Begrip, van de dag (194) Miskend talent

 

 

 

MISKEND TALENT

In de volste overtuiging, gebaseerd op participerend onderzoek, weet ik dat Twitter een open riool is van vuige gedachten, vunzige insinuatie en soms zelfs vieze plaatjes. Toch zijn er veel juweeltjes en hele leuke links te ontdekken tussen het rioolslib en de mentale bagger. Zelf gebruik ik Twitter vooral om mijn eigen blogjes te promoten, zoekend naar een leuke slagzin of hashtag. Tja, het leven van een blogger gaat niet over (riool) rozen. Ik ben er aan gewend dat mijn blogjes soms paarlen voor de zwijnen zijn, maar onder het mom van niet geschoten is altijd mis, wordt ieder blogje weggezet met een drietal, soms meer, tweetjes. Het levert niet bar veel op, maar die ene die het wel leuk vindt of snedig reageert, daar doe je het dan voor.

Af en toe gooi ik er een spitsvondige tweet doorheen, maar zoveel putjesscheppers en gelukszoekers zijn er niet om in de oneindige gedachtenvuilnis een pareltjes op te pikken. Vanavond zat ik in de trein met mijn smartphone en via de NOS plopte op dat Boris Johnson geen premier gaat worden. Ik weet niets van de achtergrond, maar ik denk dat het een wijs besluit is. Zijn wijsheid had hij echter eerder moeten inzetten, maar berouw komt na de zonden. Mijn eerste opwelling was Boris Leugenaar. Nu begrijp ik dat de Britten dit niet oppikken, maar toch geen enkele reactie, like of retweet vanuit eigen land?

Ik vond het nogal aardig bedacht. Met gevoel historie pak ik een kreet op die in de jaren zestig en zeventig nogal populair was. Het was Johnson Moordenaar en toen al bleek dat je geen bevriend staatshoofd mag beledigen werd het Johnson Molenaar. We zijn zo’n kleine vijftig jaar verder, de politieke mores is veranderd. Dus Johnson Leugenaar moet kunnen, dat is geen belediging van een bevriend staatshoofd meer. En nu zeker niet meer, want hij wordt geen premier. Hij heeft zich teruggetrokken. Ik begrijp hem. Het erge is dat hij nog niet eens de ergste van de pipo’s met ambitie om te vernielen is. Wel rotzooi maken, maar opbouwen, ho maar. Het was maar een klein grapje, maar ik kan leven met mijn miskende talent.

 

Begrip, van de dag (193) Het is zo ver.

 

 

 

HET IS ZO VER!

 

Het is zo ver. Ik heb ze gezien. De vieze plaatjes, getver! Nee, geen wijdbeense blote mevrouwen, integendeel. Verteerde longen, gore gebitten en andere hele enge ziektes prijken op de tabakswaren. Vanaf nu ga ik de Nederlandse staat maar terugpakken door de Duitse overheid te steunen. Als we uit moeten gaan van meer dan vijftig procent accijns en andere belastingen, dan lever ik dus zo’n €1000, – per jaar aan onze oosterburen af. Tel daarbij op dat benzine tanken ook loont om nu wekelijks af te reizen, dan mist de overheid alhier zo’n drieduizend euro, de ondernemers in de buurt een meervoud van dit bedrag aan omzet.

Naast mijn gezondheid berokken ik de schatkist maar een speldenprikje pijn, maar ik zal niet de enige zijn, denk ik. En laten we eerlijk wezen, hoe Europees zijn we nu, hoe snel zullen de Duitsers volgen? In Thailand kende ik de plaatjes al, maar de pakjes waren kleiner dan de meegebrachte Nederlandse pakjes, dus het was zo verholpen om de opruiende teksten en plaatjes te omzeilen. Ze moeten niet denken dat ik gek ben. Ik ben geen debiel die pas bij visualisatie kan bedenken dat roken slecht is. Daar heb ik slechts mijn eigen waarneming qua conditie nodig en ik weet genoeg.

