34. RIJKDOM IN MIJN TUIN uit de serie de kabbelende 100

Sommige zaken lukken niet, hoe hard je ook je best doet. Andere gaan vanzelf, zo is het leven. En zo is het ook in de tuin. Zorgvuldig gezaaide bloembedjes voor vlinders en bijen komen voorlopig moeizaam uit de grond, andere planten kunnen verwaarloosd worden en zonder enige aanleiding zijn ze groot en aanwezig. Vraag me niet waarom, maar mijn lupinus polyphyllus, vorig jaar geplant, heeft maximaal gebruik gemaakt van de zachte winter. Terwijl zijn tweelingbroertje een kleine twee meter verderop met drie kleine knopjes en nog lang niet de helft van de omvang een zieltogend bestaan lijkt te leiden, is zijn grote broer magistraal aanwezig in de voorjaarstuin die nog lang niet op zijn hoogtepunt is. De lupinus is dat wel. Met zijn mannelijke agressieve uitstraling punten de langwerpige bloemen zeer aanwezig naar de hemel. Ze stralen kracht en een vanzelfsprekendheid uit. Andere planten durven bijna niet meer te komen.

2014-05-20 20.00.27
En eerlijk hoor, ik heb ze geen extra mest, water of andere kunstmatige middelen toegediend, ze zijn helemaal clean. Ook geen goji bessen of chia zaad is er aan te pas gekomen om de lupines tot extreme wasdom te laten komen. Als dat zou helpen, dan had ik het zelf dat superfood natuurlijk ook al lang genomen. om arrogant naar de hemel te wijzen. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar mijn veronachtzaamheid heeft klaarblijkelijk een tegenreactie opgeleverd van nadrukkelijke manifestatie. Voorlopig geniet ik er maar van. Maar heel stiekem denk ik dat na de zomer ook voor de lupines de aftakeling gaat beginnen en met die langzame verdorring zullen er slechts grote zaden overblijven herinner ik me uit voorgaande jaren. En met die zaden ga ik rijk worden, heel rijk, want ik zal ze planten en er zullen sterke nakomelingen komen, hele sterke nakomelingen. Met zijn allen zullen ze met hun pontificale rijkdom naar de blauwe lucht wijzen en nieuwe sterke zaden afgeven. En zal ik u vertellen, een goed bewaard geheim, Noord-Amerikaanse indianen gebruikten de zaden als een natuurlijk afrodisiacum. Niet doorvertellen, maar er is in de slipstream van de superfoods goud geld met te verdienen. Ik ga rijk worden van mijn eigen tuintje, het geld ligt gewoon op straat. Voorlopig verwaarloos ik de planten met zorg, want dat is het allerbeste voor ze. Gewoon geen aandacht besteden aan dat plantaardige machogedrag, daar worden ze week van en dan is het afgelopen met mijn goudmijn.

33. WIE BEN IK? uit de serie de kabbelende 100

Kent u dat spelletje ‘Wie ben ik?’, een stel lollige BN-ers doen een raadspelletje. Een regelrechte dijenkletser, want al jaren wordt dat de bevolking voorgeschoteld. Er is een publiek voor. In mijn studententijd speelden we het ook wel eens, met shagvloeitjes die dan op het voorhoofd werden geplakt. Lachen, gieren, brullen, tenminste als het bier rijkelijk vloeide. Ik moest er vanmorgen aan denken op weg naar mijn werkplek in Deventer. Al rokend liep ik langs de stadsschouwburg. Het gebouw heeft een opzichtige tekst op de rand van het dak namelijk: BREEK DE LUCHT, RAAK DE GRENS, OPEN DE TIJD, VIND DE MENS. Ik moest even denken of VIND niet met dt moest, maar vooral overdacht ik de gedachtekronkel met het roemruchte tv-spelletje Wie ben ik eigenlijk, vroeg ik me af. Een mens zou zijn leven lang met een vloeitje op zijn voorhoofd moeten
lopen en zich afvragen: ‘Wie ben ik?’

