Laten we bidden, of bellen?

augustus 27, 2014november 16, 2014 / sprakeloosid / 4 reacties

Ik durf te stellen dat katholieken creatiever zijn dan veel calvinisten, in ieder geval buigzamer in zijn algemeenheid. In de middeleeuwen wisten ze al een levendige handel te creëren met het zielenheil van onze voorouders door aflaten te verkopen. Ze hadden blijkbaar veel vrijkaarten gekregen voor ‘Hierboven’ en wilde daar een slaatje uit slaan. Hun handel, maar vooral wandel heeft er voor gezorgd dat tot diep in de 19e eeuw het Paapse geloof een relatief zieltogend bestaan heeft gekend in onze contreien. Die anderen handelden niet meer met geld voor een plekje in de hemel, maar wisten wie er voorbestemd was, mits een keurig en afgemeten aards leven was volbracht. En hierop werd dan weer nauwgezet gelet door de protestantse gemeenschap. Of het er al met al gezelliger op is geworden, durf ik niet te beweren.

In Nederland hebben de katholieken zich in rap tempo hersteld al zorgt de ontkerkelijking ook voor hen dat gezocht moet worden naar alternatieven om zieltjes te winnen.

Zo liep ik op een zomerse dag in Den Bosch en omdat ik daar niet al te vaak ben, wilde ik graag een bezoekje brengen de St. Jan. Een keer eerder was ik er en het alziende oog in het centrum van de kerk is me bijgebleven. Het oog keek nog steeds, maar ik heb geen idee wat het ziet. Op dat moment in ieder geval een mannetje uit Duiven wat terugkeek, voor de tweede keer. Tot daadwerkelijk oogcontact is het volgens mij niet gekomen.

Ook het plein en de gebouwen rondom de kerk zijn zeker de moeite waard. Ik nam het in me op en kwam en passant een heel nieuwerwets bord tegen, een soort verkeersbord maar dan voor het spirituele verkeer. Hoewel katholiek opgevoed en een aantal sacramenten doorlopen, durf ik niet te beweren dat mijn verkeerslessen op dit gebied diepgeworteld zijn al ben ik geen analfabeet, of hoe zeg je dat op kerkelijk gebied, o ja ongelovige of onwetende?

Ik kon een glimlach niet onderdrukken, want het was een typische katholieke streek om mensen uit te nodigen te bellen met de engelen. Het bord legt verder uit dat engelen de contactdragers zijn tussen twee realiteiten, tussen het tijdelijke en het eeuwige. En je kunt ze bellen en de kerk heeft blijkbaar het juiste nummer gevonden en publiek gemaakt. Zo zijn ze tegenwoordig ook wel weer. Niet onbelangrijk is te vermelden dat het niet gratis is, maar de opbrengsten zijn niet voor het in stand houden van een Rijk Roomsch Leven, maar voor het onderhoud van de St. Jan, een nobel streven. Ze hebben geleerd van enkele eeuwen terug blijkbaar.

Bellen met de engelen dus. Zouden het katholieke engelen zijn, want volgens mij hebben de protestanten veel minder met die poespas. En wat als je helemaal niet van christelijke huize bent? Zouden er ook moslim-engelen zijn, en hindoeïstische communicators tussen de mens en de goden? Misschien hebben ze wel een rooster? En zouden de telefoontarieven van iedere engelsoort gelijk zijn?

Ik denk dat het meer waarschijnlijk is dat er maar één engelengroep is die zich in vorm kunnen schikken naar de beller, maar dat hun boodschap eensluidend zal zijn. Tenminste ik hoop dat die hemelse telefooncentrale er zo uitziet. Dus anders dan op de aarde waarbij de verscheidenheid in geloofsbeleving zo groot is, dat het blijkbaar in de menselijke aard verankerd ligt om andersdenkenden een lesje te leren. In de christelijke wereld weten we inmiddels dat de afkeer van de middeleeuwse katholiek kerk zo groot was, dat dit op 177 protestantse manieren duidelijk gemaakt moet worden. Er zijn vast geen 177 dito engelen. En wat te denken van de idioterie in het Midden-Oosten waarbij Allah de enige god is, maar hoe die gediend moet worden is nog een immens twistpunt zien we in Irak, Syrië en de wijde omgeving van die landen. Voor veel van die bewoners daar zullen er vast en zeker dubbele diensten gedraaid moeten worden, als tenminste de telefooncentrale niet weggebombardeerd is.

Voor de echte nooddruftigen zal ik me inhouden en vooral niet bellen. Anderen hebben het harder nodig. En wat moet ik aan de engelen vragen? Hoe ik die €1500, – reparatiekosten aan de auto te boven moet komen zonder er last van te hebben? Of dat die hond in de buurt nu eens aangelijnd blijft zodat we onze hond niet hoeven te redden uit de bijtgrage tanden van dat mormel? Dat is allemaal kleinleed en prietpraat voor de engelen, daar durf ik niet mee aan te komen. Zeker nu niet, bij die trieste mondiale onrust in de wereld. Als er een skype-verbinding is, neem ik mijn beslissing in heroverweging. Ik ben best wel benieuwd hoe het eruit ziet aan de andere kant van de lijn.

So gehen die Gauchos! Und wir?

juli 16, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Krap 24 uur terug van een lang weekend Berlijn en de maagdelijke kranten zijn vluchtig doorgespit. En inderdaad, voor zover ik kan nagaan, heeft er in Nederland geen inhuldiging plaatsgevonden voor onze Oranjehelden. Dat is dan weer een pluspuntje voor onze nationale trots, want de hysterie van vier jaar geleden zorgt ervoor dat ik nog steeds vol gene ongemakkelijk op mijn stoel wip. De teleurstelling na de penaltyreeks heb ik nog meegekregen in Nederland. Ik wist dus dat de reeds langer geplande reis naar Berlijn op zaterdagavond onderbroken zou worden met een voetbalwedstrijd. Wie had dat gedacht bij aanvang van de wereldkampioenschappen. In het hotel waar we verbleven was uiteraard zorg gedragen voor een aantal grote schermen. Het werd een gemakkelijke winst van onze jongens op de zeer geplaagde Brazilianen. Een viertal Brazilianen in het restaurant van het hotel droeg het verlies gelaten. Ik denk net als de meeste Brazilianen. Wat moet je ook anders? De aanwezige Duitsers waren vooral bezig met de dag erop. Volgens mij waren ze aanvankelijk nog wel voor de underdog en dat was niet Nederland. Eigenlijk kon het ze niet zoveel schelen.

De dag erop toog ik met beide zoons naar Friederichhayn en ruim op tijd vonden we een tafeltje bij een pizzeria met goed zicht op de aanwezige beeldschermen. Beide zoons, eten, bier en voetbal, wat wil een man nog meer? De spanning in de stad was al dagen voelbaar, maar vooral ook zichtbaar. De idioterie van het carnavaleske oranje haalde het gelukkig niet. Ook hier veel witte voetbalshirts en uitdossingen voor de hippe voetbalvrouw in de nationale driekleur. Het lijkt erop dat de Duitse marketing op dit gebied nog veel te leren heeft van hun Nederlandse collega’s. Of misschien kennen ze hun vak goed en weten ze dat het percentage randdebielen mogelijk minder groot is in Duitsland. Natuurlijk waren er hier en daar enorme vuurwerkknallen. De trams die langsreden waren zo goed als leeg. Duitsland keek voetbal. Thuis, bij de Brandenburger Tor, de voetbalstadions die hier en daar voorzien waren van het eigen bankstel of in de kroeg.

