In de voetsporen van grote Neef op het Klompenmakerspad

Vorige week rapporteerde grote Neef zijn bevindingen en vooral foto’s van het Klompenmakerspad in Oene. Ik was meteen enthousiast, want grote Neef heeft gezegd en zijn bevindingen hebben enige autoriteit bij mij. Een week later was het ‘monkey see, monkey do’. Hoewel apen, de eerste serieuze gast onderweg was geen aap. Een lieftalig knorretje eiste alle aandacht op. Ik ben sinds de film ‘The unbearable Lightness of Being, helemaal gek op varkentjes, en dan niet alleen op het bord. Als ik later groot ben en een grote boerderij zou hebben, wil ik een varkentje. Vandaag maar even geoefend. Deze zeug kwam meteen nieuwsgierig naar me toe. Ze liet zich even op haar kop aaien en verlangde mogelijk meer genegenheid van mij, echter meer had ik niet. Ik ben niet zo heel erg thuis in de psychologie van varkens en al schuimbekkend vond ik hem best wel een beetje viezig deze ‘Mefisto’. Maar wel lief volgens mij. De wandeling begon dus al goed al was er wel een handicap.

Het maken van foto’s leverde enige problemen op. Sinds enige dagen heb ik een nieuw toestel (mobiel) met wel vier camera’s verzekerde mijn jongste zoon. ,, Poeh hé” dacht ik. Voor dat ik alle mogelijkheden een beetje door heb en ook nog snel kan hanteren, zijn we vier generaties mobieltjes verder. Ik probeer dus maar wat met panorama, afstanden, dichtbij etc……Een beetje op goed geluk. Het Klompenmakerspad leent zich er wel voor om een beetje te experimenteren met knopjes. Bij de ene krijgt je een veel bredere opname dan bij de andere weet ik inmiddels. Nu moet ik het de volgende keer wel onthouden.

Grote Neef ziet me trouwens aankomen, zelf creatief en sterk met camera èn penseel, zit ik maar een beetje te schutteren. Al vind ik ze soms best geslaagd, maar technisch kan en moet het beter. Welk gedeelte van het genensoepje van mijn voorouders heb ik gemist denk ik wel eens. Ook heb ik niet het geduld om de foto’s te verwerken. Het zij zo, dit was mijn 49e klompenpad en dus nog 82 mogelijkheden op verbeteringen.

Meer foto’s zijn te zien, zo ziet u maar, ik schaam me er niet voor, op: Instagram onder mijn account titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (26 februari 2021)

Vrijdagmiddag kreeg ik een pushbericht op mijn mobiel, 1 jaar Corona. Zullen wij net als met de Tweede Wereldoorlog 26 februari altijd herinneren als een soort 10 mei 1940? Toen werden we bruut en geheel onverwacht overvallen door de Duitse agressor, terwijl het overal in Europa al rommelde. Zo ook op 26 februari 2020. We deden ineens geheel onverwacht mee. De dag dat wij ook in ‘oorlog’ waren met het virus. Op welke dag zullen wij trouwens dolle dinsdag gaan vieren. De dag dat we herdenken dat we 200 rollen Wc-papier per persoon nodig dachten te hebben? Of zijn dat de momenten dat we vonden dat we het beter wisten dan de virologen. We moesten feestvieren omdat we perspectief nodig hadden. En wanneer komt de Bevrijdingsdag? Wie worden de verzetshelden, wie de NSB-ers. En Rutte oorlogspremier? Ik dacht het niet. 1 jaar Corona dus.

Hier kom ik ooit terug, als ik later groot ben (Schutpad)

Eigenlijk moet je best wel lef hebben om in het grote aanbod aan klompenpaden een route van 3 tot 5 kilometer aan te bieden. Zo dacht ik toen ik als toetje van een eerdere wandeling die dag (Appelpad) nog even mijn aantal paden op 48 wilde zetten. Je moet wel wat te bieden hebben om mensen naar je toe te laten komen. Maar het is gelukt hoor, niet in de eerste plaats omdat dit het eerste klompenpad is en dateert uit 2002.

