toegewenst dit jaar.

Geschreven in 2005, maar ieder jaar weer van toepassing, dus ook voor 2012.

Happy Teeth meets Serious Request 2011

/ sprakeloosid / 2 reacties

Serious Requist heeft mijn zegen. En dat is heel wat voor een potentieel azijnpisser. Zojuist heb ik €11, – gestort en vraag een nummer aan van Rowwen Hèze aan met de toepasselijke titel “Maria”. Nu is dat geen wereldschokkend bedrag, maar het is een bedrag met een bewogen geschiedenis. Ik denk dat dit om een verklaring vraagt.

Deze zomer was er een grote actie voor de Hoorn van Afrika via giro 555. Tegelijkertijd werd er een personalityshow gecreëerd rondom een stom dier. Ik zeg met klem stom, niet omdat het een dier is of omdat ik een hekel heb aan dieren, integendeel. Stom zeg ik omdat het dier de weg kwijt was geraakt en zand aanzag voor sneeuw. De oplettende lezer weet dat ik het dan heb over ons aller “Happy Feet”.

Voor de goede order, ik ben compleet psychisch gezond, maar als ik hoor dat minimaal €18.000, – nodig is om een pinguïn terug te laten zwemmen naar zijn roots, terwijl tegelijkertijd mensen bij bosjes sterven, ga ik compleet uit mijn plaat. Ik ga stuiteren en vind de hele wereld compleet mesjoche of op zijn minst autistisch.

Om dat negatieve gevoel een beetje te beteugelen heb ik maar een eigen actie opgestart onder de werktitel ‘Happy Teeth’. De werkwijze en voorwaarden staan op mijn blog dat ik toen schreef. Om mijn verhaal kort te houden, mijn actie is compleet mislukt. Ik zelf heb €9, – gedoneerd en mijn oudste zoon ook nog eens €1, 80 omdat hij niet kon leven met het feit dat zijn vader af en toe een weirdo is en bovendien teleurgesteld zou zijn over hierin alleen te staan. Ja, ik houd van mijn zoon.

Met Serious Requist 2011 in Leiden heb ik besloten het luttele bedrag te storten op het gironummer voor deze actie.

Om de stupiditeit van Happy Feet te accentueren hieronder voor de liefhebber mijn meest favoriete gedicht van Erik van Os:

Dag papegaai, zei de pinguïn
Dag papegaai, zei de papegaai
Nee, zei de pinguïn, jij moet dag pinguïn zeggen
Nee, zei de papegaai, jij moet dag pinguïn zeggen
Jij bent een papegaai, zei de pinguïn
Jij bent een papegaai, zei de papegaai
Stomme papegaai, zei de pinguïn
Stomme pinguïn, zei de papegaai

 Omdat €11, 00 misschien wat mager is, doe ik een voorstel. Als dit prachtige gedicht door één van de bewoners van het Glazen Huis  op een dragende wijze weet voor te dragen zal ik nog een bijdrage storten van €1, – ( x het aantal doelpunten dat Feyenoord dit seizoen gescoord heeft.) Ik tel er 34.

Dat de actie Happy Teeth mislukt is, kan ik meeleven. Wie stort er nu op een wildvreemd banknummer als het ook rechtstreeks kan. Mochten er per ongeluk mensen zijn die na lezing van dit blog alsnog storten op het nummer voor Happy Teeth, dan komt dat alsnog op de goede plek terecht beloofd.

Maria, de moeder aller moeder, voor #SR11

]

De mensheid is verzonnen?

/ sprakeloosid / 6 reacties

Het gebeurt me niet vaak, maar een twitterbericht van de Grote Gedoger heeft me geschokt vandaag. Nu ben ik vaak verbaast, soms naïef en altijd de neiging tot relativering met in het achterhoofd: ‘De mensheid is gek, ik laat me daardoor niet gek maken.’ Vandaag was er verbijstering, even maar, want zelfs door Ome Geert laat ik mijn dag niet kapot maken.

Het volgende tweetje kwam langs:

Laat de inhoud even bezinken, proef de vieze smaak en vorm je mening.