De tijd dat we massaal anti Duitsvoetbal zijn, ligt gelukkig achter ons. Mijn generatie (48 jaar) heeft dan nog net het debacle in 1974 meegemaakt. Natuurlijk was 1988 het moment van ‘unsere Rache’, maar nadat Rijkaard zich als een lama gedroeg en Ronald Koeman zijn achterste fictief afveegde met een Duits shirt dat hij zojuist geruild had na een gewonnen interland, is het wat mij betreft klaar. Natuurlijk is het leuk om te winnen en zeker van de Duitsers, maar eigenlijk spelen zij sinds 2006 in toenemende mate het ‘totaalvoetbal’ dat Nederland propageerde. Dit toernooi waren zij veruit de beste en de winst is ze van harte gegund. Ik weet dat de oudere generatie het er nog niet mee eens is en een ‘diehard’ wil nog steeds zijn fiets terug. Ik zie graag vrolijke mensen dus ook vrolijke Duitsers. Als ze het carnaval maar achterwege laten, verzekerd het mij van een behouden terugreis naar het hotel. Het was trouwens maar goed ook dat het slechts 1-0 werd, want bij ieder Duits doelpunt ‘keerde’ het restaurant een ‘shotje’ uit. Vijf halve liters en één shotje was meer dan voldoende.

Toen wij terugkeerden, kwam de Mannschaft aan op vliegveld Tegel. Mensenmassa’s bij de Brandenburger Tor en de rest van de binnenstad. Een half miljoen naar verluid. Dat is toch beduidend minder dan die bijna miljoen van vier jaar geleden in Amsterdam voor de vice-Weltmeister. De ‘Jungs’ hadden zelfs een dansje ingestudeerd met de welluidende tekst: So gehen die Gauchos met daarbij een gebogen en verslagen stier nabootsend om daarna fier op te veren met de tekst: Und so siegen die Deutschen. Een niet boosaardige kwajongensstreek die ook al weer op lange tenen mag rekenen, maar dat terzijde.

Ik zit alleen te mijmeren als Ron Vlaar de eerste strafschop tegen Argentinië nu niet gemist had? Als we de betere tweede helft tegen de ‘Gauchos’ nu eens hadden omgezet in een overwinning? Het had gekund. De wereld had er een stuk anders uitgezien. Wat hadden de Duitsers dan gezongen? Hadden ze überhaupt wel gezongen? Of hadden wij iets vleiends over onze Oosterburen gezonden. We hadden dan in ieder geval kunnen JUICHEN in onze pakjes. Ik wil er maar even niet aan denken. Ik geloof dat het goed is zo.

Voetbal, mooie wijven en mannenpraat

juni 28, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Zelfkennis is de bron van wijsheid. Met bovenstaande titel doe ik een klein zelfonderzoek waar ik sta in het geheel van voetbal en vrouwen, de motor voor een aangenaam leven van iedere man. Met het schrijven van die aanname weet ik dat ik een grote groep mensen buitenspel zet, om maar in voetbaltermen te blijven. Er zijn genoeg mannen die niet van voetbal houden en er is ook zeker een substantieel deel van de mannen die primair niet geïnteresseerd is in (lekkere) wijven. Gemakshalve ga ik toch maar even uit, zonder excuses aanwendend, van de grote gemeenschappelijke deler. Het is per slot van rekening toch RTL 7 met Voetbal International die propageert meer voor mannen te zijn. Het ultieme uitgangspunt voor een stukje, nu de voorrondes van het WK voetbal klaar zijn.

ORANJE

Een winnende coach heeft altijd gelijk. De ster van Louis van Gaal is dus rijzende en we hopen allemaal dat het nog lang duurt dat zijn ster zal vallen. Hem kennende zal die val met veel geraas en bombarie gepaard gaan. Voorlopig moeten we er maar niet aan denken. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben geen fan van onze bondscoach. Ik zie allerlei persoonskenmerken in de man die ook in mijn dagelijkse werkpraktijk regelmatig voorkomen. Het zal wel beroepsdeformatie zijn. Vaak moet ik lachen om de grappen en grollen in VI over de man. Ik zei al, meer voor mannen. Soms denk ik ook, gaan jullie niet iets te ver? Maar goed we zijn allemaal een beetje bondscoach en die azijnpissers van VI nog een beetje meer. Zij hebben bewezen verstand van voetbal. Gaan we het redden? Ik denk dat we een kans maken, hoewel ik dat van te voren niet had gedacht. Is het mooi voetbal? Soms, hoewel ik me de WK van 2010 ook nog goed kan herinneren, dat wil zeggen, ik vond er eigenlijk geen klap aan. Bij de EK wedstrijden onder Van Basten heb ik veel betere herinneringen, hoewel ene Hiddink met Rusland er voor zorgde dat we niet verder kwamen.
Vooralsnog hebben we mooie en spannende wedstrijden gezien, maar het is goed dat we nu naar de echte knockoutfase gaan, want het schaakvoetbal begon te overheersen. Ik heb er zin in.

INCIDENTEN

Naast mooi voetbal zijn er natuurlijk weer de gebruikelijke incidenten. Grove overtredingen worden door sommige voetbalanalytici goedgepraat onder het mom van het is nu eenmaal een contactsport. Anderen verbazen zich over de beperkte schorsingen die menige aanslag slechts oplevert. In dat perspectief mag Suarez niet onvermeld blijven. Ik vind de schorsing in die zin terecht dat het een duidelijk signaal mag afgeven. Waarom de werkgever van de Uruguayaanse voetballer, voetbalclub Liverpool, ook gestraft moet worden, weet ik niet. Een feit blijft dat de recidivist niet goed bij zijn hoofd is. Er zijn mensen die dit gedrag wijten aan zijn achtergrond als jongen van de straat. De president Uruguay ziet zelfs een ‘oorlog’ tussen arm en rijk! Ik weet het niet. Als witte, weldoorvoede penopauzer mag ik niet de pretentie hebben iets te weten van het straatleven in het algemeen en zeker niet over de situatie in Zuid-Amerika. Maar een beetje mensenkennis leert mij dat bijten en spugen toch wel hele primitieve middelen zijn die volgens mij juist in het harde straatleven keihard worden afgestraft. Ik kan het mis hebben, maar als je in de armere wijken van Montevideo of Rio de Janeiro denkt je gelijk te moeten halen met bijten, is de kans groot dat een groter en sterker iemand je finaal in elkaar beukt en als dat niet lukt, zijn er voldoende wapens om je ego te redden door met een mes of pistool de bijter te lijf te gaan. Spugen en bijten levert als tegenreactie volgens mij hele heftige emoties op en moet daarom al gestraft worden. Ook Lama Rijkaard is er begin jaren negentig heel genadig vanaf gekomen toen hij der Rudi (Völler) tot twee keer toe bespuugde. Aan de andere kant heb ik al overtredingen gezien die wat mij betreft net zo zwaar bestraft mochten worden. Ik houd best van een stevig potje (werk)voetbal, maar je tegenstander ongelukkig schoppen mag voor mij een levenslange schorsing opleveren. Ik ben echter bang dat we de komende knockoutfase nog menig (moord)aanslag zullen ervaren. Ook de Nederlanders zullen zich in deze niet als jonge juffers gedragen. Ze schijnen naast het meeste doelpunten inmiddels ook al bovenaan te staan met het aantal overtredingen.

