12. EEUWIG TROUW uit de serie de kabbelende 100

 

Tegenwoordig zitten de zakken van mijn jas overvol. Naast mijn portemonnee, autopapieren, hondendrollenzakjes en sigaretten, is er sinds een week iets nieuws bijgekomen. Een chique doosje met de e-sigaret. Vorige week heb ik me laten overtuigen dat de elektrische sigaret een middel moet zijn om het roken te verminderen. Over stoppen met roken durf ik nog niet te dromen. Meerdere maandsalarissen heb ik al gespendeerd aan stoppen, dus toekomstvoorspellingen hieromtrent laat ik achterwegen. Het doel is halvering van mijn sigarettenbehoefte. Als dit lukt heb ik mijn investering binnen een maand eruit en moet het ‘winst’ op gaan leveren. Natuurlijk weet ik dat ook de elektrische sigaret niet gezond is. Ik ben toch niet gek! Er zitten in ieder geval minder slechte stoffen in. Dus sinds een week puilen mijn jaszakken uit. Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet alles in mijn broekzak moet stoppen. Dat zou zo’n raar gezicht zijn.

 

2013-11-30 14.13.22

 

En dat heb ik weer, alles overwogen, van alle kanten bekeken en gerationaliseerd, komt er deze week een hausse aan anti-informatie over de e-sigaret. Natuurlijk is het goed dat we in Nederland instanties hebben die ons gewone stervelingen waarschuwen voor verderfelijk gedrag, maar dan graag op een volwassen manier. Ik heb in een week twee pakjes minder sigaretten gerookt en dat is pure winst, voor zowel mijn kredietwaardigheid als ook voor mijn gezondheid. (Ja hoor, ik begrijp best wel dat mijn gezondheid zo minder hard achteruit holt) Gisteravond was er een debat bij onze nationale grachtengordeltrollen Pauw en Witteman over de e-sigaret. Niets geen nieuws, behalve dan dat ik bevestigd werd in de alom aanwezigheid van fundamentalisten en gezondheidsfreaks. De directeur van het voormalige Astmafonds, de heer Michael Rutgers triggerde mij om de volgende tweet de wereld in te helpen.,,Moet het even ophoesten #penw Bij zo’n #ayatollah vd longstichting zou je toch bijna wensen dat roken de norm gaat worden #rutgers.”

 

Ik weet dat het niet genuanceerd is, maar weet je wat ongezond is? Kinderarbeid, vrouwenhandel en oorlog. Maar ook een kabinet Rutte die willens en wetens de economie naar de mallemoer helpt. Machtswellustelingen en persoonlijkheidsgestoorden in de to(p van allerlei organisaties, dat is ook ongezond. En ja, roken ook, heel ongezond, maar laat mij zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht. Ja, of voor de cynici: Laat me effe zelf de regie van mijn dood in eigen hand nemen (t.z.t.). Betutteling is misschien wel het meest ongezonde in Nederland.

 

TOPTWEET Foodporn?

Komt me vandaag een tweet langs die meteen mijn aandacht pakt. Van de welbekende pizzaketen ‘Pizza Hut’ is het mogelijk om een parfum aan te schaffen. Het belooft de koper de geur van een net geopende doos met een pizza van de genoemde keten. Als je honger hebt is dat natuurlijk heerlijk, maar verder? Zouden er al concurrenten op de loer liggen? Ik ben niet zo’n hoogleraar in pizzakunde die dan het onderscheid zou kunnen maken als ook andere ketens concurrerende geuren op de markt gaan brengen. Zal er überhaupt wel een markt voor zijn? Bij welke gelegenheid gebruik je zoiets?

