Vragen op het Alemschepad

Misschien is het wat overdreven, maar na gisteren een fijne wandeling gemaakt te hebben in De Glind, lonkte het zonnetje voor nog een wandeling. Altijd fijner dan in je uppie in de tuin werken met iets dat winterklaar maken heet. Wie heeft die term bedacht? Dat was de eerste van vele vragen die volgden deze wandeling. Ze zeggen wel eens één gek kan meer vragen stellen dan 100 wijzen kunnen beantwoorden. In dit geval is de gek en de wijze in één persoon verenigd. Het begon met een woordvindingsprobleem. Ondanks de zon was het behoorlijk fris. Als we vaker willen wandelen, ook in de winter, zullen we iets aan onze outfit moeten gaan doen. Ik wil thermopane shirts moeten aanschaffen. Ik weet dat ik fout zit, maar het juiste woord ontschiet me. Ik zal de hele wandeling met deze vraag blijven zitten.

Voorts lezen we dat Alem vroeger Brabants was, maar door de kanalisatie van de Maas bij Gelderland is getrokken. Zullen ze hier Carnaval vieren? Wat ze wel hebben is een heilige waar ik nog nooit van heb gehoord namelijk Sint Odrada. Dat kunnen we thuis wel even googelen. En Google leert me dat Odrada een vroom Vlaams meisje is dat in haar devotie naar God werd tegengewerkt door haar omgeving. Dit laatste is niet bevorderlijk voor haar gezondheid. Als laatste wens had zij dat ze begraven wilde worden op de plek waar de ossen halt hielden. Na haar dood lag haar lichaam namelijk in de ossenwagen van haar vader. De ossen stopten in Alem. Sinds dien is de heilige Odrada verbonden aan Alem. Onderweg tijdens de wandeling leefde ik nog in onwetendheid op dit gebied.

Halverwege komen we lang meerdere meidoornhagen, volgens mij. We zien in de overvloed aan goede besjes een bloemetje die we herkennen als het bloempje van de meidoorn. De vraag rijst bij me, is dit een lui en laat bloemetje of een nieuwsgierig vroeg bloemetje. Met de klimaatverandering kan het allemaal volgens mij. Helemaal op het einde van de wandeling zien we een halve hectare weiland langs de dijk, bijna in het dorp Alem, met veel reliëf zonder dat het slootjes zijn. Waarom? Wat is de reden van het reliëf. Ik heb geen foto kunnen maken want de telefoon was op onverklaarbare reden leeggelopen. Ook dit roept weer vragen op. Ik denk dat ik bij mijn zoons moet zijn voor een verklaring. Het antwoord zal wel zijn dat ik mijn telefoon bijna naar een museum kan brengen.

Kortom veel vragen, maar dit neemt niet weg dat we weer een fijne wandeling hebben gemaakt en kennis hebben gemaakt met Alem en haar omgeving. Mochten er antwoorden komen op één van de vragen op mijn pad, schroom niet om te reageren. Morgen maar even thermische kleding kopen voor nieuwe wandelavonturen.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account van titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (29 november 2020)

De nietigheid van de mens staat centraal deze week. Diego heeft bewezen dat ook hij sterfelijk is, niet meer dan een Pluisje in de wind als de tijd gekomen is. Heel misschien heeft hij er nog voor gezorgd dat de hand van God heeft geprutteld in de burelen van Forum voor Democratie. Je weet maar nooit hoe lang hij gezweefd heeft tussen het tijdelijke en het eeuwige? Mogelijk dacht hij met zijn linkse hart, hier is nog werk aan de winkel. Het is hem gelukt om Thierry niet te behagen. Hij was helaas te laat om de leemlaag bij de belastingdienst in de toeslagenaffaire te doorgronden. Maradona kan niet alles. Er is in de wereld ook wel heel veel leed om de hand van God te laten spreken. Live is life. Laten we oprecht hopen dat hij nu in de hand van God is.

Ook bij kou en mist is het Glindhorsterpad de moeite waard.

Vandaag ben ik een volwassen klompenpadder geworden. Dacht ik dat zon en minimaal 10 graden Celsius, liever nog 20 graden trouwens, het ideale weer is om te wandelen, sinds vandaag heb ik een hobbel genomen. Met een maximum van 5 graden, beetje wind en veel mist en toch een leuke wandeling gemaakt. Dat biedt perspectief voor de komende wintermaanden. Ik viel vandaag in een gat, een afspraak ging niet door en dus………toch maar nummer 42 uitgezocht. De Glind was de bestemming en staat vanaf nu in mijn geheugen gegrift. Een hele fijne wandeling. Bloemetjes bloeiden nog hier en daar in november, het mais was van het wel en kale rijen bomen waren het decor.

