Kakelkrant van Sprakeloos 43: Het uur ‘U’ voor PVV

De laatste tijd lijkt het wel of er via een slinkse weg de cultuursector alsnog gesubsidieerd wordt door dit kabinet. Ik durf niet te beweren dat het cultuur met een hoofdletter C is, bovendien is het vooral clownerie en cabaret dat de aandacht krijgt. Vandaag was het PVV-er Harm Beertema die het podium beklom en het uur U voor de PVV invulde. Het net zoals bij echte kunst, het mag schuren en het mag irriteren. Als het maar tot discussie leidt.

En schuren en irriteren dat deed het, zeker ook bij mij. De PVV die oproept tot respect in de klas, terwijl ze zelfs in de kamer niet schromen om een uitstekende Tokkie te kunnen spelen. Ze zijn daar Knettergek bij die club of om met de Grote Regisseur te spreken ‘doe ‘ns ff normaal man‘.

Kent u die intelligentievraagstukjes van: EEN TAFEL : STOEL als PEPER : ZOUT ?

Dit is zomaar een willekeurig voorbeeld. Ik moest er aan denken bij de grapjasserij van de heer Beertema. Het oproepen van respect door de PVV is politiek gezien de grootst denkbare tegenstelling.

Ter vergelijking: PVV : respect is als

De Paus : condoomverkoop

Bond voor vloeken : organiseren nationale GVD dag

Prins Bernhard : echtelijke trouw

Albert Verlinde : Doutze Kroes

Johan Cruijff : Louis van Gaal

Job Cohen : koffie

PvdD : promotie Morgan in Tenerife

Moslim : everzwijn

Een schier oneindige lijst is mogelijk. Ik stel voor, als we dan toch op Cultuur bezuinigen, laat de PVV dan het voorbeeld geven en ophouden met die stompzinnigheden voor de Bühne te verkondigen. Maar zolang het kabinet dit gedoogd, zitten we er maar mooi mee opgescheept. En bij een kabinet is het niet zoals op televisie, dan zappen we maar weg. We zijn verplicht te consumeren.

Kakelkrant van Sprakeloos 42: Eindeloze liefde & Energie

Half oktober, woensdagmiddag, de trage dag wordt onderbroken door de deurbel. Een donkere man, met enthousiast voorkomen, wil mij duidelijk iets verkopen. Met een gezond argwaan, niet omdat hij donker is, wel om vlotte babbel, hoor ik hem aan. Hij is van Eneco en wil dat wij zijn stroom gaan kopen. Ook het gas wil hij aan ons wil kwijt, maar dat kan niet, we hebben stadsverwarming van Nuon. Gevoelig voor de argumenten, goedkoper en groene stroom, laat ik de man binnen. Een twintig minuten later, gezellig keuvelend aan de keukentafel, weet ik dat hij een Nederlandse moeder heeft, een Braziliaanse vader, op de Antillen en Brazilië heeft gewoond en veel talen spreekt. Het Nederlands is hij, weliswaar met accent, goed machtig. Zo goed zelfs dat ik een contract teken met de belofte dat de elektriciteit minimaal 10% goedkoper kan. We besparen dus snel zo’n €10, – tot €15, – euro per maand en dat gedurende 3 jaar. Reken uit je winst. Daarnaast is er nog een groenbonus als het veel waait. De overstapboete van €125, – is voor Eneco uiteraard.

Ik had een goede middag, nu alleen moeder de vrouw nog overtuigen van mijn overstap. Haar wantrouwen is mogelijk nog groter, maar gedane zaken nemen geen keer. ‘Als je het zelf allemaal maar regelt.’ Eind november 2011 lijkt alles ten goede gekeerd en we kunnen gaan besparen en ons gemoed is nu een stuk groener met Eneco.

