Begrip, van de dag (161) Stropdassenpsychologie

 

 

 

STROPDASSENPSYCHOLOGIE

 

Vandaag werd ik gewezen op het bestaan van de psychologie achter de stropdas. Ik wist het niet. De aanleiding was een professioneel huisbezoek aan mensen die niets fout hebben gedaan en niet om ons bezoek hebben gevraagd. Ik besloot vanochtend mijn helrode sneakers aan te doen, misschien wat overdreven voor een man van bijna vijftig, maar ze lopen zalig. Mijn collega heeft deze ochtend blijkbaar ook een strijd geleverd en heeft gekozen voor een kittige pump met hakje. Eenmaal op het werk konden we niet meer terug, we moesten wel zo samen op huisbezoek. Ik vond het nogal een entree, een beetje imponerend zelfs.

Mensen doen nogal wat met kleren. Zelf ben ik daar niet zo mee bezig. Ik ken mijn grenzen  en die van mijn omgeving. In de winter een spijkerbroek en trui, zomers wordt de trui verwisseld voor een overhemd en daar mag een fel kleurtje inzitten. Wit vind ik trouwens de mooiste kleur, dat staat fris, hoewel dat ’s avonds na een dag dragen nog wel eens tegenvalt. Ik heb eigenlijk niets uit te drukken met mijn kleding. Een vrouw met een diep decolleté of een strakke jeans is misschien sexy, maar volgens mij niet door de kleding maar door wat ze is. Zo hoef ik niet sexy te zijn, niet opvallend maar ook geen grijze muis. Kleding moet vooral gemakkelijk zitten, al valt dat met wat overgewicht erg tegen. In je blote kont lopen is geen optie. Buiten dat het niet mag, ben ik warm voorstander van enige Victoriaanse normen en waarden. Moet er niet aan denken zeg, met zijn allen in ons niksie. Misschien dan alleen nog een stropdas, want die drukken dus iets uit heb ik vandaag geleerd.

Een rode stropdas staat voor ambitie en macht en wordt gedragen door politici in moeilijke debatten, paars staat voor koninklijk en mondain, blauw daarentegen is meer neutraal en straalt rust en kalmte uit. Nooit over nagedacht, ik draag dan ook geen stropdassen en hoop dat ook nooit te moeten. De psychologie van rode schoenen is nog niet gemeengoed, maar ik hoop dat we geen macht hebben willen uitstralen. Soms denk ik dat al die rare Mao-pakjes of schooluniformen toch niet zo gek zijn, dan kan je je onderscheiden om wie je bent en niet om wat je draagt met een duiding van psychologie van de koude grond.

Begrip, van de dag (160) Monogame Merels

20160428_203234

 

 

MONOGAME MERELS

 

Het is weer zo ver dit jaar, het stel zit weer te vozen in de bosjes. Tenminste dat hebben ze gedaan, want nu is het een af en aanvliegen om elkaar te voederen en de eitjes warm te houden. Ik hoor nog geen gepiep, dus ik neem aan dat de jonkies nog niet uit het ei zijn gekropen. Ik bedwing mijn nieuwsgierigheid om te kijken, want ik laat moeder en vader merel maar met rust. Ze zijn zo druk in de weer met hun bedoeninkje, ze schrikken vast als ik een kijkje neem. Ze zullen vast niet begrijpen dat het voor een goed doel is namelijk het 160e blogje in deze serie ‘Begrip van de dag’. U zult aan de hand van de foto moeten geloven dat ze er huizen, misschien dat ik ze nog kan portretteren voordat het donker is en voordat dit stukje af is.

Ik neem tenminste aan dat het ieder jaar steeds hetzelfde koppeltje is. Het schijnt dat merels monogame beestjes zijn, ze blijven bij elkaar en delen lief en leed tot de dood ze scheidt. Dat is in de dierenwereld nogal een dingetje, want volgens mij zijn de meeste zoogdieren, vissen maar ook vogels niet vies van om naast de pot te piesen. Die monogame levenshouding verbaast me, want merels hebben geen waarden en normen die ze ontrouw verbiedt. Merels worden niet geteisterd door een geweten of ego die het verbiedt of juist aanmoedigt om het met de buurvrouw of man te doen. Ze blijven elkaar trouw en hebben daar blijkbaar geen last van.