KUNST, OUDE LANDBOUWWERKTUIGEN KUNSTIG OPGESTELD EN VEEL CREATIEVE RUSTPLEKKEN OP HET MELISSENPAD (onderdeel van het Glindhorsterpad) . EEN KLEIN OPENLUCHTMUSEUM MET KOFFIEMOGELIJKHEDEN IN CORONATIJD. EEN BIJZONDER AANGENAME VERRASSING.

Mogelijkheden voor contemplatie, rust en muziek met de Barmhartige Samaritaan op de achtergrond, ook weer op het Melissenpad.

Onderweg heb ik naast genieten ook veel gedacht aan mijnheer T. Baudet. Mijn conclusie was heel duidelijk. Als hij toch zoveel van Nederland houd, loop iedere week een klompenpad, houd je tijdens het wandelen aan een volledige stilte en ik verzeker je, er komt niet zoveel boreale onzin uit je mond. Overigens heb ik de uil van Minerva in dit prachtige landschap niet kunnen ontwaren.

O ja mijnheer Baudet, tevens langs de route spirituele levenswijsheden, verhalen voor kinderen van alle leeftijden. Ze worden aangegeven met een eenhoorn. Dat moet u vast wel aanstaan. Ik zou zeggen, stap over uw schaduw en wandelen maar in het fraaie Hollandsche landschap van De Glind. Ik vond het ondanks, of misschien wel dankzij de koude zeer louterend.

Een gros woorden voor de week (22 november 2020)

Het lijkt nog ver weg, maar ook hier komen de verkiezingen eraan. Gedoe in het kabinet is zo’n voorbode dat de spanningen oplopen. Ook daar polarisatie, net als in de rest van de samenleving. Rutte gaat sky-high en heeft voorlopig van links niets te vrezen. Jesse Klaver denkt in Klazienaveen goede sier te kunnen maken met een grachtengordellijst. De door rechts Nederland geafficheerde potentiële terroriste Kauthar Bouchallikht wordt de stemmentrekker volgens Jesse. Dat kunnen we beter moet een ambitieuze PvdA-er hebben gedacht. Julie D’Hondt doet het voorstel om Jip en Janneke uit de bibliotheken te weren, te rolbevestigend. Aandacht kreeg ze volop. Ik denk aan vluchtelingen, Brexit, toekomstige economische coronaschade en de coronapandemie zelf. Lijken me punten die meer aandacht behoeven. De linkse stemmer staat voor raadsels. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Op naar kabinet Rutte 5, 6 en 7.

Uitleg klompenpaden aan de hand van het Veendijkpad

Aan mij wordt wel eens gevraagd waarom ik zo enthousiast ben over klompenpaden. Nu is het zo dat ik in de vakantie wel eens een (stads)wandeling maakte, maar om me een echte wandelaar te noemen gaat te ver. Het zit trouwens mogelijk wel in de genen want mijn vader liep op zijn 81e nog de Vierdaagse van Nijmegen (40 km) en als het even meezat de week ervoor de vierdaagse van Apeldoorn. Ik heb niet de ambitie dit te evenaren. Niet nu, maar zeker niet op mijn 81e. Ik kwam in aanraking met de klompenpaden omdat één van de paden op 50 meter van mijn huis loopt. Op zeker moment viel het kwartje dat dit iets van een groter geheel was. Appje gedownload en op goed geluk gezocht naar een pad in de nabijheid. We kozen voor het Rijnstrangenpad, een juweeltje van een wandeling. Maar na 41 paden weet ik, ze zijn niet met elkaar te vergelijken.

Aan de hand van het Veendijkpad zal ik de charme van klompenpaden uitleggen. Het begint al bij de keuze. Het is woensdagmorgen, een kleine reservoir aan overuren bij elkaar geharkt en kijk naar buiten. 18 november en 16 graden, de luxe dat ik mijn eigen werk kan indelen en voor dat ik het weet, vind ik mezelf terug in de auto. Op naar Bunschoten-Spakenburg. Ik was er nog nooit geweest, dus een mooie legitieme reden om er een poolshoogte te gaan nemen. Eerste voordeel van een klompenpad, je komt op plekken die je niet zomaar aandoet. Ik ga er altijd vanuit dat de plaatselijke bevolking heel goed weet wat de mooiste plekje zijn in hun gemeente, welke klompen- , kerken- of andere kuierpaden in aanmerking komen voor een fijne wandeling. Opsommend op het Veendijkpad was dat achtereenvolgens, de haven, het Veluwemeer, oer Hollandse landschappen met sloten en bruggetjes, hier en daar een monumentale boerderij, veel vogels en binnen de bebouwde lekker de sfeer proeven van de dorpen. En niet alleen de sfeer, maar uiteraard ook iets gehaald bij de visboer.