Sterker nog, het krijgt iets heroïsche om nog te roken. Lekker tegen de betutteling ageren en schijt hebben aan de fundamentalistische gezondheidsconventies. En natuurlijk zijn er mensen die dit een onbegrijpelijk bewijs vinden van struisvogelgedrag, roken is immers dodelijk. Ik kan toch lezen, waarom moet dat ook nog gevisualiseerd worden? En als de Duisters flauw gaan doen, is er wel weer een andere oplossing. Ik vind het wel lekker zo’n achterhoede gevecht, je hoeft toch niet altijd in de voorhoede vechten. Dat lukt me trouwens toch niet met mijn conditie.

Begrip, van de dag (192) Engelands’ Charles Dickens complex

 

 

 

ENGELANDS’ CHARLES DICKENSCOMPLEX

 

Kent u de uitdrukking ‘psychologie van de koude grond’? Een kernachtige (afdoende) diagnose waar geen speld tussen te krijgen is en waar de wetenschap geen rol speelt. Daar gaat dit stuk niet over. Wel over sociologie van de koude grond, een begrip dat ik ter plekke introduceer en waarmee ik de staat van Engeland in minder dan 400 woorden typeer, dit inclusief de aanloop van deze inleiding. En zoals het bij ‘de koude grond’ betaamt is de kern van het betoog waarachtig en snijdt hout. Mijn stelling is dat Engeland leidt aan een Charles Dickens complex dat onverwacht, als een veenbrand, de kop op is gedoken met de keuze voor de Brexit.

Duitsland is bijvoorbeeld al meer dan zestig jaar met meer of minder succes bezig zichzelf te (her)ontdekken na hun oorlogsverleden. Een belangrijk deel van de Engelsen leeft mentaal nog in de 19e eeuw. Lieflijke taferelen en oude gebruiken worden gekoesterd, niet alleen voor het toerisme maar als een ‘way of life’ die maatstafgevend moet zijn voor de rest van de wereld. De rest van de wereld gaat echter verder. De rare Engelse sociale opbouw is het gevolg. Grote verschillen in de economische en culturele waarden tussen groepen in dat land met relatief beperkte sociale mobiliteit. Londen is weer een ander hoofdstuk. Hier heeft het perverse marktdenken en de globalisering zich de afgelopen jaren meermalen opnieuw uitgevonden. Vlug, vlugger, vlugst maar voor ‘labour’ en de rest van Engeland economisch en moreel niet bij te benen.

‘Plattelanders’ worden genaaid door de oude elite en het jonge snelle geld en Europa is de schuld van dat alles. Er zijn al veel spijtoptanten die uit protest hebben gestemd of jongeren die niet hebben gestemd(!!!!). Democratie is toch immers iets van de sociale media? Een nieuw referendum wordt aangevraagd, de Schotten willen uit de UK en misschien volgen de Noord-Ieren. Engeland is toe aan grondig zelfonderzoek. Laten de ‘waves’ maar eens minder mondiaal ‘rulen’. Globalisering is een feit, eilanden in letterlijke zin bestaan niet meer en laten ze de Charles Dickens-achtige sfeer vooral maar over aan de plaatselijke VVV. Misschien dat de Brexit nog niet zo hard gaat als de Engelsen zichzelf in de spiegel bestuderen. Misschien dat ze een rol kunnen spelen in een ander Europa, waarbij ieder land, inclusief het onze, beseft dat Europa voor iedereen is. ‘Beter zijn of voelen’ schept ook verplichtingen, namelijk verantwoordelijkheid voor het minder mondaine volksdeel.’

Begrip, van de dag (191) Europa verkracht?

 

 

 

EUROPA VERKRACHT?

 

Wie of wat is Europa? Een actuele vraag in deze dagen. Mijn kennis van de Griekse mythologie is beperkt, hooguit een kruiswoordraadsel kan ik voorzien van enkele Goden. De Godin Europa is mij bekend, maar haar status en functie kan ik niet oplepelen. Daarvoor hebben we Mr. Google en Mrs. Wiki en ik leer: Oppergod Zeus was gecharmeerd van de schoonheid van het spelende meisje Europa. Hij wilde haar nemen, maar om zijn vrouw Hera te omzeilen en het meisje niet af te schrikken van zijn goddelijke verschijning, veranderde hij in een witte stier, zwom met haar naar Kreta en bezoedelde haar (meerdere keren) om weer bij zijn vrouw terug te keren. De zonen Minos, Rhadamanthys en Sapedon werden geboren. Het geluk was met Europa, want de koning van Kreta accepteerde haar en adopteerde ook haar zonen. De minoïsche cultuur (zoon Minos) wordt wel gezien als de oudste beschaving van ons werelddeel. Europa is dus de moeder van die beschaving.

