Wandelen rond de hoogmis, St. Stephanuskerk te Heel (L)

HET BEGIN

Om te zeggen dat mijn opvoeding pro-Rooms is geweest, durf ik niet te beweren. Katholiek ben ik wel opgevoed en dat begon op 5 juni 1966 in de Stephanuskerk te Heel. Ik ben naarstig op zoek geweest naar de foto waarin ik in een wit doopkleed in de armen van mijn moeder lag met mijn kersverse peettante ernaast. Mijn vader staat niet op de foto uiteraard, hij legde mijn kerkelijke verbintenis vast. Een oudere pastoor doopte mij. Onlangs heb ik die foto nog gezien om te scannen en te gebruiken voor dit blogje. Het zou een mooi tijdsdocumentje zijn geweest naar het heden toe. Ik heb het te goed achteruit gelegd, want het is onvindbaar.

20131230_154420 (2)(Als alternatief heb ik de eerste bladzijde van mijn foto-album maar genomen in plaats van de doopfoto)

Die verbintenis van 5 juni 1966 wilde ik zo’n twee jaar geleden verbreken. Zoals gezegd, het Roomse heb ik niet van mijn ouders meegekregen en de ontevredenheid over het reilen en zeilen van de Roomsen liep op. De zedenzaken en de afhandeling ervan, maar vooral de in mijn ogen vaak met de rug naar de mensen staan, ergerde mij. Maar ook berichten van pastoors die liever een kleine kerk hadden met ‘echte katholieke gelovigen’ in plaats van hun ogen te openen voor wat er daadwerkelijk gaande is met de geloofsbeleving. Of wat te denken van foto’s in het kerkportaal hangen van ‘afvalligen’ zodat zij door kerkgangers aangesproken kunnen worden op het verzaken van de plicht. De zeer conservatieve uitstraling van Paus Benedictus en zijn kerkfilosofische woordgebruik stemde mij niet vrolijk. Van zo’n club wilde ik geen lid zijn. Lid of geen lid, mijn waarden of normen zullen hierdoor niet veranderen. Uitschrijven zou bij mijn geen tastbare emoties opleveren. Ik ben niet zo’n clubmens. Mijn serie Wandelingen rondom de Hoogmis moest natuurlijk langs mijn doopkerk gaan. Het leek me wel aardig om via dit blog een statement te maken, mijn statement.

Door logistieke oorzaken moest een bezoek aan Heel steeds uitgesteld worden. De 2013-12-07 14.16.26eerlijkheid gebied me te zeggen dat 9 uur ’s ochtends ook wel wat vroeg was, ik moest per slot van rekening uit Duiven wegrijden. Later bleek dat door reorganisatie de diensten niet meer op zondagmorgen waren in de Stephanuskerk. Ik moest uitwijken naar de zaterdagavond wat weer andere problemen opleverde namelijk mijn aversie om in het donker te rijden. Dus het duurde nog even om mijn ‘Wandelingen’ een vervolg te geven.

 

HET KAN VERKEREN

De nieuwe Paus, Jorge Mario Bergoglio uit Argentinië was inmiddels aangetreden als Paus Fransiscus. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet onberoerd ben gebleven door diens optreden. Cynici zeggen dat dit een doorzichtige marketingstrategie van de katholieke kerk is. Anderen maken zich zorgen over de man omdat machtspolitiek binnen de Kerk zo’n ‘nieuwlichter’ niet kan gebruiken. Ik weet helemaal niet of hij echt zo’n nieuwlichter is want op het gebied van homoseksualiteit, vrouwen binnen de kerk en andere non-materiële vraagstukken zullen de Paus en ik het echt niet met elkaar eens zijn. Dat hoeft ook niet, geen Paus of Kerk kan mij hierin op gebiedende wijze veranderen. Zelf heb ik ook niet de roeping om ‘mijn evangelie van liberalisering’ als voorwaarde te stellen om lid te blijven van de Club. Met andere woorden, de Paus en de kerk mogen van mij best conservatief zijn zolang ze maar met hun poten in de modder staan, oog en oor hebben voor mensen en dat ook daadwerkelijk in daden omzetten waarbij mededogen de leidraad is. Ik vind dat Paus Fransiscus dit uitstraalt en ik word daar vrolijk van. De Kerk is het middel om een menselijk geloof te verspreiden in een maatschappij die verandert, maar waarbij (kerkelijke) waarden en normen op een hedendaagse wijze gebracht en geïntegreerd worden, of mensen nu lid zijn van de Club of niet, of mensen nu praktiserend zijn of niet, maar gewoon louter en alleen omdat het mensen zijn. De Kerk mag in mijn optiek nooit het doel zijn, want dan liggen de verstikkende dogma’s op de loer zoals al vaak is gebleken. Ik denk dat Paus Fransiscus meer dan een raampje kan openen in het katholieke Bastion en uiteindelijk zal dat de kerk goed doen. Ik heb dus geen reden meer om een statement te maken en me nadrukkelijk van het lidmaatschap te ontdoen. Lid of geen lid, mijn waarden of normen zullen hierdoor niet veranderen. Het lid blijven levert mij geen tastbare emoties op. Al ben ik niet zo’n clubmens, ik hoef niet te provoceren. Sterker nog, ik heb er vertrouwen dat de katholieke kerk in staat moet zijn om mondiaal voor te gaan in maatschappelijke verbeteringen op het gebied van vrede en armoede, door vooral te doen. Paus Fransiscus kan hierbij een belangrijke rol spelen, net zoals majoor Bosshardt dat voor mijn werkgever Het Leger des Heils ook jarenlang heeft vervuld in Nederland.

Het is voor mijn Wandeling dus slechts een juiste datum prikken, een chauffeur regelen en het nuttige met het aangename te verenigen. 7 december 2013 was het zover, samen met mijn vrouw combineren we mijn Wandeling met een weekendje samen. Hotel geboekt in Maaseik, beetje op tijd in Heel om overdag al wat foto’s te kunnen maken en de volgende dag zouden we wel zien wat de dag ons brengt.