2014-05-19 09.59.22
De eerlijke mens moet concluderen dat het antwoord niet eenduidig is in plaats en tijd. Tenminste dat is mijn mening. Wie ben ik is vooral tijd en plaatsgebonden en vooral eerlijkheid naar jezelf. Kortom tal van complicaties bij de beantwoording van de vraag ‘Wie ben ik’ oftewel VIND DE MENS in jezelf. Die ochtend was ik ondanks het stralende warme lenteweer niet best te pas, wat onbestedde lichamelijke klachten zorgden voor een even zo onbestend humeur. Die ochtend was ik vooral een rokende chagrijn die naar zijn werk moest. Op andere momenten geniet ik wel van het mooie weer en ik ben me ervan bewust dat ik op het werk een ander mens ben (of speel) dan thuis, in de trein of met oude studievrienden. Naarmate de rollen meer naadloos in elkaar overgaan zit een mens mogelijk evenwichtiger in elkaar, is hij zichzelf zou je kunnen zeggen. Maar of dat nu altijd zo wenselijk is vraag ik me af. Wil ik wel weten hoe de buurvrouw daadwerkelijk is achter de voordeur, moet die ene collega op de werkplek ook zo nadrukkelijk doen alsof ie thuis is, of geef ik de voorkeur aan al die rollenspelen in het leven. Al die mensen die zo lekker authentiek zichzelf zijn lijkt me heel vermoeiend. Ik stel dus voor om die luchten maar te laten breken door professionele acteurs, kunnen ze meteen grenzen raken en de tijd openen. Ik houd me wel bezig met het vinden van de mens in mijzelf, moeilijk genoeg.

32. HOOP DOET NIET ALTIJD LEVEN uit de serie de kabbelende 100

Gegroepeerd zien ze er prachtig uit. Tientallen bij elkaar in roze en donkerrood staan de fuchsia’s bij de Jumbo om de hoek in het loopgedeelte van de argeloze bezoeker van de super. Tijdens de pauze liep ik er tegenaan toen ik mijn middagboterham haalde. De planten zijn zo’n halve meter hoog en door het folie bijeen gedrukt, zien ze er lekker vol uit. In eerste instantie weet ik de impulsaankoop te weerstaan, 2 planten voor 8 euro is natuurlijk geen geld, 8 euro natuurlijk, maar toch. Na de bammetjes te hebben opgepeuzeld gaat het toch knagen, terwijl ik achter mijn computer de overwegend kale, saaie en ongezellige kamer bezie. Normaal interesseert het me niet, maar nu riepen de fuchsia’s vanuit de winkel een paar honderd meter verder op. ,,Koop me, koop me!” In een opgeruimde omgeving is het natuurlijk veel beter werken. Met een beetje kleur schiet de arbeidsproductiviteit omhoog.

2014-05-13 09.25.00
Tussen de bedrijven door toog ik naar de winkel en met in iedere arm een plant kwam ik tevreden terug. Wat nou een ongeïnteresseerd kantoorpik, gewoon twee joekels van planten op mijn kamer die de komende maanden voor iedere voorbijganger een lust voor het oog moeten zijn. Zorgvuldig zal ik de dode bloemetjes eraf trekken en iedere dag genoeg water natuurlijk. Wat zal mijn kamer letterlijk opbloeien met mij erbij. De eerste desillusie kwam meteen bij het uitpakken al. Ongezien waren al heel veel bloemetjes dood, zelfs onvolgroeide jongelingen vielen van de takjes af. Met de conclusie dat ze acuut water nodig hadden kwam meteen de tweede desillusie. Het water kwam bijna net zo hard van onder de plasticpotten, die ik wel op een schoteltje had geplaatst, uit. De papieren die er lagen werden kletsnat, de map bleef grotendeels gespaard. Met een handdoek kon ik de buitenkant drogen. Met de inhoud moet ik nog aan de slag namelijk mijn collega’s erover informeren. Kan toch moeilijk aankomen dat fuchsia’s belangrijker zijn dan hun overlevingstocht binnen het werk? Terwijl in de stille kamer met enige regelmaat steeds blaadjes en bloemetjes op de tafel en grond hoorbaar vielen, stelde ik vast dat twee van die kale dode takkenbossen ook niet heel erg opmonterde. Ik zal mijn best moeten blijven doen. Echter om nu al mijn beschikbare tijd als een Jiskefetachtig type mijn fuchsia’s te verzorgen in de baas zijn tijd, daar pas ik voor. Misschien zijn ze morgen wel dood, misschien ook niet.

