Begrip, van de dag (107) Kinderombudsman

 

 

KINDEROMBUDSMAN

 

De Kinderombudsman, ik kan er niet om heen en dat wil ik ook niet. Dus het begrip van de dag is geboren. De nieuwbakken Nationale Ombudsman, Reinier van Zutphen, zo leer ik uit de media wil de Kinderombudsman niet langer in zijn team. Een golf van protest en een heuse petitie om Marc Dullaert te laten aanblijven zijn het gevolg. Ik lees in de Volkskrant dat de voorganger van Van Zutphen, Alex Brenninkmeijer, door de Kamer te activistisch zou zijn. Dat is raar denk ik dan, is dat niet een beetje ingebakken bij de rol van Ombudsman. Marc Dullaert is van de school van Brenninkmeijer, dus dat lijkt me goed. Zo vinden inmiddels ook 17.000 ondertekenaars van de petitie.

Verder lees ik in de Trouw de volgende argumentatie: ‘Van Zutphen wil dat die (Eigen noot: de nieuwe Kinderombudsman) aansluit bij ontwikkelingen binnen de maatschappij en de overheid en heeft ‘na rijp beraad’ besloten ‘om de ruimte te benutten die de wet mij biedt om mijn eigen team samen te stellen’. Als ik dit lees, in combinatie met de teneur in de Volkskrant, gaan mij de haren recht overeind staan. Het lijkt wel of Van Zutphen is uitgekozen vanuit overheidswegen om als een slager het eigen vlees te keuren, dus vooral niet kritisch te zijn. Van Zutphen is dus de man om de stromannen te gaan aanstellen, juist in deze tijd!

Hoezo aansluiten bij de ontwikkelingen van deze tijd? Je moet ze kritisch volgen en de vinger op de zere plek leggen als dat nodig is. En als die zere plek een structurele weeffout is of zelfs voortkomend uit politiek onbenul dan zijn de Marc Dullaerts heel hard nodig. Ik doel daarbij op de dreigende mislukking van de overdracht van jeugdzorg naar de gemeentes. Als de Nationale Ombudsman en in zijn kielzog de Kinderombudsman verworden tot passief klapvee voor overheidsbeleid, ook als dat slecht wordt uitgevoerd, dan is het instituut geen knip voor de neus waard. Van Zutphen is dan geen Nationale Ombudsman, maar de Nationale MaskeringsJoker. En die hebben we absoluut niet nodig, van dat soort types hebben we er genoeg. Ongeacht of Dullaert zijn werk nu wel of niet goed heeft gedaan, ik kan er niet over oordelen, maar de achterliggende argumentatie om hem weg te sturen is misselijkmakend slecht.

 

Ik zou zeggen, ondertekenen!!!!

Begrip, van de dag (106) Internetdispuut

volkskrantblog

 

INTERNETDISPUUT

 

Ik ben geen ruziezoeker op internet en ook mijn verschijning in reallife heeft me tot nu toe weinig heftige ruzies opgeleverd. En toch na ruim 15 jaar internet heb ik al menig robbertje gevochten met deze of gene. Op de sociale media, of dat nu Twitter, Facebook of een bloggerscollectief is geweest, waren het aanvankelijk vooral links/rechts disputen. Links/rechts-verschillen gaan tegenwoordig vooral over de mate waarin je wel of niet politiek correct bent. Bij een kritisch stukje over mijnheer Wilders was ik multiculti en bij de zwartepietendiscussie een domme racist met een eenkennig witte boze mannenblik op de wereld. Heden ten dage, als je een genuanceerd standpunt hebt over de huidige problemen over vluchtelingen, word je van beide kant geattaqueerd. Of erger nog, genegeerd want je past niet in het hokje om weggezet en uitgescholden te worden.

Voor de lezers die me kennen van het Volkskrantblog moet dit bekend overkomen. Dit is voor mij ook de reden geweest om niet over te gaan naar het volgens mij succesvolle OBA, een bloggersinitiatief toen het Volkskrantblog opgeheven werd. Onder het mom van het vrije woord moest ik maar de kanker krijgen. Wij Nederlanders zijn namelijk erg gecharmeerd van schelden met ziektes, maar dit terzijde. Het vrije woord was ook voor het Volkskrantblog en ook haar opvolger OBA toen belangrijker dan een beetje respect. Ik zoek het wel uit als vrije vogel dacht ik toen. Het gevolg is dat ik hierdoor honderden hits per maand en vele reacties en interacties heb gemist, maar de ruzies verminderden wel.

