Alles wordt vloeibaar onder grote druk. Dat is wat het Kunduzakkoord ons taalkundig heeft geleerd de afgelopen dagen. Principes moeten wijken. De modegril is ineens dat politici verantwoordelijkheid moeten tonen. De onverwachte meegaandheid van een drietal partijen met de regering is niet meer dan machtswellust, maar wordt beloond met verantwoordelijkheid. En met dit compliment wordt dus alles vloeibaar.
Ik zie wat anders dan vloeibaarheid. Ik zie vooral vluchtigheid. En eigenlijk al wat langer dan afgelopen weekend. Door met de PVV in zee te gaan heeft het CDA haar christelijke idealen verkwanseld. Vluchtigheid. Een objectieve kijk op de VVD van Mark Rutte heeft niets meer te maken met liberalisme. Eveneens vluchtigheid. Tegelijkertijd heeft de PVV met een sociaal verkiezingsprogramma zonder problemen een keihard saneringsbeleid gesteund. Henk en Ingrid hebben de idealen van de PVV zien vervliegen. En dan de arm om de schouder van Wilders door een amicale Mark Rutte. Allemaal vluchtigheid.
En nu is het bij de oppositie niet anders hoor, dat hebben we dus bij de vorming van het Kunduzakkoord kunnen zien. D66 en ChristenUnie hebben zich minimaal vloeibaar getoond, maar met name Groen Links van Jolande Sap is vluchtigheid in optima forma. Linkse idealen werden ingeruild voor deelname aan het Kunduzakkoord. Maar daarmee hield het niet op. Tijdens het debat toonde ze zich ook nog een zeer onbetrouwbare huwelijkspartner. ,,Ik ben dan wel met jullie in zee gegaan, maar als er een mooiere man langs komt, dan ben ik pleiten.” Een ongrijpbaar wijffie moeten de ministers van VVD en CDA hebben gedacht, maar laten we maar niet moeilijk gaan doen, het is nu gewillig en vloeibaar.
Ik ben geen natuurkundige, maar heeft vluchtigheid wel een schaduw? Volgens mij niet, dus je kunt dan helemaal niet over je schaduw heen stappen. Je kunt alleen vervliegen. Toevallig zijn er nu vijf partijen die even dezelfde kant op vliegen. Een beetje tegenwind en het hele Kunduzakkoord is vervlogen. En dan, dan kan GroenLinks die paar verkregen kruimels van de regering op hun buik schrijven.
Ik kijk in de spiegel en zie een hoop zaken die je als penopauzer niet wil zien, maar ik laat het links liggen. Contactmakend met mijn spiegelbeeld ben ik op zoek naar mijn eigen burgerschap en verantwoordelijkheid. Ook ik wil dat het goed komt met Nederland. Ook ik vind dat we als Nederland het Europees moeten aanpakken. En ik vind vooral dat we allemaal mee moeten in de vaart der volkeren. Of eigenlijk, om het spreekwoord te actualiseren, allemaal gelijkmatig moeten afremmen. Het gaat immers niet zo heel goed en het kabinet Rutte in gevangenschap van de PVV heeft de situatie eerder verslechterd dan een constructieve bijdrage geleverd.
Nu hoor ik dat de VVD en het CDA proberen een Kamermeerderheid te construeren om de begroting voor 30 april naar Brussel op te sturen. Mininster De Jager en andere prominenten zijn op zoek naar verstandige politici van D66, ChristenUnie en GroenLinks om vooral maar mee te participeren om de uitkomsten van het gedoogmonster na 7 weken oeverloos onderhandelen in het Catshuis te accepteren. Er moet een deugdelijke begroting komen. Misschien kan ‘dees of geen’ nog iets binnenslepen voor zijn of haar eigen partij? Hobby’s van de gijzelnemer PVV zullen mogelijk verlaten worden (Animal Cops). De basis is een strak huishoudboekje, met de 3% norm, in te leveren bij Brussel met alle sociaal-maatschappelijke consequenties voor Nederland. D66, ChristenUnie en GroenLinks zijn blijkbaar serieuze onderhandelingspartners, om de beoogde Kamermeerderheid te verkrijgen.