Die trouw van een merel, zou dat genetisch bepaald zijn? Ze zijn tegenwoordig zo ver in de bepaling van genetische eigenschappen, misschien kan onderzoek via de merel vredelievende toepassingen voor de mens opleveren. Nu ga ik niet prediken dat iedereen netjes met zijn tengels van andermans wijf moet afblijven, maar een beetje meer trouw aan je omgeving of de mensheid zou geen slecht idee zijn. Toch? Trouwens voor de zekerheid heb ik nog even opgezocht of de merel daadwerkelijk monogaam is. De bronnen zijn het er niet over eens. Met zekerheid kan ik stellen dat de knobbelzwaan wel monogaam is. Als die bij mij in de tuin zouden bivakkeren zal dat ongetwijfeld mooiere foto’s hebben opgeleverd. Maar ik moet die beesten niet in mijn tuin. Zwanen zijn agressief als ze broeden, bovendien zijn het verschrikkelijke schijtlijsters.

Begrip, van de dag (159) Oranjeleut

 

 

 

ORANJELEUT

 

De vader van Simon Carmiggelt verbood zijn zoon op jonge leeftijd mee te doen met de oranje-festiviteiten rondom Koninginnedag. Dat moet in die tijd op 31 augustus zijn geweest, want de kleine Simon is opgegroeid onder de Wilhelmien. Als rechtgeaard sociaaldemocraat, misschien toen nog socialist, was die oranje-leut volgens ‘de ouwe’ Carmiggelt een schertsvertoning en droeg zeker niet bij aan de heilstaat. De toen nog kleine Simon had het er best moeilijk mee, want hij kreeg geen limonade, mocht niet mee doen met de spelletjes en hij kreeg ook geen herdenkingstegel of andere oranje-prullaria. Graag had ik hem willen citeren hoe hij dat opschreef, maar in zijn oneindige oeuvre is dat zoeken van een speld in een hooiberg. U moet het maar van me aannemen.

Ik denk dat Carmiggelt zijn hele leven Republikein is gebleven, maar zeker geen fundamentalistische anti-oranje adept. Hoe zou hij naar de huidige beelden op tv hebben gekeken van Willem-Alexander, Maxima en de 3-a-tjes? Hoe zou hem dat herinnerd hebben aan zijn anti-oranje opvoeding van huis uit? Mogelijk dat het een mild spottend cursiefje zou hebben opgeleverd, verholen kritisch maar met mededogen. Zelf kijk ik eventjes mee naar het Zwolse gebeuren. Het thuisfront wilde weten hoe ze gekleed zijn. Enige goedkeuring over Maxima’s uitdosting en die van de prinsesjes komt van de bank. Ik denk vooral, wat zullen ze het koud hebben.

Ik vind het vooral een beetje sneue vertoning, maar ik weet niet eens voor wie het sneu moet zijn. Voor de Oranjes? Het zou toch allemaal anders worden, maar volgens mij is het gewoon weer een variatie op een thema met koekhappen en zaklopen. Misschien dat er tijdens de wandelroute meer eigentijdse beats en muziek wordt gespeeld, zodat de Koning en zijn gezin zich ook op zijn 21e-eeuws kunnen tonen. Of is het sneu voor de organisatoren om dezelfde shit te moeten fabriceren? Of misschien wel voor de beveiliging die een zware taak hebben vandaag? Gisteren hoorde ik dat de populariteit van de Oranjes drastisch is gedaald, slechts 65% is positief over onze nationale poppenkast. Het zegt me niet zoveel, Nederland is in zijn algemeenheid ondergedompeld in een nationaal chagrijn, dus ook hier laten we ons niet onbetuigd en blijkt dat de ‘ouwe’ Carmiggelt veel meer medestanders heeft dan een kleine honderd jaar terug.

Begrip, van de dag (158) Pure Sport

 

 

 

PURE SPORT

 

Ook zo genoten KNVB Bekerfinale? Ik wel, en zoals een finale moet zijn, meeslepend, spannend, niet fraai en de beste wint. In dit geval Feyenoord en er is weinig op af te dingen. Pure sport in een prima ambiance zoals dat alleen maar in de Kuip kan zijn. Hoe vaak is dat nog heden? Ik herinner me een wedstrijd tegen Roma in Rotterdam een belachelijke Franse scheidsrechter met onnavolgbare beslissingen. “Uefa Mafia” scandeerde het Rotterdamse publiek. Heel mooi dat de Romeinen meededen met ‘Puta Uefa’. We weten inmiddels hoe dubieus de Uefa in elkaar steekt, laat staan de wereldbond FIFA. Al met al moet met deze overwinning van Feyenoord de eerste wedstrijd zonder publiek worden gespeeld.

Pure sport met Uefa en FIFA, maar ook met de enorme belangen voor de bookmakers die iedere wedstrijd verdacht kan maken. Dit jaar is er in Nederland geen nationaal kampioen, de Amsterdammers winnen naar aller waarschijnlijkheid de Makkelie-cup. Misschien flauw, maar de schijn hebben ze wel tegen. Ik hoop de PSV nog een tegenstander vindt om om te kopen met heel veel doelpunten tegen. Maar het kan altijd nog gekker in de sport en dan heb ik het over wielrennen. Nu is dit ook al zo’n tot de verbeelding sprekende heldensport waar de atleten zich het snot voor de ogen rijden. Maar vandaag las ik toch iets onwaarschijnlijks, ik neem die hele tak van sport niet meer serieus.

Nu zijn doping, bloedtransfusie en inmiddels geheime illegale motortjes in de fiets al geen uitzondering meer. Het is een wedstrijd tussen de voortschrijdende wetenschap en de wegkijkende bonden, in dit geval de WielerUnie. Het zal wel allemaal met geld te maken heb. Een aantal journalisten heeft via de wetenschap met warmtebeelden uitgevonden dat er meer wielrenners met een illegale energiebron etappes en wedstrijden winnen. De conservatieve wielerbond beweert dat ze afdoende materiaal hebben om de mechanische doping op te sporen, maar testen wijzen het tegendeel uit. Wat hebben ze te verbloemen. Nee, laat mij dan maar een supporter van Feyenoord zijn, volgens sommige verhevenen,  zijn het voor een deel randdebielen. In een enkel geval hebben ze gelijk, maar het is in ieder geval wel pure sportbeleving en het zijn geen maffiosi.

Begrip, van de dag (157) Aardse nietigheid

 

 

 

AARDSE NIETIGHEID

 

,,De Aarde is onze wieg waar we uit moeten.” Dat is nogal een uitspraak, maar hij wordt dan ook gedaan door André Kuipers en die kan het weten. (Trouw, zaterdag 23 april 2016; Sorry, geen link mogelijk op dit moment) Als je eenmaal een tijdje tochtjes hebt gemaakt rondom de Aarde kom je blijkbaar tot dat soort inzichten. Nu hoor ik zeker niet tot die categorie mensen die met zekerheid beweren dat de landing op de maan allemaal trucage is. Integendeel, met enig inzicht in de mensheid geloof ik echt dat het verleggen van grenzen een substantieel deel is in de menselijke aard . Maar op dit vlak pas ik vriendelijk. Star Trek vind ik al een hele vervelende serie en dat zal wel niet voor niets zijn.

Al draaiend rond de Aarde is Kuipers tot de slotsom gekomen dat de Aarde slechts een bolletje is in het grote geheel. Ondanks dat het mooi is, vindt ook Kuipers het ook niet meer dan een bolletje. De mens moet evolueren naar meer, want de Aarde is kwetsbaar. Niet alleen voor een toevallig langskomende komeet, maar vooral door ons eigen toedoen. We moeten ons gaan toeleggen op het exploreren van de Melkweg om als mens te overleven. Door zijn verblijf in de ruimte is Kuipers de nietigheid van de mens en misschien zichzelf gaan ervaren. Ik heb daar minder voor nodig. Ik voel me al nietig bij een poging de relativiteitstheorie van Einstein te doorgronden en de onlangs ontdekte zwaartekrachtgolven, om maar wat te noemen. Of wat te denken van onze gezamenlijke beperktheid om iets van deze Aarde te maken voor alle mensen. Nietigheid troef.

En natuurlijk vind ik het ook mooi om de sterrenhemel te zien op een echte manier. Ik herinner me na afloop van een eindexamenfeestje in 1984 dat de stroom enige uren uitviel. Het was helder weer en dan zie je echt wat anders dan alleen een steelpannetje. Deze zomer hoop ik in Spanje en Portugal ook wat mooie en heldere nachten mee te maken. Mijn hersenen kunnen een verblijf in de ruimte echt niet aan en dat is geen ramp hoor. De eerstkomende generaties zullen vooral nog op moeder Aarde vertoeven. Voor mij zal de Aarde niet alleen mijn wieg betekenen, maar gelukkig ook mijn graf.