Laatst was er echter weer zo’n mannetje die me betichtte van mislukt intellectualisme, ik was tevens een boer en moest maar voor ‘mijn wijkbladje’ schrijven. Het zijn inderdaad veelal boze witte mannen die zich tot dit soort ruziemaakpraktijken uitgenodigd voelen. In de puberteit zijn het vooral meisjes die elkaar via de sociale media afmaken, maar bij volwassenen zijn het meer mijn soort mensen. Ik vraag me af hoe zo’n persoon in elkaar zit. De hele dag gewerkt, de piepers van moeder de vrouw achter de kiezen en dan na het kijken van een ondeugend filmpje op internet even stoom afblazen door ziektes en andere onwelgevalligheden in cyberspace te gooien? Je denkt de mensheid een beetje te begrijpen, maar iedere keer ontdek je dat de Allesbestierende rare kostgangers heeft gecreëerd.

 

 

Begrip, van de dag (105) Verblindt identiteit

20160128_151629

 

VERBLINDT IDENTITEIT

 

Een gezondheidswandelingetje om de rug te ontlasten na uren zitten achter de computer, bracht me op vijftig meter van het kantoor tot nieuwe inzichten. Na een klein rondje richting de Rijn liep ik terug weer naar boven, de stuwwal op, om mijn rug verder te belasten. Maar nu deed ook mijn hoofd mee, want op de trappen naar de Vijfzinnenstraat werd ik geconfronteerd met de volgende tekst: VERBLINDT IDENTITEIT. Er staat geen vraagteken achter en volgens mij is het ook niet de gebiedende wijs. Het zou wat zijn om identiteiten te verblinden, zoiets van ontregel je omgeving? Ik liep van beneden naar boven, maar als je andersom zou lopen krijg je IDENTITEIT VERBLINDT. Daar moest ik over nadenken en vergat mijn vermoeide rug. Een wandelingetje tussendoor is heel gezond blijkt maar weer.

Mijn eerste conclusie is dat, mocht ik ooit naar mijn identiteit op zoek zijn via moeilijke therapieën, kerkelijke instanties of in Oosterse sferen, moet ik me eerst afvragen of het zoeken wel zo slim is? Het hebben van een identiteit zou volgens deze woorden verblinden. In zekere zin is dat natuurlijk waar. Je eigen identiteit bepaalt je denken, doen en het waarderen van anderen. Dat kan heel negatief zijn, verblindend werken dus. Je hebt minder zicht op het palet aan andere mogelijkheden in jezelf en je omgeving. Maar zonder identiteit ben je slechts een amorfe poepfabriek, een mens met kraak noch smaak. Je moet je referentiekader toch ergens vandaan halen? Een identiteit wordt aan de andere kant gevaarlijk als je jouw identiteit als dwingende norm voor anderen gaat stellen. Dat zien we in het dagelijkse leven vaak dat identiteit verblindend kan zijn.

Ik verdenk de makers van de tekst student te zijn aan de kunstacademie in Arnhem (Artez) die op een steenworp afstand ligt. En voor kunstenaars in een dop is vrijelijk kunnen denken van groot belang, maar dat betekent natuurlijk niet dat je geen identiteit hoeft te hebben, want anders krijg je amorfe kunst. De makers hebben gelijk als je van boven naar beneden loopt, identiteit verblindt met andere woorden beperken je in je vrije expressie. Echter als je van beneden naar boven loopt slaat het nergens op, tenzij ze als luie studenten gewoon het vraagteken zijn vergeten.

 

PS. Na plaatsing kwam heel snel een nadere verklaring van de teksten en kunstzinnige opknapbeurt van de trap –>volg de link

Begrip, van de dag (104) Streng verboden

20160127_133352

STRENG VERBODEN

Hoe verboden kan verboden zijn? Deze prangende vraag heeft me meer dan 24 uur bezig gehouden, maar ik ben er niet uitgekomen. Gisteren moesten mijn zoon en ik voor familieaangeleden in Amersfoort zijn. Het was al jaren geleden dat ik in de stad was geweest. Mijn zoon heeft er voornamelijk slechte herinneringen aan vanwege een dubieuze stage. Als je dan door de stad loopt kom je bijna automatisch terecht bij de Onze Lieve Vrouwentoren oftewel de Lange Jan. We liepen naar binnen en als roker werd ik geconfronteerd met het bordje ‘streng verboden te roken’. Nu ben ik een heel aangepast en vooral een normaal mens, de mate van socialisatie is dusdanig dat ik zoiets vrij vanzelfsprekend vind. Trouwens, ik denk de meeste rokers wel.