Hedenavond wordt ik ruw wakker gemaakt tijdens een hazenslaapje, een mijnheer van de Nuon. Of hij bruin is en afkomstig uit Zuid Amerika weet ik niet, hij is wel enthousiast. Hij begrijpt wel dat een gewone sterveling voor zijn portemonnee kiest. Zou hij ook gedaan hebben. Dus hij doet een tegenbod. 10% van onze elektriciteitsprijs die we hadden en nog eens vijf procent van de stadswarmte. Snel rekenend komt dat uit op een besparing van ongeveer €25, – . Ik geef mezelf een week bedenktijd (lees overlegtijd). Volgende week woensdag belt hij terug en als het aanbod ook voor 3 jaar is, denk ik na twee dagen bij Eneco, terug te gaan naar mijn Nuon en hoop door mijn ontrouw zo’n €900, – te sparen. Gelukkig ben ik op het liefdespad trouwer, want ik zou het wel weten als ontrouw zoveel positieve zaken zou opleveren.

Toch wringt er iets. Diep in mijn hart vind ik dat nutsbedrijven van de overheid moeten zijn, zonder winstoogmerk. Maar, met deze concurrentie moet gesteld worden dat de markt zijn werk doet. Of niet, want hoeveel winst maken die bedrijven niet op eenvoudige stervelingen. Als ik niet ontrouw was geweest, zouden ze €900, – meer hebben gekregen en zelfs nu zullen ze me de energie echt niet onder de kostprijs weggeven. Energie is eigenlijk net als de liefde, ondoorgrondelijk. Het voordeel daarbij is dat ik vreemd durf te gaan.

Kakelkrant van Sprakeloos 41: Weigerambtenaar met Mayaverdriet

Gelukkig, voor het woord van het jaar 2011 hoef ik me niet te schamen. Weigerambtenaar is het geworden. Ik kan er mee leven, tenminste met de uitverkiezing van het woord, niet met het bestaan ervan. Het zal me wat moois worden als iedere ambtenaar met gewetensbezwaar op onderdelen zijn werk gaat zitten weigeren, dan valt er weinig meer te werken, toch? Aan de andere kant, ambtenaren die weigeren het PGB-beleid van deze regering uit te voeren of per definitie een bezuiniging boycotten. Het zou aardig zijn. Enne, het grapje dat weigerambtenaar een pleonasme is, zal ik hier niet maken. Voor 2011 staat weigerambtenaar genoteerd en dat is beter dan het woord swaffelen in 2008.

Toen bekend werd gemaakt dat swaffelen het woord van dat jaar was, dacht ik slechts een ding: ‘Gadverdamme, ach mijn arme Nederland met zijn cultuurarme bewoners, kunnen we echt niet beter.’ Meteen voelde ik me verplicht voor 2009 een nieuw lijstje te maken met potentiële woorden voor het nieuwe jaar. Zelf vond ik het een aardig lijstje, maar geen van mijn ‘vondsten’ is bekroond. Ik kan er mee leven. Andere woorden die ‘trending’ waren de afgelopen jaren zijn: bokitoproof, ontvrienden, gedoogregering en twitteren. Heel eigentijds, nu nog steeds.

Wat gaat 2012 aan het vocabulaire toevoegen? Er is geen peil op te trekken natuurlijk. Je kunt je bovendien afvragen, zijn we er nog wel in 2012, want hoe dwingend is de Mayakalender. De pessimisten hebben het over het einde van de wereld. Als dat zo is, hoeven we nergens meer over na te denken en geen woorden meer te bedenken, want er zijn geen woorden voor. Of het zou moeten zijn BOEM, maar dat bestaat al heel lang. We zijn er zelfs mee begonnen, nog voordat er woorden waren. Maar als de wereld niet vergaat? Tja, dan sukkelen we met zijn allen nog gewoon een eind verder. Moeten we onze persoonlijke muizenissen het hoofd bieden alsmede de economische crisis die aanstaande is. Misschien zijn er dan heel veel mensen die intens verdriet hebben dat de Maya’s het niet bij het rechte eind hadden. Mayaverdriet zou dus een optie zijn voor 2012.

De meer optimisten spreken niet over het einde van de wereld, maar over een nieuwe dimensie. 2012 het jaar van het Mayalicht? Misschien doen we dan niet meer aan het woord van het jaar en hebben we het licht gezien, het mayalicht. Dan sluit de mensheid qua Nederlandse taal af met weigerambtenaar. Dat is ook geen prettig vooruitzicht, een beetje triest zelfs. Dus ik denk dat we maar gewoon verder moeten aanmodderen, de nieuwe woordenstroom komt vanzelf weer.