Begrip, van de dag (156) Vergankelijkheid

20160421_130504

 

 

VERGANKELIJKHEID

 

Er zijn van die dagen dat ik mijn centjes mag verdienen in Enschede. Flexibilisering van de arbeid noemen ze dat. Nu moet u niet denken, goh wat sneu Enschede helemaal. Enschede is best leuk, zo af en toe en het is echt niet het einde van de wereld, want daarna komen Duitsland, Polen en Rusland ook nog als je verder oostwaarts gaat. Dus Enschede is geen straf. Ik mag me dan voegen bij collega’s die kantoor houden in een naoorlogs pand dat aan alle kanten wel een uitgeleefde indruk maakt. Het was vroeger een woonhuis en er is qua bebouwing hier en daar wat tegen aangeplakt. Je moet toch wat om de arbeidsproductiviteit gestalte te geven.

Maar om nu te zeggen dat ik voor die misschien tien of vijftien keer dat ik in Enschede ben geweest een binding met het gebouw heb, gaat te ver. In het kader van de stadsvernieuwing en verbetering gaat het gebouw tegen de vlakte. Ik geloof niet dat er zich actiegroepen hebben opgeworpen om het gebouw te redden. 11 mei is de laatste dag in dat pand, mijn volgende gang naar Enschede zal in een arbeidstechnisch verantwoorde kantoortuin zijn. We zullen het wel beleven.

Het gebouw gaat tegen de vlakte. Geen sigaretjes meer roken op het balkon en constateren dat ook een stad als Enschede best veel verkeerslawaai heeft. Geen kijk meer op de Stadsschouwburg of de trein naar Gronau. Maar ik geloof niet dat als ik dertig jaar verder ben, dat ik in een weemoedige bui zal zeggen, dat ik hier heb mogen werken. Maar wat ik wel zal missen is de boom in de tuin. Om de zoveel tijd kwam ik dus en zag de boom in een ander stadium. De laatste keer dat ik rookte op het balkon zei de boom tegen me “nog eventjes en dan sta ik weer te schitteren”. Vandaag bleek dat ik het moment suprême  gemist heb. Je kon nog slechts zien, net zoals bij sommige vrouwen, dat moet een hele mooie vrouw zijn geweest. Ik dacht slechts, wat jammer dat ik je niet in volle tooi heb gezien. Met het gebouw zal ook de boom verdwijnen en daar kan ik dan melancholisch van worden. Niet het gebouw, maar de boom dicteert voor mij het vergankelijke. Ik wist het niet, maar een collega meldde dat het een magnolia was. Nu dan, vaarwel magnolia.

Begrip, van de dag (155) Arbeid adelt NIET

 

 

 

ARBEID ADELT NIET

 

Soms komt de oplossing van niet benoemde problemen automatisch op je pad. Te veel werken heeft een negatieve invloed op je cognitieve vermogens wijst een Australisch onderzoek uit. Tenminste als je veertig jaar of ouder bent. Dit meldde RTL-Z gisteren. Voordat alle recalcitrante werknemers subiet hun hamer, pen of stuurwiel uit de handen laten glijden, niet werken maakt nog dommer en meer dan 55 uur per week werken is zelfs overweldigend slecht. Het is dus eigenlijk niet zo raar dat de Scandinavische landen onlangs de 6-urige werkdag hebben ingevoerd. Zelf zit ik al bijna tien jaar in de gevarenzone, hoewel het met de overschrijding van de dom-makende uren nog wel meevalt. Maar het zet me wel aan het denken, ja dat lukt nu nog wel met mijn gemiddelde van 32 uur per week.

Uit het achterliggende onderzoek maak ik nog niet meteen op waardoor dit komt. Het is natuurlijk evident dat het degeneratieve proces eigenlijk al tussen je 18e en 25e levensjaar begint en naar nu blijkt cognitief versneld wordt door te veel uren werken na je 40e. Zou het komen dat de uitdaging in het werk begint af te nemen? Je hebt het allemaal wel gezien, de trigger om harder te gaan begint te verminderen, studeren om ‘verder’ te komen heeft niet zo veel zin, alleen meer werken kan misschien materieel nog wat opleveren, immaterieel gaat je brein blijkbaar naar de knoppen.

Ik trek mijn persoonlijke conclusies, maar waarschuw gelijk de wereld voor de gevolgen. Managers die te lang doorwerken nemen geen slimmere beslissingen. Vergaderingen bij bedrijven ’s avonds in de nabijheid van de koffiemachine en een maaltijd van een Japanse Take-away op de Zuid-as in Amsterdam wekken de indruk dat dit de economische processen in Nederland versterkt. Er worden, naar nu blijkt, alleen maar stomme beslissingen genomen. En politici en wereldleiders die misschien wel 90 uur per week werken? We zien het om ons heen, er komen voornamelijke stomme besluiten voor welzijn, milieu en wereldvrede. Een deeltijd Rutte, misschien nog helemaal niet zo’n gek idee, ik wil mijn baan wel opgeven en 25 uur per week hem assisteren in het roeptoeteren. Een win-win situatie, ik werk minder en Mark ook, kunnen we samen verstandige beslissingen nemen. Ik ben voor.