MOOIE WIJVEN

Ik ben de laatste die wil propageren dat voetbal een mannenbolwerk moet blijven. Ik vind het best dat de professionele voetbalorganisatie meer geld steken in het oprichten van een volwassen vrouwencompetitie in Nederland. Aan de andere kant stoor ik me aan de ongeïnteresseerdheid van menig vrouwelijke supporter voor het spel. Zelf heb ik één keer een interland mogen meemaken, Nederland – Zweden, in de aanloop van het EK 2012. Een klinkende overwinning met goed voetbal. Achter mij zaten dames die over van alles zaten te rebbelen, behalve over voetbal of het moet over de sexapeal gaan van bepaalde voetballers. Ze gilden trouwens wel het allerhardst bij de doelpunten. Blijf alsjeblieft weg denk ik dan. Waar zijn al die voetballiefhebbers door het jaar heen? Je hoort ze niet, je ziet ze niet of ze praten met dedain over het Tokkie-gehalte dat op een reguliere eredivisiewedstrijd de tribunes bevolkt om hun eigen cluppie aan te moedigen. Geheel onterecht uiteraard. Maar als voetbal samengaat met Oranjefolklore is toute Hollande in een keer aanwezig. Voor mij hoeft die oranjeleut niet en op de straten is er sprake van veel overspannenheid en hysterie die van mij gestolen kan worden. Ook de tribunes in Brazilië worden bevolkt door hordes vrouwen uit de hele wereld. Ze mogen er zijn hoor, zeker als ze daadwerkelijk van voetbal houden. Maar ik geloof er niets van. Ik kan ze niet tegenhouden en dat wil ik ook niet. Maar waar ik me mateloos aan erger is de televisieregie. Ook bij vorige toernooien is bij de voortschrijdende technische vooruitgang het publiek een wezenlijk onderdeel geworden van het mondiale voetbalvermaak. Maar ik hoef geen mooie chickies uit Costa Rica te zien, ook geen hübsche Mädel uit Duitsland, Oosterse schonen uit Japan of Korea of schoonheidskoninginnen uit welk ander land dan ook. Ik vind het ook vreemd dat ze over het algemeen meteen reageren als ze in beeld zijn. Kijken ze geen voetbal? Volgens mij zitten ze te wachten op hun seconde van mondiale fame. Ik wil zien wat er op het voetbalveld gebeurd. Goed uitzinnige vreugde, meeleven of intens verdriet van supporters geven blijk van het voetbalverhaal. Niet de aanwezigheid van al die mondiale huppelkutten. Er zijn genoeg plekken om mooie vrouwen te zien, bijvoorbeeld op het stand van Rio de Janeiro. Want er is niet voor niets het gezegde dat je naar Rio gaat om je ogen goed uit te wassen aan al dat vrouwelijke schoon op straat. En voor de vrouwen zijn er genoeg plekken buiten het voetbalveld om te genieten van mannelijke torso’s of gecoiffeerde koppies. Ik wil van voetbal geen mannending maken, maar wel een voetbalding.

SAMENVATTEND

Het WK moet gericht zijn op voetbal en het liefst met Oranje als winnaar. Schoonheidscompetities van niet belangstellende vrouwelijke supporters zijn een zieke hobby van een stel geile macho-regisseurs zonder verstand van voetbal. Laat ze die gasten vooral ontslaan. Van mij mag Louis van Gaal wereldkampioen worden, al zit ik niet te wachten op zijn eeuwige gelijk dat onherroepelijk gaat volgen. Bijten, spugen en doodschoppen mogen wat mij betreft strenger bestraft worden. En als Nederland geen kampioen wordt gaat mijn sympathie uit naar Amerika of Costa Rica. En hoe zit het nu met die beloofde zelfanalyse in deze? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik nog wel lichtjaren ver weg ben van Johan Derksen van VI, maar ook voorvoel ik over twintig jaar net zo cynisch zal kunnen ouwehoeren. De vraag is of ik dat wil?

Conchitta bevrijdt Europa!

mei 11, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / 2 reacties

Europa is tevreden. Het statement staat. De Oostenrijker Conchita Wurst heeft het Eurovisie Songfestival gewonnen. Buiten het feit dat onze Ilse en Waylon daardoor ‘slechts’ op een eervolle tweede plaats zijn geëindigd, kan Europa zichzelf complimenteren met het statement vóór het vrije woord, de vrije daad en de vrije expressie. ‘De vrouw met baard’ heeft een alom bevrijdende werking gehad, de altijddurende vrede kan nu beginnen. Hoezee.

In genoeglijk gezinsverband hebben we de verrichtingen van de onzen bekeken. In deze multimediale tijd is dat een unicum. dus koesteren we dit soort momenten. Taartje, zoutje en biertje zorgden voor een fijne avond. Over Conchita Wurst liepen de meningen uiteen, al was er min of meer consensus dat ze muzikaal misschien wel de op één na beste bijdrage heeft geleverd en dus terecht grote kansen maakte. Toch vind ik ook wat van hem/haar, maar meer nog over de hype rondom het fenomeen. Ik heb geen gevoelens om in vrouwenkleding te moeten lopen, maar als een ander dat wel heeft is mij om het even. Zelfs als die kleding extravagant is met bijbehorende make-up, ik heb er niets mee, maar ‘ieder zijn meug sprak de boer (en maakt u de uitdrukking zelf maar af). Ik word onpasselijk van onechte, onoprechte theatrale emoties die de heer Wurst liet zien in de zogenaamde ‘Greenroom’. Hoewel hij niet de enige was, lag het er bij deze artiest wel heel dik bovenop. Ik kan er niet tegen, dat bijna ziekelijke theatrale gedrag Maar ik heb niet de behoefte om de persoon de kapittelen. Mijn weerstand mag er net zo goed zijn als haar overdreven gedrag. Bovendien, muzikaal torende ze hoog boven de meeste flapdrollen uit, dus een tweede plaats was heel terecht geweest. Ze werd eerste, dank zij Europa.