Enige maanden geleden heb ik besloten om @geertwilderspvv te ‘ontfollowen’. Hij zal er zeker niet van wakker liggen en ik hoef me niet zo vaak te verbazen. Bovendien wist ik dat in de twittergemeenschap voldoende mensen De ‘Henk&Ingrid-bedotter’ zullen retweeten. Dit kan zijn om hem te eren of hem aan de schandpaal te nagelen. Zo ook met bovenstaande tweet. Gemakshalve ga ik er vanuit dat de onzin die op dit twitteradres uitgebraakt wordt echt door de enige politicus in Nederland die normaal doet, is geautoriseerd.

De bijbehorende link heb ik proberen te openen, maar kwam niet veel verder. Voor mijn mijn verbijstering doet dit niet ter zake. Het gaat om de inhoud van het tweetje. ‘Amerikaanse pres-kandidaat Newt Gingrich noemt Palestijnen een verzonnen volk. Geweldig wat een verademing tov Obama!’

Dat Geert Wilders president Obama niet lust,  is zijn goed recht. Dat hij alles aanhaalt om zijn mening te staven is begrijpelijk, maar in dit geval heeft hij wel een belachelijk statement gebruikt. Hoe haal je het in je hersens om mensen van vlees en bloed ‘een verzonnen volk’ te noemen. Ongeacht of hier op de achtergrond het bestaansrecht van Israël meespeelt, ongeacht of de ‘verzonnen’ Palestijnen’ nu recht hebben op een eigen staat, ongeacht of je partij denkt te moeten kiezen voor de ‘Joodse kwestie’ of de ‘Palestijns-Arabische kwestie’. Dat vind ik in deze zaak volstrekt irrelevant, er is een groot menselijk drama gaande in het Midden Oosten, al decennia lang, misschien al wel eeuwen. Maar er is geen verzonnen volk.

Het aanhangen van de gedachte dat Palestijnen een verzonnen volk is, is nog gevaarlijker dan roepen dat alle Marokkanen criminelen zijn en dat moslims per definitie een achterlijke ideologie aanhangen. Hoe verwerpelijk deze stellingname ook moge zijn, je benoemt je opponent nog en geeft het daarmee een positie, al is dat in de perceptie van Geert Wilders aan de rafelranden van de maatschappij en het liefst nog verder. Door te suggereren dat ‘ Het Palestijnse volk’ verzonnen is, ontken je het bestaan van echte mensen en ontken je de problematiek. Deze gevaarlijke ontkenning suggereert nog gevaarlijkere oplossingen in de trant van ‘het weghalen van een niet bestaand pluisje op je maatpak’.

Het ontkennen van problemen, naast het selectief opblazen van andere problemen, past uiteraard in de weg die de PVV bewandelt. Het is niet anders. Graag zou ik willen beweren ‘De PVV is een verzonnen partij’ of ‘Geert Wilders is een verzonnen politicus’. Maar dat is niet zo, ze bestaan wel en ik ga het niet ontkennen.

Ik zou slechts willen eindigen met een commerciële slogan:

De PVV, mede mogelijk gemaakt door de dames en heren van de VVD en het CDA.

MIJN BELASTINGCENTEN, gadverdamme!

/ sprakeloosid / 7 reacties

Van MIJN BELASTINGCENTEN!!! Dit komt voor in mijn top-10 van kolderieke opmerkingen. Sterker nog, dit is een potentieel kanshebber voor een nummer 1 notering van jeuk-uitspraken. “En dat allemaal van MIJN BELASTINGCENTEN.” Dit wordt vaak gezegd met een verontwaardigd gezicht dat geen enkele tegenspraak duldt. Ze vinden dat ‘Den Haag’ hun belastingcenten verkwanseld aan de verkeerde dingen. Wat nu JOUW BELASTINGCENTEN? Al het geld komt op een grote hoop en de Haagse politieke dynamiek bepaald waar dè CENTEN naar toe gaan. Zo gaat dat nu eenmaal in een polderdemocratie. Mijn belastingcenten, gadverdamme wat een idioterie. Het is gewoon kiezen of delen en als het je niet bevalt, stem je een andere partij.

Je zult maar overtuigd iedere dag het openbaar vervoer nemen. Je trotseert de wachttijden, miserie met herfstblaadjes en bevroren wissels, krijg je voor de kiezen dat er nog meer asfalt wordt gedropt in ons land. Allemaal van jou BELASTINGCENTEN?