PS. Alle woorden van de afgelopen jaren zijn niet bekend bij de spellingscontrole.

Kakelkrant van Sprakeloos 40: Een morgen voor Morgan, kan niet iedereen zeggen

En de degeneratie suddert voort. Eigenlijk wilde ik er geen woord over vuil maken, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eerst hadden we Happy Feet, een klunzige pinguïn die de weg kwijt is geraakt, naar zand hapte met het idee dat het sneeuw is en daarna de discussie of ze gebracht moet worden of dat moeder natuur zelf haar werk moet doen door het dier terug te laten zwemmen naar de Zuidpool. Een geldverslindend project, heel veel valse sentimenten en ik heb nog nergens gelezen dat Happy Feet is aangekomen bij zijn soortgenoten. Ik kan het gemist hebben. Ik werd compleet misselijk van de hype. Voor de goede orde, ik zal niet voorstellen om pinguïnsoep van het beest te maken of het op een ongezien moment de nek om te draaien, hoewel dat wel goedkoper is natuurlijk.

 

Nu hebben we de kwestie “Morgan”, een verdwaalde jonge Orka die verzwakt wordt gevonden in de Waddenzee. Eenmaal opgekalefaterd, ontspint zich de discussie, terug naar zee of verplaatsen naar Tenerife. Voor- en tegenstanders zijn allemaal deskundigen, dus ik weet uiteindelijk niet wat het beste is voor Morgan. Ik weet wel wat het beste is voor mezelf, namelijk dat ik geen plaatsvervangende schaamte wil hebben voor mijn soortgenoten, de dierfundamentalisten die ongebreideld de ruimte krijgen.

Heeft u voor de aardigheid wel eens gekeken op de website van ‘Red een kind’? Voor €22,50 per maand kunnen er hele humane dingen gedaan worden voor jonge kinderen in Afrika. Of heeft u wel eens gedacht aan het leed dat de malariamug mondiaal met zich meebrengt? Veel zieken en mensenlevens kunnen ons bespaard blijven voor bijvoorbeeld het luttele bedrag van €5, – ! (NB. Het kost wel malariamuggenlevens) Dus eigenlijk vind ik de oplossing dat Morgan op transport mag naar Tenerife een hele beschaafde oplossing. U zult mij in deze het woord ‘humaan’ niet horen zeggen, het gaat immers om een orka.

Toch zijn er lieden die vinden dat we Morgan levenslang naar een martelkamer brengen. De Partij voor de Dieren en aanverwante subversieve groepen schreeuwen moord en brand. ‘Een dier moet namelijk ook een stem hebben is de achterliggende gedachten van deze mensenhaters.’ Ja, en ik wil ook wel vleugels hebben en voor een gratis overtocht naar Engeland zou het handig zijn dat ik vinnen en kieuwen zou hebben. Dat kan niet, ik ben een mens en Morgan is een Orka.

Bovendien dat beseffen die zogenaamde dierenvrienden niet, zolang Morgan netjes op transport gaat, komt hij niet in de verleiding om een dikke vettige pinguïn tegen te komen en te verorberen. Het zou namelijk zomaar Happy Feet kunnen zijn.

Kakelkrant van Sprakeloos 39: VOL = VOL en weg is weg

“Ik wist niet dat Greenpeace een moslimorganisatie was.” Dat was mijn eerste opwelling bij het lezen van het zoveelste absurde bericht van een PVV-er, dit keer Richard de Mos. Moslim zijn is niet meer de enige reden om een schop onder je hol te krijgen. Nu moet Greenpeace er ook aan geloven. De PVV, in lichte mate gesecondeerd door de VVD, heeft genoeg van die veelplegende wetsovertreders. (Lees ik mijn eigen woorden goed, wetsovertreders, dat is toch een randvoorwaarde om bij de PVV te mogen koeterwalen?) Tja, en de VVD kijkt voorzichtig mee, niet te veel de vrijheid inperken, maar er wel op tijd bij zijn, mocht de PVV hier ook weer kiezersgunsten voor krijgen. Na de perspolitie wil de PVV een nieuw project, de ‘Linksche Kerk’ gaan uitroeien, te beginnen bij Greenpeace.