Zo, een docent klassieke talen of een historicus kan zich met bovenstaande verbijten en zijn tenen krommen, maar met dit gegeven ga ik even verder. Als met de Brexit Europa verkracht is/wordt, wie is dan Zeus, de Oppergod? De Engelsen? Ik denk dat dit wel heel veel eer is, maar in de hoofden van de veel eilanders zijn ze nog steeds het meest belangrijke volk op Aarde, de bakermat van de beschaving en gaan het nu alleen doen. De conservatieve elite redt zich wel, de bange nee-stemmers zullen de eerste slachtoffers zijn. Dus met de verkrachting van Europa door Zeus, zal er een nieuwe constructie ontstaan, een nieuwe cultuur een nieuwe beschaving, kortom een nieuwe baby. Laten we met zijn allen dat kind, dat geboren wordt uit die onvrijwillige vrijage tussen Zeus en Europa grootmoedig adopteren zoals de Koning van Kreta dat in de Griekse mythologie ook heeft gedaan.

Misschien ontstaat er iets moois, iets waardevols. En met de afbrokkelende religieuze waarden en normen kunnen we ervan uit gaan dat het geloof in Zeus nu al tanende is. Als Zeus weer vermenselijkt, mag ie in de verre toekomst weer meedoen, laat hij voorlopig maar in zijn eigen gecreëerde sprookje geloven. Geloofwaardig wordt het alleen als we het nieuwgeboren kind met zijn allen koesteren en een goede adoptievader en moeder zijn.

Begrip, van de dag (190) Op glad ijs

20160624_212054

 

 

OP GLAD IJS

 

Als ik eenmaal een auto heb en er aan gewend ben, dan is het voor mij een gebruiksvoorwerp. Maar de zoektocht naar een nieuwe (of in de meeste gevallen) een andere, dan komt de man in mij los. Niet dat ik ooit onder een motorkap kijk, ik begrijp er niets van. Maar het wikken en wegen tussen de emotie en de mogelijkheden van de portemonnee vind ik geweldig. De auto die ik op het oog heb, wordt ook steeds mooier. En ik heb het dan echt niet over Ferrari’s, Jaguars of andere testosteronbakken. Nee, als ik naar het recente verleden kijk dan praat ik over een oude Volvo 850, een Hyundai H200 bus en de huidige auto, Citroën C5. Allemaal geweldige auto’s in de periode van twijfel. De nieuwe liefde betreft een Skoda Fabia Combi. Niets sexy aan te ontdekken, sterker nog de meeste halen hun neus er voor op. Ik vind hem nu prachtig, de Tsjechische schone.

Minder prettig vind ik de verkoop van mijn voormalige liefde. Je hebt er een aantal jaren mee gereden en je moet afscheid nemen van het stuk blik. Het doet me altijd meer dan ik wil toegeven. Sterker nog, dat vleugje verdriet is een donker randje over het plezier van de nieuwe auto. Het woord liefdesverdriet is misschien te sterk uitgedrukt, maar momenten van weemoed overvallen me wel. Meestal gaat de oude auto mee in de onderhandelingen en met het wegrijden van de nieuwe, ben ik de oude vergeten.

Nu ga ik het anders doen. Ik wilde plaatsen op Marktplaats, maar dat kost geld. Misschien een beetje gierig, maar dat doe ik niet. Bovendien voelt het een beetje alsof ik een pooier ben die een oude Franse dame (Citroën C5 dus) in de vitrine zet. Nee, iemand wil moet hem graag willen kopen, al is het maar om mij een nieuwe aan te smeren. De tweede optie is Ikwilvanmijnautoaf.nl. Voor de liefhebber of potentiële gegadigden, hij staat er op. Mag ik zelf wat doen met tweedehands autohandelaren. Die hebben een reputatie zeg. Het voelt een beetje alsof ik op verboden terrein begeef, iets doe wat niet mag. Dat gescharrel met oude auto’s is alsof je op een louche datingsite zit, maar ik zal me handhaven op het gladde ijs.