Je hebt een gruwelijke hekel aan de publieke omroep want dat zijn allemaal ‘Linksch Kerkers’ , dan heb je een probleem. Allereerst je kijkt niet goed, maar als je dan toch tot dat oordeel komt, is het ook nog van jou BELASTINGCENTEN. Gadverdamme je bent niet goed wijs.

Overtuigd pacifist ben je, maar defensie blijft bestaan, van jou BELASTINGCENTEN. Je leeft je leven vegetarisch, maar hele hoeveelheden subsidies gaan naar de vleesindustrie, ook van JOUW BELASTINGCENTEN. En wat te denken dat JOUW BELASTINGCENTEN gestort worden aan hen die (dure) huizen bezitten en hele hoge hypotheekrente-aftrek hebben. Jij woont als net beginnend professional op een kamertje, want kopen kan nog niet (of niet meer). Dat is lullig. Ik zelf bijvoorbeeld heb een schijthekel aan al die bureaucratie die gefinancierd moet worden voor zorg, onderwijs en veiligheid. Allemaal onnodige logistiek die afleidt van de corebusiness qua overheidstaken. Allemaal van MIJN BELASTINGCENTEN.

MIJN BELASTINGCENTEN, gadverdamme wat een gezeik. En weet je wie het heftigst verontwaardigd zijn volgens mij? Zij die de meeste aftrekposten hebben.

 

Ik doe een voorstel om van dat vermoeiende geblaat over belastingcenten af te komen. Laat iedereen het nieuwe jaar bij de belastingaangifte even de ogen sluiten. Zoek een moment van introspectie en focus je op iets leuks, iets dat jij belangrijk vind om je BELASTINGCENTEN aan te spenderen. Bijvoorbeeld dat je bijna alleen 150km rijd op de A15 tussen Rotterdam en Tiel. Je beeld je een vast punt in en bedenkt: ‘Deze vierkante meter weg wordt betaald van MIJN BELASTINGCENTEN. Of je zit samen met je kleinkinderen te genieten van Sesamstraat met Pino en Ieni Mieni. Je denkt: ‘De hele wereld mag dan bagger zijn, maar met mijn BELASTINGCENTEN wordt maar mooi een prachtig programma gemaakt. Nu maar hopen dat mijnheer Aart nog een beetje betaald krijgt.’ Bij de aankomende aangifte ga ik denken aan alle Mauro’s in Nederland. ‘Ik mag hopen dat ze een nette studie krijgen en een fijne bijdrage gaan leveren in het vergrijsde Nederland van over 25 jaar.’ Uiteraard heb ik nog meer wensen, maar zoveel belasting betaal ik niet.

Laten we allemaal wegdromen over het nuttig spenderen van JOUW BELASTINGCENTEN en ons vooral op dat moment niet druk maken over de dromen en wensen van anderen. Gewoon omdat het therapeutische waarde heeft en we vooral de zinsnede ‘En dat allemaal van MIJN BELASTINGCENTEN’ nooit meer hoeven te gebruiken.

MIJN BELASTINGCENTEN, driewerf gadverdamme.

Mijn ‘Occupy’ in Nijmegen vanuit de luie stoel

/ sprakeloosid / 5 reacties

_______________________________________________________________

Het moest er toch maar eens van komen, een livebezoek aan de Occupybeweging. Voor mij de meest logische locatie is Nijmegen. Zaterdag 29 oktober 2011 was het zover.