Ik zal het woord bruinhemd niet in de mond nemen, maar het begint wel een heel eng stelletje te worden. Moslims bashen is inmiddels gemeengoed geworden, het gespuis uit Afrika moet vooral wegblijven. Mauro zullen ze dan misschien met studievisum nog gedogen, maar liever niet. Het woord multiculti is zo ongeveer wat ‘godverdomme’ voor fijnbesnaarde gereformeerden is en thee drinken is een verontreinigende hobby van Job Cohen, waarvoor de milieubelasting het liefst onbetaalbaar moet worden. En dan nu daadwerkelijk het wegsturen van niet welgevallige organisaties. Greenpeace als eerste, maar wie daarna? Pax Christi, Oxfam Novib, Artsen zonder Grenzen, Amnesty International. Alles moet weg wat geen lippendienst bewijst aan de vuilspuiterij van de PVV? En wat komt er voor in de plaats?

Opgetogen zie ik ze springen om antwoord te geven op die laatste vraag. We hebben nu de Caviapolitie, de perspolitie is nog even een deur te ver, maar die komt ook. O ja, een jeugdafdeling van de PVV willen we niet, maar we denken wel aan de oprichting van een eigen scoutingachtige beweging voor waarachtig Nederlandse jongeren. De kleur van hun pakjes hebben we al gekozen, maar dat houden we voorlopig nog even geheim.

Is het nu permanent cabaret met die gasten of moet ik ook dit weer serieus nemen? Het zou allemaal niet zo erg zijn als niet het CDA en de VVD op alle fronten door lafhartigheid, deze club rugdekking blijft geven door ze te gedogen. Nog maar snel even wat storten op de giro van Greenpeace nu het officieel nog mag. Want Vol is Vol en Weg is Weg.

Kakelkrant van Sprakeloos 38: Cruijff mogelijk redder van Nederland

Niets menselijks is mij vreemd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik met leedvermaak moet lachen om de situatie bij Ajax. Wat wil je, als Feyenoordfan heb je het de laatste jaren niet zo heel gemakkelijk gehad.. En het ergste is dan de hoofdstedelijke arrogantie die dat opleverde. Het kan verkeren, zoals de laatste maanden blijkt.

Toch moet ik zeggen, bij nadere beschouwing, is er voor ons allemaal iets te leren van de Amsterdamse soap bij Ajax, ook voor niet voetballiefhebbers. En in dit geheel zie ik Johan Cruijff als de verkondiger van de belangrijke boodschap. Of hij de Messias zal worden, moet de komende 106 afleveringen van de soap nog maar blijken.

Wat is de boodschap van Johan? Ik leer van die hele klucht dat Johan op zijn Cruijffiaanse wijze ‘DE NEDERLANDSE ZIEKTE’ boven tafel weet te halen. De Nederlandse ziekte, hoor ik u denken, wat is dat? Ik zal u het in simpele bewoordingen duiden aan de hand van de komedie Ajax 2011.

 

We hebben een voetbalclub met een roemrucht verleden. Grootheden met kennis van zaken, de werkvloer krijgt terecht invloed. Voetbal is immers de corebusiness. De dynamiek bij de club is echter dat zakelijke belangen een tweede laag aan het creëren is. Een laag die zich gemakshalve de bovenste laag gaat noemen, met beslissingsbevoegdheden en belangen die niets meer te maken hebben met voetbal. Ajax is twee werelden geworden, de werkvloer (voetballers, trainers en supporters) en een zelfstandige laag van bestuurders. Er is geen verbindingen meer tussen beide lagen en het gaat mis, faliekant mis. Boodschapper Cruijff bevecht de bepalende, maar van iedere kennis ontspeende laag der bestuurders”

DE HOLLANDSE ZIEKTE met mijn definitie: Twee niet communicerende delen van een organisatie die veenbranden tot gevolg kan hebben.