Screenshot 2013-11-27 21.00.29

Voor dat ik me met de marketing ga bemoeien van het voor mij volslagen maffe, maar originele product, vraag ik me eerst wat anders af. De zender van deze TOPTWEET is foodporn, via Twitter te bereiken met @filhyfoodporn, ik kan me zo maar voorstellen dat dit een verwijzing is naar vijfig tinten grijs, al weet ik het ook niet zeker. Zelf ben ik nog wel eens ontvankelijk voor woordspelingen of woordgrapjes, maar foodporn, hoewel grappig, heeft iets compleet tegengesteld in zich, een zogenaamde contradictio in terminis. Ik ken dit Twitteraccount van prachtige foto’s van opgemaakte borden met eten, kunstzinnige desserts of soms opzicht vette menu’s, gelijk porno, voor ieder wat wils. Het wekt de lust om te eten op en ook hier is de vergelijking met porno mogelijk te maken, al zullen de meningen daarover ongetwijfeld verschillend zijn. Rationeel begrijp ik dus de term foodporn nog wel, maar gevoelsmatig minder. Porno heeft in de beleving vaak nog iets heimelijks, iets verbodens en is omgeven met op zijn minst een zweem van ranzigheid. Wat je er ook van vindt, het is primair niet iets publiekelijks, in die zin is er iets mis met het woord. Tenzij eten en porno weer met elkaar verbonden worden, maar daar wil ik beslist niet over hebben.

Terug naar de Pizza Hut parfum, ik zal eerlijk zijn, ik sta niet in de rij om dit te willen hebben. Op mijn sinterklaaslijstje zal het niet komen te staan. En eigenlijk weet ik ook niet aan wie ik het zou willen schenken. Volgens mij moet je iemand wel erg onaardig vinden om dit cadeau te doen. Wie gaat er naar een concert met de lucht van Pizza Hut om zich heen? Het lijkt bij zo’n gelegenheid iets ongepast hebben, misschien zelfs misselijk makend. Of je moet je als arbeider willen profileren: ,,Zo ik heb de hele dag bij de oven gestaan, maar nu ga ik de bloemetjes even lekker buiten zetten. Wie maakt mij wat?” Zou zo iets ook bij andere voedselproducten verkoopbaar zijn? Frietje Kapsalon-parfum, of een odeur van gepofte kastanjes of Franse kaas? En een Duitse fabrikant denkt aan een Bratwurst-parfum? Ik vind het vooral geinig, die Pizza Hut parfum, maar vooral ook onaantrekkelijk. Een echte parfum moet vooral toch zinnelijke lust opwekken, of vroeger ook onwelriekende geuren verbloemen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat Pizza Hut parfum hetzelfde wil bereiken. Of heb ik weer een afslag gemist op de liefdesmarkt? Hoe dan ook, naast de smakelijke foto’s van @filthyfoodporn is dit mogelijk wel de eerste stap om hun naam echt recht te doen. Of ik dan wil blijven volgen weet ik niet.

Eerdere TOPTWEETS

De Duistere wereld van de Bitcoin

Straatvegers logica van een lokale bestuurder

Harde wetenschap via VVD kamerlid Jeanine Hennis

11. DE K VAN QATAR uit de serie de kabbelende 100

De bladzijde van het Wereldkampioenschap in Brazilië moet nog geopend worden, maar er is al veel meer in het nieuws over Qatar 2022. De geruchten over omkoping van de maffia-gevoelige FIFA zullen ongetwijfeld meer waarheid bevatten dan de grootste cynicus ooit zal kunnen beweren. De protesten van met name de Europese bonden, met Engeland voorop, dat zij niet zullen voetballen in de winter moeten denk ik heel serieus genomen worden. Recentelijk, en dat is heel kwalijk, komen de arbeidsomstandigheden van allerlei arme Aziatische paupers in het nieuws. En dan begrijpt ook de hoogste FIFA-baas Sepp Blatter dat de imago-schade groter is dan zelfs de FIFA kan handelen. De rijke sjeiks worden derhalve op de vingers getikt en dat is heel lullig. Over geslachtsdelen gesproken, wat te denken van het stadion in ontwerp dat nu ook al een onderwerp van discussie is. Een zeer warm welkom in de SCHOOT VAN QATAR.