 

Louis de buschauffeur (1)

 

Ik ga niet prat op mijn universitaire achtergrond. De ervaring heeft mij geleerd dat een titel geen garantie voor wijsheid is. Ook mijn professionele achtergrond in de GGZ wil ik niet misbruiken om mensen te diagnosticeren of anderszins een stempel op te drukken. Dat is niet kies, al moet ik heel eerlijk bekennen dat bij Louis van Gaal het wel heel moeilijk is. Ben ik nu werkelijk zo dom, of is hij zo slim? Al mijn reflexen om mensen te etiketteren moet ik bij ome Louis heel geforceerd negeren. Gisteravond was hij niet alleen ex-voetballer, sportleraar, de succesvolste trainer van Europa, de uitvinder van veel voetbalsystemen, degene die aan de wieg heeft gestaan van menig succesvolle voetballoopbaan, de redder van Ajax, Bayern München en vanaf augustus ook van Manchester United. Bovenal is hij het die Nederland wereldkampioen gaat maken. Toch? Gisteravond hoorde ik bij de grootste Louis van Gaalfans van Nederland, de voetbaltafel van VI, dat Louis eigenlijk ook bussenbouwer is geworden. Eigenlijk heeft Louis de bus van het Nederlands elftal gemaakt?

Mijn ogen tolden in mijn oogkassen, ik beet op mijn tong om geen psychiatrische termen te gebruiken en verzoende me met mijn eigen domheid dat ik slechts blogjesschrijver ben en niet zo veelzijdig als de vader van de godenzonen uit Amsterdam. Louis van Gaal blijkt dus eigenlijk de schepper van heel veel te zijn, dus eigenlijk GOD zelf. Louisverdomme! Na de terechte lachsalvo’s van Wilfred Genee en Johan Derksen te hebben aangehoord, terwijl ik mee moest lachen met de uithalen van Rene van der Gijp en moet glimlachen om de tranen die Jan Boskamp moet wegvegen, vroeg ik me af of het journaille echt zo dom is als Van Gaal beweerd. Juist de stupiditeit van de vragen van veel sportjournalisten is het enige dat ik soms kon delen met Van Gaal. Met dit gedrag van de Schepper, vraag je er ook zelf om het doelwit van treiterijen te worden.

Louis van Gaal zorgt er niet voor dat mijn Oranjekoorts aanwakkert. Sterker nog, ik overweeg misschien wel voor België of Duitsland te zijn, hoewel mijn Feyenoordhart zal bloeden. Waar brengt de bussenbouwer en ongetwijfeld ook nog de beste buschauffeur ons de komende maanden nog overal naar toe? Vanavond al zullen we een geheel nieuw systeem uitproberen tegen Ecuador. 5-3-2 wordt mogelijk de nieuwe basis voor de Oranjesuccessen. Bij de uitleg van een van de vele analytici vond ik het eigenlijk best wel logisch. Louis is een raar mannetje, een heel raar mannetje, maar ik zal als collega bondscoach niet beweren dat hij geen verstand heeft van voetbal, al denk ik wel eens dat voetbalverstand dan ook het enige is.