 Altijd bevrijdende uitzicht vanuit het Valkhof richting Lent en de Ooypolder

___________________________________________________________________

Occupy in de VS

Wat heb ik met de occupybeweging? Aanvankelijk helemaal niets. Terwijl in New York het aantal demonstranten toenam, de stemming af en toe grimmig was, hoorden we in Europa hoegenaamd niets. Misschien dachten we nog ‘Eigen Schuld, Dikke Bult’ en ‘Het is toch maar aan de andere kant van de oceaan’. Want zo zijn mensen natuurlijk als de problemen in ‘Verwegistan’ zijn. We wisten natuurlijk wel beter, maar we voelden het nog niet. Het is me wat in de Verenigde Staten, daar waar het kapitalisme het vuige gezicht nog nadrukkelijker laat zien dan in veel Europese landen, waar het vangnet ondanks Obama, vaak tot op de grond komt, dus weinig soelaas biedt. Waar mensen soms drie banen hebben en nog geen fatsoenlijk inkomen. Kortom de witte middenklasse begon er echt last van te krijgen. Ik kan voldoende redenen bedenken om boos te zijn op de kapitalistische samenhang, de risico’s voor de gewone man en het gevaar op desintegratie van de samenleving als geheel. Dus de occupybeweging ontstond. De onvrede in de VS was als langer groot, met name door de enorme schade die Bush en zijn kornuiten heeft achtergelaten in de VS en de hele wereld natuurlijk. Maar het is ieder voor zich en God voor ons allen. Goed we stuurden wat soldaten om met de “Yanks” mee te vechten, zo geglobaliseert dachten we ook nog wel. Maar de crisis, was in eerste instantie een Amerikaanse crisis.

_________________________________________________________________

In Nijmegen verwacht ik natuurlijk geen New York en ook geen Amsterdam, maar Havanna aan de Waal zou toch zeker zijn aandeel hebben, Nijmegen kennende. Zelf heb ik er van 1984 tot 1999 gewoond, dus van die tijd ken ik de actiebereidheid van Nijmeegse studenten en andere actievoerders.

_________________________________________________________________

Europa ook in de bezettingsmood?

Heel langzaam gingen ook onze ogen open, want Europa bleek niet de financiële vesting die men dacht gebouwd te hebben. De fundamenten deugden niet, gevaar van instorting dreigde. Politici spreken grote woorden, economen buitelen over elkaar en Europa wordt geconfronteerd met de grote wereld, waarbij nieuwe economische grootmachten als China, India en Brazilië zich laten gelden. Hele serieuze concurrenten, terwijl we moeten constateren dat onze eigen winkel niet meer deugd. Populisten hebben hun wapens gevonden, naast de vreemdeling (lees Islam) is ook Europa de gebeten hond. Terecht? Ik weet het niet.

(persoonlijk intermezzo: Eigenlijk ben ik wel een voorstander van een verenigd Europa al stemde ik in 2005 tegen de Europese grondwet, tot groot ongenoegen van de ‘gevestigde politieke orde’. Voor mij was het vooral een stem tegen het ondemocratische gehalte van Europa zoals het voorgesteld werd en vooral ook tegen een Europa van alleen de grote bedrijven en minder voor de gewone Europeaan. De laatste tien jaar heb ik echt wel het gevoel dat Europa in principe een echte entiteit aan het worden is. Nu weten we dat het gestoeld is op onjuiste feiten en economische waarden, Griekenland was corrupt, dat wisten we, maar dat het ons zou bedreigen, had ik niet kunnen bevroeden. Zelf heb ik bijvoorbeeld Bulgarije en Roemenië bij de EU twijfelachtig gevonden, Turkije vond ik in veel opzichter logischer, in ieder geval slimmer in stategisch opzicht. Ik heb dan ook geen last van xenofobe gevoelens jegens moslims, al heb ik ook weinig sympathie voor fundamentalistische ideeën)

________________________________________________________________

 Leuzen bij de ingang van de Occupy beweging waarbij ik die over het privatiseren van de winst en het nationaliseren van de risico’s wel kan ondersteunen, dat wil zeggen dat de gewone burger vooral geconfronteerd wordt (gaat worden) met de negatieve gevolgen. Zelf valt me de de bijbelverwijzingen nu pas op, die ga ik nog opzoeken.

________________________________________________________________

Voor mij als gewoon burger, laten we zeggen Europeaan, begrijp ik het economische aspect van de huidige crisis echt niet. Goed, zoals gebruikelijk spelen grote ego’s en eigenbelang een enorme rol, dus daar zal de Europese economische, politieke en dus ook culturele crisis wel om gaan. De oplossing zal echter niet in dit blog te vinden zijn. De onvrede die ik op tal van vlakken heb deel ik met velen. De inkleuring van mijn onvrede is natuurlijk individueel, maar ik denk dat onvrede en onbehagen wel de kernwoorden zijn bij veel mensen. In Nederland gaat het relatief goed, maar toch heeft zich een populistische partij zich in het centrum van de macht zich gevestigd. Rechtse partijen zoals CDA en VVD schurken zich uit lijfsbehoud tegen de desintegrerende werking van de PVV aan. De onvrede bij mij groeit en daarmee sympathie voor de occupybeweging. Zie hier, een persoonlijk argument om te sympathiseren met de Nederlandse Occupybeweging. Maar ik niet meteen antikapitalistisch, integendeel, ik ben vooral tegen de uitwassen van het kapitalisme.