In dit geval is Ajax het lijdende voorwerp en u weet hoe veenbranden opeens kunnen oplaaien.

Valt het kwartje al bij u als het gaat om het nationale belang dat Cruijff, bewust of onbewust aanschouwelijk maakt aan ons eenvoudige Nederlanders? Nee? Gaat u eens kijken naar andere sectoren in de samenleving, de gezondheidszorg, onderwijs, politie etc. Overal mensen op de werkvloer die heel goed weten wat er nodig is om hun corebusiness te laten werken, maar gehinderd worden door procedures, overmatige controle en bureaucratie. Allemaal processen bedacht door een bestuurslaag die maar een belang heeft, zichzelf in stand houden en geen weet meer heeft van de werkvloer.

Johan Cruijff, je brengt nu de heldere boodschap. Misschien wordt je echt eens de Messias. Dat ik deze woorden nog eens zou uitspreken als Feyenoordfan. Het lijkt ongehoord. Voor Johan Cruijff is het simpel: “Of zij eruit of hun eruit.”

Kakelkrant van Sprakeloos 37: De geoccupeerde onderbuik van de VVD

De onderbuik wordt weer heftig gekieteld door een aantal lieden als het gaat om de Occupy beweging. Bij pownews wordt steevast gesproken over hippies, alsof ze zelf zo’n nuttige bijdrage leveren in de maatschappij. De VVD in Den Haag gaat nog een stapje verder. ‘De uitkeringen moeten maar gestopt worden, want dat kamperen mag niet op kosten van de belastingbetaler.’ Nu, ik ben zo’n belastingbetaler en over de hele linie genomen kan ik een dozijn geldverslindende rechtse hobby’s opnoemen, die stuk voor stuk minder nuttig zijn dan de wereld bewust maken de idioterie van ons kapitalistische systeem, zoals de occupyers dat doen. Want laten we eerlijk zijn, of je nu SP-er of VVD-er bent, we kunnen niet meer volhouden dat er slechts sprake is van enkele weeffouten in het soms obscene kapitalistische systeem.

Nu heb ik begrepen dat de idealen van de verschillende occupyers per land en zelfs per individu kunnen verschillen, maar de gemeenschappelijke deler is onvrede met het systeem. Of dat nu economisch, sociaal of cultureel bepaald is, doet niet ter zake. Ik ben van mening dat de occupyers de maatschappij een spiegel voorhouden die heel erg noodzakelijk is. Zelf ben ik bereid om af en toe in die spiegel te kijken en op mijn manier, vanuit de luie stoel, mijn steentje bij te dragen. En hoe duur is nu zo’n spiegel? De uitkeringen of studiebeurzen worden ook betaald als we de kampementen in de verschillende steden niet zouden zien. Of de zwervers, alcoholisten en psychiatrische patiënten, die anders ook aanwezig zijn in de samenleving, worden ineens zichtbaar. De tentenkampen hebben enorme aantrekkingskracht op deze lieden. Misschien zijn zij wel het levende bewijs dat het systeem niet goed meer in elkaar zit. Mogelijk zijn zij het voorland als de bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg over enkele jaren daadwerkelijk ons straatbeeld gaan bepalen. Over systeemfouten in Nederland gesproken.

En nu is de VVD in Den Haag van mening dat de uitkeringen maar afgepakt moeten worden. En ik weet dat zij bij een deel van Wakker Nederland op steun kunnen rekenen. ‘Gajes, werkschuw tuig, communisten en andere halfzachte profiteurs moeten immers aangepakt worden.’ Maar hoe zit het met de graaicultuur in de grote bedrijven, de bouwwereld, de bankensector, de multinationals en zelfs bij de non-profitsector? Wat kost dat de belastingbetaler allemaal wel niet. Dan zijn die uitkeringen van de occupyers maar een schijntje. Ik zou zelfs opteren voor een kleine subsidie ten behoeve van barakken bij de occupycampings, voor kookgelegenheid en sanitaire voorzieningen. Mensen met een boodschap mogen best ondersteund worden, sterker nog moeten ondersteund worden. En als we dan toch die sanitaire voorzieningen hebben, bijvoorbeeld op het Malieveld in Den Haag, kunnen ook VVD-ers hun misselijk makende onderbuik praatjes ledigen. Ik verzeker je, dat lucht op.