Begrip, van de dag (189) Nexit

 

 

NEXIT

 

We worden al een half jaar doodgegooid met leave or remain, Brexit is een ingeburgerd begrip geworden. Het is zelfs een uithangbord voor alle cynici en xenofoben die hoop halen uit een vertrek van de Britten. Dan wij ook en opteren daarmee dus voor verdere desintegratie van een een werelddeel dat nooit meer het machtigste zal worden, maar dat voldoende power heeft om aan te sluiten. Alleen is maar alleen, dat geldt voor de Britten, maar ook voor het economisch machtige Duitsland en zeker voor Nederland. Ik ben voorstander van Europa, maar ruim tien jaar terug stemde ik bij het referendum wel tegen de Europese grondwet. En ik zou het weer doen.

Er moest vond ik toen een ander Europa komen, niet het Europa van de grote bedrijven en waarbij de marktvoordelen de enige grondslag zijn voor samenwerking. En dat lijkt Brussel vooral te bevorderen en belangrijk te vinden. Dus ik begrijp die Britse twijfel heel goed, al speelt er aan de overkant van de plas ook nog dat eilandgevoel dat het in de 19e eeuw nog goed deed. Objectief gezien is de Engelse grandeur uitgespeeld, slechts voor toeristische doeleinden is het nog van belang. De jongere generatie begrijpt dat, het conservatievere deel niet. En of de Britten en nu wel of niet uit willen, ze blijven de stijl hanteren. We halen eruit wat er in zit, en de rest lusten we niet. En ze krijgen opvolging van meerdere landen. Zo’n Europa werkt niet.

Maar dit terzijde. De hele dag hoor ik in toenemende mate dat het conservatisme verloren heeft. Er zijn voldoende indicatoren in die richting. Dat daarmee ook de macht van de grote bedrijven ondemocratisch wordt vergroot is jammer, maar het is in ieder geval een signaal dat we met de Britten verder moeten werken aan een ander Europa. Maar om wille van de spanning tapt o.a. Nieuwsuur uit een heel ander vaatje. Het is in een keer weer spannend, to close to call? Is dit nu alleen maar uit kijkcijferoptiek zo gebracht. Het moet spannend blijven tot morgenvroeg, er moet blijkbaar nieuws getapt blijven. We zullen het bij het opstaan wel merken. Misschien dat Wilders dan kan werken aan een Nexit als de Brexit een feit wordt.

Begrip, van de dag (188) Subsidie voor Ierland

 

 

 

SUBSIDIE VOOR IERLAND

Het mooiste koor van Europa is door. En daar teken ik voor. De Ieren bieden naast passievol voetbal, in en om de velden voor megavermaak door te zingen, te zingen en nog eens te zingen. De koren van de groene Ieren zijn met recht de twaalfde, dertiende en veertiende man. Wat de voetballers aan kwaliteit en strategisch vermogen ontbreekt, maken ze goed met strijd geholpen door de Ierse fans. Het zal me een rotzorg wezen dat de Italianen mogelijk een handje hebben geholpen, wij mogen nog een aantal dagen genieten. Ik zou zeggen ‘stand up for the Irish fans’ en bij een gelijk spel in de volgende ronde geen strafschoppen meer, laat de kracht van het lied doorslaggevend worden. Ik teken ervoor.

Ik zou zelfs willen voorstellen om de Ieren met Europese subsidies voor cultuur èn sport te ondersteunen. Het betaalt zich dubbel en dwars terug. Liters bier gaan er in per man, kelen moeten gesmeerd worden, dat is begrijpelijk. Ik hoop dat openbaar urineren geen obstakel is voor de Franse politie om de Ieren vrije doortocht te verlenen naar welke stad of stadion dan ook. Die hebben trouwens wel wat anders te doen. Het moet klaarblijkelijk in de genen zitten om ondanks een dreigende alcoholvergiftiging en masse zo vrolijk te blijven.