(persoonlijke intermezzo: Wie zei dat ook al weer in zijn milde tijd? ‘Ik ben niet tegen de Islam, ik ben tegen de uitwassen van de Islam.’ Nou, wie was dat? Juist Geert Wilders. Het kan verkeren, om eens een goede oude literaire meester van stal te halen. Van zijn afkeer tegen de uitwassen is het zover gekomen dat hij de Islam het liefst met wortel en al wil uitroeien, te beginnen in Nederland.)

Ik ben dus tegen de uitwassen van het kapitalisme, niet tegen het kapitalisme an sich, al lijkt het soms op een grote uitwas uit te draaien, dat hele Europa. Economische zwarte scenario’s worden ons voorgespiegeld, maar de meeste Nederlanders voelen het nog niet in hun beurs, al is de tweedeling toch al een tijdje gaande. Zolang de meerderheid denkt dat de storm overwaaid, of in ieder geval hun eigen huis voorbij gaat, is het gevoel van onvrede nog niet heel manifest. Goed we hebben Geert Wilders en zijn ongepolijste politieke troepen en nu dus ook de Occupybeweging in Nederland. En dan verbaast het me altijd weer dat de strak antikapitalistische sentimenten weer uit alle krochten komen.

________________________________________________________________

Ik weet niet of de occupybeweging een lang leven is beschoren en mogelijk onder de voet wordt gelopen door antisentimenten of gewoon omdat de tijd in Nederland er nog niet rijp voor is. De toekomst zal leren of de Occupydemonstranten met een gelijke nostalgie zullen praten over hun acties zoals de hippe vogels dat deden (en doen) ten aanzien van bijvoorbeeld de Maagdenhuisbezetting)

__________________________________________________________________

(Persoonlijk intermezzo: Ik ben niet tegen communisten, ik ben niet tegen grote joints, ik ben niet tegen dreadlocks met honden, ik ben niet tegen een overvloed aan tatoes, ik ben ook niet tegen krakers of zwervers met europils. Maar ik ben dit alles niet, als achttienjarige al niet, maar nu met mijn 45 jaar zeker niet. Ik kan me echter zo goed inleven in het gedachtengoed van individuele wereldverbeteraars, maar als groep heb ik me er nooit thuis gevoeld. AXIE, AKTIE, ACTIE ik voel me er ongemakkelijk bij, en toch is het goed dat ze er zijn, al zullen ze in deze vorm nooit grote groepen andere ontevreden meekrijgen. Toch is de discussie die de occupybeweging met zich meebrengt van belang voor dit moment. Of de beweging een lang leven is beschoren, waag ik te betwijfelen. Ook in een crisis is het ‘ieder voor zich en God voor ons allen’ helaas een oerdrift die juist nu bij veel mensen naar boven zal komen. ‘Houd ik mijn baan, kan ik de rekening betalen, kunnen mijn kinderen studeren’ etc. zijn de vragen die mensen bezig houden de komende jaren.)

Occupy vanuit de luie stoel

Ik ben dus typisch zo’n ‘occupyer vanuit de luie stoel’, maar wel een zonder oordeel over welke motieven de kampeerders in welke stad in Nederland ook mogen hebben. Een veel gehoorde klacht is van tegenstanders dat ze maar eens moeten gaan werken voor hun geld. Misschien wel, maar dan kun je niet ‘occupyen’ en geen boodschap uitdragen, een boodschap die in Nederland hard nodig is. Bovendien is dat een sentiment dat de ‘hippe vogels’ uit de jaren zeventig al hoorden en je weet hoe die generatie is terecht gekomen, allemaal in het centrum van de macht al gaan ze nu langzaam maar zeker met pensioen. Ook begrijp ik heel goed dat wanneer je tegen het huidige systeem bent, een arbeidsbijdrage ook wel heel moeilijk kan zijn, je draagt dan bij aan het systeem dat je het liefst wil afbreken. Mijn sympathie hebben ze in beginsel, maar ik zal mijn tent zeker niet opzoeken.