Kakelkrant van Sprakeloos 36: POTEN af van Zwarte Piet

 

Onderstaande schreef ik twee jaar geleden en de ergernis over de aantijgingen van een klein clubje oproerkraaiers die de media hebben weten te bereiken, maakt mij steeds bozer. Ik ben bang dat zij het tegengestelde gaan bereiken in Nederland, maar de toekomst zal het leren. Ik raad iedereen aan die mijn column leest eerst naar het filmpje, de historie van het Sinterklaasfeest te kijken.

Blijf van Zwarte Piet af, dat is nu eens mijn standpunt. Al word ik, gezien mijn blogjes en twittergedrag, soms uitgescholden voor ‘multiculti’ en lid van de Linkse Kerk. Het zij zo, ze roepen maar. Maar van Zwarte Piet moeten ze afblijven. Wat een klinkklare onzin om daar discriminatie in te zien. Volgens mij hebben tegenstanders van Zwarte Piet een kronkel in de kop en last van een overactief correctie-syndroom. Zwarte Piet is helemaal niet discriminerend, een symbool moet een kleur hebben en dat is vanuit de historie nu eenmaal zwart. Ik ken meerdere verhalen waarom Piet nu juist zwart is, de juiste uitleg ken ik niet. Het kan me ook niet schelen. Als kind had ik daar helemaal geen associaties bij, niet met ras of geschiedenis, ook niet toen Nederland zich midden in ‘het moeras van het multiculturalisme’ bevond. Sprookjes, legendes en kinderavonturen staan voor mij helemaal buiten politieke tweespalt. Racisme is trouwens iets dat ik verfoei, al mogen culturele verschillen niet verbloemd worden. Maar dat kan heel goed zonder te oordelen. (Een verwijzing naar een blog van mij, hoe bij mij in het dorp (1976 in het oosten des Lands) de eerste ‘Zwarte Piet’ zijn intreden deed.)

Trouwens iedereen mag van mij tegen instituties aanschoppen. Het Koningshuis mag van mij ter discussie staan, al heb ik geen last van ze. Vaak zijn het mantra-achtige discussies, als ze maar met hun poten van Piet blijven. De kerk, voor mij geen heilig huisje, integendeel, maar ook daar moet tolerantie voorop staan en zolang dat het geval is, gelooft iedereen maar in zijn eigen sprookje. Maar poten af van Piet. En als voetballiefhebber durf ik zelfs het onaantastbare van het Nederlands Elftal in twijfel te trekken, al doe ik het niet graag. Maar wat moet, dat moet. Maar blijf van Zwarte Piet af, want je maakt je er onsterfelijk belachelijk mee. Het is een achterhoede gevecht zonder diepgang, dus de diepgang moet kunstmatig gecreëerd worden.

Een net zo’n heftige discussie wordt: Caraïbisch Carnaval is sexistisch

We belanden met Nederland in een moeras

En sinds vandaag weten we dat de VVD mijn standpunt steunt, want ze hebben, door hun afwachtende opstelling tegen weigerambtenaren, zichzelf de Zwarte Piet in handen gespeeld. Kan ik wel roepen, poten af van Zwarte Piet, De VVD zegt: ‘ We zwartepieten vooralsnog de poten.”

Het gedooggedrocht begint ook voor de VVD langzamerhand een heus instituut te worden.

Udi’19/Beter Bed – Rohda Raalte: Uje swingt, maar Rohda wint

Zondagochtend, de neus steek ik even buiten de deur nadat ik het trieste grijs van de dag had aanschouwd. Niet zeuren, je had gezegd naar Uden te rijden voor andermaal een wedstrijd van Rohda Raalte tegen een koploper, ditmaal Udi’19/Beter Bed. Geen woorden, maar daden om maar eens te spreken met de andere voetbalclub die een plek heeft in mijn leven, Feyenoord. Bovendien, de laatste wedstrijd die ik zag tegen Alcides was hartverwarmend en de nummer 3 tegen de koploper is een pracht van een affiche.