Voor de ware anti-asfaltfundamentalisten is dit klompenpad misschien geen hoogtepunt, ik stoor me er helemaal niet aan. Ik kan zelfs genieten van de dorpsranden waar nieuwbouwwijken verrijzen. Beste aardig wonen denk ik dan over die mooie nieuwbouwhuizen. Niet dat ik ambities heb of hele volksstammen wil interesseren voor een huisje in Bunschoten-Spakenburg, maar het is beste geinig om er langs te lopen op een zonnige november woensdag. Omdat mijn auto niet bij de start stond in verband met corona, had ik de hem geparkeerd nabij de haven. Dat betekende een klein lusje rond de begraafplaats niet gewandeld, maar wel door de hoofdstaat. Dan denk ik wel, wat zal ik gemist hebben? Maar ik heb nu wel een indruk van het overbekende Bunschoten-Spakenburg. Bekend van de visboer bij ons in het dorp, bekend van de voetbal en bekend van het geloof met een variëteit aan kerken, bijna op ieder hoek een kerk.

Klompenpaden zijn niet met elkaar te vergelijken. Dat is appels met peren vergelijken. Natuurlijk ontstaat er bij mij ook wel iets dat op een lijstje lijkt, maar dat zegt vooral iets over mij. Ieder dorp heeft te maken met wat er is en moet het daarmee doen. Soms is dat veel, soms is dat verrassend en soms is het totaal anders. Er is nog geen enkel pad geweest waar ik van denk, dit kan niet. Van ieder klompenpad geniet ik van het eigen karakter qua natuur, qua specialiteiten of qua afwisseling. Of gewoon omdat het kan, omdat er vrijwilligers zijn die dit mogelijk maken. Eigenlijk zou Nederland in één groot klompenpad moeten veranderen want die capaciteit heeft ons land.

Een gros woorden voor de week (15 november 2020)

Deze week samengevat: Ik ben blij in Nederland te wonen. Natuurlijk zeuren we over mondkapjes en hoe we de kerst met oma moeten vieren. En als we niets meer te zeuren hebben halen we het ‘kwartje van Kok’ van stal. Peanuts vergeleken met de situatie in Amerika. Laten wìj ons gezond verstand maar gebruiken, al is dat een beladen term door de uitgifte van een suspect samenzweringskrantje met dezelfde naam. Of anders gezegd, dènk goed na. Maar ook dat is een verdachte uitdrukking omdat de Nederlandse Erdogan-partij van alle andere partijen te horen heeft gekregen: Democratisch tellen jullie even niet meer mee. Het is allemaal gekrakeel in de marge. Want wìj leven in een land waar onze Mark en Hugo het land besturen als Peppie en Kokkie (aanrader LUISTER) door op Facebook vragen te beantwoorden. Ik prijs ik me gelukkig en kan gerust slapen.

Een eer om het Paddenpad te hebben bewandeld.

In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor dat de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.

Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.

Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.

Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos

Polonaise op het Bekbergerpad

Het waren vandaag de optimale omstandigheden voor mij om helemaal los te gaan op het Bekbergerpad. Natuurlijk ook om te wandelen, maar vooral om Carnaval te vieren. Als calvinistisch katholiek ken je als katholiek de mentale voordelen van het Carnaval in theorie natuurlijk, het calvinistische deel houd dat dan toch weer tegen in de praktijk. Mijn moeder is een tien kilometer verder op geboren als een deugdzaam paaps meisje. Mooi dat ze rond de vastentijd moest bidden voor het zondige Zuiden. Ik heb een dertien kilometer durende (jammer dat het er geen elf waren) een solo-polonaise gelopen rond Beekbergen. Het was heel fijn, louterend voor lijf en leden, verfrissend voor het mentale gestel. Het was coronaproof, #metooproof en het 39e klompenpad mag ik bijschrijven.

