Begrip van de dag (144) Hoe heet het bij de mens

 

 

HOE HEET HET BIJ DE MENS?

 

Het is bijna zover, gisteravond hoorde ik voor het eerst weer de kikkers uit de tuinen van meerdere buren. Ze zijn wakker geworden en de een na de ander laat van zich horen. ,,Kquaaâckk, ik ben er ook weer!” Een ander kwaakt terug of hij goed geslapen heeft. Sommigen maken al ondeugende toespeling op hetgeen de komende weken gaat plaatsvinden. De vrouwtjesexemplaren kirren over allerlei beproefde trainingsschema’s, want ze zullen die luie mannetjes toch een tijdje op hun rug op sleeptouw moeten nemen. De conversatie is nu nog rustig, maar de lente hangt onmiskenbaar in de lucht. Vanavond wordt dat nog eens bevestigd door de zomertijd, dan kunnen de remmen echt los. Kikkers kwaken zich naar het recht op een orgasme. Zijn kikkers eigenlijk monogame beestjes, of neukt dat er maar op los? Ik zou het niet weten.

De kikkers versieren elkaar door te kwaken. Hoe de merels elkaar het hof maken, weet ik niet, maar die blijven hun hele leven bij elkaar. Bekend is ook de vinkenslag voor wie het horen wil. Vogels in het algemeen zijn heel druk met fladderen en tjilpen. Voor koeien en paarden is er veelal een minder romantisch baltsgedrag, daar beslissen de boeren vaak, een gearrangeerd huwelijk of zelfs nog minder dan dat. Pauwen dansen elkaar naar het kindergeluk, leeuwen imponeren door te brullen en de gorilla’s timmeren op hun borst. Allemaal methodes om elkaar het hof te maken en de soort in stand te houden. Maar wat doet de mens eigenlijk?

Je kunt natuurlijk 101 versiermethodes en trucs benoemen, maar is er een alomvattend werkwoord hoe mensen elkaar versieren of het hof maken. Ze flaneren, knipperen met hun ogen, maken zich op, glimlachen lief en verleidelijk of proberen verbaal grappig of innemend te zijn (of te doen), maar is er wel een woord dat typisch is voor de menselijke verleidingstaal zoals kwaken voor de kikkers of de vinkenslag bij de vinken en wat al niet meer? Volgens mij niet, want met de aankomende lente moet ik er niet aan denken dat mensen elkaar kwakkend gaan lokken of met een scherp voorwerp een soort van mensenslag op muren gaan tikken. Ik zou er knettergek van worden. Wij hebben rokjesdag en met de zomertijd die vanavond ingaat zal het bal van de lentekriebels binnenkort wel starten, hoe we het ook noemen.

Begrip, van de dag (143) Het JC-dilemma

 

 

 

HET JC-DILEMMA

 

Dat is nog wel even een dingetje vandaag, waar gaan we het over hebben? Johan Cruijff of die andere JC want het is immers Witte Donderdag. Dat is een dilemma natuurlijk, maar daarmee is het begrip van de dag geboren, het JC-dilemma. Zojuist kom ik terug van het boodschappen doen en de EO doet verslag van de Passion in Amersfoort via de radio. Nota bene door de EO is de introductie van het programma dat ze op dezelfde dag gestorven zijn. Nu ben ik mild katholiek grootgebracht en katholieken staan erom bekend niet zo bijbelvast te zijn, laat staat mild-katholieken, maar het was toch echt Goede Vrijdag dat Jezus Christus gekruisigd werd. En dat wordt nu herdacht via een mediaspektakel in Amersfoort.

Maar met het onverwachte sterven van Cruijff krijgt JC vandaag een hele andere dimensie. Heel Nederland schrok in oktober al met de mededeling dat Cruijff ziek was, de diagnose longkanker. Als roker zijn dat juist de momenten dat het wegkijken niet meer helpt en dat je even heel bewust wordt van de gevaren. Maar als Johan Cruijff dan zo snel na de diagnose overlijdt, dan ga je nadenken, echt nadenken. Ik weet niet eens of Nederlands nummer 14 gestorven is aan longkanker of aan de gevolgen van de behandeling. Jezus Christus, wat is dat snel gegaan zeg.

Hedenmiddag sprak ik nog met enkele collega diehard rokers of er nog een stopdatum in het verschiet lag. U weet wel van die standaardpraat door en voor rokers, tijdens het roken van een tussendoor-sigaretje. Ik meldde dat de planning ergens in april zou zijn, in ieder geval wil ik nog wel even ongestoord een weekend naar Lissabon zonder gezeik van mezelf over afkickhumeuren. Na vandaag weet ik de datum, over 14 dagen is mijn stopdag, 6 april rook ik mijn laatste sigaret en vanaf 7 april niet meer. Facta non verba!!!!

Begrip, van de dag (142) Nationaalcommunistische prietpraat

 

NATIONAALCOMMUNISTISCHE PRIETPRAAT

 

 

Onlangs heb ik een geweldige ontdekking gedaan op culinair gebied. De fijnproevers mogen nu afhaken, want het gaat niet over verfijnde liflafjes geserveerd op een bedje bio-sla en een goed glas wijn. Integendeel, simpelheid troef maar lekker voor een snelle hap. Voor dat ik het ga verraden moet je weten dat ik als kind nooit naar de McDonalds ging. Had me vader wat op tegen en ik inmiddels ook, want de knoei is niet te vreten met uitzondering van de McKroket. Als we uit eten gingen op snackbar-plus niveau, togen we naar de Wimpy. Netjes frietjes eten op een bordje, met mes en vork, geen geknoei met blote handen. Mijn afkeer tegen de McDonalds betreft trouwens meer het imperialistische concept, maar daar maak je in Nederland geen vrienden mee. In Frankrijk trouwens wel, maar die zijn dan ook nationalistischer.

Na een stadswandeling at ik in gezelschap van een superboer, we gingen naar de wedstrijd Feyenoord – de Graafschap, wel zin in een hapje eten, gewoon even een snelle hap. Wie liepen langs de Maas en kwamen Brutus Beer voorbij. We verwachtten een hoop geschreeuw van gillende opgewonden kinderen, maar de kaart met vlees, salades en friet hielp ons over de drempel. Eenmaal binnen waren er veel zware houten meubelen en er was duidelijk nagedacht over enige mate van gezelligheid. Er waren geen schreeuwende kinderen, sterker nog alleen maar volwassenen en zelf gereserveerde tafeltjes. We bestelden een berespies, heerlijk simpel en zeer betaalbaar. Goed, het is een fractie duurder dan de Amerikaanse vreetschuur, maar tien keer zo lekker. Bovendien kun je er een biertje bij drinken.

Mijn oudste zoon, ook altijd wel in voor een lekker hapje eten, is altijd geïnteresseerd in waar ik gegeten heb. Toen ik ‘Brutus Beer’ zei, riep hij:”O dat is wereldberoemd in Rotterdam.” Dat weet hij dan weer. Ik niet, maar weet inmiddels dat er meer dan 25 vestigingen zijn in Rotterdam en omgeving en zelfs al enkele verder weg. Ik ben voorstander dat heel Nederland vol geplempt wordt met Berenrestarant, vooral ook langs de autobaan. Kunnen we al die ontsierende zeurpalen opruimen en het grootkapitaal een poepie laten ruiken. Gewoon een eerlijk Hollandsch concept. Ik weet het is een beetje nationaalcommunistische praat, maar dat mag tegenwoordig wel. We kunnen maar beter goed voorbereid zijn als de grenzen hermetisch afgesloten worden.

Begrip, van de dag (141) Over de top

20160322_191400

 

OVER DE TOP

 

Bij thuiskomst valt het meteen op. Mijn oudste zoon vraag geheel overbodig of ik nieuwe schoenen heb. De jongste komt van zijn bank af en loopt met laptop in de hand om de aanwinst te monsteren. Hij lacht zijn vriendelijke spottende lach en loopt weg. Ondertussen blijft hij nog vijf minuten lang grinniken en zegt vergoelijkend dat ik een grappige man ben. Ik kan heel goed tussen de regels door lezen en horen, hij bedoelt dat ik niet goed wijs ben. Desgevraagd geeft hij te kennen dat hij in het publieke domein nog best naast me wil lopen met de rode schoenen. ,,Je moet dan wel een donkere spijkerbroek bij aandoen.” Ik zie het verschil niet zo, maar zijn modieuze autoriteit heb ik hoog zitten. Aan de oudste vraag ik zijn mening. Onderkoeld antwoord hij, och een beetje over de top.

Die middag liep ik op een paar stevige leren stappers die me al maanden pijn doen ondanks de vermaardheid van het merk Ecco. In de pauze nam ik een kloek besluit, er komen andere schoenen. Nu is dat bij mij bijna standaard dat ik even snel vijf minuten van de pauzewandeling gebruik om schoenen te kopen, meestal lukt dat perfect. Bij de Ecco’s liep het anders. In de winkel vraagt een vriendelijke man wat de bedoeling is? Ik onderdruk flauwe antwoorden zoals ‘twee frietjes oorlog’ want dat kost alleen maar tijd. Ik geef aan dat ik gemakkelijke sportschoenen nodig heb om een beetje te wandelen, bijvoorbeeld door de stad over twee weken in Lissabon. O ja, ik hoef niet van die opvallende stappers die gedragen worden door vijftienjarige pukkelkoppen om hun onzekerheid te verdoezelen. En zie hier het resultaat, felrode Adidas stappers. En ik verzeker u, in het echt zijn ze nog feller dan op de foto met flits. Maar wel binnen vijf minuten geslaagd.

Zonder opzet kom ik de laatste jaren voor meer dan de helft van de tijd met rode schoenen naar buiten. De vorige waren weliswaar minder fel, maar ontegenzeggelijk rood. Ik ga maar niet zinloos psychologiseren wat ik nu met rode schoenen heb. Modebewust ben ik in het geheel niet, dus de oerdegelijke lelijke Ecco’s passen veel meer bij mijn imago. Maar die lopen niet. Het kan me eigenlijk niet schelen wat een ander ervan denkt, zolang mijn zoon mij een grappige man vindt, loop ik gewoon door met mijn red shoes grappigheid.

Begrip, van de dag (140) Netflix disaster

 

 

 

NETFLIX DISASTER

 

Het is zo gemakkelijk een ander de schuld te geven. Toch ligt het niet puur aan mijn eigen discipline of eigenlijk gebrek eraan dat ik de laatste dagen niet mijn dagelijkse begrip weet te produceren. Er vallen gaten en voor het einde van dit jaar, het liefst eerder, moet nummer 366 toch bereikt worden. Het is immers schrikkeljaar! Enige realiteitsbesef heb ik wel, dus af en toe een missen mag, maar in maart heb ik al meer dan tien keer verzuimd. En het is allemaal de schuld van Netflix die een enorme aantrekkingskracht genereert. Aan ‘Begrippen’ schrijven kom ik niet meer toe de laatste weken.

Vorige jaar hebben we al eens een periode in gezinsverband ‘House of Cards’ gekeken. Lekker door blijven kijken, schuldbewust als het al één uur is, elkaar aankijkend:,,Zullen we er nog eentje doen?” Meestal is het antwoord ja natuurlijk. We zijn gebleven bij de laatste drie afleveringen van deel 3. Inmiddels is deel vier van start gegaan en dan is het toch moeilijk om weer terug te grijpen naar waar we gebleven waren. De laatste weken hebben we echter “Narcos” opgepakt en in 3 à 4 dagen geconsumeerd. Nu moeten we wachten tot augustus 2016 om het vervolg van Pablo Escobar te kunnen bekijken. Ook hebben we in het weekend deel 1 van Homeland afgekeken, over terrorisme in de wereld en het Amerikaanse gevecht ertegen. Verschrikkelijk gewelddadig, helemaal niet mijn stijl, maar zo spannend en meeslepend.

Stukjes schrijven en discipline komen op de tweede plaats. En dat ligt natuurlijk niet aan mij, maar aan de verslavende werking van goede series kijken, waarbij je ook nog eens je eigen tempo kunt bepalen. Heerlijk, maar vandaag knaagde het, dus toch maar even snel een begrip geplaatst. Een beetje goedkoop, maar het past wel in de reeks: associëren van de dingen die je bezig houden. Netflix dus en de ramp die het veroorzaakt voor je ascetische schrijfgedrag. Maar voor vandaag is het weer gelukt. Nummer 140 bestaat ook weer.

Filmblik op: The Shawshank Redemption

 

Een blinde vlek in mijn bewustzijn, ik zal er vast velen hebben. Je weet het pas op het moment dat die vlek blootgelegd wordt, als je er tenminste open voor staat. Bij een collegiale bijeenkomst werd er over films gesproken één collega was wild enthousiast over een film. Ze kreeg bijval van enkele anderen. Er ging bij mij geen lampje branden en zelfs de titel The Shawshank Redemption was voor mij in eerste instantie een bekkenbreker. De film is gebaseerd op een boek van Stephen King. Die ken ik dan weer wel al heb ik nog nooit wat van hem gelezen. The Shawshank Redemption is uit 1994, staat op enkele lijsten als de beste film ooit en ik heb er nog nooit van gehoord.

 

De eerste reactie is natuurlijk onder welke steen heb ik geleefd. Terug redenerend kunnen we stellen dat de film gemaakt is in 1994, het jaar dat onze oudste zoon is geboren. Met baby’s en kleine kinderen heb je wel wat anders te doen dan cultureel lopen te wezen. Dat is bij mij dus blijkbaar niet anders geweest. Ruim twintig jaar later heb ik dus hard mijn best gedaan om het gemis van misschien wel de beste film ooit in te halen. Op Netflix hebben we de ruim tweeënhalf uur durende film met plezier aanschouwd. Het is inderdaad een wereldfilm, maar ik betwijfel of die in mijn top 10 ooit zal eindigen.

Een onterecht veroordeelde bankier, Andy gespeeld door Tim Robbins en bajesmaat Red ( Morgan Freeman) spelen de sterren van de hemel in de gevangenismovie. Alle facetten van het harde gevangenisleven komen ruim aan de beurt. Agressie van gevangenen onderling, gedwongen sex en verkrachting, handel, mishandeling en machtsmisbruik door het personeel tot zelfs moord toe. Maar ook vriendschap was een terugkerend thema in een omgeving zonder hoop en toekomst. Hoewel de twee maal levenslang veroordeelde bankier zich een luxe positie verworven had door zijn (financiële) kennis en kunde heeft hij de hoop nooit opgegeven.

Het vreemde is dat de film eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor mijn beroepsgroep binnen de reclassering, maar zelfs daar heb ik tot vorige week mijn blinde vlek zorgvuldig gekoesterd. Vanuit dat perspectief was het ook een goede film die het gebrek aan socialisatiemogelijkheden binnen het gevangeniswezen pijnlijk blootlegt. Ik ben blij dat ik de film gezien heb, maar het ‘te veel’ Amerikaanse en Hollywood in de film zorgt er voor dat de 8,5 niet gehaald wordt, maar toch ga ik voor een dikke acht.

Eindoordeel: 8+
Alle filmblikken bij elkaar, volg de link.

 

Begrip, van de dag (139) Adieu Joop

 

 

 

ADIEU JOOP

 

De trein trekt langzaam op van het station Nijmegen-Lent als de vrolijke stem van de conducteur door de intercom galmt. ,,Nog even een andersoortige mededeling, u bevindt zich in de trein naar Nijmegen en uw machinist is Joop Janssen. Voor Joop is dit de laatste rit, na 35 dienstjaren. Joop gaat met pensioen. Dan weet u dit ook. Daarna gaat de trein verder naar Oss, Den Bosch en met als eindbestemming Rosendaal.” En inderdaad langzaam en heel precies glijden we het station Nijmegen binnen. Het is duidelijk dat Joop ervaring heeft, maar niemand klapt als we stil staan. Iedereen gaat zijn eigen weg op de laatste zondag van Joop en zijn machinistenbestaan.

Wie zou Joop zijn? Ik zit helemaal achterin de trein, dus ik heb geen idee hoe Joop eruit ziet en hoe hij uit zijn machinistenhonk komt. Verdrietig of juist opgelucht? Zou Joop familie hebben die hem feestelijk onthaalt. Of zou Joop een beetje eenzame man zijn die vanochtend terloops mededeelde dat dit zijn laatste rit zou worden. De conducteur heeft misschien gedacht, dit laten we niet zomaar passeren en deed zijn best om Joop toch nog in het zonnetje te zetten na 35 jaar. Wat zal Joop allemaal wel niet hebben gezien op die eenzame momenten van Rodeschool naar Groningen, van Groningen naar Zwolle, naar Utrecht, naar Den Helder en welke uithoek in het land? Zou het hem bespaart zijn gebleven om geen mensen voor zijn trein te zien springen? Hoe zou Joop daarmee omgegaan zijn. Ik weet het niet, maar ik voel nu al compassie met hem.

Na vijf minuten komt de trein weer langzaam op gang richting Breda voor mij. Nu niet meer met Joop als machinist. Voor Joop is het afgelopen. Misschien zie ik nog de feestelijkheden aan de andere kant van het perron. Joop die omringt wordt door collega’s en familieleden de trein, zijn laatste trein, uitzwaaiend. Misschien staat Joop met betraande ogen heel alleen de trein na te kijken, niet wetend hoe het nu verder moet. Maar geen familie, geen collega’s en ook geen Joop. Zou Joop huilend zijn afgevoerd? Of wist hij niet hoe snel hij zijn bedrijfsspullen moest afleveren en opgaan in de anonimiteit? Het is klaar voor Joop, ik had hem graag bedankt, maar ook dat blijft voor mij in het ongewisse of Joop dat goed zou vinden. Nou Joop Janssen, adieu het gaat je goed.

Begrip, van de dag (138) Vrijstaat Breda

 

20160320_134458

 

VRIJSTAAT BREDA

 

In Breda mag alles. Het is een anarchistisch geheel zouden de positievelingen het kunnen duiden. Sodom en Gomorra overheerst kan een meer puriteins mens oordelen. Tenminste dat was mijn gedachte toen ik van het station richting het centrum van de stad liep. Links van me een ruim park met bij de ingangen waarschuwingsbordjes. Er mag helemaal niets in het park, behalve wandelen. Het bordje suggereert tevens dat buiten het park de geboden en verboden niet meer tellen. Breda is dus een vrijstaat zou je denken, behalve in het park. Ik vind het maar overbodige bordjes.

Dat het even duidelijk gemaakt moet worden dat scooters en bromfietsen niet welkom zijn kan ik billijken. Het is immers een ruim park, dus het nodigt wel uit om een stuk af te snijden. Ook voor honden is het een Walhalla, dus om hondenliefhebbers even te waarschuwen dat ze aan de lijn moeten vind ik zelfs sympathiek. Maar mag je wel wildplassen of overnachten in het publieke domein in Breda? Ik neem toch aan nergens, dus ook niet in dit park. Menig zwerverachtig type weet dat als de politie de pet scheef heeft staan dat een bekeuring geschreven wordt voor openbaar drinken, maar in Breda moeten ze alleen in het park oppassen. Wapens mogen ook al niet. Dus ik kijk naar kluisjes om ze achter te kunnen laten. Niets, dus zal de Bredase bevolking massaal de wet overtreden door wapens mee te smokkelen in het park, of zullen ze net als de rest van (bijna) heel Nederland geen wapens dragen?

En dan negen en tien van het rijtje. Het is verboden om ongewenste intimiteiten te uiten. Je mag je vrouw niet mag kussen? Of mag je een voorbijganger niet in de billen knijpen? Bij het lezen van het bordje kwam net een mooie atlete aanlopen, mijn kans is dus verkeken, ze is inmiddels in het park. Bij het voorbij gaan mocht ik haar dus nog betasten, nu niet meer. Met ‘doe normaal’ eindigt de reeks, tja wat is dat? Carnaval wordt dus in dit park niet gevierd in Breda. Ik vind het een akelig dom bordje en met dat lieveheersbeestje suggereert het ook nog iets vriendelijks. Ik word er bijna agressief van. Dat mag bij het lezen van het bordje, maar eenmaal in het park moet ik me inhouden. Welkom in Breda, overigens best een leuke stad.

Begrip, van de dag (137) Tip voor Wilders

 

 

 

TIP VOOR WILDERS

 

Het is weer eens chaos in België. Dat is een bekende kreet voor menigeen, voor de Belgen zelf op de eerste plaats. Onze Zuiderburen zijn meegegaan in de vaart der volkeren en hebben besloten om elektronisch tol te gaan heffen, in eerste instantie op vrachtwagens. Hiertoe dient iedere camion voorzien te worden van een kastje dat de aanwezigheid van de wagen kan registreren en een gepeperde rekening naar de transporteur sturen. Een transporteur met 74 vrachtwagens verwacht een extra kostenpost, buiten de aanschaf van de kastjes, van €300.000, – per jaar. 1 april moet alles operatief zijn, maar……u voelt hem al aan. Er zijn niet genoeg kastjes, de software voldoet niet en de tarieven zijn een weerbarstige weerspiegeling van de Belgische volksaard met Waalse, Vlaamse en Brusselse tarieven. Kortom het werkt niet, maar vanaf 1 april worden de boetes geïnd als je zonder Belgisch kastje over het beton in België rijdt.