Oostenrijk, niet bekend om de vrijzinnigheid der geesten, blijkt in staat te zijn iemand af te vaardigen waarvan vooraf bekend is dat hij weerstand zal oproepen. Eigenlijk is dat al een ‘valse nichtenstreek, maar dat terzijde. De Oostenrijker krijgt een klinkende Spaanse voornaam en een dubieuze achternaam in deze context. (Mogelijk is het ook zijn ware naam.) Een heel frivool en vrijzinnig Europa mag vervolgens laten zien hoe vrijgevochten ze zijn. Een woord van kritiek is geen optie, je wordt subiet bij de conservatieven, homofoben en zelfs oorlogszuchtigen geschaard, want daar in Oost-Europa zijn ze zeker tegen, dat zien we wel aan Poetin met zijn maffe wetgeving. Naast de discriminerende wetgeving jegens homo’s in Rusland, is die Poetin bovendien een gevaar voor de wereldvrede. En passant hebben we dat in Europa ook nadrukkelijk weggehoond, want zodra de engelachtige tweelingzusjes, die Rusland vertegenwoordigde, in beeld kwamen of punten kregen, riepen we heel hard boe. Boe tegen Rusland, boe tegen Poetin met zijn misleidende hetero-propaganda en boe tegen het gevaar van een Derde Wereldoorlog? Wat zijn we flink.

Wij hebben die Russen een poepie laten ruiken en hebben aangetoond hoe vrijdenkend we met zijn allen zijn. Wij wel, maar ik vind die massale steun wel heel bedenkelijk. Ik verdenk de meerderheid net zo ‘narrowminded’ te zijn dan de oerconservatieven en homofoben. Het showen van de vrijgevochtenheid en progressieve mensvisie is in veel kringen verworden tot een must. Groepsdruk dicteert hoe je moet acteren in het leven, wat je moet moet vinden en dat je je per definitie moet afzetten tegen het kleinburgelijke middle of the roaddenken van conservatieven en Russen. We hebben ons punt gemaakt en de vrede kan dus vandaag aanvangen. We hebben de middelvinger opgestoken naar alle bedompte geesten en zij zullen met Conchita Wurst wel ervaren hoe bevrijdend het is om in vrouwenkleren te lopen en hoe bevrijdend het is je theatrale persoonlijkheid(sproblematiek) publiekelijk te maken. (Ik weet ,dit lijkt wel een pleonastische uitspraak). Massaal zullen we uit onze vastgeroeste feniks verrijzen. Ik kan niet wachten.

Of is het stilte voor de storm en zullen Ilse en Waylon hun woordspeling Calm after the storm moeten herzien. Och, het zal me een worst wezen. Ik houd niet zo van statements, dat zorgt altijd dat Neanderthalers aan beide kanten zich etaleren met de grootst mogelijk intollerantie. Een ieder is zo overtuigd van zijn eigen gelijk. Mijn verwijt in deze aan de bekrompen vrijdenkers is echter velen malen groter, dan aan die angstige ‘domme’ fobische conservatieven.

Heimat zu Hause

mei 7, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

Zal ik naar Dülmen rijden, het is maar 100 kilometer hier vandaar.,,……Ich hätte nach Dülmen fahren können, wie der Hermann 50 Jahren her. Er verbracht dort eine Weile mit drie Mädel auf seine Strecke nach Sylt. Die Luft war schwer damals, das Gewitter kam über Dülmen so wie beim treue Einwohner dieses süsses und ordentlisches Ort.”

Het is zomaar een gedachte die op mijn vrije woensdagochtend opkomt. Tegelijkertijd geeft de helderheid van een regenachtige ochtend een andere waarheid dan het kijken naar aflevering 5 van Heimat (deel 2) twee avonden ervoor. Gisteravond wilde ik aflevering zes kijken, maar de halve finale van het Eurovisie Songfestival gooide roet in het eten, een democratisch besluit. De woensdag ligt open en er hoeft geen rekening gehouden te worden met anderen. Maar wat heb ik in Dülmen te zoeken, zo sexy zal dat oort echt niet zijn en zeker de jaren zestig, die ik slechts uit de geschiedenisboekjes ken, zullen ook in Dülmen zijn uitgewist. Waarschijnlijk zullen alle grote winkelketens zich in het hart van Dülmen hebben gevestigd. Bovendien ‘Hermann aus Schabbach’ was 22 jaar, kunstenaar en niet getrouwd. Om maar wat praktische zaken te benoemen. O ja, mij wachten nog drie wassen, de boodschappen, de tuin, het opruimen van de schuur en een hond die uitgelaten dient te worden, bovendien zijn er verwachtingen met betrekking tot de voedzame maaltijd die avond.

De hond wacht geduldig

Niet naar Dülmen dus, maar met het voornemen minimaal twee afleveringen van Heimat te kijken. De tuin en de schuur kunnen wachten en met een mannelijke precisie zal ik mijn planning maken voor die dag. Mijn Heimat zu Hause sullen we maar zeggen, te beginnen om twaalf uur. De tweede was zit al in de machine, de oudste zoon naar zijn vakantiebaan in de super bonjouren en een blokje om met de hond die nog geduldig zit te wachten. Snel de bedden afhalen, dan kunnen die tussen de bedrijven door ook lekker mee.

De tuin kan wachten

Sinds een week of zes ben ik helemaal ‘into’ de serie ‘Heimat’. Deel 1 had ik al in de jaren negentig gezien. Ook deel 3 heb ik een jaar of tien geleden gezien op tv. Toen werd de geschiedenis van Schabbach op de ‘Hunrück’ van na de Wende getoond. Je kent de serie niet? Het laat de geschiedenis van Duitsland zien vanuit het perspectief van de familie Simon uit een klein dorpje in de Hunsrück, te beginnen in 1919. En eigenlijk is het de geschiedenis van Europa. Deel 1 hebben we nogmaals gekeken als opwarmer voor de in 2013 verschenen film ‘Die andere Heimat’. Hier wordt Schabbach van 1842 weergegeven. Bijna vier uur lang in de bioscoop en net zo lang geniet. Deel 2 is klaarblijkelijk op tv langs me heen gegaan, maar gelukkig heb ik het via een collega kunnen lenen. Voor deel 2 staat Hermann Simon centraal als hij vanuit het benauwde Schabbach naar München verhuist om te studeren aan het conservatorium. De jeugd, geboren in en direct na de Tweede Wereldoorlog, ontdekt de wereld in de grote stad. De oorlog wordt verwerkt, studenten zetten zich af tegen de ‘foute’ generatie. In de vroege jaren zestig wordt de protestgeneratie gepotreteerd in een avantgardisch kunstmilieu. De minimale muziek van Herman is verschrikkelijk om aan te horen, tenminste objectief gezien, maar past prachtig in het tijdsbeeld. Student zijn betekende toen nog een brede algemene ontwikkeling, veel filosofie en een hoogdravende en elitaire conversatie. Soms niet te volgen voor iemand die op het gebied van kunst, cultuur en filosofie liever lui dan moe is. (Misschien heb ik de intellectuele capaciteiten niet om Shoppenhauer, Nietche of Wittgenstein te doorgronden.) Aflevering 6 eindigde met een uitspraak van Wittgenstein die ik wel begreep: ,Die Welt ist die Gesamtheit der Tatsachen, nicht der Dinge.” De ondertiteling gaf de volgende vertaling: “De wereld is de som van alle feiten. Dit niveau kan ik aan. Mijn beperkingen houden me niet tegen om alles in gereedheid te brengen om ongestoord deel 7 te gaan kijken.