2013-12-07 14.17.14


DE WANDELING deel 1

De kinderen waren geïnstrueerd voor de komende 24 uur en op de wat druilerige zaterdagmorgen reden we weg uit Duiven nadat wij zelf de hond nog even hadden uitgelaten. Ik koos bewust voor de snelwegen waarmee we binnen anderhalf uur op de plaats van bestemming waren. Vroeger, met mijn ouders, reden we altijd via Nijmegen en Malden Limburg in, om zo uiteindelijk plaats voor plaats het landschap ‘Limburgser’ te zien worden. De Napoleonsbaan heb ik trouwens wel een keer gezien. Hoewel ik de afgelopen tien jaar een aantal keer in Heel was geweest, staat het me toch niet helder op het netvlies gegrift. Met de bordjes Heel in zicht, was het slechts rijden richting de kerktoren om wat foto’s te maken. Bij de andere Wandelingen had ik meestal mijn kleine digitale cameraatje bij me, nu ben ik aangewezen op mijn nieuwe mobiel. Mobiel en ik hebben nog wel eens ruzie en dit zal hier en daar ook blijken, maar geen enkele wandeling gaat zonder horten of stoten. Bij het gemeentehuis zetten we de auto neer om foto’s te schieten van de kerk. In de verte moet één van de ‘gestichten’ liggen waar mijn vader heeft gewerkt en wat mijn ouders naar Heel heeft gedreven. Het miezerige weer nodigde niet uit tot een wandeling. Enkele jaren terug had ik er met mijn zoon nog gewandeld, hetgeen me terugbracht naar mijn geboortehuis. Het leverde een stukje familiegeschiedenis op dat mijn ouders toentertijd met veel plezier hebben gelezen. (Voor de echt geïnteresseerden van Heel door de ogen van een Ollander een must, volg de link).

Het was inmiddels half drie, we moesten nog lunchen en we wisten dat het avondeten pas na de mis van 7 uur genuttigd zou worden. Nu nemen we in gezinsverband het woord 2013-12-07 14.17.56‘ungry’ vaak in de mond, een gevoel van lichte agitatie door hongergevoel (hungry en angry) dus heel fit waren we niet. We reden langs ‘Vethous ’t Lekker Hepke’. We stopten maar niet. We besloten naar ons hotel te gaan en in Maaseik iets te eten. Achteraf bleek ik het niet goed gelezen te hebben en was de naam Aethoes ’t Lekker Hepke, sorry.

De WANDELING deel 2

2013-12-08 10.26.41Zeer tevreden over de kamer en entourage bij Hotel Van Eyck op een van de leukste pleinen van Vlaanderen, wandelden we door de gladde en glibberige straatjes van het stadje. Mijn versleten zolen hadden een slechte grip, dus na een gedegen lunch snel op zoek naar een paar nieuwe schoenen dat wandelt lekkerder.2013-12-30 16.16.39 Kwart over zes vertrokken we uit het hotel, maar we hadden geen rekening gehouden met de grensoverschrijdende onmogelijkheden van internet. Mijn chauffeur nam de eerste de beste afslag waar Nederland stond vermeld, maar dat was niet de weg die we ’s middags hadden gereden. Snel de mobiel erbij voor de routebeschrijving en toen ging het mis, geen ontvangst. Het was aardedonker en niet direct borden als houvast. Bij de eerste het beste kruispunt waar we Roermond zagen, namen we die richting echter geen idee hoe Heel zich topografisch verhield met Roermond. Bovendien moest ik nog rekening houden met de Maas. Na tien minuten rijden was er ontvangst met dien verstande dat op een kaartje te zien was waar wij reden. Gelukkig ben ik het kaart lezen nog niet verleerd, dus vijf minuten voor zeven, de klokken luidden gelukkig nog, parkeerden we onze auto. We waren niet te laat en dat is bij mijn wandelingen al vaker een thema geweest.

DE DIENST

Acclimatiseren

Bij binnenkomst is mijn eerste reflex altijd waar kan ik rustig zitten en af en toe wat aantekeningen maken. Bijna tegelijkertijd ben ik op zoek naar een misblaadje die me langs het spirituele aanbod kan leiden en het is altijd gemakkelijk om dit later als leidraad te gebruiken bij het schrijven. Het eerste was geen probleem, hoewel de kerk kleiner was dan ik dacht, was er ruimte genoeg ergens halverwege. Boekjes waren er echter niet. Niemand had boekjes, dus ik mag hieruit concluderen dat we te maken hebben met getrainde bezoekers. We begonnen dus met een kleine handicap, nu maar hopen dat de elektrische versterking goed werkt. Het orgel werkte wel uitstekend want ik voel het trillen aan mijn2013-12-07 19.54.13 voeten. Of zullen het mijn nieuwe schoenen zijn die wat afknellen? In het protestantisme komt hier volgens mij de term ‘vol op het orgel’ vandaan. De Gregoriaanse zangkunst van een klein mannenkoor doet weldadig aan. Onze mede-aanwezigen zijn de gebruikelijke 60 plussers, maar voorin ontwaar ik twee twintigers in casual kleding en de jongedame heeft wild roodgeverfd haar. Na afloop horen we een onmiskenbare Oost-Europese tongval, Polen is onze conclusie.

