Maria’s op het Dorenweertsepad

Hemelse foto gemaakt door Charlotte Aarns

Ik ben vandaag naar de documentaire Lourdes geweest. Heel indrukwekkend en gestileerd gemaakt ook voor iemand die wat minder spiritueel is aangelegd. Maar wat heeft zo’n opmerking nu te maken met een sfeerverslag van een klompenpad? Misschien helemaal niets, maar voor mij is de documentaire een prachtige kapstok om een kort sfeer verslag te maken van het Dorenweertsepad. U doet het er maar mee en anders hebben we altijd nog de foto’s. Voor mensen die sceptisch zijn over de katholieke kerk of de commercialisering van Lourdes raad ik aan om even over hun schaduw heen te stappen (daar is ie, de eerste link met het klompenpad). Een absolute aanrader, Lourdes. Ik was er met mijn moeder en peettante, beide al flink op leeftijd, beide verpleegkundigen en beide netjes katholiek opgevoed, maar voor zover ik weet geen van beide belijdend meer. Met twee oudere zusjes was ik dus op pad.

Nu wil het toeval, ik kende ‘Lourdes’ nog niet, dat ik het pad liep met drie nichtjes, de jonge zusjes zullen we maar zeggen, tot slechts 7 jaar jonger dan ik, maar om nu te zeggen ‘mijn nichten’ klinkt zo bot. Door de stukjes over klompenpaden, en misschien vooral wel de foto’s, waren ze geïnteresseerd. Op 26 juni 2021 liep ik dus met de jonge zusjes het Goddelijk mooie pad in Doorwerth (2e link met Lourdes?). Ik had ze nog gewaarschuwd, als je iets raars doet of zegt kan dat wel eens de link worden om over te schrijven. Ik had het vast gedaan, maar toen had ik Lourdes nog niet gezien. En daar zit de finale link, want wat ben ik toch dankbaar dat ik voldoende gezond van lijf en leden ben om in goed gezelschap zo’n wandeling te mogen maken. Dat besef je na het zien van Lourdes.

Ik heb geen specifieke moeder Maria tik of het moet mijn moeder zijn die ook van doopnaam Maria heet. Je zult mij ook niet horen zeggen dat, want iedere vrouw is immers een beetje moeder Maria zeggen de gelovigen, dat ik vandaag met twee ‘Maria’s’ naar Lourdes ben geweest en afgelopen zaterdag met maar liefst drie ‘Maria’s’ de Dorenweertsepad-processie heb gelopen. Ook heet geen van de vijf dames Bernadette. Ik heb slechts vandaag een indrukwekkende documentaire gezien en afgelopen zaterdag een heel fijne wandeling. Ja en een van de foto’s gemaakt door ‘een van de Maria’s’ heeft dan wel weer zeer spirituele alures. (de derde link tussen Lourdes en het Dorenweertsepad)

Nawoord:

O ja, de oer-Maria van de vijf Maria’s, onze oma en moeder, is ook ooit op later leeftijd naar Lourdes geweest. Ze vroeg mijn moeder nog om een passende broek om op een ezel te kunnen zitten voor meer spirituele beleving, dat kon er blijkbaar. Mijn oma was niet slank en droeg alleen maar jurken. Ik geloof dat mijn opa het geen goed idee vond dus het is er niet van gekomen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiisprakeloos

Een gros woorden voor de week (27 juni 2021)

Voetbal verbroedert en alle Menschen werden Brüder (und Schwester en alles wat er tussen in zit of nog niet te definiëren is). We zijn me een stelletje in Europa zeg. Terwijl de bal over alle Europese velden rolt, wordt, als het aan Rutte ligt, de Hongaarse Victor Orban eigenhandig uit Europa gekegeld. Onze Victor verdedigt de Hongaarse volksaard en wil zijn onderdanen beschermen tegen de degeneratie uit het Westen. Hij wil ze trouwens ook beschermen tegen hem niet gezinde media, tegen Covid met het Russische Spoetnik. Kortom Orban is de mondiale beschermengel tegen al het kwaad. Zijn rol mag hij spelen van de UEFA want voetbal is immers geen politiek? Georginio Wijnaldum onderstreept dat vanavond. Voetbal is geen politiek en dus van iedereen. Ook voor alle gekleurde paprika’s in Hongarije. Wat zijn ze mooi. Misschien is die oranje de allermooiste. Misschien ook wel niet.