De kut van Qatar, ogenschijnlijk een prachtig stadion, ook zonder bijgedachtes. Maar ik moet vooral denken aan hoe zo iets tot stand komt. De ontwerpster van het stadion is een wereldberoemde Iraakse architecte die op vele fronten een enorme staat van dienst heeft. Zou zij vanuit een feministisch standpunt daadwerkelijk de vrouwelijke anatomie in de voetbalwereld willen representeren? Is het een provocatie ten behoeve van alle onderdrukte vrouwen in de Arabische wereld of is dit een voorbeeld van Westerse superioriteitsdenken? Ook vraag ik me af hoe de keuzeheren in Qatar dit proces zijn ingegaan. Zouden zij niet op de gedachte zijn gekomen van een enorme stalen vulva in het straatbeeld van Qatar? Misschien hebben ze nog nooit een naakte vrouw gezien want porno zal ongetwijfeld verboden zijn en nieuwe Qatareesjes zullen mogelijk, net als bij ons in de jaren vijftig, in het donker gemaakt worden. Het zijn maar wat stereotypen die bij me opkomen. Of is het nu juist typisch White Egocentric Male Pig Bahavior om met onze gepornoficeerde geest overal een kut in te willen zien. Als ik het nieuws mag geloven is het nog maar zeer de vraag of het mondiale voetbal in Qatar gaat plaatsvinden. Zoals gezegd, er zijn nog vele beren op de weg om daadwerkelijk een partijtje te voetballen in de woestijn. Ik hoop dat het doorgaat, al is het om antwoorden op mijn vragen te krijgen. En uiteindelijk komen we allemaal uit de schoot van Moeder Aarde, daar moeten we niet lullig over doen.

10. HET PRIVAAT uit de serie de kabbelende 100

Ik zal eerlijk zijn, ik verdoe ontzettend veel tijd achter de PC. Maar toch is dat niet de enige plek die ik regelmatig frequenteer, de stoel achter het beeldscherm. Ik zit ook wel eens ergens anders. De meer beschaamden onder u zullen mogelijk afhaken. Ik begrijp dat, want ook ik behoor tot het Victoriaanse deel van de bevolking. Dus al die fases van mijnheer Freud, ik lees er wel eens over, maar voor mij is dat geen praat voor bij het koffie-apparaat op het werk. Hooguit zal ik besmuikt toegeven dat er mogelijk iets mis is gegaan in de orale fase gezien mijn verstokte verhouding met de sigaret. Maar over de andere fase in de ontwikkeling houd ik angstvallig mijn mond. Daar praat je niet over. Maar dan toch wel even kabbelen over het kleinste hokje, vraagt u zich af. Misschien omdat ik het eigenlijk een gezellig verblijf vind.

2013-11-24 20.32.20

Zelf heb ik geen aandeel in de entourage op het privaat, de inmiddels vijftig bordjes met spreuken zijn door mijn wederhelft verzameld. Ook de andere attributen of de poster met smarties hebben goedkeuring, maar ik heb er part nog deel aan. Natuurlijk laat ik ook wel eens iets achter op het privaat, maar zoals gezegd, ik praat niet over de anale fase in mijn ontwikkeling. Ik houd het op een variatie van Descartes ‘Ik ontlast, dus ik ben mens’. En juist dat ontlasten, ik bedoel dan ook in contemplatieve zin, maakt het een bijzonder hokje. Even weg van de drukte en verplichtingen, om in alle rust je te kunnen drukken en tot soms geweldige ideeën te komen. Ik weet dat die rust niet iedereen is gegund. Sommigen kunnen alleen nadenken op hun eigen privaat en lopen op het werk of tijdens de vakantie met ingehouden gedachten. Heel schadelijk. Anderen hebben angst dat er ook maar iets van de geestrijke gedachten bij derden terecht komt. Een heel arsenaal aan verhullende geuren begeleiden het private moment. In Japan schijnt er muziek te zijn om het surplus aan decibels te onderdrukken. Of men laat continu de spoeling doorlopen. Ik lees graag de spreuken en probeer af toe een nieuwe te maken. Meestal verdwijnt mijn genialiteit op dit gebied zodra de deur weer opengaat en dat dan weer ontlastend voor mijn sociale omgeving. Je moet er toch niet aan denken dat ik naast de fysieke omgeving van het privaat, ook die gedachten prijs geef.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN

8. BITES VAN HUISELIJKHEID

9. LEVE DE HERFST

9. LEVE DE HERFST uit de serie de kabbelende 100

Wanneer is het nu herfst? Het meest voor de hand liggende antwoord is wanneer de zomer is afgelopen. Als de blaadjes dus vallen en wanneer bij de melancholieke mens de gemoedstoestand richting een dieptepunt gaat. De nachten worden kouder, de dagen korter en de geneugten van een extra deken zorgen ervoor dat je ’s morgens minder fijn uit bed komt. Bovendien, alsof het niet erg genoeg is, komen de feestdagen eraan, die het toch al niet aangename perspectief van doodgaan en afsterven nog eens extra benadrukken. Kortom we zitten diep in de herfst is mijn conclusie. Van een Indian Summer was helaas geen sprake om het sombere gevoelen te kunnen verstoppen. En tegenwoordig constateer ik dat ook paddestoelen geen houvast zijn voor een goed seizoensgevoel, want ik heb ze her en der al in augustus gezien. Maar zonder dieptepunten geen hoogtepunten zeggen ze wel eens. We dragen ook deze herfst manmoedig.

2013-11-20 13.43.18

We vegen alle bewijsstukken van de herfst weg uit de tuin en zien dat er ook nog heel veel van de bomen en struiken moet vallen. Dus meerdere keren per week snel even met de bezem het terras schoonvegen. Onderwijl vraag ik me af waarom de Voorzienigheid niet gezorgd heeft voor één dag waarop al het blad er ineens af is. Het is dan even doorwerken, dat wel, maar het voorkomt de stroperigheid van wekenlang vallende blaadjes. Echter dat laatste zal wel voor de minder flexibelen van geest zijn, opdat zij kunnen wennen aan de verandering van atmosfeer. Zelf prijs ik me gelukkig zeer snel te kunnen anticiperen op veranderingen, dus die slopende afbraak van tuin en natuur kan wat mij betreft gestolen worden. Ik heb het echter niet voor het zeggen, dus tussen de bedrijven door snel even vegen. Straks vergaat me de lust waarschijnlijk als de zoveelste geplande herfstige regenbui op ons neervalt. Koud, nat en waarschijnlijk met veel wind, want zo zijn die buien in het najaar, leer mij het grijze seizoen kennen. Tijdens het vegen moet ik aan Vivaldi denken. Zou hij bij het componeren van zijn ‘Jaargetijden’ ook zo’n dubbel gevoel hebben gehad bij de herfst. Ik denk het wel. Straks maar eens even opzetten, misschien dat ik dan de vraag kan beantwoorden wanneer het echt herfst is. Maar volgens mij weet ik het wel: Het is echt herfst, wanneer je niet meer met blaadjes kan schrijven door de onvoorspelbare wind en een onstuimige hond.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN

8. BITES VAN HUISELIJKHEID

TOPTWEET De duistere wereld van de bitcoin

Heeft u ze al in de knip? Natuurlijk niet want het is elektronisch geld. Tot enkele maanden geleden had ik nog nooit van bitcoins gehoord. Ik mag me gelukkig prijzen dat mijn zoons actueler in het leven staan. Van hun zakgeld hebben ze een paar honderdsten van een bitcoin gekocht. Ze hebben €2,50 hebben uitgegeven. Echt zorgen maken voor onverantwoorde uitgaven hoef ik niet. Mijn oudste had onlangs een financieel voordeeltje en overwoog voor 200 dollar een heuse bitcoin te kopen. Hij heeft het niet gedaan. De echte geneugten van het leven drongen zich op, andere uitgaven werden gedaan die meer passen bij een volwassen tiener. Maar hij heeft nu spijt als haren op zijn hoofd, want de prijs voor een bitcoin is in enkele weken al bijna verviervoudigd. In de tijd dat ik dit blogje schreef is er weer veertig dollar bijgekomen.