Snel een was opvouwen, de vaat heeft zichzelf kunnen bedruipen gedurende de afgelopen twee uur, dus is nagenoeg droog. Alleen nog naar de winkel voor het avondeten en ik kan met de volgende aflevering beginnen, de kerst van 1963. De studenten worden geconfronteerd met meer wereldse dingen zoals geld, werk en carrière. En geliefden zullen elkaar niet vinden, omdat de drang om te creëren groter is dan de liefde. Of begrijp ik dat weer niet goed. De liefde is groter, want Hermann en Clarissa weten dat de liefde hun weg in de schone kunsten blokkeer. Een soort Romeo en Julia tussen de studentikoze bedrijven door. Ik blijf zwijmelen. De laatste veertig minuten worden onderbroken door Aardse zaken als eten en afruimen en wederom een was. Ik kan voor vandaag de verleiding weerstaan om deel 8 te gaan kijken. Echter tevreden kijk ik terug op een productieve dag als ‘huisman’, maar tevens met genot, verbazingen en bewondering gekeken naar de beste serie ooit, Heimat van Edgar Reitz.
Samenvattend zou ik de dag als volgt kunnen weergeven: Huishouden is de interpunctie van een geslaagde zin(geving). Wittgenstein? Nee, gewoon van mezelf.

Of had ik toch naar Dülmen moeten gaan?

Een ‘Zomerdijkje’ in de tuin

mei 3, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

We kregen een cadeautje van ex-burgemeester Zomerdijk van Duiven. In november 2013 nam de burgervader afscheid van zijn gemeente. 13 jaar is hij de eerste burger geweest en dat bleek aan beide kanten te bevallen, anders hadden Henk Zomerdijk en de burgers van Duiven het nooit zo lang met elkaar uitgehouden. Het pensioen zorgde voor het einde van zijn actieve loopbaan. Ik ken niet zo heel veel burgemeesters, maar de heer Zomerdijk was een toegankelijke man. Hij had al enige landelijke faam gekregen in zijn vorige plaats als burgemeester van Ochten ten tijde van de overstromingen midden jaren negentig.

Als freelancer bij de Gelderlander en plaatselijke blaadjes ben ik hem een aantal keren tegen gekomen. Henk Zomerdijk heeft geen microfoon nodig om zijn gehoor te voorzien van informatie. Een van de kenmerken van de voormalige burgemeester van Duiven. In onze familie kennen we hem als de man die het aangebroken gebakje van mijn toen nog kleine nichtje opat. Bij de riddering van mijn schoonmoeder nam hij plaats na de kennismaking met de familie van de aanstaande ridder. Bij het kopje koffie nam hij als vanzelfsprekend naast zijn kopje, hij had geen oog dat er al muizehapjes van gegeten was. In januari 2013 interviewde ik hem nog voor de “Liemers Vizier”. Hij was niet bang dat hij stil zou komen te zitten. Zijn passie was en is de imkerij. Henk Zomerdijk is nauw betrokken bij de deplorabele staat van de bijengemeenschap en wil zich daar ten volle aan wijden. Een nobel streven vond ik toen. En nu krijgen alle huishoudens van Duiven dus een zakje bloemzaad om een vierkante meter tuin te voorzien van bloemen die de bijen moeten gaan lokken. Een leuk geste en passend van onze voormalige burgemeester.

Het is zaterdag en naast het bijhouden van de tuin (een rare woordspeling in deze context trouwens: bijhouden) heb ik ook een vierkante meter gevonden om de bijenstand in Nederland een boost te geven.

Een vierkante meter is snel gevonden, een kwestie van wat overtollig onkruid wegschoffelen rond de appelboom die overigens dit jaar ook een beetje aan het aantrekken is. Misschien dat de bloesems van een appelboom ook goed zijn voor de bijtjes.

Het onkruid, naar snel groeiend spul schoffel ik weg, ik maak de grond los en zet de tuinslang erop om de inmiddels al weer droge grond te bevochtigen en het wordt meteen weer klei-achtige drek. Een kruiwagen met ‘vers’ zand en een halve zak bemeste grond van een tuinwinkel zorgen voor een ophoging rond de appelboom, nauwelijks zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik doe ook maar wat. Een ‘zomerdijkje’ als een ware tuinhommage aan Henk Zomerdijk.

Ik pak het zakje en legde de korrels met de verrassing voor de bijen (en voor mij als inwoner en tuinier in Duiven) in mijn hand, angstvallig kijkend of er geen duiven op af komen. (hele flauwe woordgrap, excusé!) Ik spreek de zaadjes goedmoedig toe dat ze hun best moeten doen en strooi ze gelijkmatig over de zomerdijk. Nu maar hopen dat ze sneller omhoog komen dan het onkruid.

Over enkele maanden zal ik een soortgelijke foto maken, maar dan met heel veel kleur hoop ik. Tevens zal ik gewag maken van het verhaal van de ‘bloemetjes en de bijtjes’ in mijn tuintje.

Inburgering van lik-mijn-versje 4.0

april 14, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

,,Pa, ik moet het land uit!” Met dit bericht word ik na een vruchtbare dag binnen de strafrechtketen arbeidzaam te zijn geweest, verwelkomd. Omdat mijn zoon een brave borst is en inmiddels formeel volwassen, beticht ik hem niet van strafbare feiten die zo’n uitspraak rechtvaardigen. Hij ziet mijn verbaasde gezicht en begrijpt dat ie zijn vader even moet geruststellen. ,,Ik heb een 5.1 voor de inburgeringstest. Het is weliswaar een test uit 2005 en nu weet ik dat we in een razende snelle, misschien wel vluchtige tijd leven, zo erg zijn de waarden, normen en gebruiken in die tien jaar niet veranderd. ,,Oh” zeg ik, ,,Waar ga je naar toe en wie brengt je?” Want ik denk snel dus weet dat dat wel weer op de schouders van vader terecht komt, want als je die terugkeerdiensten hun gang laat gaan, dan zit mijn zoon over tien jaar nog steeds illegaal in Nederland. Het was een stomme test hoor ligt hij geheel overbodig toe.

Tijdens een voedzame maaltijd met veel groente en bruine bonen nota bene, veel “hollandscher” kan het niet, bespreken we de test. Voor de afwas maken mijn jongste zoon en ikzelf de test ook. Nu blijkt dat ik binnenkort kinderloos ben, tenminste voor hun directe nabijheid moet ik vrezen. Zelf moet ik tevreden zijn met een zeer krappe voldoende namelijk 6.1. Maar ik mag blijven, dat wel. De vraagstelling van de meerkeuze vragen was voor zeker de helft zeer discutabel en subjectief, maar in de wetenschap dat mensen hierop afgerekend werden in 2005 is ernstig. Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat mijn zoons z.s.m. moeten oprotten. Wilt u zelf een oordeel vellen over de test, volg de link.