Op zich een onnodig bordje, maar in een bordjesland is dit onoverkomelijk. Ieder zijn meug en ze doen dus maar. Maar ik val op het woordje ‘streng’. Als iets verboden is, dan mag iets niet. Volgens mij is dat een onwrikbaar begrip. Het mag niet, niet een beetje niet, maar gewoon niet. Ook niet heel erg niet of super niet, gewoon niet. Dus dat woord ‘streng’ is een nietszeggende en nutteloze toevoeging. Het is niet toegestaan, dus gewoon niet. Je zegt toch ook niet dat iets mild verboden is?

Of zou het de achterliggende strafmaat zijn die met het woord ‘streng’ aangeduid wordt? Dus bij verboden, krijg je de foeistraf van mijnheer pastoor of oom agent schrijft een bon uit. Als de overtreding in dit geval gemaakt wordt, want je weet dat het streng verboden, dan moet je eeuwig branden in de hel. Of misschien worden de middeleeuwse kerkelijke boeken erbij gehaald voor een pittige lijfstraf met zwepen, spijkers of een slag met een goedendag? Wie zal het zeggen? Ik vind het woord streng vooralsnog een rare toevoeging. Maar misschien weten ze bij de katholieke kerk meer dan ik en hebben ze geleerd van het eerste boek, Genesis. Als God Adam en Eva nu streng verboden had om van de boom van kennis van goed en kwaad te snoepen, had de wereld er misschien heel anders uitgezien.

Begrip, van de dag (103) Bakfiets

 

 

BAKFIETS

 

Taalverrijking is een mooi ding en daar wil ik het vandaag over hebben en dan wel van een heel lokale soort. In ons gezin heeft bakfiets een tweede betekenis gekregen, we hebben als het ware een homoniem gecreëerd. Een bakfiets is natuurlijk het vervoermiddel van de kleine middenstand in het begin van de twintigste eeuw tot zelfs ver in de jaren vijftig. Het Gooi heeft het begrip bakfiets een nieuwe lading gegeven, maar het blijft een bakfiets. Er worden geen broden of lompen meer in vervoerd, maar verwende kindjes in merkkleding door hele hippe moeders. De nieuwe lading maakt het nog geen homoniem.

Zo’n vijf jaar terug zat ik aan tafel te oreren en liet daarbij het woord bakvis vallen. Mijn jongste zoon begreep het niet en ik legde uit dat een bakvis van oorsprong een klein visje was, te klein om te koken maar het was zonde om het weer overboord te gooien, er zo net tussen in. Later sloeg dat er net tussen in op meisjes die geen kinderen meer waren, maar zeker nog niet volwassen. Ze denken daar zelf anders over. Dus pubers, met onvolwassen streken, geen verantwoordelijkheidsgevoel, onzeker tot op het bot met een arrogantie alsof het echte jongedames zijn. Mijn zoon leek het begrepen te hebben. ,, Ik ben dus ook een soort bakfiets, alleen dan een jongen? Hij had het woord bakvis niet goed verstaan en sindsdien noemen we een mannelijke bakvis een bakfiets. En als hij zich bakfietserig gedroeg wees ik hem op zijn bakfietsengedrag tot op de dag van vandaag.

Ik moest er vandaag aan denken in verband met de commotie rondom D66 Kamerlid Wassali Hatchchi. Haar optreden heeft iets springerigs, is ietwat onvolwassen en ze lijkt de gevolgen van haar daden niet echt te overzien. Kortom een bakvissenstreek op basis van de droge feiten. Er gaan geruchten over de strenge discipline onder de leider Alexander Pechtold. Ook zou er sprake zijn van een heimelijke affaire waardoor ze op de vlucht is. Dit is een dubieus gerucht natuurlijk, maar als het waar is dan kun je stellen dat haar vluchtige bakvissenoptreden veroorzaakt is door mogelijk hengstig bakfietsengedrag in een volledig volwassen omgeving van de Haagse Politiek. Ik denk dat bakfiets nog wel eens een landelijk erkend homoniem zal worden.