Dan komen de pastoor en de misdienaar binnen. Vanuit mijn werkervaring als misdienaar weet ik dat je de werkzaamheden in je eentje afkan. Wij deden het standaard met zijn vieren. Als ex-ambtgenoot zag ik dat hij het inderdaad gemakkelijk alleen kon, gelukkig maar. Ik zag hem zelfs nog even duimendraaien. Zou het verveling zijn geweest of bad hij intens of zijn voetbalclub die avond zou winnen? Waar zijn ze eigenlijk voor in Heel, kijken ze naar het noorden en juichen ze voor VVV of toch naar het zuiden waar iets meer keuze is? De nog jonge pastoor, volgens mij is dat iedere pastoor onder de vijftig, opent de dienst met te refereren aan de twee kaarsjes voor de advent. Hij vertelt over Johannes de Doper die een rare man zou zijn in die tijd. Hij benoemde namelijk dat het belangrijker is je druk te maken over hoe je bent aan de binnenkant. Ik kan niet meer met hem eens zijn en moet voor het eerst denken aan de nieuwe Paus.

Lezing en evangelie|

En dan komt het zoekplaatje in het geheel, de eerste lezing en het evangelie. Heb ik de accuratesse op te schrijven welk gedeelte uit de bijbel wordt gelezen. Bij de eerste lezing was ik op tijd, het betrof het boek Jesaja, hoofdstuk 11. Tijdens het lezen viel me de tegenstelling tussen gerechtigheid en straffen al op. De zinsnede ‘hij geeft de geringen hun recht en de armen in het land krijgen een eerlijk vonnis. Hij kastijdt de verdrukkers met de roede van zijn mond en de bozen doodt hij met de adem van zijn lippen.’ Je bent mij 2013-12-07 19.53.08dan al een beetje kwijt dus ik geloof het dan wel met het feit dat je je kind in een slangennest kunt leggen en dat het rund en de berin samen kunnen leven. Dat straffen en de harde taal passen mij niet. Natuurlijk zal het overdrachtelijk bedoeld zijn en een dieperliggende theologische duiding hebben, ik beluister het als ‘oppervlakkige’ toehoorder puur taalkundig. ‘Je mag meedoen als…., en je wordt gestraft als….’

Voordat het Evangelie wordt gelezen volgde een stukje muziek door een fluitist en een cellist, die in elkaars nabijheid waren, maar elkaar niet altijd konden vinden. Ik kon achteraf de tekst van het Evangelie niet met zekerheid terugvinden. Het was uit het boek van Matheas, waarschijnlijk hoofdstuk 3 of 4, maar ik durf me er niet aan te wagen. Mogelijk omdat ik op dat moment in gedachte was over de aanwezigen in de kerk. Hoe zullen zij het beleven dat hun kinderen en kleinkinderen niet meer aanwezig zijn? Hoe past dat in hun geloofsbeleving met betrekking tot gerechtigheid en straffen? Maakt het ze bang, verdrietig of is hun geloofsbeleving geruststellend genoeg dat zij later een ieder weer terug zullen zien in de Hemel, of waar dan ook?

Voorleesbrief van de bisschoppen

De weken vooraf heeft er met enige regelmaat een stuk over de Paus en het bisschoppenbezoek (Ad-Limina-bezoek) in de krant gestaan. De teneur was een beetje dat de bisschoppen in een defensief zouden afreizen naar Rome. Zorgen over de afwikkeling van allerlei schandalen, maar vooral ook het leegstromen van de Nederlandse Kerkprovincie, al decennialang. Wat doen ze fout? De brief van bisschop Franz Wiertz, die op 7 december werd voorgelezen, ademt echter helemaal geen bestraffing uit vanuit Rome,2013-12-07 19.54.30 maar lijkt op een brief van hoop en vooral een nieuwe opdracht. De brief benoemt vooral ook de geest van Paus Fransiscus waarbij ‘De Kerk‘, zo zegt paus Franciscus, ‘moet als “een veldhospitaal” zijn, waar mensen in de strijd van hun leven genezing vinden van hun kwetsuren.’ Even verderop haalt de bisschop de volgende passage aan: ‘Net als Jezus zelf laat paus Franciscus het niet bij woorden alleen. In zijn leefstijl van grote soberheid heeft hij voorgoed afscheid genomen van een barokke hofcultuur. “Een Kerk voor de armen” staat hem voor ogen.’

De kerk mag geen oordelende kerk zijn en een ander niet de maat meten. Hierbij moet ik denken aan de verplichte introductiedagen bij mijn werkgever Het Leger des Heils. De kerkgemeenschap van het Leger is relatief klein, maar in Nederland hebben ze de plicht op zich genomen om samen te werken met professionals die ze in de reguliere hulpverleningscircuit laten werken onder de vlag van Het Leger. Voorwaarde is uiteraard wel een Christelijke achtergrond. Hoe deze achtergrond eruit moet zien daarover verschillen de mening nogal. Katholiek zijn is al een rekkelijk begrip in zekere zin, maar als we daarbij de verschillende geloofsgemeenschappen uit het protestantisme naast zetten, is het een breed pallet. Op mijn introductiedag sprak een nogal streng uitziende grote heilsoldaat met baard – hij zou in mijn vooroordelen een strenge ouderling kunnen zijn in een van de meest bevindelijke gereformeerde kerken – de volgende wijze woorden uit: ‘We hebben allemaal dezelfde missie, maar laten we elkaar daarin niet de maat meten.’

Bisschop Franz Wierts doet het voorstel om de daad bij het woord te voegen om op parochie-niveau zogenaamde Fransiscus-groepen in het leven te roepen om de diaconie (mogelijk opnieuw) tot leven te roepen en de kerk een meer maatschappelijk gezicht te geven. Mijn zegen heeft hij.