De bitcoin, hij was vanavond even op het journaal en de piratenpartij heeft een bijdrage geleverd aan giro 555 in de vorm van bitcoins.

bitcoins eind

De meesten van u weten waarschijnlijk nog niet zoveel, of ik ben een dolende ziel die het niet meer begrijpt. Bitcoins zijn een betaalmiddel sinds enkele jaren dat sinds enige tijd behoorlijk aan speculatie onderhavig. Op dit moment is de bitcoin zelfs booming. Mijn zoons volgen het nieuws en ik hoor dus van spectaculaire stijgingen, maar ook diepe dalen. Bij stijging speculeren mijn zoons dat er ergens een grote cokedeal is geweest, die de waarde van de bitcoin doet stijgen. Ook als de Chinezen opstaan, lijkt de prijs van dit betaalmiddel omhoog te schieten. Aziaten houden spreekwoordelijk wel van een gokje, China blijkt geen uitzondering. Enkele jaren terug kon je een bitcoin voor enkele centen kopen. Er zijn verhalen bekend dat een student voor zijn afstudeerproject voor honderd euro heeft aangekocht, afstudeerde en niet meer aan zijn verborgen schat heeft gedacht, tot voor kort. Hij is binnen op zijn 25e levensjaar.

Zou ik het hebben gedurfd als ik nu voor vijftig euro iets soortgelijks zou aantreffen? Ik denk het niet, want ik zou meteen aan oplichting denken. Toch is het raar dat je op je 47e eigenlijk al denkt: ‘Geef mij portie maar aan fikkie, het zal mijn tijd wel duren.’ Maar als ik op mijn 45e actie had ondernomen, was ik nu binnen geweest. Ik blijf voorlopig dus gewoon loonslaaf en luister naar het nieuws dat de verschillende overheden zich druk maken over de impact van het nieuwe betaalmiddel. Het staat immers niet onder controle staat van die overheden. Je thuiszorg maaltijden kun je er al mee betalen, in Amerika zijn de eerste huizen ermee betaald en vanavond zag ik dus dat de Piratenpartij heeft gestort op giro 555. Die jongens zullen het beter begrijpen dan ik. Mijn eigen jongens doen dat trouwens ook. En als u het fijne achter de bitcoin ook niet snapt, dan nog maar even Wikipedia. Succes.

Eerdere TOPTWEETS

Straatvegers logica van een lokale bestuurder

Harde wetenschap via VVD kamerlid Jeanine Hennis

TOPTWEET Stratenvegers logica van lokale bestuurder

En dan zien we het licht. De gymnasiasten onder ons zouden mogelijk Eureka roepen, de cijferfetisjisten een zucht van verlichting slaan, maar politici, zelfs blijkbaar ter linkerzijde van het politieke spectrum, zien vooral de rechtvaardiging van logisch beleid. Op twitter las ik het volgende tweetje van Maurice Hengeveld. Ik was niet de enige die het was opgevallen, want er waren al een aantal ‘retweets’.

Toptweet 2 straatvger 2

We moeten bezuinigen omdat er crisis op crisis over de wereld dwarrelt. Op zeker moment moet de overheid de hand op de knip doen, want uiteraard moet het huishoudboekje kloppen; zullen banken gered moeten worden en zullen de jongens en meisjes van de Quote 500 vooral rijker moeten worden. Dus is het logisch dat allerhande publieke taken, bij voorkeur van de laagst betaalden gesanneerd worden. We zien het al een tijdje bij de thuiszorgers, dat MEER MET MINDER MOET. Op de tekentafel weten bedrijfsvoerders van allerhande pluimage ook hoe de hulpverlening in elkaar zit en brengt dat in hapklare brokken aan de man als zijnde een EFFICIËNTIE -SLAG.