De oppositie wordt blijkbaar klaar-gemasseerd om te slikken, waar ze gedurende het kabinet Rutte tegen te hoop liepen. CDA en VVD hopen het benodigde verantwoordelijkheidsgevoel ten aanzien van de toekomst van Nederland bij hen te vinden. Vrij vertaald, als je de plannen van het demissionaire kabinet steunt betoon je je een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel.
Laat ik dat laatste bij de bestudering van mijn spiegelbeeld, een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel, ook bij mezelf bespeuren. Maar ik kom tot hele andere conclusies. Ik denk dat Nederland pas weer echt (Europees) vooruit kan, door de verloren periode van het gedoogmonster en alle prominente hoofdrolspelers, de achteruitingang van het politieke toneel af te voeren. De afgelopen 558 dagen onder leiding van Wilders met marionetten als Rutte en Verhagen hebben niets opgeleverd waar rechts zich de vingers bij aflikt. Voor de rest van weldenkend Nederland is het vooral destructief gebleken. Ze mogen dus wel een toontje lager zingen. Ik ga zeker niet pleiten dat we linkse hobby’s moeten oppoetsen, integendeel. Maar het gemak waarmee door D66, ChristenUnie en GroenLinks de macht wordt opgezocht, verbaast me hogelijk. Sterker nog, ik vind het onbegrijpelijk en misschien wel immoreel. Misschien zie ik wat over het hoofd, maar in de spiegel zie ik wel een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel.
Oh, what a day. Dat klinkt behoorlijk dramatisch en theatraal. Maar toch, 19 april 2012 was een ongewoon inspannende voor een gewone sterveling. Voor de echte liefhebber is dat mogelijk iedere dag, zeker voor de ‘Carpe Diem’ gelovigen. Ik probeer dat ook te zijn, maar om iedere dag nu te plukken, dan krijg je zo’n enorme bos. Dat kan ik niet dragen. Zeker als er van die speciale herdenkingsdagen bij zijn.
En iedere dag heeft wel zijn eigen stempeltje. 8 maart is bijvoorbeeld internationale vrouwendag en op 28 december is het dag van het kind of zoals wij ook wel zeggen ‘Onnozele Kinderen’. Voor sommige gelegenheden of aandachtsgebieden is zelfs een hele week ingepland, bijvoorbeeld de boekenweek of de week van de psychiatrie. Zo is er altijd wel wat, ook vandaag. Ik hoorde gisteren dat 19 april uitgeroepen was tot de dag van de Duitse taal. De Germaanse klanken van onze oosterburen blijken een zieltogend bestaan te leiden. Dat moet niet, dus het Duits wordt gepromoot. Van mij mogen ze, al heb ik geen Duits in mijn examenpakket gehad, niets mis met het Duits.
Vanochtend reed ik naar het werk en blijkt het nota bene ook nog de Landelijke Dag tegen het pesten te zijn. Dat mag ook niet, dus optreden lijkt me niet meer dan gerechtvaardigd. Speciale aandacht is er voor het pesten op plekken waar veel ouderen verkeren zoals in bejaardenoorden en verzorgingstehuizen. Als ik de verhalen mag geloven wordt er flink wat afgepest in Huize Avondrust en aanverwante instellingen. Dat is ook niet zo vreemd, want vroeger had je waarschijnlijk nog geen Landelijke dag tegen het pesten. Dus die oudjes moeten dat op hun oude dag nog leren. Niet meer pesten bedoel ik dan.
Eenmaal op mijn werk aangekomen blijkt het ook nog secretaressedag te zijn. Je weet niet meer waar je je aandacht op moet vestigen op een dag als vandaag, op de duitse taal, tegen pesters of moet je de secretaresse op je werk verwennen?
Maar lang zal dat niet duren, want in geheel in de geest van de hedendaagse fusiegolf en schaalvergroting zullen de genoemde belangrijke thema’s wel samengevoegd gaan worden.