2013-12-07 19.53.28Kijk hier had ik nu duidelijk ruzie met mijn mobiel

IN GESPREK MET DE PASTOOR

Al heb ik geen boekje, maar als de collecte is geweest, de communie is uitgereikt, weet ik dat het einde van de dienst in zicht is. Tussendoor worden alle aanwezigen nog opgeroepen elkaar vrede te wensen. Theoretisch is dat een geweldige geste, maar het komt mij nog steeds wat vreemd over. Het gebeurt in bijna alle missen in Nederland weet ik inmiddels proefondervindelijk. Vroeger was dat niet. Het past echter niet zo heel goed bij mij. Op dat moment ben ik namelijk vooral observator en bezig met mijn eigen gedachten. Maar dat is niet eerlijk, want natuurlijk ben ik ook een deelnemer, dus onderdeel van de groep. Bij eerdere bezoeken liep een kloeke dame uit haar kerkbank om mij vrede te wensen. Ik kon dat erg waarderen, moest zelfs een beetje lachen. Nu wensten mijn vrouw en ik elkaar vrede. Gelukkig doen we dat wel vaker maar dan in andere bewoordingen. Het is tijd om nog snel wat foto’s te maken. Achteraf bleek dat ik weer ruzie had met de belichting van mijn mobiel, dus het was niet zo heel best. Mijn verrichtingen en onze aanwezigheid was de pastoor opgevallen, want hij kwam na de dienst even naar ons toe om de hand te schudden en, zoals ze in het oosten van het land zeggen, ‘het vernuil’ op te nemen. Even polshoogte nemen wie dit zijn, wat ze willen en komen doen in de parochie. Ik vind dat altijd heel erg vanzelfsprekend dat ‘de baas van de parochie’ deze verantwoordelijkheid op zich neemt. Het gebeurt echter niet altijd, vaak moeten de pastoors snel naar de volgende dienst bij gebrek aan collega’s. Het napraten was bij mijn weten vroeger veel normaler en zou mogelijk onderdeel moeten zijn van de vermaatschappelijking van de kerk. Ik weet echter niet of die behoefte er bij iedereen is. In Limburg was vroeger het café nabij de kerk spreekwoordelijk natuurlijk heel belangrijk.

Pastoor Mark Hooijschuur stelde zich voor en in een kort gesprek legde ik mijn missie uit. Hij was nieuwsgierig naar het stuk. Toen het gesprek over de Paus ging, vertelde hij over zijn ervaringen in Rome en de geloofsbeleving in Zuid-Amerika. Echter bij ons enthousiasme over de Paus nam hij een neutralere houding aan, alsof hij vanuit zijn functie er geen oordeel over kon/mocht innemen. Zowel mijn vrouw als ik kwamen er niet uit of hij ons enthousiasme nu deelde of niet.

WANDELING TERUG

Onze wandeling terug ging naar Maaseik. We wisten dat er nog restaurants waren die hun keuken tot tien geopend hadden. Onderweg bespraken we de mis, die de pastoor als een eenvoudige dienst bestempelde. Onwillekeurig moet ik denken aan de tegenpolen in de boeken van over Don Camillo en de burgemeester Peppone als we het over de Paus hebben. In het na-oorlogse Italië schreef het boek de strijd tussen de dorpspastoor en de communistische burgemeester. Eigenlijk is dit raar, want beide komen ze op voor armen en onderdrukten, “hun bijbel’ verschilt dan misschien. Het is dan ook niet zo raar dat een spotprent over de Paus verschijnt in de Trouw waarbij hij als aanhanger van de Occupy-beweging wordt gezien. Ik zou bijna willen zeggen dat het woord ‘spotprent’ in deze bijna onheus is. In mijn optiek zou ik het als Paus Fransiscus het als een ‘geuzenprent’ zien, maar wie ben ik? Ik ben in ieder geval aangenaam verrast als enkele weken na ons bezoek de Paus door Time wordt uitgeroepen als de man van het jaar. Uiteraard is tussen beide gebeurtenissen geen oorzakelijk verband.

Eenmaal in Maaseik parkeren we de auto op het plein dat in een feestelijke kerststemming is getooid. Voordat we bij een Italiaans restaurant kunnen plaatsnemen, is er een kleine dissonant. Een medeweggebruiker zag ons auto niet staan bij het achteruit rijden en tikte tegen de achterdeur. Een tikje van niks dat al snel €600, – kostte, bleek later. We hebben het in goede harmonie kunnen regelen en we hebben maar besloten niet te oordelen, want toen de man in onze auto zat, was de alcoholdamp nadrukkelijk aanwezig. Het heeft de maaltijd bij Con Passione in ieder geval niet bedorven. Het nachtleven van Maaseik hebben we aan ons voorbij laten gaan.

2013-12-07 22.35.58

 

AFTERPARTY

2013-12-08 11.52.45In het voorbijgaan hadden we al gezien dat er in Thorn een kerstmarkt was die zondag. Al ben ik niet zo ‘kerstmarktig’ , het is nooit onaangenaam even door Thorn te lopen. Na het ontbijt haalden we de spullen en liepen naar de auto. We nemen de schade bij daglicht nog even op en ergerden ons aan de publieke muziek die door de luidsprekers schalde op zondagochtend in Maaseik. Tijdens het winkelen is het soms al heel onaangenaam om constant geconfronteerd te worden met verplichte afname van allerlei popsterretjes, maar op zondagochtend hoort er een serene rust te zijn, ook op het plein in Maaseik en geen commerciële zender. Jammer. In Thorn werden we geconfronteerd met een andere vorm van commercialiteit2013-12-08 12.03.39 namelijk dat er toegang wordt gevraagd voor de kerstmarkt, met andere woorden je moet betalen om te kunnen kopen. We zijn niet gek en gelukkig waren er ook nog straten wel bereikbaar. Bovendien was er een soort van kunstroute die vrij toegankelijk was, dat is altijd leuk om even te kijken. Bij de Abdijhof werden we welkom geheten door een kleine vriendelijke man. Het bleek Frans Geelen te zijn die enthousiast vertelde over de herwaardering van het Keramische erfgoed van zijn huidige woonplaats, het nabij gelegen Beesel. Aanvankelijk wilde hij zijn betoog in het Limburgs houden, maar onze onmiskenbare oostelijke o’s hielden hem tegen. Geboren zijn in de streek zorgt zeker niet voor een tongval uit de regio. En passant werden we geïnformeerd over de historische achtergrond van de witte huisjes in Thorn. Dit vindt zijn oorzaak uit de Napoleontische Tijd, toen uit de oude stenen de huizen opnieuw opgebouwd moesten worden. Met met witte verf werden de grote verschillen tussen de stenen van de nieuwe huizen verdoezeld. De VVV van Thorn zal eeuwig dankbaar zijn met deze beslissing. Ook eigen werken van Frans Geelen werden door de kunstenaar voorzien van de nodige uitleg. Nadrukkelijk wijst hij op zijn werken onder de titel ‘Signs of Religion’. Frans Geelen weet dat zijn werken nogal een donker randje hebben. Een korte biografie op zijn weblog leert de mogelijke herkomst van deze donkerte. (zie hieronder een youtubefilmpje van zijn weblog)