Begrip, van de dag (154) Bijdrage Erdogan werkgelegenheid

 

 

 

BIJDRAGE ERDOGAN WERKGELEGENHEID

 

De oplossing voor werkloosheid, Erdogan draagt een substantiële bijdrage, nu nog alleen in Turkije. Misschien kunnen we het voorbeeld volgen. Via o.a. Facebook wordt de hand van de Turkse leider heel erg duidelijk. Wanneer iets onwelgevallig is dan kan een gebruiker dit melden bij de mondiale mediamagnaat. Als een soort van Goddelijke scheidsrechter bedient Facebook de klachtindieners. Ik zie het zo voor me, honderden mensen die Facebook afstruinen in Turkije om te klikspanen en ieder commentaar te bannen. Misschien heeft Erdogan wel landgenoten in dienst om ook de Nederlandse teksten te ontcijferen. Misschien is deze tekst dan ook wel aan de beurt, want via onwelgevallige plaatjes ga ik dit blogje niet opleuken, dus ook niet gepakt worden. Dat neemt niet weg dat Erdogan een gevaarlijk vriendje is geworden.

Vandaag was cartoonist Oppenheimer andermaal aan de beurt. Hij beeldde Erdogan af om te betogen dat hij geen geitenneuker is. Vervolgens laat hij Erdogan keihard het twittervogeltje in zijn (of haar) cloaca nemen. Een scherp plaatje om de oproer rondom de Duitse Jan Böhermann te belichten en het gebrek aan de Turkse persvrijheid te hekelen. Ik ga inhoudelijk niets vinden van het hekeldicht van de Duitser, ik vind vooral de persvrijheid een groot goed, dus is mijn artistieke oordeel in deze van generlei waarde. Het feit dat Facebook een rol speelt bij het onvermijdelijk oordeel om lid te mogen zijn van de spacecommunity op Internet is natuurlijk heel bedenkelijk. Oppenheimer verwacht trouwens snel te mogen publiceren. Volgens mij is dat afhankelijk van de hoeveelheid kritiek op Facebook.

Maar los van de ethische achtergrond, biedt dit mogelijkheden voor werkgelegenheid. Dat de Turkse Erdogan de vrije meningsuiting in zijn eigen land verkracht is nog tot daar aan toe, hij schijnt de Turkse gemeenschap in Nederland nog voor zich te winnen. Maar hij moet toch heftig investeren om dit te bereiken. Misschien heeft hij ook wel een clubje anti-Poetin adepten aan het werk gezet of een clubje dat zich richt tegen de Koerden. Zo kunnen wij in Nederland ook aan de slag om alles dat ons onwelgevallig is op Facebook aan te klagen in de hoop dat Facebook namens ons censuur gaat plegen. Waar zullen we beginnen, met ons koloniale verleden te verdoezelen? Iedere vorm van kritiek uit Indonesië of Suriname als smaad wegzetten. Kom strijders, u kunt allen soldaten worden voor Volk en Vaderland door te melden aan Facebook.

 

 

Begrip, van de dag (153) Nutteloze ontmaagding

elst u

NUTTELOZE ONTMAAGDING

Het is anders dan anders. Zondag is voor uitslapen, niet meer zoals vroeger omdat de kater je in de weg zit als je te vroeg wakker bent. Nee, gewoon om half tien of zo. Vandaag was het anders. Ik ben alleen thuis, mijn oudste zoon is er ook, maar we hoeven absoluut niet met elkaars agenda rekening te houden. De jongste had voor vannacht een beter slaapadres en moeder de vrouw heeft een soort van studieweekend in Buxton. De hele zondag voor mezelf, niet onverwacht maar wel een aparte ervaring die onwennig aanvoelt. Gisteren had ik dat ook al. Ik dacht, wie houdt me tegen. Ruim veertig jaar kom ik langs Isselburg als ik Duitsland inrijd, vroeger met mijn ouders, later met mijn gezin. Ik wil wel eens kijken hoe het eruit ziet. Zo gezegd, zo gedaan. Isselburg of all places, maar ik ben er geweest.