In 2013 wordt lijfspreuk voor 19 april:
Tease die Sekretärin sauer, weil sie kein Deutsch sprecht.
Maar vertel me, wat voor dag is het morgen. Gaan we het Bulgaars promoten, zetten we de loodgieter in het zonnetje en zijn we tegen rokers? Ik vind het best, ik doe gewoon weer mee.
Gerd Leers is geschrapt van het bangalijstje van Geert Wilders. Tenminste dat is wat de Volkskrant ons wil laten geloven. Wilders twittert meteen in perfect Nederlands het nieuws af te doen als ‘canard van het jaar’. Zo zie je maar weer dat Geert veel Europeser is dan hij Henk en Ingrid wil laten geloven. Maar dit terzijde.
Van alle kanten wordt de vermeende informatie uit het Catshuis tegengesproken. Terwijl in den lande bakvissen hun best doen om niet op de bangalijstjes te komen, trachten de hoofdrolspelers uit de Catshuisklucht vooral wel op het bangalijstje van Geert te blijven. Waarom vraag ik me af. Nu is het zo dat het slachtoffer nooit enige zeggenschap heeft om op zo’n pervers lijstje te komen. Als je eenmaal als ‘naaivlees’ op de lijstjes voorkomt, zijn er twee opties. Of je negeert het of je bestrijdt het. In de burelen (of kan ik me het flauwe grapje bordelen permitteren?) van het Catshuis is dus nu de derde optie gevonden, de bangalijstjes worden als autoriteit bevestigd door op de lijstjes te willen blijven staan.
Nu begrijp ik het CDA en de VVD niet om ‘coûte que coûte (tja ik spreek ook Europeser dan ik dacht) door Geert Wilders genaaid te willen worden. Maar liberaal als ik ben denk ik, ieder zijn meug, al is het jammer dat Nederland er door naar de knoppen gaat. Maar echt zorgen maar ik me over Gerd Leers zelf. Hij is genaaid door Wilders, keer op keer. En hier is overduidelijk sprake van scheiding van seks en liefde. Maar inmiddels begin ik me toch af te vragen hoe masochistisch Gerd Leers is. Volgens mij staat er achter de naam van de gewezen oud-burgemeester van Maastricht: ‘Laat zich altijd publiekelijk naaien, niet interessant meer en is verworden tot exhibitionistische zelfbevlekker.’
Het grote voordeel voor Gerd Leers is dat het overgrote deel van zijn partijgenoten alsmede veel VVD-ers op het bangalijstje staan als “ultieme voyeuristen”. Ze staan erbij en kijken er na, veel te bang om zelf te dalen op Geert’s Grote bangalijst.
Als het niet zo ernstig was, zou je Mauro toch bijna toewensen snel terug te keren naar Angola om zo maar nooit op het bangalijstje van de grote Zelfbevlekker te komen.
Eigenlijk had ik het sfeerverslag zo willen beginnen:
,, Net als vroeger op de fiets naar Rohda, voor mijn eigen voetballoopbaan of anders voor het eerste. Peddelend tussen de Pauluskerk en de Paulusschool, de Oude Molenweg overstekend en de Göbelstraat in (die kan op dit moment wel eens prachtig in bloei staan, als de bomen van vroeger er nog zijn tenminste); bij de OBS Westdorp richting het Raalteveld en bij de BK-straat de Hofstedelaan in langs het FRC en via de Zwolsestraat naar het Rohdaveld.”
Maar zo begint mijn verslag niet. Ik zou op de fiets van Duiven naar Babberich gaan omdat mijn partner en jongste zoon naar de puppycursus moesten. Sinds kort hebben we een pup, genaamd Pippa. Maar het ging niet door, dus ik kon met de auto. Meteen greep ik die kans, want ik had geen zin in 10 kilometer tegenwind. Mijn sportieve inslag is groot, maar mijn verslaving aan sigaretten helaas groter. Dus met de auto maar.