2013-12-08 12.06.21

We wandelen nog even door Thorn, bekijken de indrukwekkende St. Michaëlskerk die vooral van binnen prachtig en rijkelijk versierd is (wat zal Paus Fransiscus ervan vinden?), schieten wat foto’s en gaan, heel toepasselijk via de Napoleonsbaan naar het noorden…….nee hoor we hadden een afslag gemist en besloten de oude route maar te nemen.

Andere wandelingen:

Hoe het begon; H. Remigius, Duiven; Andreasparochie, Groessen; Pauluskerk, Raalte; Abdij Sion, Diepenveen; Werenfriduskerk, Westervoort ; St. Antonius Abt Parochie, Loo; St. Stevenskerk, NijmegenMartinuskerk, Twello ; St. Mary -Star of the Sea Church, Hasting (GB); Ned. Herv. Kerk, Achlum; Kölnerdomkirche, Keulen; Stephanuskerk, Borne ; Vrij Katholieke Kerk ChristusPantocrator, Raalte, Stephanuskerk, Heel

Impressie van het werk van Frans Geelen

https://www.youtube.com/watch?v=vlOfXPYM6pY

TOPTWEET De mestkar in cyberspace

Het was een reflex, een druk op de knop en de bewuste tweet was geretweet. Een foto van Google Pics Earth zorgde voor een automatisme om het onrecht en het ecologische vandalisme verder wereldkundig te maken. Een rijke Amerikaanse familie schoot een olifant terwijl het aan het eten was, leert het onderschrift. Vijf in safarikleuren geklede mensen poseren tevreden bij de gedode olifant. De tweet roept op om de vijf beesten en de olifant beroemd te maken. Dat heb ik dus gedaan. Ik was niet alleen, want voor mij waren er al meer dan 4000 retweters en nog geen twaalf uur later waren dat er al over de 11.000. Dat betekent meer dan 11.000 soortgelijke reflexen van mensen over de hele wereld. En het veelvoud van lezers maakt de familie en de dode olifant beroemd op een manier die ze nooit hadden kunnen bevroeden. En ik, ik deel mee in de walging van de plezierjacht op een beschermde diersoort. Willoos geofferd voor een primitieve behoefte van oneindige decadentie en egoïsme van the Rich.

Altijd was ik bewust van het belang van evenwicht tussen mens en natuur, het nut van ecologische systemen en de gevaren die het kan opleveren als dat evenwicht verstoord wordt. Het ontbreken of veranderen van een enkele kleine schakel in de biotoop kan oneindige gevolgen hebben die moeizaam of niet hersteld kunnen worden. We weten het inmiddels (bijna) allemaal, want steeds meer organisaties maken ons bewust van de verwoestende werking van het menselijk handelen op het behoud van de Aarde, onze Aarde. Ik ben er niet ongevoelig voor al durf ik mijn ecologische voetprint niet altijd onder ogen te zien. Bovendien zijn er grenzen voor mij, want fundamentalisten zoals de Partij voor de Dieren doet mij walgen. Electoraal staan zij voor mij gelijk met de PVV en SGP in het Nederlandse politieke bestel, een soort politieke onaanraakbaren. O ja, het misbruik maken van valse diersentimenten van ene Dion Gaus door de lancering van een alarmnummer voor dieren is wel een hele decadente vervreemding van de werkelijkheid. Leg dat maar eens uit, de cavia-politie aan mensen in Syrië, Zuid-Soedan of noem maar eens een actuele brandhaard op. Maar dit terzijde, terug naar de tweet.

Het is verboden om op olifanten te jagen en niet zonder reden. Heel veel is nog niet verboden, bijvoorbeeld olieboringen in het Noordpoolgebied, dus actie van Greenpeace is wat mij betreft moreel niet verwerpelijk. Al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik niet het lef heb om op deze wijze actie te voeren, dus vol bewondering en verwondering heb ik hun vervolging in Rusland gevolgd. Ik ben blij voor ze dat de Olympische Spelen eraan komen waardoor Poetin in zijn wijsheid heeft besloten amnestie te verlenen. Wat ik dus wel durf is het retweeten van een simpel berichtje. Toch schuurt er iets bij me. Twitter is op deze manier wel een soort openbare schandpaal waar ik mijn steentje aan bijdraag. Alsof de vijf ‘beesten’ op een mestkar van een middeleeuws plein worden gereden. En zonder ook maar even na te denken, joel ik mee en in een ongezien ogenblik gooi ik ook nog met modder, volledig overtuigd van mijn morele gelijk.

Ik laat de foto zien aan mijn zoon van vijftien en die zegt wat ik denk. ‘Hoe weet je dat ze die olifant hebben geschoten?’ Samen bekijken we de foto en ik opper:’Maar als ze het niet gedaan hebben, gaan ze toch niet zo bij de dode olifant poseren?’ Mijn zoon geeft me gelijk en gemakshalve denk ik maar niet na over de mogelijkheid van fotoshop. Geheel gerust en content over mijn verzetsdaad ga ik over tot de orde van de dag met de wetenschap dat veroordeelden en beulen sinds de middeleeuwen eigenlijk niet veel verder zijn gekomen in de beschaving.