Ik ben zeer benieuwd, maar onze inmiddels Koningin Maxima zei het enkele jaren geleden al, de Nederland bestaat niet. Ik schreef er toen al over en weet nu dat ze volledig gelijk had. De Nederlander bestaat inderdaad niet, want ik ben toch niet dezelfde dan de Nederland die met glans een 9 of 10 haalt voor de inburgeringstest. Ik vraag me af wie dit soort vragen bedenkt, of zouden er hele onderzoeks- en begeleidingscommissie achter dit amateuristische testje zitten? Misschien kan ik dit niveau ook wel halen. Bijvoorbeeld hoe multiculti bent u:

1. U ziet een middelbare man met baard daarom weet u dat het een man is, want hij draagt verder een lange jurk met daar onder een broek. Wat denkt u?
a. Dit is een verdwaalde Schot die zijn kilt heeft verruild voor een langer model.
b.Is dit nu wat die xenofobe buurman bedoelt met ‘soepjurk’?
c. Ieder zijn meug, ben blij dat ik de mode niet volg.

2. Een vrouw met een mediteraan uiterlijk, vermoedelijk met Marrokaanse voorouders, schudt haar weelderige zwarte manen, terwijl ze haar spiegelbeeld in de winkelruit bekijkt. U bent onder de indruk, maar zegt:
a. Geniet maar van die mooie krullen, met geblondeerd peroxide haar kan dit niet.
b. Ja, jongedame laat ze lekker dartelen in de vrije lucht, straks moet die doek er weer omheen.
c. Niets, want u hebt geleerd dat dit niet netjes is, bovendien bent u geen versierder, ongeacht waar de dame in kwestie vandaan komt.

3. U ziet een opgeschoten puber met een schooltas, maar ook in het shirt van een bekende Turkse voetbalclub te weten Fenerbace. Hoe reageert u?
a. Dirk Kuyt is wel een barmhartige manier van ontwikkelingshulp in Turkije.
b. U kijkt de andere kant op, want Turkse voetbalsupporter staan bekend om hun lange tenen en korte lontjes. U kijkt wel link uit.
c. U loopt de jongeman lachend tegemoet, pakt hem bij zijn handen en zegt vergoelijkend, geeft niets en begint luidkeels te zingen ‘Hand in Hand voor Feyenoord een, geen woorden maar daden.

Dit was dus het niveau van de inburgeringsvragen. Ik heb geen reden aan te nemen dat we er op dit moment mentaal beter aan toe zijn, want om mensen te kunnen laten integreren, moeten ze eerst welkom zijn. Daarna kunnen we samen lachen om de stupiditeit van de vraagstelling. En zolang er nog zoveel volgelingen zijn van zo’n rare politicus met bescherming, is het niet de vraag of mijn zoons het land uit moeten, maar eerder de vragen of ze hier nog wel willen blijven.

Mijn ongeboren roman

januari 4, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 4 reacties

bron: www.nu.nl

,,En hier zit een verhaal in, misschien wel een roman.” Dat was het eerste wat ik dacht toen ik de foto bekeek. Ik weet niet waarom, maar er schoten meteen een aantal vragen door mijn hoofd. Een kalfje met twee hoofden zie je niet zo vaak, maar ik dacht: ,,Zouden de boerin en haar gezin hier blij mee zijn? Hoe is het met de moederkoe, zou ze niet dusdanig uitgescheurd zijn dat ze niet meer productief is? Is dat een strop voor het boerengezin in Marokko, waar het kalfje ter wereld kwam? Is het kalfje zelf wel levensvatbaar of zal het als een soort kermisattractie de gezinsinkomsten een beetje opvijzelen?”

Het opschrift bij de foto vermeldt dat het kalfje geboren is in Sefrou. Dit is een plaatsje hemelsbreed zo’n 250 kilometer van de Middellandse kust. Met mijn arrogantie spreek ik dan over de binnenlanden van Marokko zonder ook maar een greintje verstand te hebben van het ontwikkelingsniveau ter plekke. ,, Zou er een relatie zijn tussen een eventuele intense beleving van de islam en de perceptie van dit natuurwonder?’

Dit zijn allemaal vragen die één enkele foto oproepen. Ik mag graag met enige regelmaat kijken naar de foto’s op www.nu.nl in de rubriek Nu in beeld. Een andere foto die me mateloos intrigeerde was het meisje in een vluchtelingenkamp nabij Kaboel in Afghanistan. Dit is blijkbaar de wereld van dit meisje, hetgeen onvoorstelbaar is. ,, Wat doet het meisje? Wat denkt ze en waar gaat ze naar toe? Heeft het kind dromen? En vooral hoe zal het zich ontwikkelen?” Allemaal vragen die onbeantwoord blijven, al zal een eventuele roman over haar ongetwijfeld geen lichte kost worden.

Bron: www.nu.nl

Maar ik zal de vragen niet beantwoorden, want ik ga niet naar Sefrou en al helemaal niet naar Kaboel. Het lijkt me echter wel heel spannend, want bijna iedere blogjesschrijver wil natuurlijk meer dan snel even een stukje schrijven. Tenminste daar ga ik van uit. Zelf schrijf ik mijn stukjes meestal binnen een half uur. Een column of anderszins een huis-tuin of keuken verhaaltje kost hooguit een uur inclusief het nalezen, spelfouten eruit halen en speuren naar kromme zinnen. De lay-out is in de meeste gevallen standaard, ik heb niet het geduld om daar heel veel werk van te maken.

Tijd is in veel gevallen de beperkende factor. Of ik voldoende talent heb, waag ik sterk te betwijfelen. Maar zolang je je dat niet afvraagt, kun je blijven dromen dat wanneer je voldoende tijd (en mogelijk geld) hebt, je een echt verhaal zou kunnen schrijven. Want door het schrijven van blogjes heb ik wel geleerd dat tijd een enorme belangrijke factor is om goed te kunnen schrijven. Tijd zorgt voor rust om na te denken, ruimte voor introspectie en bovenal om zinnen te kunnen construeren en de juiste woordkeuze te proeven. Schrijven is vooral tijd en ruimte, letterlijk en figuurlijk.

Op de keeper beschouwd, durf ik helemaal niet naar Kaboel te reizen om daar een beetje de onderzoeksjournalist uit te hangen, nog daargelaten of het überhaupt wel mogelijk is. Ik ken mijn grenzen. Naar Sefrou gaan is nog wel een optie en behoort tot de reële mogelijkheden. Maar ik spreek geen Arabisch en de kans dat de trotse boerin beter Frans spreekt dan ik, lijkt me erg klein. Daarbij moet aangetekend worden dat mijn kennis van de Franse taal gering is. Dus we zullen voorlopig maar blijven dromen bij de foto’s van nu.nl.

Tenzij er zich een sponser aandient die net zo nieuwsgierig is als ik en de antwoorden op mijn vragen ook wil weten? Ik houd me aanbevolen om samen met een betrouwbare vertaler/reisgenoot de antwoorden op schrift te zetten, inclusief reisverslag. Tot die tijd droom ik maar een beetje weg bij de foto’s en zoek op Google Maps naar de plek waar de (mijn) roman niet geschreven gaat worden.