Half november had ik de laatste wedstrijd van Rohda in Uden gezien en was onder de indruk. Ook de thuiswedstrijd tegen Alcides deed mij dromen over wedstrijden in Groesbeek het komende seizoen bij de vrienden van De Treffers en Achilles ’29. Ik was heel enthousiast, maar de resultaten in de daarop volgende periode vielen wat tegen. Dus ik dacht op 1 april zal ik maar eens kijken in Babberich wat er aan de hand is.
DE AMBIANCE IN BABBERICH
Aangekomen bij het Sportpark van SV Babberich zag ik dat ik niet de enige was, maar heel veel meer mensen waren er ook niet. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Babberich staat bekend om de hechte dorpsgemeenschap en de liefde voor de club was bijna spreekwoordelijk. Gaandeweg de wedstrijd schatte ik dat het aantal ROHDA aanhangers toch zeker op 25%, dus dat moet beter voor een club die op degraderen staat.
Entreebewijs op zak, boekje meegekregen en een euro aan de jongens van de lootjes gegeven en mijn blik viel op het bord van SV Babberich 80 jaar met het prachtige onderschrift van een van Nederlands beste liedjes: ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.’ Al deze kwalificaties zullen voor de 80 jarige club van toepassing zijn. Voor deze middag vrees ik dat het huilen wordt en door de luidsprekers klinkt heel toepasselijk: ‘It’s my party and I cry if I want to’. Gevoel voor humor kan ik de clubmensen van Babberich niet ontzeggen.
In de zeer frisse eerste aprilzon nam ik plaats aan de kant van het veld. Het leek wel of de weergoden ook heel goed wisten wat 1 april betekende en dus ons allen een loer draaiden. Helemaal gerust op een goede afloop was ik nog niet vanwege al dat puntenverlies de afgelopen maanden. Dromen over een reisje Groesbeek kan ik voorlopig uitstellen, vrees ik. Naast mij staan een aantal hevig mopperende Babberichers (of Babbersen, hoe noem je die mensen) die hun spelers hartstochtelijk souffleerden. “Mo, je moet dit, Mo, naar voren, Mo, korter erop.” Mo deed gewoon zijn ding. Ook ene Röhmer kreeg er van langs met veel gvd’s. (Misschien moet ik u tussendoor een geheimpje vertellen over de omgeving van Babberich. De plaats is een onderdeel van de gemeente Zevenaar en ligt tegen het Gelders Eiland aan (gemeente Rijnwaarden). Van vroeger uit een stukje door rivieren omsloten Nederland dat bekend stond om het vechten tegen de elementen. De godvruchtigheid van de bewoners was iets minder dan elders in Nederland. Het vloekend vermogen was echter significant groter dan elders. Ik heb inmiddels enige ervaring. Deze middag werd ik er mee geconfronteerd. En ik niet alleen ook ‘Mo’ en ‘Röhmer’.
BABBERICH HOOLIGANS
De passie was niet alleen bij deze toeschouwers aanwezig, ook de keeper van Rohda werd gedurende de eerste helft ernstig geïntimideerd door ‘The Babberich Hooligans”. Ze zongen wijsjes en sprongen op en neer alsof ze in De Kuip stonden. En ik kan het weten, want ik was er gisteravond. Daar moet ik het mijne van weten en liep in hun richting. En inderdaad, zeker drie van de kereltjes waren voor Feyenoord. Dat verbroederde, maar slechts voor even, want toen duidelijk werd dat ik juichte bij het doelpunt van Melvin Velthuis, kon ik maar beter verder lopen. Dit werd mij vriendelijk doch dringend te kennen gegeven.
VOETBALASPEKTEN
O ja, had ik het al over het voetbal gehad? In vergelijking met een klein half jaar geleden was dit Rohda voor mij onherkenbaar. De werklust was er nog wel, daar ontbrak het niet aan, maar de passie leek verdwenen. En erger nog dan dat, de samenhang was weg, alsof er gebrek aan onderlinge communicatie was. Hoe is dat toch mogelijk vraag je je af als passant? De Raaltenaren waren naar mijn volledige objectieve maatstaven beter dan de degradatie-kandidaat. En toch was dat over de hele wedstrijd qua kansen niet duidelijk. Zeker het laatste kwartier dat ingeluid werd met een bal op de paal, was de totale controle over de wedstrijd weg en werd het zelfs nog 2-1 en roken ze in Babberich nog kansen.