13. KERSTKUNST uit de serie de kabbelende 100 van Sprakeloos

Keuvelen op tweede kerstdag bij je ouders op de bank. Vertrouwd, al ben je er al 29 jaar weg. Het is mijn ouderlijke huis en dat zal het altijd blijven al ben ik er net niet geboren. Gesprekken gaan over de familie, de buurt die veranderd is en onvermijdelijk over mogelijke verhuisplannen. Ze zijn per slot van rekening rond de tachtig. Helemaal vanzelfsprekend gaat het niet allemaal, maar toch zijn er nog wel plannen voor een fietsvakantie in Nederland komend jaar. ‘Count your blessings’ denk ik dan, al zou het helemaal niet doorgaan. Voorlopig blijven ze nog wonen in dit huis en eigenlijk kan ik ook niet anders voorstellen. Moeders is in de keuken de brunch aan het voorbereiden, terwijl mijn vader de tafel dekt. Ik kijk naar buiten, het is zacht, grijs en het waait. In een van de kerstdecoraties op de vensterbank zie ik ineens een kunstwerk.
2013-12-26 14.39.29

Mijn vrouw bladdert in een tijdschrift en kijkt op. Met mijn mobiel probeer ik het gewenste kunstwerk tastbaar te maken. Te pakken voor de gevoelige plaat zouden ze vroeger zeggen. Tegenwoordig moet je je digibetisme ontstijgen om iets moois uit je telefoon te halen, maar ik probeer het tenminste. ‘Misschien kan ik er een blogje van maken.’ Voor mijn vrouw is dat afdoende verklaring en leest verder. Ze zal het wel zien na de promotie op Facebook. Want naast een stel zijn we ook nog goede vrienden op Facebook. Mijn ouders schuifelen verder in huis om de kerstbrunch voor ons te prepareren en slaan geen acht op mij. Ik peins me suf hoe ik de brandende kaars in beeld kan krijgen, terwijl ik de kern van mijn kunstigheid, de weerspiegeling van tegenoverliggende huizen, in de vaas ook in beeld krijg. Ik voel dat het iets moet zijn met inzoomen, maar ik krijg niet de juiste proporties te pakken. Ik weet sowieso niet of de foto’s iets gaan opleveren, dat wordt pas duidelijk als ze groot geprojecteerd worden op mijn computer. Hoe dan ook zal ik een blogje schrijven neem ik me voor. Een herinnering aan kerst 2013 zullen we maar zeggen. Geen foto van een rijk gevulde tafel met lachende gezichten en hinderlijke weerkaatsing van de kaarsen. Een echte kunstherinnering van mijn hand. Ik schiet een foto of zes en ga weer zitten. Mijn vader vult het wijnglas van mijn vrouw bij en ik blief nog wat sinas. Ik moet rijden.

TOPTWEET Lekker belangrijk

Laat in de middag kwam er een tweet langs gezeild die ik niet onbeantwoord kon laten. De bewuste twitteraar @DeLaatsteDingen, twijfelt over zijn bestaansrecht nu hij slechts een score heeft van 53 (??). Letterlijk twittert hij: ‘Sjonge. Ik heb een klout score van 53. Ik ben dus gewoon niet relevant. #EyeOpener .’ Grootmoedig als ik ben, geef hem snel een antwoord en retweet zijn stelling, want ietwat aangedaan was ik wel van deze tweet. Natuurlijk doet iedereen ertoe. Ik hoopte zo zijn klout score op te vijzelen. Verder was ik toch wat lamlendig qua fysieke gesteldheid, dus ik zat wat ledig achter de PC. Verheugd was ik dat hij zich subiet relevanter begon te voelen. En passant wenste hij me beterschap. Zo is er, dankzij de moderne middelen, toch weer een stukje menselijk contact tot stand gekomen. Het twitteraccount van deze twitteraar bekijkend, doet mij vermoeden dat de verslagenheid nog wel meevalt. Sterker nog, mogelijk is zijn kloutreputatie wel een van @DeLaatsteDingen waar hij zich druk om maakt. Waar hij zich wel (spiritueel) druk om maakt kan ik niet helemaal duiden. Toch geeft hij iets universeels aan, namelijk relevant gevonden willen worden in het leven, in dit geval in cyberspace.

Screenshot 2013-12-18 20.09.12

Ik ga in dit geval geen oordeel vellen over de importantie van ‘real life’ versus ‘virtual life’. Ik denk dat ze in elkaar overgaan en naarmate mensen jonger zijn dat het virtuele leven een steeds belangrijker bestanddeel is. Als de balans maar aanwezig is tussen beide. Bovenstaande tweet doet vermoeden dat die balans even weg was. Ik weet niet of 53 een hoge of lage score is, ik heb geen kloutscore en heb geen weet van mijn importantie op dat gebied. Ik wil ook geen kloutscore omdat ik dan weer iets moet invullen en een wachtwoord onthouden. En altijd bestaat de angst dat ik nog weer verder gekoppeld wordt in mijn virtuele bestaan. Toch voel ik met hem mee. Ook ik vind het geinig dat mijn tweets geretweet worden en mijn blogs gelezen. Dat geeft een gevoel van existentiële importantie in ieder geval voor het virtuele leven. Soms zijn mijn blogs heel lezenswaardig, maar worden hoegenaamd niet gelezen, op andere momenten blijven de hits onverwacht binnenstromen. Twitter en Facebook moeten voor enige reclame zorgen, maar die Facebookvrienden hebben mogelijk andere relevante zaken te doen. Twitteren is vaak een gok. De meeste tweets lijken in een zwart gat te verdwijnen, met dat verschil dat als iemand er wat mee wil, is het niet zo moeilijk om de drek uit dat zwarte gat te achterhalen.

