Carnaval staat op het punt van losbarsten, maar dat is op de achtergrond in Didam op het Greffelkampsepad. Sneeuwklokjes kwamen we tegen, maar voor de rest doet dit klompenpad nog erg winters aan, en zompig. Toch was het niet echt koud op deze vrijdag de 13^e. Het is bijna 9 maanden geleden dat ik hiervoor een klompenpad heb gelopen. Ik voel me bijna bezwaard, alsof ik een oude liefde heb verwaarloosd. Of zal ik de omkering gebruiken, ik word ontvangen als de verloren zoon, nooit weggeweest van ‘thuis’. Al met al het 129^e pad in een nog weinig kleurrijke omgeving, maar het voelde goed.

Het einde van de winter, onlangs hoorde ik dat Maria Lichtmis het katholieke feest is van het einde van de winter, de dagen gaan echt lengen. Dat hadden onze Germaanse en Keltische voorouders ook al door. Dus voor de zekerheid maar even opzoeken waar Carnaval voor staat in de oorsprong. Natuurlijk de omkering van de rangen en standen, even alles vergeten en losgaan met alle plichtplegingen en tradities.

In de voorchristelijke tijd werden de boze wintergeesten verjaagd in deze periode. Dat gebeurde met maskers en lawaai. Het einde van het jaar, want ik lees, en het klinkt plausibel, vroeger was februari de 12^e maand. (Interessant, zie ook de linken hieronder.)

Ik loop in relatieve stilte, met twee wandelcollega’s, op het Greffelkampsepad. Carnaval is ver weg maar de hoop, de hoop van het nieuwe begin is aanwezig. In de natuur, in onszelf en natuurlijk is het wandelseizoen 2026 echt begonnen, dus beloof ik dit jaar meer klompenpaden te lopen.

Pedagogische achtergronden vanuit de vrije school over Carnaval

Nog meer achtergronden