Meer occupy in Nijmegen die dag

Nabij het occupy gebeuren in Nijmegen op op het Valkhof (of in het Valkhofpark zo u wilt) werd er meer bezet. Een bank, niet zomaar een bank, een gemeentelijk bankje oftewel straatmeubilair. Vermaledijde hangjongeren met ‘hakkitakkimuziek’ zaten daar uiterst vredig te chillen met elkaar.

Ook altijd een bezettingssfeer heeft de zaterdagmiddag met mooi weer, met name vrouwen met soms chagrijnige mannen nemen bezit van winkelstraten en kopen zich suf. Het heeft weinig te maken met sentimenten tegen het systeem, integendeel.

 

Broerstraat in Nijmegen

 

Molenstraat in Nijmegen

 

 

 

 

 

Marikenstraat in Nijmegen

 

 

 

 

 

 Een daaiorgeldraaier bezet de winkelstraat om zo de inkomsten van zijn bedrijfje te vergroten

 

Het het symbool van bezetting in Nijmegen, Plein 1944. Sinds jaar en dag het ‘kale’ winderige hart van Nijmegen ter nagedachtenis aan de oorlogsjaren gedurende de Duitse bezetting en dan meer specifiek de fatale bombardementen van de geallieerden op Nijmegen in 1944.

Momenteel bezet door bouwactiviteiten al dan niet door speculanten aangedreven (?). Ik weet het niet, want voor de toevallige passant is het niet heel duidelijk wat de bouwputten gaan opleveren. 

Vertrutting of Verkutting

/ sprakeloosid / 4 reacties

In 2007 schreef ik naar aanleiding van een documentaire van journaliste Sunny Bergman een blogje met bovenstaande titel. Op dit moment is Sunny Bergman met een vrolijker seksueel onderwerp bezig en dit legt ze uit bij Pauw & Witteman. Ik zal het in de herhaling bekijken, maar donderdag a.s. is haar documentaire Sunny side of sex op tv te zien. Er zit mogelijk wel weer een blogje in, maar eerst even een ‘gouwe ouwe’ op mijn blog gooien. (In het reageergedeelte, zet ik ook nog de reacties die het toen kreeg bij het volkskrantblog.)

UIT 2007: Vertrutting of verkutting, that’s the question. Na Sunny Bergman’s documentaire over de maakbaarheid van de mens, zijn er nieuwe groeperingen waaronder die van Myrthe Hilkens (zie bijvoorbeeld http://www.iaspm.nl/Opinie%20NRC.pdf ) die zich inzetten tegen de verseksualisering van de maatschappij. Vaak worden dit soort initiatieven door zich liberaal noemende mensen, of anderszins vastgeroeste hippe vogels, weggehoond. De initiatiefnemers worden gezien als moraalridders of preutse Victorianen. De persoonlijke vrijheid wordt ingedamd is hun argument. Nou, mijn persoonlijke vrijheid wordt ernstig belemmerd omdat een groep mensen die publieke ruimte in toenemende mate denkt te moeten gebruiken als één grote huiskamer. En ik wil niet weten wat iedereen doet, draagt of niet draagt in zijn eigen territorium, dus zeker niet op straat.

Minister Plasterk heeft zich geschaard achter de ideeën van deze nieuwe Victorianen. Plasterk bekent dus kleur. Daarvoor mijn nadrukkelijke hulde. Nu maakt Plasterk deel uit van een kabinet dat voor grote groepen in de samenleving toch al een spruitjesgeur uit de jaren vijftig met zich meedraagt. Veel commentaar is dus zijn deel nu de overheid zich bemoeit met vermeende vrijheden van individuen. Maar als nota bene Femke Halsema zich ook tot deze groep schaart, breekt mijn traditionele klomp. Zij vraagt zich af of dit een overheidstaak is en betwijfelt de effectiviteit ten zeerste.
Tegelijkertijd roept ze dat allerlei economische maatregelen en vergroting van maatschappelijke participatie van vrouwen hetzelfde resultaat zullen hebben. Graag wil ik Femke wijzen op het feit dat vrouwen in toenemende mate maatschappelijk deelnemen, al zal dat terecht in haar ogen nog niet voldoende zijn. Maar het lijkt erop dat hoe meer vrouwen maatschappelijk participeren, des te nadrukkelijker de verseksualisering van de maatschappij zich manifesteert. Een oorzakelijk verband? Nee, natuurlijk niet, maar het toont wel aan dat haar argumenten niet deugen en dat een uitspraak zoals die van minister Plasterk meer zoden aan de dijk zet. De maatschappelijke discussie wordt er mee aangescherpt.