Het is vandaag de 11e van de 11e, maar het was in mijn beleving echt wel een beetje gekkenwerk. Hoewel het hedenochtend nog echt novemberweer leek, mijn moeder waarschuwde voor de mist, brak de zon door rond een uur of één. Het is overdreven om te zeggen dat het warm was, maar met het vest dat ik aan had, was het toch wel wat zweterig. En in de berm en de tuinen was er hier en daar nog voldoende kleur te bekennen. Half november mensen!!!!! Het is dat de blaadjes toch echt van de bomen vallen en de bospaden soms moeilijk te vinden zijn. De natuur hoort dood te zijn in deze tijd. Hoewel ik vroeger heb geleerd dat de natuur nooit dood is, zeker niet in de winter. Dan maakt het zich op voor het nieuwe leven………………! Maar wanneer dat dan is, ik zou het je niet kunnen zeggen. Als mooiweer wandelaar zijn de klompenpaden waarschijnlijk niet meer seizoensgebonden. Carnaval is dat natuurlijk wel en vandaag was het feest in mijn eentje.

En de Allesbestierende zag dat het goed was.
Allaaaaaffffff

Voor meer foto’s zie ook Instagramaccount titiissprakeloos

Een gros woorden voor de week (8 november 2020)

We ontwaken in een nieuwe wereld. Trump gaat weg en Joe is de baas van het land dat vroeger wereldleiders voortbracht. Kamala kan voor generaties vrouwen een voorbeeldfunctie vervullen als ze de hopeloze verdeeldheid binnen de Democratische partij kan overbruggen. We laten de kloof met de Republikeinen gemakshalve buiten beschouwing. Een kleine gedachtenkronkel tussendoor, zou het zorgpersoneel van de Amerikaanse ziekenhuizen hebben kunnen stemmen vanwege de pandemie? Potentieel een gevalletje verkiezingsfraude ervanuit gaande dat zij massaal op de Democraten stemmen. Dus maar bidden dat de feestende Ezels en de mokkende Olifanten niet leiden tot nieuwe corona-uitbraken.  Het feest der Democratie is klaar, nu naar onze eigen sores met Brexit, de vluchtelingencrisis en het oplaaiende moslimterrorisme. En in Nederland kibbelen we verder over de coronamaatregelen. De tijd van verstrooiing is voorbij, Goede Tijden-Slechte Tijden Amerika is afgelopen. Het is weer Onderweg naar Morgen in Europa.

Joe in ‘the White House’ en ik op het Doesburgermolenpad

Ik weet niet of het portretrecht van toepassing is op bovenstaande foto, maar ik baal ervan dat ik niet nagedacht heb over de schaduw van mezelf. Ik had anders een heel mooi verhaaltje kunnen schrijven over kuieren in de nostalgie van de jaren twintig van de vorige eeuw. Niemand zou me geloven, maar dat boeit niet. Klompenpaden zijn een hobby aan het worden, nog 93 te gaan, maar een klompenpad zonder moderne middelen is natuurlijk onzin. De telefoon om te fotograferen is natuurlijk multifunctioneel tijdens de wandeling. De stappen worden bijgehouden en de App is standby als de moderne kompas om de weg te vinden. Ik besef dat je honderd jaar geleden niet eens zo’n wandeling kon maken en foto’s schieten te gelijk. Het gevaarte dat je toen moest meenemen om een paard en wagen te kieken was onmenselijk groot. Het zou in ieder geval een fijne ontspannen wandeling in de weg staan. Wat leven we toch in een bevoorrechte tijd.

De telefoon zorgt er trouwens ook voor dat de hele wereld, ook tijdens een klompenpad binnen kan komen. Normaal gesproken weet ik dat wel te filteren, maar nu liep ik met mijn zoon die met een oogopslag de pushberichten leest. Ze worden ongevraagd aan me medegedeeld. Met de Coronacijfers gaat het redelijk, maar de Amerikaanse president is formeel nog niet gekozen. Genoeg gespreksstof vanuit de buitenwereld, maar ook de wandeling zelf gaf reden genoeg om te keuvelen over de dingen die we zagen. De novemberzon was nog warm genoeg om met een T-shirt te lopen. En we waren niet de enige, het was zeker aan het begin en einde van de Doesburgermolenpad druk met wandelaars en fietsers. De parkeerplaats bij huize Kernhem was vol, dus Nederland was zich aan het ontspannen.

De fotograaf wil de eenzame herfstboom en molen op de achtergrond vereeuwigen. De boom is gelukt, de molen helaas minder goed.

Hoe zou dat volgend jaar zijn. Als de musea weer vol mogen stromen, De Efteleling de tienduizenden per dag weer mag ontvangen en iedereen in het weekend mag sporten. En natuurlijk de Horeca die nu gesloten is voor de wandelaar. Voor hoeveel mensen is een kleine wandelingetje slechts een schaamlap om koffie met gebak langs de route te legitimeren in goede tijden. Ja, hoe zal het volgend jaar zijn een klompenpad zonder Corona en naar ik nu weet met Joe Biden als president in het Witte Huis.

Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos