Geveld door het Elsvoorderpad

20200530_131815

En met bovenstaande uitzicht starten we het Elsvoorder klompenpad in Veessen. Geen slecht begin zou ik zeggen. Terwijl mijn wandelgenote enthousiast op zoek gaat naar bruikbare ganzenveren, geen idee met welk doel, bekijk ik deze vier koeien net zo glazig als zij mij bekijken. Ook zittend in het gras bedenk ik dat het wel hele gelukkige beesten moeten zijn. Ze wandelen, relaxen, slapen, herkauwen en wat al niet meer, notabene in hun eigen voedsel. Vergelijk het met liggen in de boerenkool, of zwemmen in het bier. Het oer Nederlandse tafereel brengt rust in mij en heb zin in de wandeling. Als de ganzenveren bij elkaar zijn gevonden krijg ik het signaal dat we gaan. Het is een warme, winderige dag niets kan ons wandelplezier in de weg staan.

20200530_134241

Mijn vrouw vraagt, in mijn optiek volledig overbodig of ik geen last heb van hooikoorts. Objectief staan alle alarmsignalen op donkerrood, maar ervaringen uit de laatste weken hebben mij het groene licht gegeven. Ik lijk erover heen te groeien. Ieder jaar wordt het minder. Afgelopen week had ik met de aanhoudende droogte wel wat meer lichte verschijnselen. Voor de zekerheid had ik wel een pilletje genomen. ,,Geen zorg, ik voel me prima en die paar keer niezen overleef ik wel.”

20200530_141436

Nog geen kwartier later klopte het groeizame grasseizoen heel onbarmhartig mijn neusgaten binnen. Oef, toch een aanval. In mijn puberteit en ook nog later herinner ik me niesbuien van meer dan honderd keer per uur, 3 x oorontsteking op 6 juni, het symbolische hoogtepunt van de hooikoorts en natuurlijk altijd binnen blijven op de hoogtijdagen. Nee dan ziet het leven er nu anders uit met mijn klompenpadenplezier. Goed, ik herkende de signalen, maar dacht doorlopen maar, we slaan links af en komen daarmee een beetje uit de wind van de IJssel. Het werd niet minder en halverwege wist ik het zeker, een onvervalste hooikoortsaanval. Mijn rekenkundig inzicht had me nog niet verlaten, de weg terug is gelijk aan de weg vooruit. Dus gewoon doorgaan.

20200530_144812

Ondanks de misère heb ik genoten van het dorpje Vorchten. Hemelsbreed 16 kilometer, aan de andere kant van de IJssel ben ik opgegroeid, maar ik had er nog nooit van gehoord. Zelfs in moderne tijden is een rivier in veel opzichten blijkbaar nog een behoorlijke barrière. Ook Veessen, daar was ik trouwens wel eens doorheen gereden, heeft de potentie voor het maken van een scala aan mooie pittoreske foto’s. De omstandigheden zorgden ervoor dat ik geen puf meer had om een ommetje te maken om meer dorpskiekjes uit grootmoeders tijd met u te delen.

20200530_161734

Nog snel een ijsje en dan de auto in. Ik controleerde of de koeien er nog waren. Jaloers op hun ongecompliceerde leven met gras in de hoofdrol, de substantie waar ik die middag absoluut niet tegen kon, reden we weg. Het Elsvoorderpad heeft me geveld. Normaliter schrijf ik ’s avonds een blogje, maar niet vandaag. De dag erop aan het einde van de middag was ik genoeg mens om wat op te schrijven. Vandaag ben ik tot niets gekomen, totaal gevloerd heb ik op de bank gelegen. Veelal geslapen, ik was slechts in staat om wat flauwe grapjes met een artistieke neef te maken op Facebook. Het leven gaat op zo’n moment nergens over, hoewel buiten kijf staat dat mijn neef mooie kunstwerken maakt. Het verbeelde alles zoals ik me voel. Zon, wind en groen, als ziekmakende ingrediënten. De staat van zijn, mijn zijn dus, wordt verbeeld door de auto waarvan hij me het merk nog wel zal doorgeven.

kunstwerk Mark

Kunstwerk Mark Hurenkamp, mei 2020, meer van de kunstschilder op Instagram

Mijn knorretje heb ik binnen

We schrijven 1986, Nijmegen ergens in de zomer. Het WK voetbal heerst de warme dagen maar die bewuste avond was er geen voetbal. Om mensen naar het filmhuis te trekken waren de kaartjes goedkoper. Natuurlijk het filmhuis, want in ons gepreoccupeerde studentenbrein wisten we dat hier de betere films draaiden. Op goed geluk met een stel vrienden kozen we the Unbearable Lightness of Being. Het was de dag die mijn leven een beetje veranderde. Niet heel drastisch hoor, slechts een beetje. Door de film ben ik voor eeuwig fan van de hoofdrolspeelster geworden. Juliette Binoche. Stiekem een beetje verliefd, uiteraard op volledig platonische wijze. En sindsdien had ik ook een sterke voorkeur voor varkentjes. Dat waren pas echt leuke beesten.

We schrijven 1994, mijn vrouw is zwanger en we verwachten een kindje. U leest het goed, zij is zwanger en we krijgen een kindje. Aan die biologisch niet logische prietpraat van we zijn zwanger deed ik niet aan. Met terugwerkende kracht vind ik mezelf nog steeds heel verstandig. Natuurlijk moest het, mocht het een meisje worden, Juliette heten. Mijn vrouw wist van mijn filmische gevoelens voor mevrouw Binoche. Ik had dat vrij snel opgebiecht. Ik wist namelijk niet of vreemd gaan in je hoofd ook vreemd gaan is. Ik heb dat maar meteen op tafel gegooid. Het was geen probleem, maar Juliette als naam voor onze dochter, daar kon geen sprake van zijn. We kregen een gezonde zoon. In 1998 probeerde ik het nog een keer, maar uiteraard ook nu zonder succes. Gelukkig was de wolk van een baby weer een jongen.

We zijn nu 22 jaar verder en de strijd om wel of niet Juliette hoeft niet meer gestreden te worden. Meer kinderen komen er niet. Maar als ik ooit in de verre toekomst opa zou worden, ik ga daar niet overigens niet over, dan zal  ik heimelijk mijn invloed wel aanwenden.

20200529_181304

20200529_181425

Ondertussen bleef ik varkentjes leuk vinden en niet alleen op mijn bord. Als ik later groot ben en we kopen een boerderij met heel veel land, dan zou ik een varkentje krijgen. De voorpret is jaren intens geweest. De naam was zonder discussie al bekend. Het beestje zou Mephisto heten. Inderdaad, naar een van de hoofdrolspelers naast Juliette. Een allersnoezigst varkentje. Maar de boerderij ergens achteraf is er nog niet. Mijn vrouw dacht, we kunnen hem niet laten wachten tot in de eeuwigheid. De strijd om Juliette had ze gewonnen, maar ze gunde mij ook mijn kleine overwinning. Vanavond bij thuiskomst troonde ze me naar de auto. Ze had een verrassing. En achter in de auto stond ze dan. Een heuse Mephisto. Een flexibel draagbaar bankje voor in de tuin. Ik ben reuzeblij met mijn nieuwe vriend. En ik niet alleen, ook Pippa heeft er een vriendje bij.

20200529_182300_001

20200529_200711

Sociologische overwegingen in de tuin

20200330_11473820200330_114835

Begin april beschreef ik de eerste stappen van inkeer in coronatijd middels noeste arbeid in de tuin. Het is goed voor de geest en voor je fysieke gestel. En de tuin vaart er ook wel bij. We zijn zeven weken verder en vandaag voorlopig de laatste hand gelegd aan dit gedeelte van mijn tuin. Ondanks de hooikoorts toch maar aan de slag gegaan. Wat is dat met tuinieren en de mens? Zelf ben ik geen echte tuinman. Dat wil zeggen, op zeker moment moet het omdat…..omdat het moet. Ik vind het ook niet zo erg als je eenmaal bezig bent, soms zelfs wel leuk. Heel leuk vind ik de ritjes naar de tuincentra, waar ik me gedraag als een kind in een snoepwinkel. Het verschil is dat ik zelf de rekening dien te betalen.

20200523_131137

Tot de maand juli kan ik het wel redelijk opbrengen, dat spelen in de volwassen zandbak. Daarna laat ik het meestal versloffen. Geen zin meer, het groeit te hard, het onkruid is niet bij te houden om over de grassen tussen de tegels maar te zwijgen. In de maand juni is de tuin volgroeid en dan kijk ik er bijna niet meer naar om. Het is maar goed dat ik dat niet heb met mijn volwassen kinderen.

20200523_131212

Ik werk ook niet heel hard in de tuin. Mijmerend over het leven hang ik op de schoffel of bezem. Dat dromen zorgt voor weinig efficiëntie in mijn tuinarbeid. Zo bedacht ik me dat mijn gang naar de tuin misschien wel een vlucht is voor belangrijke huiselijke bezigheden. Vluchten voor het huishouden, immers druk bezig in de tuin. Of andere kleine klussen die je zelfs met twee linkerhanden toch wel zou kunnen uitvoeren? Daar heb ik een broertje dood aan, want die klussen duren met die twee linkerhanden vaak nog best lang. Laat mij maar tuinieren als minst slechte alternatief voor echte klussen.

 

Een aantal jaar geleden ging ik in de plaatselijke kwekerij eens ver over mijn grenzen heen door de aanschaf van geraniums. Dat deed je toch niet als je nog vijftig moest worden. Een paar jaar later zijn ze niet meer weg te denken in mijn creatieve tuindecoratieproces. Rode geraniums horen erbij. Geen tuin van mijn hand zonder rode geraniums. Gisteren ging ik een tweede grens over. Ongeveer de lelijkste bloemen heb ik gekocht. Mijn overweging was de prijs. Voor slechts €3,- kocht ik 12 Afrikaantjes voor de plek met de meeste schaduw in mijn border. Als ze het niet zouden doen dan is er geen man overboord en kan ik de schuld geven aan deze Afrikaantjes.

20200523_155852

Met de Afrikaantjes is toch iets bijzonders aan de hand. Mogen ze nog wel zo heten heten vraag ik me af. Terwijl Sinterklaas het tegenwoordig met Pieten moet doen, een lekkernij van crème met een chocolade omhulsel in de vorm van een tiet moet nu zoen worden genoemd in plaats van n..zoen. Het is maar goed dat onze kinderbenaming niet algemeen is geworden want dan aten we nu tieten in plaats van zoenen. Maar voor de Afrikaantjes is nog geen grachtengordelclubje opgericht die ons wijst op ons achterlijke koloniale verleden. Alleen al het feit dat we blijkbaar niet door hebben dat Afrika uit meer dan 54 landen bestaat en wij niet eens de moeite nemen om te specificeren. Het zijn namelijk geen Tanzaniaantjes, Marokkaantjes of Angoleesjes. Misschien omdat ze vaak oranje zijn mag het daarom wel?

20200523_131251

Ik heb dus nu Afrikaantjes in mijn tuin, de volgende stap in mijn verouderingsproces. Ja ik heb zo mijn vooroordelen als het gaat om planten. Hoewel, ik herinner me in de tuin van mijn opa en oma dat er altijd een klein strookje gereserveerd werd voor snijbloemen. Die vind ik met terugwerkende kracht wel heel mooi. Ik moet mijn moeder toch eens vragen wat dat voor bloemen waren. Voor later als ik groot ben en mee mag doen met de ruziemakende 50+ partij. Dan neem ik zo’n boeketje bejaarden snijbloemen mee uit eigen tuin om te verzoenen.

Dat tuinieren brengt me veel goeds bedenk ik me nu ik de dag zo overzie.

 

 

 

Een thuiswedstrijd, nieuw perspectief via het Kandiapad

20200522_094922

Het is maar van welk perspectief je het bekijkt. Dit is een open deur voor bijna iedere discussie, onenigheid of woordenwisseling. Iedereen heeft gelijk afhankelijk van welke kant je staat of wat je belangen zijn. Moet de boel open vanwege de economie of moeten we blijvend voorzichtig zijn om ouderen en mensen met een zwakke gezondheid te beschermen? We hebben het dan over het coronavirus. Ik weet het nog steeds niet wat wijsheid is. Wel weet ik dat het een ernstig virus is en dat de economie voor de komende periode naar de knoppen is. Deze wetenschap heeft me er niet van weerhouden om daags na mijn verjaardag een klompenpad te lopen. In dit geval in mijn eentje en wel vertrekkend vanuit mijn eigen huis lopend naar de plek waar ik ook regelmatig met de hond loop. Dit stukje mag dat nog wel, maar ergens op mijn ‘rondje Groessen’ met de hond is een afslag naar links. Een boerenerf waar het Kandiapad loopt. Een thuiswedstrijd dus, al viel het met de wedstrijd nog wel mee of het moet de wind zijn die het stuifmeel van weet ik welke grassen en struiken mijn, op zijn retour zijnde hooikoorts, doet opspelen.

20200522_095811

Een van de historische havezaten in de gemeente Duiven

20200522_101637

In stilte wandelen op vijf meter van de Betuwelijn, met op de voorgrond het spits Havikskruid

Het is maar van welk perspectief je uitgaat. Dat geldt natuurlijk ook voor de wijze waarop je je eigen streek, de Liemers bekijkt. Met de auto is de Liemers, net zoals iedere streek in Nederland, een wirwar van wegen van A naar B. Veelal zijn het kleine weggetjes, soms met een fietspad, maar van congestie is geen sprake. (hierover later meer) Wie wil fietsen hoeft niet veel verder dan vijf kilometer te peddelen om het idee te krijgen om op vakantie te zijn. De Liemers, een topstreek om te fietsen in een afwisselend landschap. Maar al lopend zie je je eigen woonomgeving weer in een heel ander perspectief. Het maakt een groot verschil of je in de weilanden loopt en verder op de weg ziet die je anders rijdt of fietst. Op de dijk kun je al fietsend genieten van de uitgestrekte uiterwaarden. In de uiterwaarden zie je pas echt de variëteit aan bloemen en is de dijk waarop je normaliter fietst ook heel mooi.

20200522_122204

Verdedigingswal tegen de Duitsers, gebouwd in 1939, het heeft niet geholpen

20200522_125502

 

Vandaag had ik een nieuw ‘maatje’ mee op mijn wandeltocht. Een app die via een foto ieder plant, bloem of boom kan determineren. Ik schreef het al eens op een andere wandeling, mijn interesse voor bloemetjes is nog steeds aanwezig, mijn kennis van de middelbare school is weggeëbd. Via de moderne technieken hoef ik geen determineerboek meer aan te schaffen om bloemetjes te benoemen. Een foto en hatseflats een minuut later heb je je antwoord. Zo heb ik hernieuwd kennis gemaakt met de bonte wikke en de Amerikaanse vogelkers, ik wist het nog. Ook leerde ik hoe de reuzen paardenstaart eruit ziet en was ik verbaasd dat ik nog nooit van het spits Havikskruid had gehoord, hoewel ik de bloem vaak heb gezien. Ik heb het opgezocht en in Wiki staat dat het een hybride kan vormen met het muizeoor. Dit gaat me dan weer te ver, hoewel ik het muizeoor op de middelbare school in mijn herbarium had zitten. Dat dan weer wel.

20200522_125557

Je eigen omgeving met andere ogen ontdekken terwijl je door de weilanden struint. Je weet dat De Liemers is doorsneden door de Betuwelijn. En toch moet ik de makers van het Kandiapad nageven dat ze dit obstakel op een mooie manier hebben geïntegreerd in de wandeling. Nu weet ik dat er nog een veel groter gevaar dreigt namelijk de doortrekking van de A15 van Bemmel naar Zevenaar. Een aanbeveling voor een ieder om dit pad maar snel te lopen. Ik weet niet hoe het er over een aantal jaar uitziet. Al wandelend ben ik een tegenstander aan het worden van het doortrekken. Maar over perspectief gesproken, de automobilist zal dat beslist anders zien.

20200522_130918

Ten slotte wil ik even reclame maken voor de makers van het Kandiapad. Ze hebben met de natuur, historie en landschapsontwikkeling dit klompenpad tot een fijne wandeling weten te maken. Als ik deze wandeling veertig kilometer verder op zou hebben gemaakt, dan was ik een tevreden mens geweest. Nu ik vanuit mijn achtertuin ben vertrokken, de omgeving ken en waardeer, kan ik stellen dat ik ook nu een tevreden wandelaar was vandaag.

Normaal toekomstkabaal

20200508_210835

Werkcolumn d.d. 14 mei 2020 bij de tamtam van reclassering het Leger des Heils

En dan ben je ineens columnist bij de tamtam. Het is augustus 2019. Je zit boordevol ideeën over wat gezegd moet worden, welke misstanden besproken en waar een kwinkslag thuishoort. Wat loopt er niet goed in de organisatie, welke beleidsgebieden kunnen, of sterker, moeten gehekeld worden en waar kan een stukje lichtvoetigheid dienen om een glimlach of een denkmoment te creëren? In gedachten had ik al een stukje over de schuldenindustrie en de dakloosheid in Nederland. Twee onderwerpen waarbij het niet normaal is hoe dat in Nederland geregeld is, of was?

Maar toen kwam de corona. Het is columnistonwaardig om corona te vermijden in je stukjes, je moet je richten op de actualiteit van de dag. De wereld is veranderd, in onze gedachten, in onze alledaagse werkelijkheid en misschien wel het meest in onze toekomstverwachtingen. We moeten naar het nieuwe normaal van anderhalve meter in de maatschappij. Het nieuwe normaal! Het nieuwe normaal suggereert dat er ook sprake is van het oude normaal. En ja, er is een oude toestand van voor de corona, laten we 1 maart als scheidslijn gebruiken. Alles voor 1 maart was het oude normaal. Het normaal van dakloosheid, het normaal van vluchtelingen, het normaal van president Trump met zijn fakenews en niet te vergeten het normaal van de schuldenindustrie in Nederland. Hoe normaal was het oude normaal vraag ik me dan wel eens af?

Hoe definiëren we dan het nieuwe normaal, waar moeten we naar toe en wat moeten we bereiken? Als dat het oude normaal is, zijn er genoeg argumenten te bedenken dat zoiets niet wenselijk is. Maar wie of wat bepaalt het nieuwe normaal? Is dat premier Rutte, zijn dat de wetenschappers van de RIVM of toch op de achtergrond de ongrijpbare multinationals die geen belasting betalen, om maar iets ouderwets normaals te noemen. Of zijn wij dat misschien allemaal bij elkaar in welke sociale setting dan ook? Samen polderen we naar het nieuwe normaal, iets van wat we nu nog niet weten wat dat is. Maar kunnen ze in Italië, China of Brazilië ook zo goed polderen? Ik vraag het me ten zeerste af. Zelfs in Nederland zal de normale nieuwe toekomst niet zonder slag of stoot tot stand komen. Economie en gezondheid wedijveren om het belangrijkste ingrediënt te worden en daar zijn de meningen nog niet over uit. Niet in Nederland, niet in Europa en zeker niet in de geglobaliseerde wereld als geheel. Wat is dus normaal en wat is er nieuw aan dat normaal?

Deze laatste vraag is dus de grote blackbox van de toekomst. Ik heb er geen antwoord op, niemand trouwens, maar we hebben het er allemaal over. Even koesterde ik nog de hoop dat de etymologie me verder zou helpen, maar nee. Bij het afbreken van het woord nor-maal dacht ik heel even dat het woord normaal helemaal niets te maken heeft met normering. Nor-maal is dus eigenlijk gevangeniseten. Maar helaas, etymologisch is het norm-aal, waarbij aal niet een vis is, maar komt van het Latijnse alis. Dit is niet letterlijk te vertalen, het wordt slechts gebruikt als achtervoegsel bij leenwoorden uit andere talen. Zo is puberaal geen jonge vis zoals u weet.

Tussen u en mij, bilater-aal dus, vind ik deze column al geslaagd omdat ik weer iets nieuws heb geleerd over de aal in de Nederlandse taal. Maar ik ben nog geen klap verder over wat dat nieuwe normaal is. Is dat een samenleving zonder dakloosheid, zonder ongelijkheid en zonder schulden? Een soort fili-aal van de hemel? U mag het zeggen, ik weet het niet.

Doddendaelpad in Beuningen met verrassende wendingen

20200509_110242

Wandelen is bewegen, is ontspanning, is inspanning, is nadenken, kortom een beetje retraite. En iedere wandeling is anders. Het weer, je eigen fysieke en mentale conditie en natuurlijk de omgeving biedt allerlei aanknopingspunten voor je eigen ontspanning, inspanning en daardoor het retraitegehalte. Daarom zijn klompenpaden een geweldige uitvinding die ik vorige zomer ontdekt heb en nu richting de twintigste wandeling ga. Deze keer is het Doddendaelpad in Beuningen aan de beurt.

20200509_144430

Als student in Nijmegen wist ik van het bestaan van Beuningen, maar ik moet u eerlijk zeggen, ik kan me niet heugen er ooit geweest te zijn geweest toen. Later, nog een tijdje in Nijmegen blijven plakkend en eenmaal in bezit van een auto, ben ik er wel eens geweest. Het heeft geen grootse indruk achtergelaten. Sterker nog, de weg van Nijmegen, langs Weurt, naar Beuningen vond ik nogal saai. Dat viel vandaag erg mee. Ik weet niet of dat komt omdat het lente was, de bomen in die dertig jaar meer gewicht aan de weg hebben gegeven of omdat ik een andere instelling heb gekregen. Kortom, de eerste hernieuwde indruk was niet verkeerd.

20200509_131846

Verandering van spijs doet eten. Dat geldt voor klompenpaden, maar ook voor wandelpartners. Meestal loop ik met mijn eigen meisje, maar vandaag liep ik met een vriend. Dat geeft meteen andere gesprekken, andere interesses en ook andere opmerkelijkheden in de wandeling. Buiten de gezamenlijke interesse in landschappen valt hem, net zo als mij, de inrichting meer op. We zien beide oude muurtjes en schuurtjes in het landschap of langs de Waal. We zien beide dat de rivier anders in het gareel wordt gehouden dan pakweg veertig jaar geleden. Er wordt gestreefd naar een meer natuurlijke oeverbeplanting en begroeiing terwijl de oude basaltstenen her en der nog langs de rivieroevers liggen.

20200509_134947

Beide waren we trouwens blij verrast dat we de primeur hadden dat er onderweg een cappuccino te koop was. Bij het landgoed Doddendael was er een drive-in, tevens walk-in, om koffie, drankjes en eten te kopen. Hiep-hiep-hoera de normalisering is ingezet. Of we nu naar het nieuwe normaal gaan of naar wat dan ook. Niets boven een goede cappuccino. Over het landgoed gesproken, nog even een saillant detail. Landgoed Doddendael, nooit van gehoord terwijl ik er hemelsbreed nog geen zeven kilometer vanaf heb gewoond. En elders in Nijmegen heb ik op een steenworp afstand gewoond van de straat Doddendaal. Er is nooit een lampje gaan branden. We mochten vanwege het coronavirus nog niet de binnenplaats op, maar wat een lieflijk stulpje.

20200509_120510

Het is mooi, bijna zomers weer. De zonnebrand had ik mee moeten nemen. De wandeling is verrassend mooi en veelzijdig, maar dat vonden wij niet alleen. Corona-technisch klopte het allemaal nog wel, maar het Doddendaelpad was wel een van de drukste die ik tot nog toe gelopen heb, zeker het stuk van Beuningen naar het genoemde landgoed. En zoals ik al zei, meer mensen en je hebt ook weer andere observatiemogelijkheden. Veelal vriendelijke medewandelaars, de wat oudere groep lijkt soms bedachtzamer wie ze tegenkomen. Of dat met corona heeft te maken of dat met het stijgen der jaren een door levenservaring opgebouwde mensenkennis meer wantrouwen met zich meebrengt. Ik weet het niet, het is zo maar een observatie. Mijn wandelgenoot, een vrij gezellige man wordt door de langkomende mensen weer op andere bezienswaardigheden  getrokken. Niet dat dit constant een gespreksonderwerp is, maar af en toe, al is het maar een kleine seconde, stokt het gesprek. Zijn aandacht ontsnapt even aan het ongetwijfeld interessante gesprek. Ik weet dat hij buiten de plantjes, de Waal met uiterwaarden, het coulissenlandschap en de oude gebouwen, ook let op wandelaarsters en wielrensters. Och het mag, zeker dit jaar waar rokjesdag niet officieel gevierd is volgens mij.

Het Doddendaelpad in meerdere opzichten verrassend en de moeite waard.

20200509_144057

Voor meer foto’s verwijs ik ook naar mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Een vluggertje afwerken in Terwolde

20200506_103917

Een vrije dag, een bezoek aan moeder in Coronatijd gepland en ergens halverwege is er nog een kort klompenpaadje gevonden in Terwolde. 7 kilometer slechts, dus die moet maar even ‘afgewerkt’ worden. Het jammere van coronatijd is dat alle gelegenheden om even een cappuccino te nuttigen dicht zijn. De zekerheid is wel dat bij café Chez Mamma een uitstekende brunch staat te wachten. Ik kan haar er niet voor bedanken middels een bezwete knuffel van het wandelen want de anderhalve meter geldt ook voor alleenwonende moeders van bijna 85 jaar.

20200506_105009

Terwolde heeft dus een wandeling van 7 kilometer, het Woldermarkerpad. Op deze zonnige doordeweekse lentedag kan ik met zekerheid vaststellen dat Mark Rutte tevreden zou zijn, dik tevreden. Naast wat plaatselijke fietsers heb ik welgeteld 1 wandelaar gezien, een overduidelijk collega-klompenpad gebruiker. Heerlijk rustig dus. Terwolde ken ik niet echt, maar het is een bijzonder aardig plaatsje met een aantal prachtige huizen. De wandeling start en eindigt bij de kerk die helaas niet open was. Er zouden mooie muurschilderingen naar boven zijn gekomen tijdens een recente restauratie. Naast de kerk staat een plaatselijke kunstwerk van de rustende landarbeider. Ik denk dat dit beeld symbool staat voor de beleving van het Woldermarkerpad, dorpse rust en landelijkheid. Dit laatste resulteerde bijvoorbeeld in vers gemaaid gras wat voor mij als hooikoortspatiënt in remmissie een aangename ervaring is. Wel de geuren, maar nu slechts een paar niesjes die geen gevaar opleveren voor de niet aanwezige medewandelaars.

20200506_105149

20200506_110608

Ik had één bijzondere ontmoeting op de Zeedijk. Het zal wel aan de naam liggen. Ik vraag me trouwens af waarom er in Terwolde een Zeedijk is. Misschien wel omdat ik een vluggertje in Terwolde had gepland? De ontmoeting was met een dagpauwoog, een beauty, die bijna de hele weg langs de wetering voor me fladderde. Hij ging zitten met gespreide vleugels op het paadje, waarschijnlijk om zijn vleugels in de zon te warmen. Maar op het moment dat er een brute klompenpadder aan komt lopen met zijn lompe wandelschoenen, vloog het dier weer op. ,,Stom beest, dacht ik, ,,Ga dan achter me liggen zonnen!” Meer nee, paar meter vliegen en het procedé herhaalde zich gedurende honderden meters. Het is maar goed dat zo’n fladderaar geen eendagsvlinder is, want dan heb je een wezenlijk deel van je leven gespendeerd aan zo’n wandelaar en de rest van je leven moet je van je trauma af zien te komen. Gelukkig kunnen dagpauwogen relatief oud worden, dus het beestje zal het wel leren.

20200506_111408

Een fijne wandeling al met al. Ik ben niet in de positie om een algemene uitspraken te doen over de kwaliteit van ‘vluggertjes’ maar deze in Terwolde smaakte beslist naar meer.

20200506_122434

Voor meer foto’s van deze wandeling verwijs ik naar mijn Instragram account: titiissprakeloos

De bevrijding begon in Nywele op het klompenpad

20200505_165938

Bevrijdingsdag en we hadden Nieuwaal uitgezocht als startpunt van de onze wandeling op het klompenpad. Lekker ver weg, een uur rijden en nog net in de provincie Gelderland. Nooit geweest al heb ik vroeger wel een liedje moeten leren op de lagere school over de toren van Zaltbommel. De spits dreef weg wat ik baarlijke nonsens vond, want hoewel mijn natuurkundig begrip beperkt was en is., een toren drijft niet weg. Dat kan niet. Maar goed je was 10 en ik zong dapper mee over die torenspits van Bommel……En op het eind van de wandeling zagen we hem in de verte. De toren, en inderdaad zonder spits. Ben nog trots op mezelf dat ik toen al dacht, dat kan niet. Waar die is gebleven weet ik niet, ik ga me er niet druk over maken. Ik had andere zaken aan mijn hoofd.

20200505_131326

Het Nywelepad begon met een uitdaging. Mogen we het pad wel of niet betreden. Of beter gezegd, kunnen we het pad wel of niet betreden. De start in de uiterwaarden begon met een test van gezondheid. Kun je de nauwe ingang slechten of niet? Het was krap bemeten en met enige zelfkennis moet ik toegeven dat ik geen jonge God meer ben die zich gemakkelijke kan buigen naar alle hoeken en gaten of in dit geval de scheidsrechterspoort die beslist of je te dik bent of niet. Of je dus mee mag wandelen of niet. Ik ga het niet noodzakelijk spannender maken, want de oplettende lezer weet het al. Op het einde van de wandeling had ik immers de torenspits, of beter gezegd het ontbreken ervan al benoemd. We konden er door, dus de bevrijding op 5 mei was voor ons ook een feit.

20200505_132030

Vandaag veel last van uit de foto lopend water, is best lastig met een mobieltje soms, foto’s maken

Links van ons schepen op de drukke Waal, rechts van ons de waaldijk en voor ons een groene oase met hier en daar wat paarden en de daarbij behorende vijgen. Een goed begin. Verderop meertjes, gevolgd door boerenlandschap, kassen in de verte en vooral heel veel fluitekruid en koolzaad. Nieuw polderlandschap, of beter in ere hersteld polderlandschap in de Bommelerwaard is in de maak. Dat beloofd echt wat te worden, bloemen en vogels waren er al volop. En ieder keer neem ik me voor een ‘determineerboekje’ te kopen, zo’n groene die ik vroeger op de middelbare school meedroeg tot de zesde klas. De belangstelling voor bloempjes is gebleven, de kennis helaas niet meer. Hard nodig want vandaag bleef ik mijn lievelingsboom, de kastanje, hardnekkig beuk noemen. En in dit soort gevallen is een boekje heel hard nodig.20200505_133442

De wandeling is coronaproof doorstaan, dat wil zeggen er waren weinig tegenliggers. Het was sowieso rustig. Ik vraag me wel eens af wat de mensheid doet als ze niet mogen feesten op 5 mei, maar klaarblijkelijk ook niet in grote getale de klompenpaden beklompen. Voor ons wel fijn voorlopig.

20200505_154024

20200505_171033

Voor meer foto’s ga ook naar het Instagram account van titiissprakeloos

Klompenpad op zijn Wagenings

20200503_123803

Dichtbij en toch nooit echt kennisgenomen met de omgeving van Wageningen. Ik had gehoopt dat de wandeling langs de verwaarloosde voetbalvelden van de plaatselijke FC zouden gaan. Helaas, bij het wegrijden zagen we het stadion pas. Een volgende keer misschien, maar verder had het Wageningse Engpad alles wat er voor een klompenpad nodig is. Voor de goede orde, ik houd van idyllische ‘Ot en Sien’ wandelpaadjes, maar ik ben net zo gek op afwisseling met andere natuur, cultuur en infrastructurele verrassingen die het klompenpad te bieden heeft. Ook in Coronatijd.

20200503_125709

In de auto naar de Wageningse Berg hoorden we dat Henk Krol een nieuwe partij gaat oprichten met een dame die eerder was weggelopen bij de Partij voor de Dieren. De vijftig plussers worden verlaten en de ongewisse toekomst van Krol wordt gemaskeerd door de welluidende naam, Partij voor de Toekomst. De tijd zal het leren, onze toekomst voor het moment is het slechten van het Wageningse Engpad.

20200503_133326

Prachtige doorkijkjes vanuit de stuwwal naar beneden om dan weer op te kijken naar boven als je eenmaal beneden bent, gevolgd door jaloersmakende huizen in het buitengebied van Wageningen. Menig huis laat me wegdromen om er te willen wonen met een paar kippen, honden en een huisvarken. En natuurlijk een mooie moestuin. Dat laatste is in Wageningen wel een dingetje en natuurlijk niet zo vreemd met de Landbouw Universiteit binnen de gemeentegrenzen. Heel veel volkstuintjes doorkruizen onze wegen. Een klacht van andere wandelaars was dat het te veel was. Het past echter bij Wageningen. Het geeft couleur locale aan de wandeling. Bovendien, van moestuin naar klompenpad is maar een kleine stap.20200503_143609

Over couleur locale gesproken, ik vind het altijd wel lekker om mensen te duiden. In en rond de volkstuintjes waren heel veel potentiële kiezers van Henk Krol. Veel mensen die in de jaren zestig en zeventig op de toenmalige Landbouw Hogeschool hebben gestudeerd en in Wageningen zijn blijven hangen. Het is zomaar een indruk. Zouden die voor hun toekomst nu met Henk Krol meeverhuizen zeker nu er een zweem van groen mee gaat doen in de vorm van Femke Merel Van Kooten-Arissen. Maar ook de toekomst is vertegenwoordigd in de volkstuinencomplexen. Er wordt door menig student biologisch geakkerd en dat geeft vertrouwen.

20200503_152332

Als verrassende apotheose worden we door de Klompenpadenmakers geleid naar het Arboretum Belmonte. Een prachtig park met een zeer grote diversiteit aan rododendrons die in bloei stonden. Geheel onvoorbereid stonden we oog in oog met een ‘on-Hollandsche’ kleurenpracht. Ja, ze kunnen er wat van die jongens en meisje van de Wageningse Uni. En ineens herinner ik me een liedje dat door de Wageningse studenten werd gezongen: “Wij zijn de jongens van de Landbouw Hogeschool, we willen zaaien, wij willen zaaien.” (prijsvraag, zoekt u zelf de melodie er maar bij.)

20200503_155558

Het Wageningse Engpad, een aanrader. Vanwege de directe omgeving van Wageningen is het iets drukker dan een gemiddeld klompenpad, maar coronatechnisch leverde het geen problemen op, hoewel een wandelaarster driftig naar mij gebaarde dat we afstand moesten houden toen ik ergens een foto maakte. Ze zag op tijd de idioterie van haar actie, want ze kon mij aan beide kanten op zeer ruime afstand passeren als ze zich van haar oogkleppen zou ontdoen. Je hoeft niet altijd in een streep te lopen, een beetje flexibiliteit is vereist. Misschien een kandidate voor Henk Krol.

20200503_155430

1 mei Dag van Werk aan de Winkel

De dag waarvan je wist dat ie ging komen, 1 mei de Dag van de Arbeid, maar nu in Corona tijd. Ooit een dag opgericht door de Socialistische Internationale en voor het eerst gevierd in 1890 om de achturige werkweek af te dwingen, nu zien we het werken allemaal vanuit een ander perspectief. Werken thuis, heel hard werken in de zorg, hard werken om je zaak in stand te houden of werkeloos toe moeten zien hoe alles als sneeuw voor de zon verdwijnt. En dat is ook heel hard werken lijkt me. In coronatijd is er werk aan de winkel.

20200501_211620

Werk aan de winkel om de coronaschade op te ruimen? Misschien, maar veel meer is het nodig om de weeffouten van onze economie en ook het internationale bestel te herijken. En je kunt je afvragen of het wel weeffouten zijn en geen fatale constructiefouten die wij nu pas merken omdat we aan den lijve ondervinden dat alles niet zo vanzelfsprekend is en erger nog, niet logisch. Het is een open deur om aan te geven dat de publieke sector schandalig is verwaarloosd de afgelopen twintig jaar. We klappen onze handen blauw voor de zorgmedewerkers, maar is er de komende jaren geld voor een goede beloning? Het bedrijfsleven zegt altijd dat het geld verdient moet worden door hen. Voor een deel is dat waar, maar wat ze gemakshalve vergeten is dat goed onderwijs, zorg, rechtsspraak en infrastructuur toch het glijmiddel is voor de samenleving. Dus ook voor het bedrijfsleven. We hebben het dan nog niet eens over de klimaatgevolgen die een economie in een hypertoestand af weet te wentelen op de overheid en dus de belastingbetaler. Herstructurering op vele vlakken is een vereiste. En dat gaat niet van de een op de andere dag.

20200501_211340

 

En dan heb ik het nog helemaal niet over de internationale orde die ook aan herziening toe is. Globalisering is op veel fronten het toverwoord geweest voor het neoliberalisme, met de drogreden dat we allemaal rijk worden van vrije handel tussen landen en bedrijven. We weten al jaren dat dit onzin is, maar we voelden het niet omdat ook de meeste mensen in Nederland mondiaal gezien aan de goede kant van de verdelingsstreep hebben gestaan. Vraag maar eens in Bangladesh hoeveel profijt ze hebben gehad van de mondialisering van de economie. Overtuig eens een Afrikaanse gelukzoeker hoe profijtelijk de globalisering voor hen heeft gewerkt. Ik ken de antwoorden, maar weet niet de oplossingen. Werk dus aan de winkel.

De kramp waarin populisten schieten is natuurlijk ook een heel goedkoop riedeltje. Eigen land eerst en het liefst een autarkische maatschappij waarin we alles zelf maken en hebben. Olie, medicijnen, mondkapjes om maar eens een paar dingen te noemen. Er zal kritisch nagedacht moeten worden over goederenstromen. Wie verdient eraan? Wat kost het voor het milieu? En welke landen kunnen hun macht vergroten door andere landen afhankelijk te maken van bepaalde goederen. America first, Brasil primeiro of Nederland eerst. Met mannen als Trump, Bolsonaro of onze Baudet kunnen we de Internationale op een dag als vandaag bij het oud vuil neerzetten. En dan hebben we Poetin en Xi nog niet eens genoemd. Er zal iets moeten veranderen in plaats elkaar te bestoken met halve beschuldigingen en fakenews. Hoe ik weet het niet, maar dat er werk aan de winkel is moge duidelijk zijn.

 

Zelfs op kleinere schaal binnen Europa moet er gewerkt worden aan herstel. Maar herstel van wat in een sfeer waar over en weer beschuldigingen worden geuit. Italiaanse maffia profiteert van de coronacrisis, Nederland is hardvochtig en lomp, Frankrijk houdt essentiële goederen tegen voor andere lidstaten, Hongarije heeft overal schijt aan en Polen? En nog is Polen niet verloren, nog niet. Engeland gaat zich verder afscheiden middels de Brexit, maar hoe en met welke gevolgen is onduidelijk. Naast de socialistische Internationale kunnen we ‘Alle Menschen werden Brüder’ ook in het historische rariteitenkabinet zetten. Puinruimen en opnieuw formuleren hoe we ons als Europa gaan presenteren in de wereld. Een hele hoop werk aan de winkel.

20200501_211037

In navolging van Claudia de Breij die het Meezingplan voor 5 mei heeft gelanceerd, wil ik het Meedenkplan voor de Dag van de Arbeid introduceren in hopelijk het tijdperk van na de Corona. Te beginnen in Nederland. Wij hebben toch al een hele slappe cultuur als het gaat om de 1 mei viering. Ik stel voor dat we 1 mei 2021 bombarderen tot Dag van het Werk aan de Winkel. We starten die dag met een ander lied dan de Internationale om de slachtoffers van de Coronacrisis te herdenken. Van mijn part contracteren we Rachelle Hazes voor deze eerste herdenkings- en bevrijdingsdag die uiteraard een vrije dag gaat worden. Want naast herdenking moeten we ook ons zelf bevrijden van niet werkende oplossingen voor de publieke sector, de Europese order en uiteraard de internationale verhoudingen. Meedenken is daarbij van belang, niet vanuit rechtspopulistisch benepen perspectief, niet vanuit linkse betweterige dogmatiek en zeker niet vanuit de portemonnee van de zogenaamde 1 % van het grootkapitaal, wie dat ook mogen wezen.

 

Kortom, we gaan met zijn allen nadenken, luisteren naar elkaar en stapje voor stapje leren van de gemaakte fouten. Iedere jaar een Dag van Werk aan de Winkel op 1 mei. De winkel is dan de wereld. Lijkt me mooi, het is jammer dat ik niet het bereik heb van Claudia de Breij in de sociale media. En gezien de rotzooi die ze in het Twitterriool over haar heen krijgt is dat ook wel weer fijn voor mezelf. Ik kan er mee leven dat de Dag van Werk aan de Winkel er niet komt. Ik ben geen knip voor de neus waard als ik het niet voorstel middels dit blogje. Het is aan u.