En daar waar de communicatie onderling afwezig leek, wisten de spelers van Rohda de scheidsrechter wel verbaal te belagen. Toegegeven, de wedstrijdleiding was niet altijd even sterk. De man in het zwart wist met de emoties van beide ploegen niet goed om te gaan, waardoor de wedstrijd soms onnodig hard was. En van een degradatie-kandidaat is dat misschien logisch, maar een potentiële kampioenskandidaat moet ervoor zorgen dat de regie in eigen handen blijft bij dit soort wedstrijden. Dan zijn de vele overtredingen niet nodig en hoef je je eigen frustraties niet op de scheidsrechter bot te vieren. Hoewel, op het einde werd ik ook boos, het leek het erop dat de scheids door wilde laten spelen tot het moment van 2-2. Gelukkig was het ook voor de arbiter na ruim vijf minuten extra tijd voldoende.
OVERPEINZING
En voor mij was het ook voldoende. Ik pieker me suf hoe als toeschouwer het eerste van Rohda met goede raad bij te staan. Ronald Koeman neemt zijn ploeg mee naar een militaire training op 2 april. Misschien kan Rohda aansluiten en zich bekwamen in het morsen om zo de onderlinge communicatie te verbeteren. Tot die tijd is het vechten en werken, dan zal ik bidden en hopelijk weer bewonderen in de nabije toekomst.
Op de terugweg prijs ik mezelf met de auto te zijn gekomen. Ik rook rustig mijn sigaretje en dan weet ik het. Als Rohda dit jaar toch nog kampioen wordt, theoretisch is het mogelijk, stop ik met roken en kan moeiteloos op de fiets naar Groesbeek volgend jaar, ongeveer 30 kilometer voor mij. Lijkt me een goede deal.
En voor Rohda en Babberich een mooi youtubefilmpje van Ramses Shaffey
En dan valt het kwartje in één keer. De bezuinigingen op cultuur van dit kabinet zijn ingegeven door een hoger plan. Ik had het kunnen weten met al die lichten in onze regering. Wij, als gewone stervelingen, maar denken dat Rutte simpelweg de kaasschaafmethode hanteert als het om linkse hobby’s gaat. Cultuur moet zich vermarkten, dus weg al die subsidies. Maar sinds kort komt het kabinet Rutte met een alternatief: ‘De Catshuisrevue’. Starring Maxime Verhagen alias ‘De Rat’ en Mark Rutte alias ‘Harlekino’. De regie is in handen van Geert Wilders en de regie-assistentie komt voor rekening van Fleur Agema.
Eigenlijk is het net zo goed gesubsidieerde cultuur zoals dat toentertijd bedreven werd door de Linksche Kerk. Hoe vaak kregen toneelspelers toen een salaris dat op of vlakbij de Balkenende-norm lag. Bovendien is er in de verste verte geen sprake van cultuur met kapitalen. Zelfs voor volkstoneel is het niveau abominabel al ken ik de smaak van Henk en Ingrid niet zo goed. Maar ik twijfel ten zeerste of zij de klucht in het Catshuis kunnen waarderen. Ik in ieder geval niet. En weet je wat ik het allerergste vind? De verplichte winkelnering. Je kan er niet omheen en je weet dat op basis van het getoonde spel, het plot oneindig slecht zal worden.
De ondoorzichtige regie van Wilders zorgt er ongetwijfeld voor dat er heel veel kwartjes weer een dubbeltje zullen worden en grote groepen het met een grijpstuiver zullen moeten doen. De trailer die Wilders met de Catshuisrevue zijn Henk&Ingrids voorhoudt mag dan veelbelovend zijn voor zijn doelgroep. Zij zullen bedrogen uitkomen, al lachen ‘De Rat’ en ‘Harlekino´ nog zo hard en gemeen.