Begrip, van de dag (102) Alles wordt anders

anders

ALLES WORDT NU ANDERS

l

En vanaf nu wordt alles anders, uiteraard na dit blogje. Vanavond is het nog even behelpen, maar vanaf morgen!!!! Ik zit nu in de Lindenberg te Nijmegen om eindelijk eens te leren schrijven. Tot nu was het behelpen, een beetje op oude VWO kennis, een fractie levenservaring en een grote duim en associëren maar. Een aantal van mijn trouwe lezers heeft het ermee gedaan, daarvoor grote dank en waardering. Maar vanaf morgen zult hier niet meer alleen zijn. Het wordt sprakeloos vernieuwend, het wordt helemaal anders.

De grote zoektocht begint naar de geheimen van het literair bestaan, onontgonnen gebieden zullen omgeploegd worden en de donkere krochten van mijn brein zullen vanaf heden geopenbaard worden. Misschien moet ik met dat laatste nog maar even wachten, hoewel er ooit een collega stukjesschrijver me betichtte van ‘schrijven met de rem erop’. Een mooie doelstelling zou kunnen zijn om de rem te vinden en deze een tikkeltje te ontregelen, een klein beetje maar zou al mooi zijn. En dan de politieke columns, hoewel naast de boekrecensies het best gelezen, zullen niet meer mild spottend zijn, maar heet gepeperd en vilein. Uiteraard zonder ordinair te worden en te schelden. En hier ziet u alweer, de rem is al weer gevonden en een arsenaal aan voorbehoud al weer gemaakt. Een cursus is heel hard nodig.

Het ultieme doel is om uit mijn comfortzone te treden, het loslaten van automatismen en de door mij platgetreden paden te verlaten. En toch moet er iedere dag in principe een ‘begrip’ worden afgewerkt. Deze 102e moet mij verlossen van het sluimerende bestaan aan de rafelranden van het internet. Het is aan u om dat verder te blijven waarderen. Aan mezelf de opdracht om me niets van u aan te trekken. Nog drie kwartier ben ik blogjesschrijver en morgen…….u zult het van me horen.

Begrip, van de dag (101) Afrekenen graag

 

 

AFREKENEN GRAAG

 

Ik was vandaag niet zo van het nieuws, je hebt zo van die dagen en dat is niet erg. Integendeel, het geeft vaak enige zielenrust. Ik was klaar met het kijken naar een van de weinige programma’s die ik nooit mis, Spoorloos. Het intrigeert me enorm het gegeven familie, wat dat doet met mensen en welke emoties dat met zich meebrengt. Goed, goed het heeft ook een therapeutische werking want ik heb ooit gelezen dat huilen heel goed is en dat het traanvocht met enige regelmaat ververst moet worden. Ik huil zo goed als nooit, dus een klein snikje is goed voor me. Dan schakel ik even over op de andere zender en het gaat over bonnetjes.

Gaat het nog steeds over die bonnetjes in de zaak Teeven en Opstelten vraag ik me af. Iedereen op ministerieel niveau is toch afgeserveerd en zelfs de opvolger Van der Steur is zijn publieke functie niet meer zeker. Ik las vandaag terloops nog wel een stukje over de hoeveelheid VVD-ers die de laatste jaren in opspraak zijn geraakt. Ze willen allemaal met hun zogenaamde ondernemersachtergrond de zaak Nederland even runnen, niet beseffend dat de publieke zaak geen BVtje is en dat het oogmerk winst een leuke graadmeter is voor een fabriek, niet voor veel publieke taken zoals onderwijs, gezondheidszorg en ook justitie.

Ik begrijp met de beperkte informatie dat er dus opdracht is gegeven om het bonnetje niet te zoeken. Wie heeft dat gedaan en met welk belang? Ik ben wel een beetje klaar met dit kabinet. Ik denk dat het genoeg is geweest, hoewel de alternatieven zijn zeer beperkt. Eigenlijk is het een beetje Spoorloos die hele Teevendeal. Je denkt ‘alleen op de wereld’ te zijn en hebt het geluk dat er zorgzame mensen zijn die je verzorgen. En toch ontbreekt er iets. Zo is het ook bij Justitie. Je bent alleen op de wereld, houdt geen rekenschap met maatschappelijke normen, maar als justitiecowboys run je de waarden en normen in het land. En toch ontbreekt er iets, de missing link. Ober, mogen we afrekenen en graag een bonnetje met BTW graag. Eigenlijk is het om te huilen.