straatveger de tweetVandaag via twitter dus ook het sneue verhaal van een straatveger in Den Haag. Als dit de manier van werken is, dan geloof ik dat de oplossing nabij is. We ontslaan alle mensen in de publieke sector, onderwijzers, verpleegkundigen, politie-agenten en ……. o ja, ambtenaren, wethouders en overige politieke bestuurders. Ze krijgen een paar maanden ‘vakantie’ en mogen bij wijze van arbeidsintegratie hun ‘oude’ werk voor minder doen. Ze voorkomen hiermee te kijk gezet te worden als profiteur of lamzak (misschien dat bestuurders voor het eerst voeling houden met wat er onder het volk leeft). En als er niet genoeg bezuinigt is, herhalen we dit proces gewoon een aantal maal.

Bij mij gaat dan echt even het licht uit.

Andere TOPTWEETS:

Harde wetenschap via VVD kamerlid Jeanine Hennis

8.BITES VAN HUISELIJKHEID uit de serie de kabbelende 100

Huiselijkheid kent geen tijd, maar een potje Halma aan tafel onder de lamp die door moeder ontstoken werd, is voor mij geschiedenis, compleet voltooid verleden tijd. Ook samen met je familie op zaterdagavond, gewassen en in de pyjama, met een bakje chips en een glaasje prik naar “Hamelen” kijken; of de Willem Ruis Show, gaf een huiselijk gevoel. Dat heb ik wel gekend, maar is ook al 35 jaar geleden. Je kon meepraten op school, je werk of met de buurvrouw. We keken immers in grote getale, allemaal samen apart in je eigen veilige omgeving. Huiselijkheid kon je namelijk delen. Maar tegenwoordig is de homogeniteit er niet meer. Individualisering, hedonisme zo u wilt, heeft ruimte gemaakt voor eigen invulling van het leven. Maar immer nog is huiselijkheid in vele gedachten een gewaardeerde entiteit. Maar wat is het nu: ‘Eigen haard, goud waard’ of ‘Home is where the heart is’ ?

20131113_192945

Er zijn mensen die beweren dat de evolutie van de techniek lichtjaren verder is dan de emotionele ontwikkeling van de mens. In een sombere bui denk ik dat we een grote verzameling autisten zijn geworden om onszelf in de vluchtigheid van het dagelijkse leven nog op de been te houden. Het aantal keuzemomenten en de oneindige hoeveelheid prikkels die een mens te verduren heeft, past niet bij zijn gevoelsleven. Ik heb er eens een onwetenschappelijk relaas over geschreven. Misschien sombermakend, maar nu verkeer ik eerder in een verbaasde stemming. Zittend achter mijn PC, verwonder ik me over de grote wereld die tot me komt. De dorpsomroeper hebben we niet meer nodig voor nieuws, radio en tv leveren slechts een achterhoede gevecht als het gaat om kennisverwerving. Tegenwoordig komt alles via satelliet en bites. En als ik alles zeg, dan bedoel ik ook alles. Nieuws over de Filipijnen, een misstap van de Amerikaanse president, de agenda van de plaatselijke muziekvereniging, politieke meningen, maar ook films, muziek of porno in alle soorten en maten. Het kan allemaal via dat ene kastje binnenkomen, in de huiskamer, of in mijn geval werkkamer. Niet dat ik enig technisch benul heb, integendeel. Van elektriciteit heb ik al geen weet, hoewel dat er eerder was dan mijn grootouders geboren waren. Mijn wereld komt wel binnen via een adapter op het elektriciteitsnet. Een groot wonder, maar daarmee zitten we toch allemaal in principe weer op één golflengte al we willen. Dat is toch ook best weer heel huiselijk.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN

7. STILLEVEN

De kakelkrant van Sprakeloos 70: Het geluk van Nederland

Het geluk van Nederland is niet meer. De economische malaise ettert als een veenbrand aan de fundamenten van de samenleving, maar Nederland was gelukkig. Sinds 2002 hebben we amper nog een serieus te nemen regering gehad, maar Nederland was gelukkig. Twee politieke moorden, sinds Willem van Oranje niet meer gebeurd, maar Nederland was gelukkig. Geen land ter wereld, behoudens Israël en naar we nu weten ook de Verenigde Staten, zet zoveel spionage in op de eigen bevolking, maar het geluk in de Nederlandse samenleving kon niet op. Wij kennen in Nederland geen corruptie zeggen we, maar daar tegenover hebben we een bureaucratie in de publieke sector weten te ontwikkelen die zijn weerga niet kent. Wachtlijsten in de zorg, jeugdigen kunnen niet naar school en hulpbehoevende oude-van-dagen hebben pyjamadagen, als ze al uit hun poep worden gehaald, maar steevast weet de media ons te verblijden met de mededeling dat we een gelukkig en blijmoedig volkje zijn. Terwijl we ons nog immer presenteren als een tolerante open samenleving weten ze in het buitenland inmiddels beter. Onder aanvoering van Mr. Super NL promotor, de heer Wilders, fronst menig buitenlander zorgelijk de wenkbrauwen bij het aanhoren van de benepenheid en xenofobie waarmee we onszelf opnieuw dachten te moeten uitvinden. Kinderen zitten in vreemdelingenbewaring, illegaliteit wordt strafbaar, maar hulp, alternatieven of een gedegen beleid bleef uit. We keken de andere kant uit en waanden ons nog immer gelukkig.

Wie zal het boek gaan schrijven, Het geluk van Nederland?

                                                                                                                                                                                                  De krant zegt het immers, we staan altijd bovenaan in de lijstjes van gelukkigen als het gaat om welvaart en welzijn. Soms moesten we een Scandinavisch land boven ons dulden, maar die hebben last van lange donkere koude winters. Eigenlijk kunnen die Vikingen daarom niet echt gelukkig zijn wisten we in ons hart. Met name de jeugd in Nederland was extreem gelukkig. En als er al eens een wanklank te horen was, betrof het een algemeen gevoel van onbehagen over de ander. Vanuit het hedonistisch perspectief wisten de onderzoekers blijkbaar altijd de gelukkigen te ondervragen. Misschien kwamen ze allemaal uit Wassenaar, of werden de gymnasiasten op de verschillende witte scholen aan een verhoor onderworpen. Mogelijk waren de onderzoeken helemaal niet zo a-select of in het ergste geval werden de uitkomsten gemanipuleerd door, ja door wie? We moesten immers gelukkig zijn, want dat zorgt ervoor dat we niet hoeven te kijken naar de oorzaken van de economische problemen; dat we geen oordeel hoefden te vormen over het wanbeleid van onze respectievelijke regeringen; dat we schamperden over de vermeende wachtlijsten als een luxeprobleem; dat professionals op de verschillende gebieden die hun zorgen uitte slechts dissonante droefsnoeten zijn; dat de acties van Wilders weliswaar onfatsoenlijk worden bevonden, maar niet meer dan een rimpeling op een smetteloos en gelukkig Nederlands blazoen; dat de Vogelaarwijken met en zonder allochtonen uitzonderingen zijn; dat die tokkies en kut-marokkanen ook maar beter bij elkaar kunnen wonen in hun eigen getto zodat we zonder problemen gelukkig de andere kant op mogen kijken. Kortom, we waren domweg gelukkig.

                                                                                                                                                                        Vandaag komt de aap uit de mouw. We schijnen in Europa het meest depressief te zijn. Nu durf ik te stellen dat het gelukkigst zijn in sterk contrast staat met het meest depressieve volkje in Europa. Of het eerst is gelul, of de wetenschap dat we eigenlijk vrij ongelukkig zijn met zijn allen. Zelf heb ik altijd getwijfeld aan de opgesmukte euforie over ons vermeende geluk. Ik zag het niet in mijn dagelijkse leven, integendeel. We zijn een behoorlijk lomp volkje dat met tijden behoorlijk last heeft van elkaar en om de meest stompzinnige zaken discussies aanzwengelt om de ander de zwarte piet toe te spelen. Inderdaad, om ons blazoen te verschonen heeft de Amsterdamse grachtengordel besloten om één van de weinige ongecompliceerde feesten te bezoedelen met een racismeprobleem. Ja daar word je niet gelukkig van. Het is slechts een voorbeeld.