Om toch nog met een beetje cultuur te eindigen, een gedicht geschreven door de naamgever van het Catshuis, Jacob Cats:
Het is genoegzaam bekend, het land gaat met het gedoogmonster naar de Filistijnen. Samenhang ontbreekt, noodzakelijke hervormingen worden niet doorgevoerd en het enige daadkrachtige geluid betreft stoere taal jegens de zwakkere in de samenleving. De PVV blijkt niet de beschermende buffer voor Henk en Ingrid te zijn, ze slaken slechts confronterende meningen om de animositeit in de samenleving en met Europa te vergroten.
Nu moet gesteld worden dat het tegengeluid heel zwak is. De liberalen vernaggelen aan de lopende band hun liberale principes en zijn geen knip voor de neus waard. Dat D66 hier niet gigantisch van profiteert is eigenlijk de zwakte van de Redelijken en/of de Rekkelijken zelf. Het CDA is zich al jaren aan het herontdekken, maar enig uitzicht op een nieuwe verschijningsvorm is er niet. Als lichtpuntje in het politieke spectrum kunnen we de jongens en meisjes van Emiel Roemer aanstippen. Je kunt het met de socialisten eens zijn of niet, ze doen het electoraal heel goed als we de peilingen mogen geloven.
Dat laatste kan niet gezegd worden van de PvdA. Onzichtbaar en niet daadkrachtig en dus de kop van Cohen moest eraan geloven. Onterecht, want voor mij was (bijna) de hele fractie onzichtbaar en het verwijt van medegedoger (of zelfs te veel mededogen met Rutte) bekroop mij ook regelmatig. Maar nu wordt het anders, Cohen heeft plaatsgemaakt voor een echte Cohaan. Diederik Samsom, de actievoerder, Diederik Samsom de straatvechter, Diederik Samsom de kenner van de rafelranden van de maatschappij in hoedanigheid van straatcoach, Diederik Samsom de wetenschapper, Diederik Samsom met de neiging om af en toe een ongeleid projectiel te zijn. Kortom, Diederik Samsom als verlosser?
Ik denk dat de PvdA blij moet zijn met Diederik Samsom. Niet als verlosser, maar vertolker van ingehouden woede, die ook bij veel PvdA-leden aanwezig moet zijn. Dit is Job Cohen dus niet gelukt en dat is vooral de hele fractie te verwijten. Dezelfde fractie die nu als een eenheid achter Diederik Samsom moet gaan staan. Diederik Samsom moet zijn kracht gaan bewijzen. Onwillekeurig komt bij mij de vergelijking naar boven met zijn (bijna) naamgenoot. In vroeger tijden een actievoerder met een bos krullen in de kracht van zijn leven. De wilde manen als symbool voor tomeloze energie en kracht. Inmiddels gladgeschoren en daarmee met ingehouden kracht en energie? Zal hij gaan vlammen zoals in vroeger tijden en de kracht tonen zoals het oudtestamentische figuur Samson? Of is Samsom zijn Delilah al tegengekomen en moet hij een geketend gevecht gaan voeren in de stroop van de PvdA-burelen?
Sinds een aantal weken hebben wij een gezinshond, een pup. Een kruising tussen een golden retriever en een koningspoedel. Pippa is de naam en dank u voor de felicitaties. Bij volle verstand heb ik ja gezegd tegen mijn huisgenoten die voor een belangrijk deel enthousiaster waren dan ik, maar een man een man, een woord een woord, dus mijn ja is een ja en ik ben sinds enkele weken ‘een baasje‘.
Een pup dus, inmiddels bijna drie maanden oud. Het is wennen, maar ik doe mijn best. Wandelen doet het nog niet zo veel, dat schijnt niet goed te zijn. Eten doet het des te beter en daarmee ook groeien. Het lijkt al een heel beestje, maar het schijnt nog 4x zo zwaar en groot te worden. En bij eten en groeien hoort natuurlijk ook poepen. Mijn reserves jegens een hond betrof vooral het eindproduct van de poepfabriek. Menigmaal heb ik honden en hun bezitters vervloekt als ik weer eens tussen de ribbels van mijn schoenen, of die van de kinderen, poep moest weghalen. Ik vervloekte de baasjes van de mormels en de honden zelf mochten van mij massaal op de menu-kaart van de plaatselijke Chinees. Peking-hond schijnt zalig te zijn.
Het beestje van ons is de eerste weken door de moederhond groot gebracht. Ze heeft een belangrijk deel van de zindelijkheidstraining daarmee al gehad. Helemaal goed gaat het nog niet, maar de krant bij de drempel van de deur zorgt voor beperking van de overlast. Als wij als baasjes en vrouwtje de signalen niet helemaal oppakken, dan weet ze haar plek. Lukt dat wel, dan snellen wij ons naar de achtertuin met Pippa uiteraard. Het gebruik van een geïmproviseerde hondentoilet is nog niet gelukt, maar haar poeperij in de achtertuin is weliswaar vies, maar overzichtelijk te kuisen. ’s Avonds brengt het qua lichtvoorziening kleine hindernissen met zich mee. Maar het kleine baasje zorgt voor een ‘app’ op mijn mobiel en Pippa kan met haar zwarte verschijning ook in het donker gevolgd worden. Ik voel me al een heel baasje.
Zo ook gisteravond, het ritme van eten en poepen begint steeds vastere vormen aan te nemen. Een seintje van Pippa en ik pak mijn mobiel en snel een sigaret en het nuttige kan met het ongezonde verenigd worden. Al lopend met mijn zaklampmobiel in de ene hand en de sigaret in de andere hand laten Pippa en ik elkaar ’s avonds uit. Echter gisteravond kwam ze niet meteen terug, ook niet na het rammelen met de hondensnoepjes. Ze was al wat onrustig door de ontdekking van een kikker, eerder die avond, maar nu leek ze echt in een ongewone staat van opwinding.
Ik vond haar in de periferie van de tuin, opgewonden korte blafjes uitstotend. Door de takken heen liep ik naar een stapel stenen en zag de oorzaak van de opwinding. Een parend kikkerstelletje werd belaagd door onze hond.
Wat moet ik doen? Moest ik snel mijn handen voor haar ogen doen, want seksuele voorlichting is toch wel wat vroeg voor een 13 weken oude pup. Moest ik de natuur zijn gang laten gaan, waarbij het recht van de sterkste gewoon geldt? Of zal ik het liefdesgeluk moeten beschermen tegen ons mogelijk te vroegrijpe Pippa. Ik wist het niet. In het donker maakte ik dus snel wat foto’s en dat was een hele opgave, want zaklamp en fotograferen gaat niet tegelijkertijd. Het resultaat van wat vrijblijvend flitsen ziet u op dit blog. Het feitelijk resultaat van de natuur in onze tuin kan ik als volgt omschrijven:
De opwinding bij Pippa was groot, de mate waarin ze getraumatiseerd is, is nog onbekend.
De kikkers wisten ongeschonden, en in een blijvende coïtus, te vluchten naar de vijver bij de buren.
En ik heb een blogje erbij.
Je maakt wat mee als baasje. Onder stilzwijgende goedkeuring ligt ze naast mijn stoel en wordt dit blogje geschreven. Haar bijnaam is inmiddels ook al Zwarte Zwabber.
Hedenochtend is het eerste kievitsei gevonden in Friesland. Ik ben geen vogelaar al kan ik een kievit van andere soorten herkennen. Mij zien ze niet voor dag en dauw tussen de weilanden lopen. Toch vind ik het een mooie traditie dat die Friezen ieder jaar weer reikhalzend uitkijken naar deze traditie.