Rijmen op het Aderwinkelpad

Wat zal het pad in Driebergen-Rijnsburgen me brengen? De dagen ervoor had het flink geregend en de voorspelling voor de nieuwe week is ook niet best. Snel een klompenpadje meepikken is het devies. Driebergen, ik ken het niet hoewel een oom en tante jarenlang in de plaats gewoond hebben. Als peuter heb ik er zelfs gelogeerd, maar dat weet ik vooral van de foto’s waarop ik best vrolijk oogde. En dat was ik vandaag eigenlijk ook wel. Al was de start van het Aderwinkelpad langs een drukke weg, er was voldoende te bekijken en eenmaal buiten de bebouwde kom werd het snel rustig. Iedere wandelaar werd zelfs tot kunst en introspectie verleid middels een heus gedichtenbankje. Het gedicht van de week was van J.C. Bloem – Nachtegalen.

Ik heb van ’t leven vrijwel niets verwacht

’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen

Wat geeft het? In de koude voorjaarsnacht

Zingen de onsterfelijke nachtegalen

En dit bracht verplichtingen met zich mee voor de wandeling al heb ik geen dichterlijke gaven en heel vaak begrijp ik een gedicht niet, tenminste de eerste twee lagen wel, maar als het verder gaat, haak ik af. Dus ik beperk me tot rijmen, maar tijdens de wandeling is het er niet van gekomen. Al prees ik me gelukkig met de dag die niet regenachtig was. Er was ook buiten Driebergen-Rijnsburgen veel te zien en het was vooral heel groen, dankzij de regen natuurlijk. Veel kiekjes kunnen maken.

En bij het terughalen van de foto’s en het zoeken naar een passende verhaaltje, rammelde er zowaar een rijmpje uit. Let wel, een rijmpje.

De dampige regenlucht van de dag ervoor

Vergezelt me door de hemels groene aarde

In de lege zondag kuier is gedachtenloos door

Immers de dag van morgen heeft vandaag geen waarde

Meer foto’s op Instagram titiissprakeloos

Afreageren in Otterlo op het Eeskoterpad

,,Heeft u dat wel eens” zou een heel bekend vaderlandse dominee kunnen zeggen. Zo beginnen veel bespiegelingen van dominee Gremdaat. Vaak zijn het lieve verhaaltjes met een groot relativeringsvermogen en zalvend voor de ziel. Nu, ik had dat afgelopen woensdag nodig op het werk. Het is dertig plus graden, er is geen airco en de collega’s zijn ook weinig inspirerend want ze hebben te maken met dezelfde dertig graden. Er is maar één remedie, wegwezen want mijn hersens waren aan het pruttelen. Helaas kon ik niet verdwijnen vanuit het werk omdat ik laptop en papieren met een groot privacy gehalte niet onbeheerd in de auto kan achterlaten. Snel naar huis, een salade voor onderweg kopen en naar Otterlo, mijn 62e klompenpad beslechten. En na vijf minuten was mijn chagrijn en boosheid als sneeuw voor de zon verdwenen bij het zien van bovenstaande dame. Een goed begin van nog bijna vijftien kilometer bos en rust op de Veluwe.

Het was rustig tussen 5 en 8 uur. Enkele mountainbikers passeerden mij, maar ik was inmiddels dusdanig zen dat het me niet ergerde. Ik was ook aan het oefenen voor een wandeling voor volgende week met drie nichten. Een wandeling met hoogteverschillen en die vond ik toevallig ook op het Eeskoterpad. Zoals gezegd, ik kwam weinig mensen tegen met uitzondering van een meisje van een jaar of vijftien op de fiets. Ze had muziek bij zich die luid versterkend om haar heen hing. Een akoestische gitaar met een diepe mannenstem. Het kind had een grote bril op haar neus die haar schoonheid mogelijk verborg, maar niet haar puberboosheid. Ze was onmiskenbaar een meisje uit de buurt dat volgens mij intens luisterde naar een populaire gospelzanger. Misschien was het Arie Boomsma wel, al weet ik niet of die kan zingen. Het was onmiskenbaar een meisje dat in Otterlo of omgeving kerkt, of misschien nu niet meer en ze heeft een gospelzanger gevonden voor haar zielenheil. Ik had mijn rust gevonden in de wandeling en kon me gaan richten op de avondwedstrijd van het Europese kampioenschap, Duitsland tegen Frankrijk.