En soms kom je een tweetje tegen, die met een beperkt associatief vermogen in een blogje omgezet kan worden, daar waar real life (ik denk er over na) en virtual life (zoek contact met een grote onbekende) elkaar raken. Niets meer of niets minder is het tweetje, maar ook dit blog. Een korte knisperende ontlading van contact tussen twee werelden, die over is, voordat je er erg in hebt. En ieder gaat zijns weegs.

https://www.youtube.com/watch?v=QV_9pn7MGUo

Eerdere toptweets

Zeister zegen of ban?

Foodporn

De Duistere wereld van de Bitcoin

Straatvegers logica van een lokale bestuurder

Harde wetenschap via VVD kamerlid Jeanine Hennis

 

Kakelkrant 71 Ook mijn omgeving is ernstig besmet

Zeg ik iets raars dat ondanks de afwezigheid van een confessionele meerderheid in de hedendaagse politiek, de betutteling hand over hand toeneemt in Nederland? Partijen die we Paars noemen zijn op veel fronten wel heel benepen aan het worden. Een vettaks is al een veel besproken onderwerp. We worden inderdaad met zijn allen te dik, ontegenzeggelijk waar. Maar komt dat door het vette eten of zijn heel andere oorzaken hier debet aan? Te weinig bewegen, te veel sociale media, een zittend beroep, onveilige speelplaatsen in steden en/of een te druk leven kunnen ook oorzaken zijn. Of misschien wel het voor de meesten onhaalbare beeld van dun, fit en mooi. Als we het dan toch niet kunnen waarmaken, heeft je best doen om gezond te eten ook geen zin. Nog daargelaten dat vet eten halen relatief goedkoper is dan gezond en gevarieerd koken als je er tijd voor hebt. We beginnen al aardig op de Amerikanen te lijken, waar obbesed zijn ook een armoedecomponent heeft.
2013-12-05 09.09.55

Dat de sigaret al jaren onder vuur ligt, begrijp ik heel goed. En sinds kort ook de alcohol voor minderjarigen, want nieuwe onderzoeken hebben aangetoond dat in principe de generatie van decisionmakers eigenlijk massaal hersenafwijkingen hebben. Zij mochten nog lekker ongestoord zuipen op hun zestiende, nu is dat levensgevaarlijk. Maar waarom krijg ik bijna een hartverzakking als ik daadwerkelijk geconfronteerd wordt met het bord van de NIX18 campagne op het station van mijn eigen woonplaats. Tegelijkertijd krijg ik bultjes van ergernis en ik overweeg in de DSM alle ernstige psychiatrische ziektes op te zoeken. Ik bekijk dan welke me het beste past om ongegeneerd de eerste de beste tuthola van deze regering zeer agressief te benaderen. Want met een psychiatrisch stempel heb ik in ieder geval een legitimatie om iemand helemaal stijf te schelden. Maar eigenlijk is deze campagne alleen al reden genoeg om een massale revolutie uit te schrijven in ons almachtige truttenland.

Om beslagen ten ijs te komen voor dit blog, speur ik internet af voor wat achtergrond-informatie. En als ik dan al niet boos was, dan zou ik het wel worden. De webpagina van NIX18 begint met de zinsnede:

Heel Nederland is het er over eens, onder de 18 moet je gewoon niet roken en drinken. Daarom hebben we een afspraak: de afspraak van NIX.

Wat nu heel Nederland, mij is niets gevraagd hoor! Ik krijg hier nu bultjes van. Ik ga snel naar de Quiz op de webpagina en vrees het ergste: ‘Duik terug in de tijd en ontdek hoe Nederland op een positieve manier is veranderd door afspraken over roken en drinken.’

Het enige juiste hier is dat Nederland is veranderd, maar vooral in een fundamentalistisch zeurland met een gigantisch overschot aan dominees. En als ik in het voorbij gaan van de veel te jolige website de kop van Freek de Jonge langs zie komen, stop ik ermee. Als dit zogenaamde geweten van de babyboomers zijn naam en gezicht heeft gelieerd aan deze onzin, dan is het ook onzin. En dat is dan wel een waarheid als een koe, predik ik bij deze.

In toenemende mate hebben we partijen, opiniemakers en BN-freaks die vooral zeggen hoe een ander moet leven en hoe zij de ware geest hebben gevonden om het wel goed te doen. Zij willen graag het stichtende voorbeeld geven. Het viel me de laatste tijd al op dat ik de EO zo’n aangename omroep vond. Met enige regelmaat zeg ik tegen mezelf, die Andries Knevel valt best wel mee. Nu weet ik dat Andries waarschijnlijk helemaal niet is veranderd,  de rest van zijn (linkse en liberale) omgeving is veranderd in zeer vervelende bevindelijke dominees.

Ook ik weet dat (te) veel drinken niet goed is en hoe later je er aan begint, des te beter. Zelf zal ik ook echt geen zuigeling sterke drank in zijn melk doen om hem rustig te krijgen. En een dronken bakvis van veertien is inderdaad geen verheffend gezicht, mee eens. Maar is er geen andere methode dan de zuurpruimerij in onze volksaard te blijven aanspreken? Ook ik zou willen dat ik nooit mijn eerste sigaret heb genomen. Maar met deze campagne zou ik de sigaretten desnoods opgegeten hebben om maar aan te tonen dat ik niets moet hebben van de mismaakte overheids marketeers. Hoeveel kost zo’n campagne wel niet in tijden van crisis, toenemende armoede en bezuinigingen?

Weet je wat trouwens echt ongezond is. Ouders die kinderen door geestelijke of materiële armoede zonder eten naar school sturen; Vluchtelingen zonder geldige documenten op straat te laten zwerven in de koude; lange wachtlijsten in de jeugdzorg, wachtlijsten die alleen door cosmetische en statistische manipulatie verdwijnen; of erger nog mensen gaan niet meer naar de dokter, tandarts of andere specialist door de eigen bijdrage die verplicht is gesteld. En als je dan ziek wordt, is het vast je eigen schuld. Ook daar zal te zijner tijd dan wel weer een dure campagne aan besteed worden.