2013-11-06 18.53.16

De bel gaat, twee meisjes van 9, misschien 10 jaar kijken me verwachtingsvol aan. Heel netjes vertellen ze een verhaal dat ze kaarten hebben gemaakt en dat de opbrengst naar het bejaardenhuis in het nabij gelegen Zevenaar gaat voor uitjes en ontspanning. De kaarten kosten maar één euro! Ik schraap het beperkte kleingeld dat we tegenwoordig in huis hebben bij elkaar en koop twee kaarten van de dames. Verheugd lopen ze verder om elders hun geluk te beproeven.

7. STILLEVEN uit de serie de kabbelende 100

Als je er oog voor hebt is je eigen woonomgeving een groot museum. Het stikt van de stillevens in alle soorten en maten. Deze ochtend had ik er in een keer oog voor. Eén blik was voldoende om twee klassieke stillevens te pakken. Misschien is dat wat overdreven meteen, maar het is niet anders. Bloemen in een vaas of fruit in een schaal is het absolute toppunt van stilleven weet ik met mijn beperkte kunstkennis. Ik weet dat ook vissen en zelfs rottingsprocessen als stilleven worden gemarkeerd. Maar dat heb ik niet thuis en als ik het thuis zou hebben, zal het zeker niet in de openbaarheid worden gebracht. Ik concentreer me op bloemen en fruit en constateer dat de bloemen er nog netjes bij staan al ga ik daar verder niet over. Hedenmiddag moet ik de fruitschaal wel even aanvullen. Vanavond is er dus al weer een ander stilleven.

2013-11-06 11.03.43

Een raar woord is dat eigenlijk ‘stilleven’ als je er goed bij nadenkt. Met het stille kan ik nog wel leven – excuseer me voor de woordgrap – maar het woord leven is toch raar. Veel stillevens zijn gewoon ‘dode’ dingen waar weinig leven in zit. Of zou het de achterliggende gedachte moeten zijn van de dode objecten die de toeschouwer aan het denken moet zetten? Bij een schaal met fruit moet ik zoeken of er een appel op ligt en dat zou een verwijzing zijn naar het ‘stout zijn van Eva’? Bij de bloemen is mogelijk een grote florakennis vereist waardoor de diepgang is te ontmantelen? Dan zal ik maar niet gaan nadenken over een fles wijn, vissen of de schoenen van Jopie Huisman om maar eens een dwarsstraat te noemen. Het verstilde moet tot leven komen, iets anders kan ik niet bedenken. Nu, bij het maken van de foto kan ik weinig diepgang met u delen. Mijn stilleven van deze ochtend zegt hoegenaamd niets over mijn zielenroerselen. Desgevraagd kan ik u mededelen dat ik alleen thuis was. Normaliter heb ik geen radio aan en de hond sliep rustig op de bank. Het was stil en met uitzondering van mezelf was er geen leven. Misschien als ik later groot ben en er is nog tijd na mijn arbeidzame leven, ga ik me toeleggen op de schilderkunst. Lekker verstild doorleven met het kliederen van ‘dode dingen’ op het doek. Misschien komt daar de term wel vandaan, bezigheidstherapie voor pensionado’s: Still-leven.

Eerder in deze serie verschenen:

1. KNIPBEURT

2. PEURNO AAN DE MUUR

3. HET BRILLENPERSPECTIEF

4. CANDY CRUSH CALVINISME

5. ARNHEMSE LUCHTEN

6. PIPPA DE HOND IS ZEN