Een ontbrakkend 2014 toegewenst

januari 1, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 5 reacties

Een maagdelijk jaar ligt voor ons, maar als ik de tijdlijn op mijn twitteraccount moet geloven is het woord voor 2014 al bekend. Het woord brak komt veelvuldig voor, hoogstwaarschijnlijk passend bij de gemoedstoestand van velen. Ook ik ben brak, maar ben vooral aan het nadenken wat een raar woord dat is. Bij het begrip brak denk ik in eerste instantie aan het opdiepen van mijn aardrijkskundige kennis, namelijk die watergebieden waar zoet en zout water bij elkaar in komen. Het brakke water is minder gezouten dat ‘normaal’ zeewater. Veelal hoort er een aparte biotoop bij. Dus terugvertalend naar de toestand van velen in ‘the morning after the night before’, het begin van een veelbelovend jaar. ‘Ik voel me zo’n beetje half-om-half, vlees noch vis.’ Ik denk dat de meesten zich gewoon kloten voelen, maar dat niet als zodanig benoemen. Ze doen het af met het halfhartige BRAK, een spookbeeld dat ieder jaar weer opdoemt.

Ook ik sluit me maar aan bij de feestende meute, ik voel me brak. Ongetwijfeld heb ik meer biertjes gedronken dan goed voor me zou zijn, maar om daar mijn gemoedstoestand aan toe te schrijven gaat wat ver. Uit eerdere ervaringen weet ik dat er op 1 januari een goede graadmeter is of je een kater hebt. Je gaat traditiegetrouw voor het Nieuwjaarsconcert zitten met een bak koffie en als het getetter blijvend te hard is, dan heb je een kater. Snel luister ik heel even naar de Weense klanken, maar er gebeurt niets hinderlijks, dus geen kater. Maar wel brak. Wat is dat dan? Ik denk een combinatie van te veel gegeten, slecht gegeten, je reet op te veel sofa’s en banken gezeteld, een agenda die je ondanks de vrije dagen maar voor een deel kunt bepalen met alle gevolgen van dien en vooral de maagdelijkheid van het nieuwe jaar. Een jaar met nieuwe voornemens. Ik weet het niet. Ik zag vandaag een geweldig lijstje langskomen.

Ik denk dat ik me hier maar aan vast ga houden.

Jaloers ben ik op die jongens en meisje van Jan de Witt die het oude jaar er met een frisse duik afspoelen, het maakt niet uit of dat water zoet, zout of brak is, als het maar heel koud is. Nu heb ik de onhebbelijke eigenschap dat ik op onvrijwillige basis niet in water duik dat kouder is dan twintig graden. Ik zal dus nimmer een te gek Unox-mutsje verwerven door met de sadomasochistische gekte mee te doen. Mijn nieuwjaarsduik beperkt zich tot een hand door de achterdeur om te constateren dat het begint te regenen. Koud en onbehagelijk dus.

Nu weet ik zeker dat ook ik in 2014 zal duiken, gewoon de ene voet voor de andere. Soms zal er tegenstroom zijn, op andere momenten zit het tij mee. Je weet dat er aftakkingen zijn in de ‘mainstream’ die leiden naar het onbekende. Spannend, maar onbekend. Dat onbekende kan doodlopend zijn met als gevolg een poel van stilstaand water. Voor hetzelfde geld lijdt het naar een onverwachte waterval die je al dan niet gewild meesleurt. Maar altijd komt dat water weer op één en dezelfde plek uit, het einde van 2014. Go with the flow is een razendpopulaire uitdrukking, die de nietigheid van een enkel individu vooral wil benadrukken. We zullen wel zien hoe we 2014 doorkomen, het doel is in ieder geval het halen van de eindstreep in voor- en tegenslag. En op 1 januari 2015? Dan zijn we weer brak? Misschien is dat wel het streven, het ‘ontbrakken’.

Dus iedereen een ontbrakkend 2014 toegewenst. Ik ga in ieder geval mijn best doen.

Zwarte Piet in moerassig Nederland.

oktober 23, 2013januari 22, 2019 / sprakeloosid / 10 reacties

Natuurlijk is de wereld gek, dat kan niet anders. Als we VN gezanten in zetten voor het onderzoeken van een kinderfeest in Nederland, terwijl in Afrika clitorale verminking van jonge meisjes gemeengoed is onder het mom van traditie, kinderarbeid al dan niet in de seksindustrie in veel landen eerder regel dan uitzondering is en dan hebben we het nog niet eens over de onmacht die de VN laat zien in oorlogsgebieden. De gekte in de wereld is me te groot om in een blog te vervatten, dus beperk ik me tot de Zwarte Piet-gekte in Nederland. En die is al bijna niet te overzien.

DE OUVERTURE

Buiten het jaarlijkse Sinterklaasfeest is er een nieuwe traditie aan het ontstaan, namelijk het kapotmaken van een Nederlandse traditie. De PR-machine van enkele gefrustreerde BN-ers komt ieder jaar beter op gang. De giftige gevolgen worden derhalve steeds ernstiger. Zij kunnen zich verheugen op een warm Sinterklaasfeest. Sterker nog, zij laten zien hoe je met non-issues heel wat te weeg kunt brengen. Geert Wilders kan hier nog een puntje aan zuigen. Sterker nog, onze Geert kan zijn propaganda-machine laten rusten, want door mensen als Prem Radhakishun en Quincy Gario en hun grachtengordelgevolg, krijgt de PVV gratis propaganda. En nu hebben ze eens een punt, want de het is natuurlijk je reinste onzin om Zwarte Piet te koppelen aan de slavernij.

SLAVERNIJ

Het laatste wat ik wil doen is me bezig houden met de ontkenning van de Nederlandse geschiedenis. Deze kent zwarte bladzijdes, inktzwarte bladzijdes zelfs. We hoeven maar te kijken naar de Indonesië, Suriname en de Nederlandse Antillen. Ik ga ook niet ontkennen dat de historische feiten zoals de slavernij, nog generaties kan doorwerken op bevolkingsgroepen. Maar moet ik daarvoor mijn excuus aanbieden? Even gravend in mijn stamboom leert dat in de periode dat de slavernij in Suriname is afgeschaft, mijn voorouders niet veel meer waren dan landarbeiders, mogelijk afkomstig net over de grens met Duitsland uit Münsterland. Wie ga ik verantwoordelijk stellen voor mijn vermeende achterstand omdat mijn voorouders kansarme paupers waren zoals de meesten in Nederland. Ze wisten, omdat ze geen onderwijs hadden genoten, waarschijnlijk helemaal niets af van het bestaan van Suriname. Ik wil wel kijken naar het hier en nu, gegeven de geschiedenis, hoe we met zijn allen in Nederland het beter kunnen krijgen. Dat lukt absoluut niet door Sinterklaasvierders te betichten van racisme of in ieder geval onwetendheid. Dan sla je de plank volledig mis.