Goed dus ook in de openbare ruimte in mijn eigen woonplaats ligt het besmettingsgevaar van Truttigheid 2.0 op de loer. Ik kots er op.

TOPTWEET Zeister zegen of ban?

‘Heremetiet, het is me wat met die Zeister C1000 en de openstelling op zondag.’ Bewust vloek ik in dit kader niet, hoewel het niet meer verboden is. Via Twitter zag ik een berichtje voorbij komen van het Nederlands Dagblad dat een artikel heeft besteed aan de commotie rondom de openstelling van een supermarkt op de Dag des Heren. Even verder rondstruinen op Twitter leert dat er veel adhesie betuigingen zijn voor de bedreigde winkelier André van Ek. Want met ‘den Bijbel’ in de hand is het bij sommigen niet ongebruikelijk een hele trits christelijke geboden en verboden aan de laars te lappen. Gelukkig wordt er vanuit een blog van het CIP (Christelijk Informatie Platform) een prettige en gezonde reactie geschreven.

Screenshot 2013-12-04 13.12.27

Hoewel ik zelf ook mijn twijfels heb of alles altijd maar open moet zijn, maar dan meer vanuit een sociaal en sociologisch standpunt, zal ik de laatste zijn om een verbod te bepleiten. Ik vraag me af of over de hele linie de winkelier en zijn werknemers er wel beter van worden, maar dat kunnen ze beter zelf uitrekenen. Ook schud ik mijn wijze hoofd wel eens bij het aanschouwen van de drukte op bijvoorbeeld koopzondagen. Het lijkt wel gratis en alsof we niets anders te doen hebben. Ik denk dan wel eens ‘it’s a mad, mad world’. Daarentegen ga ik zonder problemen op zondag naar de plaatselijk super als ik dat nodig vind. Zo ben ik dan ook wel weer.

Toch leert de hele situatie me iets. Daarom heb ik de tweet van het Nederlands Dagblad als een TOPTWEET gekwalificeerd. Want was er niet een hele bekende Nederlander die beweert: ‘Ieder nadeel, heb zijn voordeel!’ Al is het maar voor mezelf, want het leert dat in principe de consumenten veel meer macht hebben dan we denken. Nu is de oproep van ene mevrouw Van Hell om de winkel in Zeist te boycotten en al het ongeluk over de heer Van Ek en zijn winkel uit te roepen, niet erg chique. Toch staat het mevrouw Van Hell vrij om boos te zijn en de C1000 te boycotten. Als ze vanuit haar eigen overtuiging vindt dat hel en verdoemenis het logische gevolg zijn van een zondagse opening, moet zij op andere dagen vooral de fiets maar pakken om haar halfje volkoren en pakje suiker elders te halen. Maar dan wel het liefst in stilte en ten behoeve van haar eigen zielenheil. Ze gaat haar goddelijke gang maar.

Dit zou je echter ook in een breder perspectief moeten kunnen doen en dan ook voor ons eigen, maar vooral andermans zielenheil. Te denken valt aan kinderarbeid op welk gebied dan ook. Eigenlijk zou er een publiekelijke lijst moeten komen van ‘schone producten’ als het bijvoorbeeld gaat om kleding. Niets geen boze brieven over allerlei kapitalistische beulen in derde wereldlanden die 10 jarigen in ateliers laat werken. Gewoon een lijst op internet, of op ieder plein van een winkelcentrum. En de consument kiest zelf wat hij koopt en bepaalt daarmee wat goed is voor zijn of haar eigen geweten. Als de kinderarbeid in Bangladesh of waar dan ook blijft bestaan, dan kunnen we ons dat zelf aanrekenen. Het zelfde voor de prostitutie. Zolang het wettelijk mag, zou iedere publieke dame eigenlijk een certificering moeten hebben ‘Ik ben geen (seks)slaaf.’ of ‘Ik word niet uitgebuit.’ De prostituanten kiezen dan zelf hoe het geweten hun aanspreekt. Of wat te denken van mondiaal zeer machtige multinationals die ecologische en humanitaire regels aan hun laars lappen. Te denken valt aan oliegiganten die het niet zo nou nemen met Moeder Natuur of zo u wilt Gods Schepping. Als bedrijf X nadrukkelijk de middelvinger opsteekt naar de consument die niet medeschuldig wil zijn aan vervuiling in Alaska of Nigeria, dan kan diezelfde consument heel gemakkelijk naar bedrijf Y om zijn auto vol te tanken, natuurlijk totdat bedrijf Y de regels aan zijn laars lapt. Of wat te denken van Nestlé dat alles in het werk stelt om het water mondiaal te privatiseren ten koste van veel, misschien wel alles. Dan kun je als consument een daad stellen, mits uiteraard eerlijke informatie bekend is.

                                                                                                                                                                                                  Terug naar Zeist, laat mevrouw Van Hell vooral wegblijven bij de C1000. Ik denk dat daarmee de omzet in de supermarkt niet in gevaar komt. Als duizenden in Zeist en omgeving daadwerkelijk diep gegriefd zouden zijn door de ‘wandaad’ van Van Ek, acht ik de zelfstandige slim genoeg om zijn knikkers te tellen en vooral te gaan genieten van de zondagsrust. Voorlopig heeft de consument in Zeist gesproken en dat moet een zegen zijn voor de meesten en die enkeling die op deze manier aan het oproer kraaien is, roept een ban over zichzelf uit.

Eerdere TOPTWEETS

Foodporn

De Duistere wereld van de Bitcoin

Straatvegers logica van een lokale bestuurder

Harde wetenschap via VVD kamerlid Jeanine Hennis