Voor mee foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos.

Een gros woorden voor de week (20 juni 2021)

De oranjekoorts wordt epidemisch, het is slechts wachten wanneer de pandemie wordt uitgeroepen en door wie? Ik zou het bevoegde gezag willen beleggen bij de mannen van VI. Verontrustend vind ik daarentegen de snelheid waarmee het CDA oude sovjetpraktijken uitvoert. De psychiatrisering van  Omtzigt neemt enge vormen aan, zelfs de mainstream media twijfelt. Zo snel kan het gaan. Maar wie kan dat wat schelen, we mogen weer op vakantie als we welkom zijn in het buitenland. Ondertussen hamert Mariët vruchteloos aan een kabinet dat niet gaat komen. Als we in Nederland nu eens de Israëlische methode toepassen. Een meerderheid wil van de liegende Rutte af zoals een meerderheid van de corrupte Netanyahu. Vriend en vijand formeerden een kabinet in Israël.  Met de overtollige mondkapjes kunnen we stemmen. Wie Rutte wil, mondkapje op en wie niet, mondkapje af. Deze verkiezingen worden mogelijk gemaakt door Sywert.

Nieuwe hobby op het Eekterpad

Bij het maken van bovenstaande foto op het Eekterpad had ik te laat door dat er een waslijn in de weg stond. Maar goed beschouwd stoort het fototechnisch gezien helemaal niet. Ik besef dat als ik het Eekterpad een dag later op zondag had gelopen, de was niet zichtbaar was geweest. Eenmaal waslijn bewust, zag ik overal waslijnen met overals, lakens en andere kledingstukken. Misschien ga ik ze wel verzamelen, waslijnen op foto’s om een apart mapje aan te leggen op mijn computer. Misschien ook niet hoor, maar het heeft wel iets, al die nijverheid in de periode dat de drogers het gemak van ‘den huismens’ dient. (ik ben wel zo woke om het woord huisvrouw niet in de mond te nemen). Goed ik zal er eens over nadenken om tijdens de resterende 71 klompenpaden alert te zijn op waslijnen in het landschap. Maar er is zo veel om op te letten. In Oosterwolde nabij Elburg ging het al om graven, mooie lanen, heel veel (verbouwde) oude boerderijen en landhuizen.

En naast de focus op al het bovenstaande moois op dit klompenpad kwam ik ook nog een slapend ponyveulen tegen. Ja, ik weet het niet of een nieuwe hobby van de waslijnen echt een goed idee is. Ik heb in ieder geval geen spijt van dit, voor mij 61e klompenpad.

(meer foto’s op Intstagram titiissprakeloos)

Een gros woorden voor de week (12 juni 2021)

FEEST, er is een medicijn tegen Alzheimer. Aducanumab heet de wonderpil. Dit is een naam die iedereen voor in de mond heeft, gelijk Pfizer en Moderna. En we zullen zeer kritisch zijn. Nieuwe wappie’s mogen bewijzen dat ze al Alzheimer hebben. Maar ik vind het fantastisch nieuws. Alzheimer is een ziekte die iedereen vroeg of laat op een dramatische manier zal meemaken of zelf krijgen. Als we met zijn allen achter de wetenschap van het Alzheimer-onderzoek staan, kunnen ze het verder ontwikkelen om ook de varianten te bestrijden. Bijvoorbeeld voor vijftigers die ergens geen actieve herinneringen aan hebben kunnen gereset worden, of scheldende CDA-ers kunnen……nee die moeten gewoon hun mond spoelen met groene zeep. Aducanumab, onthoudt die naam nu het nog kan. Wat zal de wereld mooi worden. Mocht ik volgende week uit enthousiasme weer over Aducanumab ratelen, reserveer dan vast wat voor mij.