Over vier jaar stem ik bovendien liever op mensen of partijen die ook op immaterieel gebied zaken uitdragen, al is dat truttigheid ten top. Leven Trut(h) Plasterk.

Kakelkrant van Sprakeloos 28: Occupy, is dat bevrijdend?

/ sprakeloosid / 1 reactie

Als wereldburgers zijn we het zat. Een kleine groep begon in New York, maar de Occupy beweging is zich aan het globaliseren. Dat is mooi, want ik ben een wereldburger, wie niet trouwens. Bovendien behoor ik tot 60% van de Nederlanders die sympathiseert met de Occupy-beweging. De aversie tegen banken, pathetische grootgraaiers en ander multinationaal gespuis is groot. In Nederland heb ik ook al andere ontevredenen gezien bij de beweging, ‘Free Palastina’ om maar eens wat te noemen. Er is ook zoveel om ontevreden te zijn, bijvoorbeeld bij de Italianen. De massademonstratie in Rome van afgelopen weekend is natuurlijk maar een slap aftreksel van de weerzin die Berlosconi oproept. Je premier zal maar van de Forza-Gnocca zijn, dat is mooi kut. Ik zou ook demonstreren.

 

 New York

Onvrede, verontwaardiging en bezorgdheid over de toekomst van de wereld en er iets aan willen doen, dat is de basis van de Occupy beweging. Ook ik vind het raar dat in Nederlandse verhoudingen de één twintig keer meer heeft dan de ander en dan hebben we het nog niet eens over de mondiale verhoudingen. Stuitend is het dat een goed draaiende economie om zeep wordt geholpen door zoiets banaals als geld, terwijl de schuldigen waarschijnlijk rijker worden en de gemiddelde belastingbetaler er voor op moet draaien. Maar mijn ontevredenheid reikt verder. Ik kan me bijvoorbeeld heel boos maken over de oneindige nutteloze bureaucratie in onderwijs en zorg. Ook ik begin, als politicoloog nota bene, steeds minder respect te krijgen voor veel politici en dan beperk ik me tot Nederland. Iemand die zich christen noemt kan zich eigenlijk niet vertonen als gedoger van dit kabinet. CDAers grimasseren tegenwoordig massaal bij ieder interview, want hetgeen hen gedicteerd wordt door de PVV, stralen ze non-verbaal niet uit. En Rutte, ze zeggen dat hij het goed doet, maar mind my words, over 10 jaar zijn er Rutte harlekijnpoppen. Maar goed we hebben ze zelf gekozen, evenals de PVV.

 

Rome

Over de PVV en de Occupy-beweging gesproken, ik zie grote overeenkomsten. Beide putten ze uit de beerput van ontevredenheid. En toch zijn er verschillen. Geert Wilders doet dat op een VVD manier, terwijl hij Henk en Ingrid laat geloven dat hij voor de kleine man zorgt. Een ander verschil is dat, hoewel de Occupy heel divers is, argumenten een belangrijke rol spelen. Daar heb ik de PVV als bijna grootste partij in Nederland nog niet op kunnen betrappen. En mijn ontevredenheid ten spijt, geen haar op mijn hoofd die denkt om PVV te stemmen. De Occupy beweging zie ik wel zitten.

 

 Amsterdam

Maar met welk spandoek zou ik willen rondlopen? Als ik ontevreden ben, denk ik dan dat het komt door de banken, door Berlosconi of de PVV? Nee, ik mag dan af en toe wat last hebben van weltschmerzen, maar gek ben ik niet. ’s Ochtends als ik opsta, denk ik niet wat een pipo is die Mark Rutte en daarom staat mijn dag op onweer. Zelfs de afkeer tegen bureaucratie, waarin ik zelf werk, zorgt niet voor onmiddellijke ontevredenheid bij het opstaan. Ik denk vaak wel, was ik de avond ervoor maar op tijd naar bed gegaan. Of als ik de trap oploop met een kloppend hart en ‘dikke benen’ omdat mijn conditie slecht is, ga ik niet zitten schelden op de tabaksindustrie. Dan ben ik ontevreden over mezelf. Maar met dit soort futiliteiten kan ik me toch niet vertonen bij een Occupy demonstratie? Ontevredenheid is in eerste instantie vooral een zaak van het individu. Maar hoe kun je je zelf nu bezetten, terwijl je je zelf eigenlijk zou moeten bevrijden? Dat is bijna een onmogelijke opgave. Het is gemakkelijker boos te zijn op de banken, hoe terecht dan ook, dan boos zijn op jezelf.