HISTORIE VAN SINTERKLAAS

De gedupeerden van het Sinterklaasfeest zetten het boek van Jan Schenkman in als beginpunt van het huidige Sinterklaasfeest. Geheel ten onrechte mijns inziens, maar ook historische feiten logenstraffen deze gedachte. Jan Schenkman was onderwijzer en kinderboekenschrijver in Amsterdam. Ik durf niet te beweren dat de man niets wist van de situatie rondom de slavernij in de voormalige Nederlandse koloniën. Mogelijk wel, maar of hij dat gebruikt heeft waag ik te betwijfelen. De totstandkoming van zijn figuren Sinterklaas en Zwarte Piet zouden mogelijk ontleend zijn aan de boeken van Ivanhoe (Walter Scott). Maar scherpslijperij over het gedachtegoed van Jan Schenkman is niet nuttig, historisch gezien heeft het sinterklaasfeest zijn roots al in de oudheid. Nadien is het feest geëvolueerd en geïncorporeerd door de katholieke kerk en het christendom. Veel gebruiken, symbolen en ook figuren, ook die van Zwarte Piet, zijn hierop terug te voeren. Maar ook na 1850 is het sinterklaasfeest nog lang gebonden aan plaatselijke gebruiken en tradities die soms van elkaar verschilden. Na de Tweede wereldoorlog is er pas enige eenheid in het sinterklaasfeest tot stand gekomen en is verworden tot het hedendaagse volksfeest. Dit heeft derhalve niets, maar dan ook helemaal niets te maken met een vermeende koloniale traditie die bewust of onbewust in stand wordt gehouden.

Informatief filmpje over Sinterklaasgebruiken en hun herkomst

De antiZwarte Pieten misbruiken het feest om zaken op de politieke agenda te zetten. Ik wil hiermee niet beweren dat er geen racisme en discriminatie bestaat. Hierover later meer, eerst een korte uitstap naar aanverwante tradities.

IEDER ZIJN EIGEN (ZWARTE) PIET

In Europa is het sinterklaasfeest veel wijder verbreid dan slechts het Nederduitse gebied. Gesteld kan worden dat vanuit de oudheid en/of middeleeuwen gelijksoortige figuren een rol spelen op 6 december. Naast de sinterklaasfiguur is er vaak een knecht. Soms is er sprake van een roodbaardige man, op andere momenten is de knecht of de andere figuranten in het verhaal de duivel of engel. Om de duivel herkenbaar te maken, wordt hij in sommige streken zwart geschminkt. Verder weg, Iran en omliggende landen, kennen ook hun (zwarte) Piet. De achtergrond van deze traditie is niet hetzelfde als de Europese, maar ook hun Piet is zwart met rode lippen. Deze mythische figuur is in 2009 op de VN-werelderfgoedlijst gekomen.(!) Trouwens weet je wat pas echt racistisch is? Die voorzitter van de VN Human Right Watch haar werk te laten doen als donkere vrouw, terwijl ze publiekelijk haar onwetendheid en onkunde al geëtaleerd heeft.

RACISME?

Mijn stelling is dus dat het sinterklaasfeest niet racistisch is, inclusief de figuur van Zwarte Piet. Mensen die dit beweren en mij en vele anderen daarmee als racist wegzetten, of onwetend, trekken een zware wissel op mijn solidariteit. Ik zeg daarmee niet dat er in Nederland geen racisme is en er wordt met zekerheid gediscrimineerd. Maar ik durf te beweren in Nederland niet meer of minder dan in andere landen, inclusief Afrika, Suriname of de zwarte gemeenschap in Amerika. Mensen onderscheiden zich van elkaar, of groepen onderscheiden zich van elkaar. Verschillen onderling vallen op en worden zo nodig benoemd. Volgens mij is dit onderscheidend vermogen van mensen inherent aan het mens zijn. Is het erg dat een klein kind in Lutjebroek dat voor het eerst een donkere man of vrouw ziet, zegt: Zwarte Piet!’ Nee, natuurlijk niet want voor dat kind is het referentiekader zijn kinderidool. Is het erg dat een kind dat blijft doen, of nog kwalijker een volwassen mens dit doet? Ja, natuurlijk want dan zet je mensen weg. Je moet beter weten. Om eens een flauw voorbeeld te noemen, de shows van Jürgen Rayman zul je eens tegen de lat van discriminatie, of erger nog, racisme moeten zetten. Zonder met een strikte definitie te komen van racisme, ik denk dat met de stereotypering die in zijn shows aanwezig zijn, heel wat tere zieltjes geraakt kunnen worden.

Het is belangrijk dat er misstanden aan de kaart gesteld worden. Waarom is de werkeloosheid onder Surinamers, Antillianen, Turken en Marokkanen groter dan bij de allochtone bevolking. Ik ben ervan overtuigd dat er gediscrimineerd wordt naar afkomst met alle gevolgen van dien. Wat is er met Nederland en de Marokkaanse gemeenschap aan de hand, als ‘kut-Marokkaan’ een algemeen bekend verondersteld begrip is geworden? Dat zijn zaken om je druk te maken. Zoeken naar oorzaken van de problemen en oplossingen zoeken, al geloof ik niet in de volledig egalitaire samenleving. En valse koppeling maken tussen het sinterklaasfeest en gesignaleerde problemen werkt averechts.

OPEN ZENUW OF KERSVERSE WOND?

Waar komt die ongekende reactie op het anti-pietenfundamentalisme vandaan? Mijn antwoord is gelegen in het fundamentalistische van de roergangers; of is het toch een open zenuw in de Nederlandse samenleving? In dat laatste geloof ik niet. Als ik zie op de sociale media dat zogenaamde multiculti’s zich fel keren tegen de anti-Piet-sentimenten, dan denk ik niet dat er een open zenuw wordt geraakt. Eerder geloof ik dat er een kersverse wond bewust is aangebracht en dat het besef en de kennis hoe die wond te genezen nog niet aanwezig is met alle gevolgen van dien. Vuil dat nooit bij die wond zou kunnen komen, heeft nu vrijelijk spel. Ik denk maar zo dat Wilders nu met zijn benen op tafel ligt nu hij gratis argumenten heeft gekregen. Ook ben ik maar weinig overtuigd van de slappe reactie van bijvoorbeeld Minister Plasterk op 22 oktober bij Pauw & Witteman dat er hier en daar een gekleurde Piet moet komen. Een typische polderoplossing om mensen te paaien. Durf nu eens stelling in te nemen denk ik dan in plaats van meteen naar een compromis te zoeken. Ik weet niet hoe het sinterklaasfeest er over 50 jaar uit zal zien. Vast anders dan nu en dat hoeft wat mij betreft geen probleem te zijn, maar dan wel op basis van een rustig evolutionair proces, niet met de gifpijlen van enkele subversieve elementen die door de grachtengordel zijn omarmd. Het voorkomt in ieder geval dat ik op waanzinnige ideeën kom om het Caraïbisch Carnaval in Rotterdam te verbieden.

sprakeloos verhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'

Actueel Sprakeloos