Met verbazing hoorde ik een internationaal chauffeur aan die vijf kastjes in zijn cabine geplaatst heeft. Een voor Duitsland, voor Oostenrijk, Zwitserland, de vierde is me ontschoten en nu, het grootste kastje voor België met de ingewikkelde software die het niet doet. Overal moet tol betaald worden om de staatskas te spekken, in het gunstigste geval voor verbetering van de wegen en ten faveure van milieumaatregelen. Hoezo Europa?

Nu laat ik mijn onderbuik ook maar eens spreken, dat schijnt erg hip te zijn. Als we een goede logistiek in Europa gaan afbreken door allerlei benepen maatregelen, dan is het ook niet raar dat we grote problemen met Syrië, Rusland en al die andere brandhaarden niet kunnen oplossen. Hoe kunnen we in godesnaam vluchtelingproblematiek en terrorismebestrijding te lijf gaan als we in toenemende mate regionaal gaan denken. Ik heb een tip voor mijnheer Wilders om eens van zijn standaard riedel af te komen en iets nieuws te proberen. Nu eens niet moslims, terroristen, Grieken, Turken en vluchtelingen. We gaan de buren pesten, de Duitsers en de Belgen. Er komt geen Duitser en Belg meer in ons land zonder wegentaks te betalen. Oog om oog, tand om tand. Dan ook maar minder, minder en nog eens minder Duitsers en Belgen, blijven we echt lekker onder ons.

Begrip, van de dag (136) Fatsoenspiemels

 

 

 

FATSOENSPIEMELS

 

Vandaag stond ik stil bij een vergeten groep in Nederland. Hoe groot de groep is weet ik niet, maar ik sluit niet uit dat het misschien wel 30% van de bevolking kan zijn. De groep die het allemaal niet zo goed begrijpt, misschien wel bang is of in ieder geval conservatief. De groep die eigenlijk het liefste heeft dat alles zijn gangetje blijft gaan zoals ze het al decennialang gewend zijn en nog jarenlang willen volhouden. De groep die dus vanzelfsprekend ook bang, en dus tegen de komst van grote groepen vluchtelingen is. Maar ook een groep die heel welwillend de buurman groet, bij de plaatselijke voetbalvereniging vrijwilligerswerk doet en bovenal heel netjes is opgevoed. Ze hanteren omgangsvormen waarbij schelden, vloeken of gebrek aan respect niet geaccepteerd wordt. Maar ze zijn wel bang.

Deze groep wordt niet vertegenwoordigd. Want de PVV balanceert met betrekking tot omgangsvormen altijd op het randje, vaak erover heen. Als we het over respect hebben dan is het wegzetten van MINDER, MINDER, MINDER ver over de grens. Daar gaat de rechter zich over buigen. Maar erger dan de PVV zijn natuurlijk een groot deel van de aanhangers. Dit zijn vaak ook hele bange mensen die het niet goed begrijpen en bang zijn. Zij zetten hun angst om in boosheid, wat zeg ik ongebreidelde woede. Bovendien hebben ze omgangsvormen van een Neanderthaler. Het zijn natuurlijk geen leden van de PVV. Wie zijn dat wel trouwens? Ze zijn wel de stoottroepen van Wilders neem ik aan. Ik heb Wilders namelijk nooit openlijk en regelmatig horen ageren tegen de seksuele agressie van hen die overal een piemel in willen als het gaat om ‘Gutmenschen’ of in ieder geval andersdenkenden.

Die brave, bange, ietwat xenofobe mensen voelen zich vast niet gerepresenteerd door die bende van verbale verkrachters, met de PVV aan de zijlijn toekijkend. Overigens het massaal en hysterisch roepen van ‘Daar moet een piemel in’ heeft nog nooit bewezen dat daarmee denkpatronen veranderen of anderszins gezond is voor de mensheid. Een appel is gezond, maar dat wordt nooit geroepen. ‘Daar moet een appel in?’ Als dat nu geroepen wordt bij een dorpsactie tegen vluchtelingen, zou Wilders volgens mij nog veel meer aanhang hebben. Zolang die Neanderthalers nog geen fatsoenspiemels zijn, haal ik nog opgelucht adem.