Als ik alle 130 of dan meer paden heb gelopen en de stramheid is naar binnen geslagen, kan ik hier, in de nabijheid van Leusden me gaan toeleggen aan een andere hobby, geschiedenis. De geschiedenis van het klompenpad, nu nog in Utrecht en Gelderland, maar mogelijk over tien jaar in heel Nederland. In den beginne was er dus het Schutpad……..

Dilemma’s op het Appelpad.

Soms heb je als klompenpadder dilemma’s. Niet zo groot als een politicus in coronatijd of zoals de lijsttrekker van D66 wier grootste levensdilemma was of ze nu naar Oxford, Cambridge of Harvard moest gaan voor haar studie. Nou meid, wat je ook gekozen had, het was in alle gevallen goed gekomen. Zo ook bij mijn eerste dilemma. Doe ik een jas aan op 24 februari of niet? Meenemen vond ik geen optie. Het kwam goed, het was zalig weer. Zo lossen veel dingen zich vanzelf wel op. Zo ook het tweede dilemma van de dag, een logistiek probleem. Ik schatte in dat ik niet hoefde te tanken op weg naar Appel. Maar in mijn achterhoofd had ik wel de sigaretten nodig, ze waren bijna op. Blinde paniek, en een uitleg aan alle fundamentalistische gezondheidsfreaks, een klompenpadloper is niet meteen een gezondheidsfreak. Niet tanken betekende dus ook geen voorraad sigaretten bij een gezonde wandeling. Even al mijn relativeringsvermogen aanspreken en ik kwam met de volgende wijsheid voor mezelf: In der Beschrenkung zeigt sich der Meister. Het heeft geholpen. Het werd derhalve toch een fijne wandeling daar in Appel. Maar er kwamen meer dilemma’s.

De eerste drie kilometer zag ik heel veel rijen met knotwilgen. Zou er in Appel een grote groep vrijwilligers zijn om ze te knotten? Ik ken dat wel in Duiven en omgeving. Je weet het niet, maar het zet je wel aan het denken. Of het onderstaande bord op de route!

Ben ik nu in overtreding en zet ik nu alle klompenpadder voor gek om gewoon te lopen langs de sloot met knotwilgen. Je weet het niet. Ik heb geen kaart, wel een klompenpadapp. Zou dat genoeg zijn?

Toen de weilanden plaats maakte voor een drassig en moerassig bos met dito paden volgde het ene dilemma het andere op. Kan ik door de drassigheid heenlopen of moet ik toch van het pad afwijken?

En als je dan besluit door de bosschages heen te lopen en je wordt geconfronteerd met een een hol. Wat hoort er in dat hol? Het is te groot voor konijnen, maar zouden het vossen zijn? Wolven leven niet in holen volgens mij, maar wat dan wel? Je weet het niet.

Heeft iemand het antwoord? De wandeling werd steeds mooier, de zon werd zelfs warm voor een februarizonnetje en het wandelen smaakte naar meer. Dat brengt me bij het laatste dilemma’s dat ik met u wilde delen. Natuurlijk zijn er al lopende best wel vragen die rijzen bij het zien van gedragingen van medewandelaars, maar die overpeinzingen laat ik graag voor mezelf. Nee, het laatste dilemma is, ga ik in de buurt nog een klein klompenpadje lopen? Het antwoord is ja, we gaan dus op weg naar Leusden naar het Schutpad. Zonder sigaretten weliswaar.