Hele volksstammen PvdD-ers (en andere fundamentalisten) kunnen het mogelijk niet eens zijn met de gang van zaken, maar de mens moeten we ook maar als een stuk natuur zien, waarbij het hebben van tradities een wezenlijk onderdeel is van zijn basisbehoeftes. Nu weet ik dat de menselijke soort ook vreselijke tradities heeft en tot desastreuze dingen in staat is naar medemens, dier en natuur. Maar ik word wel onpasselijk van de prietpraat en het hobbyfundamentalisme ten behoeve van het ongeboren leven van de kievit. Ik wens de commissaris van de Koning in Friesland een smakelijke versnapering.
Maar als we het eens over andere eieren hebben. Wat wordt er uitgebroed in het Catshuis deze dagen. Onder hoge druk van de economische crisis, maar met een totaal gebrek aan visie en lange termijnplannen zijn het de vreemde vogels Rutte, Verhagen en Wilders snode plannen aan uitbroeden. En de heren hebben een totaal andere visie over het broedresultaat. Echter door enorme politieke kortsluiting broeden ze wel in hetzelfde gedoognest. Daar komen nimmer mooie kuikens uit, een oerlelijk koekoeksjong zal het resultaat zijn. Dus eigenlijk zouden al die roeptoeters tegen het zoeken van kievitseieren grote voorstanders moeten zijn van het zoeken naar het eerste en hopelijk laatste koekoeksei. De vraag is alleen aan wie moet je zo’n gedrocht nu aanbieden? Wie wil zoiets nu in ontvangst nemen?
Uit welingelichte bronnen is vernomen dat er zich een nieuw, onoverkomelijk probleem voordoet bij de aanstaande tussenformatie. Ik heb het niet over de 9 miljard extra bezuinigingen of het handhaven van de 3% norm van het begrotingstekort. De kans dat de ondersteuners van het gedoogmonster – CDA, VVD en PVV – hier zonder gezichtsverlies uit gaan komen is al zeer gering. Ze zoeken het zich maar uit op het Catshuis. De onderlinge gijzeling van de drie partijen heeft nog tot weinig verheffends geleid, laat staan constructief beleid.
Nee, het werkelijk probleem voor de aanstaande onderhandelingen is een nieuwe eis die boven tafel is gekomen. Het is niet zeker welke van de drie partijen met het geheime voorstel is gekomen, maar er wordt gesproken over nieuw beleid, wellicht een nieuw ministerie dat opgericht moet worden. In een tijd van vereenvoudiging van de regels, terugdringen van ambtenaren is een geheel (allesomvattend) nieuw ministerie onverkoopbaar. “En toch is het nodig”. Dit zou één van de CDA ministers hebben gezegd. Naast een ministerie voor Immigratie, integratie en asiel, wordt gekeken naar een coördinerend ministerie van VVV (Verdediging Vreemdelingen Verkeer(d). Na de ervaringen van minister Gerd Leers in Polen, waarbij hij de zeer negatieve gevolgen van de xenofobische houding van het gedoogkabinet moet blussen.
Vanuit verschillende ministeries moet dit ministerie gevoed worden. Te denken valt daarbij aan Buitenlandse Zaken (imagoschade), Economische Zaken (partners die dreigen met boycotten zoals bijvoorbeeld Roemenië) en ministerie OCW (uitleggen van gedoogcultuur). Gerd Leers voelt volgens die geheime bronnen wel wat voor het bemannen van het nieuwe ministerie. Hij zou dit veel leuker vinden dan Mauro’s uitwijzen. Mogelijk dat de SGP voor hun zeer gedooghouding een minister mogen leveren om de plek van Leers op te vullen. Zo kunnen zij hun christelijke taak voortzetten op het hoogste, door God gegeven gezag, voortzetten.
Een nieuw ministerie (VVV) dus als eerste overlegpunt bij de tussenformatie. Extra kosten door het noodzakelijke ‘brandblus’-ministerie. Misschien kunnen ze maandag maar beter bij elkaar komen en deemoedig tot de conclusie komen dat het allemaal maar een grap was en nieuwe verkiezingen uitschrijven, dat werkt vast bezuinigend.
sprakeloos verhalen 