‘Selfoccupying-movement, het klinkt niet, maar je hoeft er tenminste niet de deur voor uit om jezelf te bevrijden’

 

Kakelkrant van Sprakeloos 27: Het is kruipen voor Geert!

/ sprakeloosid / 3 reacties

 

De sorry-cultuur is misschien wel de basis waaraan de PVV zijn bestaansrecht te danken heeft, naast natuurlijk de intense afkeer jegens moslims en het voor de gek houden van Henk en Ingrid. De sorry-cultuur staat voor oude politiek en achterkamertjes en dat lusten Wildersianen niet. Nu constateer ik dat het gedoogmonster grote gelijkenissen vertoont met hetgeen Geert Wilders zo verafschuwt. Misschien kan het met politiek niet anders en komt ook Wilders tot die conclusie. Tenminste één ding doet Geert Wilders anders, buiten natuurlijk het bezigen van onparlementair taalgebruik hetgeen Geert duidelijkheid noemt, dat is verongelijkt klikken bij de bovenmeester. Misschien is dat een trenbreuk oftewel nieuwe politiek? Voorlopig zijn vooral CDA-ers hiervan het slachtoffer, al hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken.

Ik neem u even terug naar de oude politiek of misschien wel naar algemene menselijke waarden via de spreekwoorden ‘Waar gehakt wordt, vallen spaanders’ of ‘fouten maken is menselijk’. Kortom een mens is niet onfeilbaar, de slager niet, de timmerman niet, u en ik niet, dus ook politici niet. En als je fouten maakt dan zeg je sorry en doet vervolgens je stinkende best om dezelfde fout niet opnieuw te maken. Zo doen ook politici dat, want ze zijn niet alleswetend en alleskunnend, integendeel zou ik haast zeggen. Maar wij hebben ze per slot van rekening gekozen. Mocht je echter willens en wetens fouten maken, met in gedachte dat, als ze erachter komen, een ‘sorry’ voldoende is als een aflaat voor je slechte (politieke) geweten, dan is dat zwendel en geen transparantie politiek.

Ook het CDA zal in principe voorstander zijn van transparante politiek. Zeker nu ze gekozen hebben ‘om met hun poten in de modder te staan’ en ‘hun verantwoordelijkheid te dragen‘. Met een beetje kennis van (christelijke) solidariteit en meededogen, snap ik dat niet. Aan de andere kant heb ik voldoende zelfkennis. Ik snap heel veel niet in het (politieke) leven en kan daar mee leven.

Een aantal CDA-ers vindt heel terecht dat zij ook moeten zeggen wat ze vinden op basis van hun geweten en politieke principes. Maar ze moeten blijkbaar tegenwoordig oppassen met wat ze zeggen. Als een heuse Inquisiteur van het gedoogbeleid, waakt Geert namelijk. Als het hem niet welgevallig is, gaat hij stuiteren en rent naar bovenmeester Rutte. En hoewel ik vind dat Rutte nog minder charisma heeft dan Balkenende en de authenticiteit van Chinese koopwaar uitstraalt, is dat voor menig CDA-er voldoende om hun oprechte woorden in te trekken. Sterker nog, ze verexcuseren zich voor het hebben van een eigen mening. Zo ontstaat de nieuwe sorry-cultuur, met nu Gerd Leers als duidelijk exponent door te kruipen voor Geert Wilders. Het gedoogmonster ontpopt zich in een heus gijzelingsdrama waarbij de eigen mening wordt opgeofferd. In navolging van Descartes (Je suis, donc j’existe) hebben ze een nieuwe levensvisie bij de christendemocraten: ‘Ik verexcuseer, dus ik ben een CDA-politicus’.