Struikelen over spreekwoorden op het Daartselaarsepad

Een zwaluw maakt nog geen zomer, maar het is al wel weer de tweede lenteachtige dag. Wandelweer dus, maar ik ben niet echt iemand van morgenstond, goud in de mond. In tegendeel, om zeven uur klaar wakker op zondag en maar woelen. Dus dan maar met het verkeerde been uit bed en drie uur eerder gaan wandelen dan gepland. Hiervoor moest ik een belofte breken, want mijn zoon zou meewandelen, maar die wilde ik niet om half acht wakker maken in plaats van 10 uur. Dus op tijd was ik al in Renswoude om het Daartselaarsepad te lopen. Rondom de Grebbelinie dus, maar ik ben er nooit echt wezen kijken. Nu weet ik niet of de verdedigingswerken echt goed gefunctioneerd hebben. In de Tweede Wereldoorlog in ieder geval niet, maar dat had vooral ook andere oorzaken.

En zoals de Grebbelinie niet afdoende is gebleken voor de landsverdediging, moet ik vandaag maar afwachten of de wandeling voldoende verdediging zal blijken om mijn humeur te herstellen. Niet wandelen is natuurlijk helemaal geen optie. In die zin is aanval de beste verdediging, zegt men wel eens. Een ik moet zeggen, redelijk verkwikt kwam ik thuis. Op tijd voor de wedstrijd van 12.15 uur. Die kon ik dan weer wel zien. Zo heeft een groot filosoof ooit eens beweert dat ieder nadeel, zijn voordeel heb! Hij had gelijk, maar voor de klojo’s die vanmiddag in Enschede speelden, was aanval niet de beste verdediging en de verdediging was zo lek als een mandje. Geen woorden, maar daden zeggen ze dan. Ik denk maar eens een paar strafwandelingen op de verschillende paden, met klompen en een extra zware rugzak. Het zal ze leren.

Meer klompenpaden van mijn hand op Instagram titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (21 februari 2021)

Nederland is ontdooid binnen een week. Heel Nederland? Nu wil ik eigenlijk Astrix en Obelix parafraseren met: Heel Nederland, nee een klein beetje kou blijft dapper stand houden in de lenteachtige sfeer. Maar de werkelijkheid is anders. Natuurlijk heeft het weer een metamorfose ondergaan, maar de kou op andere gebieden is niet uit de lucht. Engelen schreeuwen in de rechtszalen en smijten zand in de raderen van de rechtsstaat, niemand is meer tevreden over welke minister dan ook, de derde golf is aanstaande of mogelijk al begonnen en het is maar afvragen of we eerlijke verkiezingen gaan krijgen. Wat heb je aan lente en ontdooien als Nederland een beetje gek aan het worden is. De NL-kleuterklas heeft gebrek aan sturing, laat zich niet sturen en zodra er richting wordt gegeven, gaan we lopen stampvoeten. Tja, wat heb je dan aan de lente. Helemaal niets.

Een week later, op het Schaverensepad

De titel suggereert dat we vorige week ook al op het Schaverensepad zijn geweest. Niets is minder waar. Vorige week liepen we rond Duiven en Loo op sommige plekken tot aan de knieën in de sneeuw, hadden we een dikke trui en de handschoenen aan en konden we niet zonder winterjas. Een week later was een fijne wandeljas ruim voldoende en een deel van de wandeling kon de rits open. Het kan verkeren zei een groot Nederlands literator een paar eeuwen terug al. En de wandeling verkeerde inderdaad in een lenteachtige sfeer. Waarom ik met deze opening niet gewoon met onderstaande foto van honderden krokussen ben begonnen weet ik niet. Misschien wel omdat ik diep onder de indruk was van het kolos van deze koe-achtige verschijning. Wat een pracht beest, zomaar in een weiland op het Schaverensepad in Emst.

Vandaag is mijn klompenpadseizoen officieel geopend, hoewel dit al de derde wandeling van het jaar is. Ik heb besloten dat het vanaf 20 februari 2020 niet meer gaat vriezen of sneeuwen en dat de dagtemperatuur tot dik in de herfst niet onder de 10 graden Celsius komt te liggen. Voldoende regen voor het grondwaterpeil in het algemeen en voor de boeren in het bijzonder. Bij voorkeur in de avond en nacht. Dit weertype nodigt uit tot gezonde wandeling in een rustige omgeving. In ieder geval geen probleem voor het Coronagevaar. Vandaag was het in ieder geval heel rustig.