Dus waar gaat Louis de buschauffeur ons de komende maanden heenbrengen? Met welke trouvailles zal hij ons nog laten huiveren, welke zaken laat hij liggen en welke mensen of groepen mensen blameren zich ook als gevolg van de hoogoplopende Oranjekoorts. Ik voel dat er een blogjesserie aan gaat komen op weg naar de Wereldkampioenschappen in Brazilië. Ik heb nog absoluut geen koorts, sterker nog als er sprake is van wk-frigiditeit of impotentie dan lijk ik daar nu aan te lijden. Misschien gaat Louis van Gaal mij verbazen en blijkt dat God echt is opgestaan. In dat geval zal ik nooit meer vloeken, maar tot die tijd verwacht ik dat de Louisverdommes niet van de lucht zullen zijn.

Conchitta bevrijdt Europa!

Europa is tevreden. Het statement staat. De Oostenrijker Conchita Wurst heeft het Eurovisie Songfestival gewonnen. Buiten het feit dat onze Ilse en Waylon daardoor ‘slechts’ op een eervolle tweede plaats zijn geëindigd, kan Europa zichzelf complimenteren met het statement vóór het vrije woord, de vrije daad en de vrije expressie. ‘De vrouw met baard’ heeft een alom bevrijdende werking gehad, de altijddurende vrede kan nu beginnen. Hoezee.

 

In genoeglijk gezinsverband hebben we de verrichtingen van de onzen bekeken. In deze multimediale tijd is dat een unicum. dus koesteren we dit soort momenten. Taartje, zoutje en biertje zorgden voor een fijne avond. Over Conchita Wurst liepen de meningen uiteen, al was er min of meer consensus dat ze muzikaal misschien wel de op één na beste bijdrage heeft geleverd en dus terecht grote kansen maakte. Toch vind ik ook wat van hem/haar, maar meer nog over de hype rondom het fenomeen. Ik heb geen gevoelens om in vrouwenkleding te moeten lopen, maar als een ander dat wel heeft is mij om het even. Zelfs als die kleding extravagant is met bijbehorende make-up, ik heb er niets mee, maar ‘ieder zijn meug sprak de boer (en maakt u de uitdrukking zelf maar af). Ik word onpasselijk van onechte, onoprechte theatrale emoties die de heer Wurst liet zien in de zogenaamde ‘Greenroom’. Hoewel hij niet de enige was, lag het er bij deze artiest wel heel dik bovenop. Ik kan er niet tegen, dat bijna ziekelijke theatrale gedrag Maar ik heb niet de behoefte om de persoon de kapittelen. Mijn weerstand mag er net zo goed zijn als haar overdreven gedrag. Bovendien, muzikaal torende ze hoog boven de meeste flapdrollen uit, dus een tweede plaats was heel terecht geweest. Ze werd eerste, dank zij Europa.

Oostenrijk, niet bekend om de vrijzinnigheid der geesten, blijkt in staat te zijn iemand af te vaardigen waarvan vooraf bekend is dat hij weerstand zal oproepen. Eigenlijk is dat al een ‘valse nichtenstreek, maar dat terzijde. De Oostenrijker krijgt een klinkende Spaanse voornaam en een dubieuze achternaam in deze context. (Mogelijk is het ook zijn ware naam.) Een heel frivool en vrijzinnig Europa mag vervolgens laten zien hoe vrijgevochten ze zijn. Een woord van kritiek is geen optie, je wordt subiet bij de conservatieven, homofoben en zelfs oorlogszuchtigen geschaard, want daar in Oost-Europa zijn ze zeker tegen, dat zien we wel aan Poetin met zijn maffe wetgeving. Naast de discriminerende wetgeving jegens homo’s in Rusland, is die Poetin bovendien een gevaar voor de wereldvrede. En passant hebben we dat in Europa ook nadrukkelijk weggehoond, want zodra de engelachtige tweelingzusjes, die Rusland vertegenwoordigde, in beeld kwamen of punten kregen, riepen we heel hard boe. Boe tegen Rusland, boe tegen Poetin met zijn misleidende hetero-propaganda en boe tegen het gevaar van een Derde Wereldoorlog? Wat zijn we flink.

Wij hebben die Russen een poepie laten ruiken en hebben aangetoond hoe vrijdenkend we met zijn allen zijn. Wij wel, maar ik vind die massale steun wel heel bedenkelijk. Ik verdenk de meerderheid net zo ‘narrowminded’ te zijn dan de oerconservatieven en homofoben. Het showen van de vrijgevochtenheid en progressieve mensvisie is in veel kringen verworden tot een must. Groepsdruk dicteert hoe je moet acteren in het leven, wat je moet moet vinden en dat je je per definitie moet afzetten tegen het kleinburgelijke middle of the roaddenken van conservatieven en Russen. We hebben ons punt gemaakt en de vrede kan dus vandaag aanvangen. We hebben de middelvinger opgestoken naar alle bedompte geesten en zij zullen met Conchita Wurst wel ervaren hoe bevrijdend het is om in vrouwenkleren te lopen en hoe bevrijdend het is je theatrale persoonlijkheid(sproblematiek) publiekelijk te maken. (Ik weet ,dit lijkt wel een pleonastische uitspraak). Massaal zullen we uit onze vastgeroeste feniks verrijzen. Ik kan niet wachten.

Of is het stilte voor de storm en zullen Ilse en Waylon hun woordspeling Calm after the storm moeten herzien. Och, het zal me een worst wezen. Ik houd niet zo van statements, dat zorgt altijd dat Neanderthalers aan beide kanten zich etaleren met de grootst mogelijk intollerantie. Een ieder is zo overtuigd van zijn eigen gelijk. Mijn verwijt in deze aan de bekrompen vrijdenkers is echter velen malen groter, dan aan die angstige ‘domme’ fobische conservatieven.

Heimat zu Hause

Zal ik naar Dülmen rijden, het is maar 100 kilometer hier vandaar.,,……Ich hätte nach Dülmen fahren können, wie der Hermann 50 Jahren her. Er verbracht dort eine Weile mit drie Mädel auf seine Strecke nach Sylt. Die Luft war schwer damals, das Gewitter kam über Dülmen so wie beim treue Einwohner dieses süsses und ordentlisches Ort.”

 

Het is zomaar een gedachte die op mijn vrije woensdagochtend opkomt. Tegelijkertijd geeft de helderheid van een regenachtige ochtend een andere waarheid dan het kijken naar aflevering 5 van Heimat (deel 2) twee avonden ervoor. Gisteravond wilde ik aflevering zes kijken, maar de halve finale van het Eurovisie Songfestival gooide roet in het eten, een democratisch besluit. De woensdag ligt open en er hoeft geen rekening gehouden te worden met anderen. Maar wat heb ik in Dülmen te zoeken, zo sexy zal dat oort echt niet zijn en zeker de jaren zestig, die ik slechts uit de geschiedenisboekjes ken, zullen ook in Dülmen zijn uitgewist. Waarschijnlijk zullen alle grote winkelketens zich in het hart van Dülmen hebben gevestigd. Bovendien ‘Hermann aus Schabbach’ was 22 jaar, kunstenaar en niet getrouwd. Om maar wat praktische zaken te benoemen. O ja, mij wachten nog drie wassen, de boodschappen, de tuin, het opruimen van de schuur en een hond die uitgelaten dient te worden, bovendien zijn er verwachtingen met betrekking tot de voedzame maaltijd die avond.

2014-05-07 12.20.40De hond wacht geduldig

Niet naar Dülmen dus, maar met het voornemen minimaal twee afleveringen van Heimat te kijken. De tuin en de schuur kunnen wachten en met een mannelijke precisie zal ik mijn planning maken voor die dag. Mijn Heimat zu Hause sullen we maar zeggen, te beginnen om twaalf uur. De tweede was zit al in de machine, de oudste zoon naar zijn vakantiebaan in de super bonjouren en een blokje om met de hond die nog geduldig zit te wachten. Snel de bedden afhalen, dan kunnen die tussen de bedrijven door ook lekker mee.