Weg met het bier op het Kuilenburgerpad

Weg met het bier op vrijdagavond, weg met de bijna niet verslaanbare vermoeidheid na de vrijdagmiddagborrel, we kunnen ook gewoon de vrijdagmiddagborrel vervangen door een vrijdagmiddagwandeling. Zo gezegd, zo gedaan. Een flesje water en een paar bakjes overheerlijke salade en je kon me de afgelopen vrijdag vinden op het Kuilenburgerpad in Culemborg. Een heel verstandig alternatief om het weekend mee te beginnen. Nu is verstandig niet altijd per definitie leuk, maar in dit geval was het weer een hele fijn klompenpad. We hadden al goede herinneringen van het Goilberdingerpad in juni 2020. Zo goed dat enkele weken terug ik mijn zoon enthousiast kreeg om naar Culemborg af te reizen. Ik had niet goed op het kaartje gekeken en ik zag een soort van achtje, dus we liepen naar het pondje over de Nederrijn om de eerste lus door de Steenwaard te lopen in de veronderstelling dat we later de tweede lus zouden pakken, het echte Kuilenburgerpad. Hoewel de wandeling door de Steenwaard beslist de moeite waard was, was bij mijn zoon niet te porren om nog zo’n rondje te lopen. En ik dacht, breek het lijntje niet, want anders gaat hij nooit meer mee. Vandaag de schade in mijn eentje in gehaald.

De weersverwachtingen waren niet louter positief, maar boven Culemborg voorzag ik geen rampen. En die zijn ook uitgebleven, hoewel de helft van de tijd was er wel een gestage lichte regen. Een oudere dame spoorde me nog aan door te lopen, maar ik was bezig met fotograferen. Ingespannen was ik bezig met de sluitertijd op mijn telefoon, dat blijkt te kunnen. Nu weet ik, gezien ook de bovenstaande foto, dat bewegingen nog gevoeliger worden meegenomen. Maar omdat onweer dreigde kan ik uitleggen dat het wel heel erg dreigde en dat de zinderende lucht zichtbaar was op de foto’s. Een vrijdagmiddagwandeling oftewel een vrimiwa houden we er maar eens een tijdje in.

Voor meer foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

Het heen en weer op het Paradijspad

Wat is er nuttiger dan je overuren weg te wandelen door op een klompenpad te lopen op woensdagmorgen. Goed, werken in de tuin, klussen, de auto schoonmaken kan ook, maar dat is van een andere orde. Soms ook fijn, maar niet altijd. Het Paradijspad in de nabijheid van Barneveld trok me lang niet omdat heen en terugweg deels hetzelfde stuk klompenpad betrof. Uit ervaring kan ik zeggen, laat u hierdoor niet afschrikken. Al mijn vooroordelen werden gelogenstraft. Het was een hemels klompenpad om maar eens een hele flauwe woordspeling te gebruiken. En heel rustig.

Het eerste half uur kwam ik niemand tegen, hooguit in de verte een boer op een trekker. Je waande je in het Aardse Paradijs. Even overwoog ik een vijgenblad te zoeken en mijn oer- oer – oervader te eren. Mijn Victoriaanse inborst hield mij tegen. Na ruim een half uur kwam ik twee Eva’s tegen, netjes gekleed zoals het hoort in Barneveld en omstreken. Ik was erg blij met mijn Victoriaanse inborst en groette de dames heel vriendelijk om te ervaren dat er in het Paradijs wel wat mensen waren, maar niet veel.

Al met al een hele nuttige woensdagmorgen/ lunch besteding door me te laten verrassen. In Barneveld en omgeving is het 59e klompenpad voltooid en staat in mijn geheugen gegrift.

Voor mee foto’s zie ook Instagram titiissprakeloos

(op dit blog gaat er iets fout, onderstaande foto is (door mij) tijdelijk niet te verwijderen.

Een gros woorden voor de week (6 juni 2021)

We zijn open, het grote zomerse Sodom en Gomorra 2021 kan beginnen. Komkommertijd in de nieuwsgaring is daarmee aangebroken. Maar waar moeten achterdochtigen en anderen met kilte in hun hart zich nu op richten? 5G is immers zo 2020. Komkommertijd en dat terwijl het  kabinet gevormd moet worden. Geert Wilders deed de afgelopen dagen een duit in het zakje om de journalistiek allemaal tuig van de richel te noemen op Twitter!!!!, misschien houdt Geert niet van komkommers? Je zou zeggen, de formatie geeft voldoende aanleiding om alle complottheorieën op te richten. De grote formatie blackbox, we weten niet wat er in zit, maar wel dat niemand elkaar echt leuk vindt en de relatief minimale verschillen gepolariseerd worden. Rutte doet alsof PvdA en GroenLinks een Stalinistisch bolwerk vormen, dus wordt het wederom een monsterverbond met rechts? Markie,  zoek eens naar het tuintje in je hart!