Goed weer en rust dus op de goed begaanbare zandwegen in het buitengebied van Emst in de gemeente Epe. Een afwisselende wandeling met voldoende afleiding in boerderijen, oud en nieuw, en door kleine stukken bos die doen vermoeden dat de Veluwe niet ver weg is. En voor de topografisch onderlegden van mijn lezerspubliek is dat ook een feit.

Ik ga uit van een gemiddelde van één wandeling per week in 2021, hier en daar een dubbeling misschien om vrienden en bekenden wegwijs te maken in het klompenpad gebeuren. Dat betekent dat ik aan het einde van het jaar tegen de 100 klompenpaden heb gelopen. Het Schaverensepad kan ik in ieder geval afstrepen.

Voor meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (14 februari 2021)

De week dat Nederland wit kleurde. Vorige week wist ik het al, deze week gaat het over sneeuw. Maar nu ik het lees, Nederland kleurt wit, heb ik een dubbel gevoel. Door de maatschappelijke hypergevoeligheid, voel ik me amper veilig zo’n waardevrije opmerking te maken. Waardevrij of niet, we waren er wel mee bezig. Politici van verschillend pluimage vonden het nodig het klootjesvolk perspectief te bieden. Jetten, Baudet, Wilders en Rutte noemde het E-woord. Terwijl iedere Fries en andere weldenkende Nederlanders wisten dat het oppoken van de Elfstedenkoorts baarlijke onzin was, moest er perspectief geboden worden. Mafkezen! Ja, perspectief om te zwemmen in de Bonkevaart of onder de brug van Bartheliem. Ik kan het woord perspectief niet meer horen. Nederland kleurde wit en liet zich ijskoud zien, misschien is het goed dat de dooi zijn intreden doet. Kunnen we lachen over de aankomende verkiezingen.

Verstillen en verkillen langs het Husloapad

Vandaag was de dag waarvan je wist dat ie zou komen. Als klompenpadliefhebber had ik natuurlijk het Husloapad al gelopen. Dat was in de zomer van 2019. De aanlooproute loopt bijna langs ons huis, dus je moest wel. Maar ik zat te wachten op de juiste dag om het pad nog een keer te lopen, maar dan in de sneeuw. Eerst dacht ik heel stoer te doen op de dag dat de sneeuw met bakken uit de lucht zou komen, afgelopen zondag. Zo stoer ben ik dus niet geweest, maar vandaag was het zover, met mijn lief heerlijk verstillen en verkillen. Echt koud was het niet, en we waren niet de enige die de winterse rust opzochten. Ik kan het de rest van de mensheid ook niet kwalijk nemen dat ook zij naar buiten wilden. Meestal wil ik wel een stukje tekst meegeven, maar ik laat nu vooral de foto’s het werk doen. Dus niet louter verstillen en verkillen, maar taalkundig bekt het wel lekker.

Een gros woorden voor de week ( 7 februari 2021)

De week begon met de klinkende overwinning van Feyenoord op PSV. Ik wist meteen dat deze week positiever zou kleuren. De urgentie om te grommelen als een balkonmuppet verdween als sneeuw voor de zon. Deze week werd er gevaccineerd, deze week geen wappierellen, deze week heeft minister De Jonge betoont ook een mens te zijn, deze week waren er meer dagen dat ik niet aan Trump dacht dan wel, deze week de overheidsbelofte dat de privacy bij de GGD gewaarborgd wordt, deze week lekker bezig met wintersport, want als wij niet naar de wintersport kunnen, komt de wintersport maar naar ons. Kortom, een fijne week mits je de juiste bril opzet. Zo is het leven, met de juiste bril flanneer je gemakkelijk door het wereldnieuws. Helpende omstandigheden zijn natuurlijk  een overwinning van Feyenoord en een mooie vuil bedekkende sneeuwlaag. Hoeveel sneeuw is daarvoor nodig?