2014-05-07 12.22.49De tuin kan wachten

Sinds een week of zes ben ik helemaal ‘into’ de serie ‘Heimat’. Deel 1 had ik al in de jaren negentig gezien. Ook deel 3 heb ik een jaar of tien geleden gezien op tv. Toen werd de geschiedenis van Schabbach op de ‘Hunrück’ van na de Wende getoond. Je kent de serie niet? Het laat de geschiedenis van Duitsland zien vanuit het perspectief van de familie Simon uit een klein dorpje in de Hunsrück, te beginnen in 1919. En eigenlijk is het de geschiedenis van Europa. Deel 1 hebben we nogmaals gekeken als opwarmer voor de in 2013 verschenen film ‘Die andere Heimat’. Hier wordt Schabbach van 1842 weergegeven. Bijna vier uur lang in de bioscoop en net zo lang geniet. Deel 2 is klaarblijkelijk op tv langs me heen gegaan, maar gelukkig heb ik het via een collega kunnen lenen. Voor deel 2 staat Hermann Simon centraal als hij vanuit het benauwde Schabbach naar München verhuist om te studeren aan het conservatorium. De jeugd, geboren in en direct na de Tweede Wereldoorlog, ontdekt de wereld in de grote stad. De oorlog wordt verwerkt, studenten zetten zich af tegen de ‘foute’ generatie. In de vroege jaren zestig wordt de protestgeneratie gepotreteerd in een avantgardisch kunstmilieu. De minimale muziek van Herman is 2014-05-07 15.23.01verschrikkelijk om aan te horen, tenminste objectief gezien, maar past prachtig in het tijdsbeeld. Student zijn betekende toen nog een brede algemene ontwikkeling, veel filosofie en een hoogdravende en elitaire conversatie. Soms niet te volgen voor iemand die op het gebied van kunst, cultuur en filosofie liever lui dan moe is. (Misschien heb ik de intellectuele capaciteiten niet om Shoppenhauer, Nietche of Wittgenstein te doorgronden.) Aflevering 6 eindigde met een uitspraak van Wittgenstein die ik wel begreep: ,Die Welt ist die Gesamtheit der Tatsachen, nicht der Dinge.” De ondertiteling gaf de volgende vertaling: “De wereld is de som van alle feiten. Dit niveau kan ik aan. Mijn beperkingen houden me niet tegen om alles in gereedheid te brengen om ongestoord deel 7 te gaan kijken.

2014-05-07 15.31.17Snel een was opvouwen, de vaat heeft zichzelf kunnen bedruipen gedurende de afgelopen twee uur, dus is nagenoeg droog. Alleen nog naar de winkel voor het avondeten en ik kan met de volgende aflevering beginnen, de kerst van 1963. De studenten worden geconfronteerd met meer wereldse dingen zoals geld, werk en carrière. En geliefden zullen elkaar niet vinden, omdat de drang om te creëren groter is dan de liefde. Of begrijp ik dat weer niet goed. De liefde is groter, want Hermann en Clarissa weten dat de liefde hun weg in de schone kunsten blokkeer. Een soort Romeo en Julia tussen de studentikoze bedrijven door. Ik blijf zwijmelen. De laatste veertig minuten worden onderbroken door Aardse zaken als eten en afruimen en wederom een was. Ik kan voor vandaag de verleiding weerstaan om deel 8 te gaan kijken. Echter tevreden kijk ik terug op een productieve dag als ‘huisman’, maar tevens met genot, verbazingen en bewondering gekeken naar de beste serie ooit, Heimat van Edgar Reitz.
Samenvattend zou ik de dag als volgt kunnen weergeven: Huishouden is de interpunctie van een geslaagde zin(geving). Wittgenstein? Nee, gewoon van mezelf.