Mijn Filmblik op: Youth

 

 

Zijn emoties nu wel of niet wel of niet belangrijk in het leven, dat is de vraag waarmee ik uit de bioscoop stapte na het zien van de film Youth (regisseur Paolo Sorrentino). De componist Fred Ballinger (gespeeld door Micheal Caine) stelt zich die vraag en lijkt er ook naar te leven. Een ietwat nurkse oude man, niet onvriendelijk maar het is overduidelijk dat hij weinig meer van het leven verwacht. Investeren in (oude) emoties is dan ook zonde van je tijd. Gewoontegetrouw gaat hij naar een vakantieresort in Zwitserland waar de idyllische omgeving in schril contrast staat met de overwegend bejaarde clientèle in het kuuroord. Ook aanwezig is zijn boezemvriend Micke Boyle (gespeeld door Harvey Keithel) die de vakantie gebruikt voor zijn laatste filmische meesterwerk. Hun vriendschap blijft door de hele film doorlopen met een belangrijke vraag of Micke nu wel of niet het bed gedeeld heeft met een gezamenlijke jeugdvriendin. Het geheugen laat hierin de heren in de steek. Het drukt de vriendschap evenals het uit elkaar gaan van zoon en dochter van beide heren. De dochter Lena Ballinger (Rachel Weisz) blijft bij vader in het hotel, als dochter en zijn persoonlijk assistente.

 

De waarheid mag geen geweld aangedaan worden als ik in eerste instantie vooral onder de indruk was van de filmaffiche waar een stel prachtige vrouwenbillen pontificaal in beeld te zien waren. ,,Ik wilde wel eens weten welk gezicht er bij die billen hoorden.” Natuurlijk hielp het wel om te horen van anderen dat de film de moeite waard was om te aanschouwen. En ik heb met volle teugen genoten. In de eerste plaats om de conversaties tussen de beide oude heren over het leven, hun prostaatklachten en de onderlinge weddenschappen met betrekking tot de gebeurtenissen in het kuuroord. Maar ook de verschillende, soms persiflage-achtige rollen van de andere gasten. Te denken valt dan aan de crew van Micke, maar ook de het bijrolletje van de nietszeggende masseuse, die beweert dat haar kennis gelegen is in de aanraking en daarmee de emoties kan ontleden. Ook Maradonna moest waarschijnlijk voor de zoveelste keer bijkomen van de overdaad en vet en andere geneugten des levens. Ook hij logeerde in het hotel. Ik kan oprecht genieten van dit soort portretjes in de film. Met de aanwezigheid van dochter Lena komen we hortend en stotend ook iets te weten van het ogenschijnlijke emotieloze leven van Fred Balanger. Zijn gehele gevoelsleven lijkt hij in de muziek te hebben gelegd, met name de compositie van zijn zogenaamde Simpel Songs. Queen Elizabeth wenst ten behoeve van haar echtgenoot prins Philip dat Fred Balanger nog een keer als dirigent zijn opwachting maakt en de Simpel Songs voor het koningspaar ten gehore brengt. Daarmee stel ik dat de muziek (componist David Lang) de toch al mooie film film draagt en naar een hoger level brengt.

 

Al met al een prachtige film die bij mij hoog scoort. Bij het zoeken naar de naam die bij de blote billen horen, kwam ik een recensie van mijn collega’s van de Azijnbode tegen. Met het negatieve commentaar kan ik traditiegetrouw dus stellen dat ik gelijk heb en dat ieder negatief commentaar van de Volkskrant voor mij een aanrader is om te gaan. Om volledig te zijn en trouw te blijven aan mijn onderzoeksvraag de dame met de billen was in de film Mădălina Diana Ghenea en speelde Miss Universe. Rest mij een vraag die ik niet beantwoord heb gekregen. Waarom speelde Fred Ballinger met een rood snoeppapiertje tijdens verschillende momenten in deze film. Misschien heeft iemand het antwoord? Het belang van emoties in het leven van een mens zal volgens mij een eeuwigdurende vraag blijven voor ieder weldenkend mens.