Wat maakt dat nu zo anders en aanstekelijk? Als we ervan uitgaan dat ”Alle Menschen Brüder werden” dan moet er toch een Ier permanent voorzitter van Europa worden. En als in principe alle mensen gelijk zijn, in principe, dan heb ik toch een aantal vragen. Wat maakt de Ieren zo wezenlijk anders dan de Russen, de Kroaten en zelfs al significant anders dan de Engelse supporters? Wat zit er in het drinkwater, het klimaat en bovenal in de biertaps dat het bij de Ieren niet misgaat. Ik opteer direct voor grootschalig onderzoek, uiteraard weer met Europese subsidies. Daar kan toch niemand tegen zijn lijkt me. Nogmaals, stand up for the Irish fans.

 

Begrip, van de dag (187) Kwestie van perspectief

perspectief

 

KWESTIE VAN PERSPECTIEF

 

De HEMA is natuurlijk te ver weg om droog een paraplu te kopen. Dat wordt een kwestie van mosterd naar de maaltijd. Klam kom ik aan bij een etablissement tegenover ooit Nederlands trots, de V&D met het zicht op La Place. Wat nou La Place, als je aan het begin van de zomer nog bibberend een tafeltje bij de open deur moet zoeken. Let’s dance van Donna Summer geeft een vals beeld van de condities ter plekke. Een jongedame met Oost-Europese kleurspoeling voor oude dames doet haar ronde voor de mensen die schuilen voor de neervallende plensbui onder de donkere parasols. Zelf word ik geholpen door een dame die zeer bewust is van haar jeugdigheid en haar aantrekkingskracht qua bilpartij. Die durf ik natuurlijk niet op de foto te zetten. Een simpele maaltijd met een Fantaatje is mijn deel. Hoort varkenshaas wel rood te zijn van binnen of zit ik vanavond uren op de plee. Mistroostig kijk ik naar de belofte die de Vierdaagse vlaggen voor de komende maand in Nijmegen moet gaan brengen. Een hoop bombarie voor een rondje wandelen om de stad. Mistroostig kijk ik naar buiten terwijl ik het vakantiemaaltje eenzaam naar binnen werk.

 

Of:

 

Nog net de HEMA kunnen bereiken voordat ik echt nat ben geworden. Snel een paraplu kopen voor de zomerbui losbarst. Een beetje klammig kom ik aan bij het fleurige eethuis en kijk uit op het ooit zo trotse warenhuis V&D. La Place ligt er een beetje verloren bij, maar met de bijna tropische bui die de zomer in luidt, zal het echt wel goed komen. Een tafeltje bij de deur, in verbinding met de zomerse condities buiten, is voor mij. Ter versterking van de sfeer zingt Donna Summer Let’s dance. Een werkstudente die in een jolige bui haar haardos vrolijk paars heeft gemaakt doet haar ronde op het terras onder de veelbelovende parasols met vrolijke mensen. Zelf word ik geholpen door een jeugdige dame die opvalt door haar prachtige geprononceerde billen. U zult me op mijn woord moeten geloven, natuurlijk schaad ik niet haar privacy. Onverwacht op dinsdagavond een satéetje met Vlaamse frieten. De varkenshaas is goed medium en mals, goed voor de spijsvertering. De zomerfeesten komen er weer aan, Nijmegen maakt zich op via de overbekende wandelvlaggen. Een prachtig nationaal volksfeest voor de stad. Tevreden kijk ik om me heen, ik prijs me gelukkig met het moment.

 

Eén foto, een kwestie van perspectief.

Begrip, van de dag (186) Een gezellige racismediscussie

 

 

 

EEN GEZELLIGE RACISMEDISCUSSIE

 

Ha, gezellig we hebben weer een nationale racismediscussie. Net nu ik definitief heb besloten dat de Zwarte-Pieten discussie een grachtengordeldingetje is en ik Silvana Simons niet zo’n dappere DENK vrouw vind, hebben we iets nieuws gevonden. Een kunstwerk in de Keukenhof houdt de gemoederen de hele dag al bezig. Ik weet niets van kunst, ik vind er soms wat van al zul je me nooit horen zeggen van mijn neefje van drie die ook heel handig is met potloden. Een neefje van drie kan in ieder geval niet zo’n beeld maken, dus het moet wel kunst zijn.