Of had ik toch naar Dülmen moeten gaan?

Een ‘Zomerdijkje’ in de tuin

We kregen een cadeautje van ex-burgemeester Zomerdijk van Duiven. In november 2013 nam de burgervader afscheid van zijn gemeente. 13 jaar is hij de eerste burger geweest en dat bleek aan beide kanten te bevallen, anders hadden Henk Zomerdijk en de burgers van Duiven het nooit zo lang met elkaar uitgehouden. Het pensioen zorgde voor het einde van zijn actieve loopbaan. Ik ken niet zo heel veel burgemeesters, maar de heer Zomerdijk was een toegankelijke man.  Hij had al enige landelijke faam gekregen in zijn vorige plaats als burgemeester van Ochten ten tijde van de overstromingen midden jaren negentig.

Als freelancer bij de Gelderlander en plaatselijke blaadjes ben ik hem een aantal keren tegen gekomen. Henk Zomerdijk heeft geen microfoon nodig om zijn gehoor te voorzien van informatie. Een van de kenmerken van de voormalige burgemeester van Duiven. In onze familie kennen we hem als de man die het aangebroken gebakje van mijn toen nog kleine nichtje opat. Bij de riddering van mijn schoonmoeder nam hij plaats na de kennismaking met de familie van de aanstaande ridder. Bij het kopje koffie nam hij als vanzelfsprekend naast zijn kopje, hij had geen oog dat er al muizehapjes van gegeten was. In januari 2013 interviewde ik hem nog voor de “Liemers Vizier”. Hij was niet bang dat hij stil zou komen te zitten. Zijn passie was en is de imkerij. Henk Zomerdijk is nauw betrokken bij de deplorabele staat van de bijengemeenschap en wil zich daar ten volle aan wijden. Een nobel streven vond ik toen. En nu krijgen alle huishoudens van Duiven dus een zakje bloemzaad om een vierkante meter tuin te voorzien van bloemen die de bijen moeten gaan lokken. Een leuk geste en passend van onze voormalige burgemeester.
2014-05-03 14.21.23

 

 

 

Het is zaterdag en naast het bijhouden van de tuin (een rare woordspeling in deze context trouwens: bijhouden) heb ik ook een vierkante meter gevonden om de bijenstand in Nederland een boost te geven.

Een vierkante meter is snel gevonden, een kwestie van wat overtollig onkruid wegschoffelen rond de appelboom die overigens dit jaar ook een beetje aan het aantrekken is. Misschien dat de bloesems van een appelboom ook goed zijn voor de bijtjes.

2014-05-03 14.36.41

Het onkruid, naar snel groeiend spul schoffel ik weg, ik maak de grond los en zet de tuinslang erop om de inmiddels al weer droge grond te bevochtigen en het wordt meteen weer klei-achtige drek. Een kruiwagen met ‘vers’ zand en een halve zak bemeste grond van een tuinwinkel zorgen voor een ophoging rond de appelboom, nauwelijks zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik doe ook maar wat. Een ‘zomerdijkje’ als een ware tuinhommage aan Henk Zomerdijk.

2014-05-03 15.12.06

Ik pak het zakje en legde de korrels met de verrassing voor de bijen (en voor mij als inwoner en tuinier in Duiven) in mijn hand, angstvallig kijkend of er geen duiven op af komen. (hele flauwe woordgrap, excusé!) Ik spreek de zaadjes goedmoedig toe dat ze hun best moeten doen en strooi ze gelijkmatig over de zomerdijk. Nu maar hopen dat ze sneller omhoog komen dan het onkruid.

2014-05-03 15.13.24

Over enkele maanden zal ik een soortgelijke foto maken, maar dan met heel veel kleur hoop ik. Tevens zal ik gewag maken van het verhaal van de ‘bloemetjes en de bijtjes’ in mijn tuintje.

 

2014-05-03 15.39.21