Al met al geef ik de film een dikke acht (8+)

 

Voor alle filmblikken van Sprakeloos

 

Begrip, van de dag (100) Dansende muggen

20160123_163534

DANSENDE MUGGEN

 

Bij het natuurvriendelijk in elkaar slaan van de tweede en laatste bank, keek ik af en toe vertwijfeld naar boven. Een beetje bank zit namelijk bij het ontleden nog best gedegen in elkaar en voor je alle onderdelen, stof bij stof, hout bij hout en ijzer bij ijzer, van elkaar losgetrokken hebt, ben je zo twee uur verder. Moedeloos werd ik er niet van, maar het kostte me veel inspanning. Het is nog niet helemaal klaar. Ik gunde me even de tijd om uit te hijgen en keek smekend naar boven of de goden me misschien te hulp wilde schieten. Ik kreeg geen antwoord van hen, maar zag wel muggen die in de lucht dwarrelden. Zij zijn zeker niet de hulptroepen bij het verantwoord demonteren van de bank, toch?

 

Eigenlijk best raar, het is half januari geweest, we hebben slechts een weekje winters weer gehad of iets dat ervoor door moest  gaan en er zijn al dansende muggen boven mijn hoofd. Ik had het al eerder gehoord dat er in november en zelfs in december nog muggen werden waargenomen. Ik mag dus concluderen dat de mug niet weg is geweest en nu al weer in hordes de mensheid proberen te pesten. Jawel, want even ordentelijk voor de camera poseren is er niet bij. Het koste me zeker vijf minuten en zeker 25 foto’s voordat ik mijn woorden visueel kon staven. Wat wil dat zeggen dat de mug zich niet houdt aan het protocol door ’s winters niet aanwezig te zijn?

 

Is de optie van een mogelijke muggenplaag wel meegenomen bij de milieutop in Parijs? Is dit het zoveelste bewijs dat de aarde aan het opwarmen is en dat muggen het hele jaar kunnen honkebonken om zich explosief voort te planten? Ik weet heel weinig van muggenseks en ik wil dat graag zo houden, maar als de muggen zich in januari al nadrukkelijk manifesteren, vrees ik dat het balsgedrag van dansende muggen binnenkort verplichte kost wordt voor de biologieles. Want wat willen ze ons duidelijk maken? Misschien wel: Wij nemen de aarde over. Ik ben heel erg tegen dansende muggen, dus het scheiden van afval door de bank te demonteren is eigenlijk een fantastische verzetsdaad. Ik ben trots op mezelf, ook al omdat dit mijn honderdste ‘begrip van de dag’ is.

Begrip, van de dag (99) Muze van de dag

 

 

MUZE VAN DE DAG

 

Het is oneerlijk verdeeld in deze wereld, echt heel oneerlijk. Ik zit tegen mijn honderdste blogje met de veelbelovende titel ‘Begrip van de dag’ en dan zijn er mensen met een veel beter idee. De fotograaf Rem van den Bosch heeft het mooi voor elkaar. Hij streeft ook naar dagelijks werk onder de veelbelovende titel Muze van de dag. Zijn vrouw heeft 365 vrouwen geselecteerd die hij een voor een afwerkt en fotografeert, naakt welteverstaan. Iedere dag een andere, 365 vrouwen in een jaar en iedere dag niet nadenken over je onderwerp en iedere dag van de straat. Lijkt me een mooie dagbesteding. Vrouwen, dat is nogal wat anders dan politiek, Weltschmerzen en huis-tuin-keuken blogjes. Welke afslag heb ik gemist?

Mijn vrouw heeft geen tijd om tweeduizend sollicitaties door te ploegen en 365 vrouwen uit te zoeken. Ik kan ook niet zo lekker fotograferen volgens mij, bovendien is het al gedaan. Maar als ik er nu eens één in mijn eigen serie zet. Wie is mijn muze? Buiten mijn eigen vrouw natuurlijk, maar die laat zich vast niet naakt vangen voor de camera, laat staan dat ik dit op internet aan de openbaarheid kan prijsgeven. Ik denk dat ik met Juliette Binoche zal aankomen voor mijn blogje ‘Muze van de dag’. Nu nog even een naaktfoto van haar van internet plukken.

Ik vrees bij dat zoeken van die naaktfoto dat ik mogelijk heel wat ‘bagger’ zal tegenkomen. Ik heb een aantal films met de Française gezien. In The Unbearable Lightness of Being wordt ze gefotografeerd, naakt, dus dat wordt zoeken. Niet zelf gefotografeerd en dus ook niet gesproken. Tja dan krijg je muzeblogjes zoals dit. Even overweeg ik mijn fantasie aan de wereld prijs te geven, maar ik vrees dan een hoog gehalte aan Febo-eroktiek. Misschien dat ik maar gewoon morgen de wereldpolitiek moet aanpakken. Dat is ook heel mooi onder het mom Schoenmaker bij bij je lees.