Ik begrijp niet zo goed wat een naakte mevrouw bij de Keukenhof moet, maar dit terzijde. Nu lees ik dat het thema van dit jaar de Gouden Eeuw is. Een denkrimpel ontstaat, want de naakte mevrouw is een zwarte mevrouw. Nu zou Johan Cruijff in brons ook een zwarte Johan Cruijff geworden zijn. Dat is de eigenschap van brons. Als dit beeld nu speciaal gemaakt was voor het themajaar in de Keukenhof, dan is een discussie te rechtvaardigen. Het beeld staat er al vijf jaar. De polemiek is van vandaag. Trouwens wat ik wel weet van kunst, het moet maatschappelijke thema’s in gang zetten. Dat doet het. Argumenten van tegenstanders om het beeld weg te halen zijn dus vanuit die optiek laakbaar.

Een beeld dat al vijf jaar rustig tussen de tulpen zit, is vandaag een steen des aanstoots. Racistisch en seksistisch! Nu durf ik toe te geven dat het me meteen opviel dat het een mevrouw met grote borsten was. Om de tegenstanders tegemoet te komen, ik ben dus blijkbaar een beetje seksistisch. Ik ga er aan werken. Het blijkt dus een zwarte mevrouw. Maar als het nu een witte mevrouw was geweest, of erger nog een witte mijnheer? Wat dan? Krijgen we dan te horen dat groepen in de Nederlandse samenleving niet vertegenwoordigd zijn? Publieke fallussen in kunstvorm in de publieke ruimte is voor de overgrote meerderheid een stapje te ver. Dus een naakte witte mijnheer is geen alternatief en zou dan in marmer gemaakt moeten worden. Mijn conclusie, de discussie is de zinloze mantra die we al jaren horen. Hoe je zinloos en mantra in een beeld moet vangen weet ik niet, maar dat zou een optie zijn. Dan mag deze mevrouw, zwart of wit, wel bij mij in de tuin. Ik geef haar dan wel een mooi regenboogtruitje om iedere zweem met seksisme weg te halen.

Begrip, van de dag (185) Waar is Silvio

 

 

 

WAAR IS SILVIO

Ik moest vandaag in een keer aan Silvio denken. Nu zijn er gelukkig heel veel dagen dat ik niet aan Silvio denk. Denkend aan Berluconi gaan bij mij de misantropische sluizen wijd open. Liever heb ik dat niet. Ik denk liever niet aan bevriende staatshoofden die bunga bunga party’s geven met minderjarige meisjes gefinancierd met gestolen en/of overheidsgeld. Bovendien moet je in deze dagen nog oppassen met het beledigen van zogenaamd bevriende staatshoofden. Gelukkig is Berlusconi geen staatshoofd meer. Maar waar is Silvio dan wel. Ik hoor niets meer van hem.

In een tijd dat mafkezen, rechtsextremisten, populisten en blinde machtshonger in veel (Europese) landen naar de macht probeert te grijpen of in ieder geval een machtsfactor van belang lijkt te worden, is het in Italië relatief rustig. Ik weet niet of de media andere gekken belangrijker vindt. Poetin, Erdogan, Trump, Le Pen, Wilders om er maar een aantal te noemen, staan nog wel te vaak in de krant. Silvio niet meer. Wat doet Silvio tegenwoordig? Zijn kleine Silvio in conditie houden met Viagra om zijn eeuwige jeugd te bewijzen? Een coup voorbereiden om samen met Poetin een supranationaal bunga bunga party te houden met een geitenafdeling voor iemand in Turkije? (Oef, mijn vakantiebestemming naar dat land kan ik voorlopig op mijn buik schrijven)

De vraag kwam bij me boven toen ik las dat een relatief onbekende frisse dame van 55 jaar de mogelijke burgemeester van Rome gaat worden. Mevrouw Raggi is van de school van Beppe Grillo en zit in de gemeenteraad van Roma. Grillo is een cabaretier die de Italiaanse politiek op de hak nam en omdat het niets was, is en wordt, zelf maar een politieke protestbeweging is gestart. Of mevrouw Raggi grappig is, politiek betrouwbaar en idioten kan weren, ik weet het niet. Mijn zegen heeft mevrouw Raggi zeker. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds niet weet waar Silvio is.