Maar gisteren was zaterdag, dat is anders. De ochtendronde voor de hond is altijd voor mijn vrouw, nu was ik aan de beurt. We hebben gelukkig een uitslaaphond, maar helaas vanochtend was het half negen raak. Daarna ontbijten, krant lezen, douchen, bed afhalen en een wasje draaien. Deze ochtend de eitjes zelf gekookt, want exclusief op zondag smeer ik mijn brood niet en krijg ik twee gekookte eitjes geserveerd. Ik weet het, ieder huisje heeft zijn kruisje, maar je beseft dat deze zondag anders is. Vooral de vrijheid die in de ochtend voor je ligt. Een vrijheid die je in principe iedere zondag hebt, maar vandaag anders aanvoelt. Alsof je de verplichting hebt om er iets mee te doen, het mag niet maagdelijk blijven.

Ik kan natuurlijk fietsen, naar mijn ouders gaan in Raalte, in de tuin werken of een klote klus in huis aanpakken. Theoretisch heb ik de tijd om dit allemaal te doen, dan had er echter een planning onder moeten liggen. Ik besluit echter om op Google maps te kijken en te zoeken naar de dichtstbijzijnde plaats waar ik volgens mij nog niet geweest ben. Ik twijfel tussen Lienden of Elst(Utrecht) en bij het meten van het aantal kilometers is het lood om oud ijzer. Ik besluit voor Elst te gaan. Na nog even boodschappen doen en met de hond uit, mijn zoon slaapt nog en we hebben geen afspraken gemaakt, ga ik op avontuur in Elst Utrecht. Volkomen zinloos, nuttige klussen achter me latend en de maagdelijke zondag bezoedelen.

Begrip, van de dag (152) Kwartetten met wereldleiders

 

 

 

KWARTETTEN MET WERELDLEIDERS

 

De wereld duiden, dat is nogal een dingetje tegenwoordig. Vroeger was je van de Free World of je was een communist, dan wel een arme nooddruftige wereldburger, zie daar de eerste, tweede en derde wereld. Nu is dat veel minder doorzichtig. Onze politieke leiders doen wel pogingen om ons, verdwaald electoraat, de weg te wijzen. Wilders schets een wereld met veel foute mensen en voor de goede wenst hij een hek met de een grote uitgang voor de mensen die hem toch onwelgevallig zijn. Marianne Thieme streeft naar een fluwelen revolutie waar het varken, de kakkerlakken of welk ander schepsel Gods het voor het zeggen krijgt. En Samsom en Rutte? Ik heb ze nog niet kunnen betrappen op vergezichten en duidelijkheid voor de komende decennia. Ze zijn waarschijnlijk net zo onmachtig om een goede mondiale inschatting te maken.

Misschien is het handig om een kwartet te maken van de (wereld)leiders om ons heen. Op die manier hebben we in ieder geval een beetje idee, wie bij wie hoort. Met een goed gefabriceerd spelletje zit er misschien wel een leuke boterham in, mogelijk zelfs wereldvrede. Want zeg nu zelf, welke wereldleider wil er nu in een negatief daglicht staan in mijn kwartet?

  • Mag ik van jou van de bevriende leiders, maar we weten niet waarom Erdogan?
  • Nee, heb ik niet, maar dan wil ik van dezelfde serie Abdoellah bin Abdoel Aziz al-Saoed, koning van Saoedi-Arabië?

Of:

  • Van Oppassen, gevaarlijke sujetten, wil ik Poetin en dan meteen ook maar Rohani van Iran en Kim-Jong-un van Noord Korea.

Of: – Van Panama-Papers belaste leiders wil ik……..

Je wilt gewoon een beetje houvast hebben in het leven.

En dan accepteer ik nog wel dat er misschien ieder jaar een nieuw kwartet gemaakt moet worden want de wereld is veranderlijk. Want hoe gaan wij Merkel volgend jaar zien na haar strategische knieval naar Erdogan, hoe duiden we dan de Britse premier Cameron na de Brexit en vinden we de Amerikaanse president nog wel zo leuk als ttip ons door de strot is geduwd of wat te denken van Donald Trump als nieuwe president? Ik wil meer kaders hebben om mijn verantwoordelijkheid als burger op te kunnen pakken al is het maar voor een jaar. Ik wil niet iedere dag hoeven te denken, moeten we de Koerdische leider nu vertrouwen of laten we Assad nog maar een tijdje zijn bevolking uitmoorden.