Trouwens Udi’19/Beter Bed, ik zelf heb wat moeite met de toevoeging van de welbekende sponsor. Natuurlijk is een goede sponsor niet meer weg te denken, maar om die nu te gebruiken in de clubnaam, mijn voetbalhart gaat er niet harder van kloppen als Rohda Raalte in een keer Rohda Beaphar genoemd gaat worden. Het Raalterse bedrijf is al jarenlang trouw sponsor en ik hoop van harte dat dit tot wederzijds genoegen is, van club en bedrijf, maar het blijft wel gewoon Rohda Raalte, toch!

Bij binnenkomst in Uden is het nog steeds grijs weer, onderweg heb ik de zon vijf minuten gezien. Heel dreigend staan er billboards langs de weg in het Brabantse dorp met ‘Uje Swingt’. Dat is intimiderend, denk ik dan. Zullen de Roodgelen ook weer swingen op het veld? Gelukkig betreft het de aankondiging van de opening van het carnaval in Uden. Als ik aankom op het ruime sportpark, worden de spelers aangekondigd en ik vind mijn plekje tegenover de hoofdtribune onder het scorebord. De Udense pupil van de week truct keeper Ruben Tepperik en dan kan de wedstrijd beginnen, of zoals ze gisteravond in ‘Uje’ deden, swingen.

Voor mij gaan drie heren staan, die een onvervalst Sallands accent hebben. Volgens mij is één van hen ook nog het zenuwcentrum voor de sociale media, want standen werden telefonisch doorgegeven. Ik heb de gehele eerste helft geluisterd naar hun commentaar. Volgens mij begrepen ze het spelletje wel. Ik ken ze niet, maar ze zullen zichzelf wel op de foto herkennen.

Rohda begint sterk, al is het meteen duidelijk dat de Udenaren niet voor niets de koppositie hebben in de hoofdklasse C. In de dertiende minuut is het Melvin Velthuis die voor Rohda het bal opent en scoort. Toen moest Udi’19 wel gaan swingen, ze dringen wel aan, maar echt gevaarlijk wordt het niet tot in de 32e minuut een geweldig doelpunt voor de thuisploeg de wedstrijd weer in evenwicht brengt. En dat evenwicht blijft in de eerste helft. Twee voetballende ploegen, die wel willen spelen, maar heel veel grote kansen zijn er niet. Wel opvallend is wederom de passie waarmee Rohda speelt, maar ook Udi’19 voetbalt om te winnen, met als gevolg regelmatig gevaarlijk spel of verdedigende acties waarbij de spelers aan beide kanten te laat zijn. Menigmaal moeten de verzorgers de spelers bij staan, terwijl de wedstrijd over het algemeen sportief is, lijkt het, nu we het toch over swingen hebben, op de Braziliaanse vechtdans, de capoeira. Braziliaans voetbal is er nog niet, maar van de voetballende capaciteiten van beide teams is er genoeg te genieten. Toch is er reden genoeg om in de rust snel naar de koffiecorner te gaan voor iets warms. Blijken ze ook erwtensoep te hebben, maar er zijn meer mensen die het koud hebben, dus ik grijp achter het net. Maar de koffie is goed en gratis met de verkregen koffiebon. En gratis smaakt vaak lekker, zo Nederlands ben ik dan ook wel weer.

Door het ontsteken van de lampen in de rust wordt het trieste weer zo mogelijk nog meer benadrukt. Op het veld is hetzelfde evenwicht van voor de rust te zien. Beide teams gaan voor de overwinning, maar het eerste doelpunt na rust komt toch weer van Rohda, een kopbal van Thije ten Den. De keeper uit Uden heeft geen kans. Bij een mindere tegenstander is het dan de opdracht om de wedstrijd goed uit te spelen, Udi’19 is natuurlijk gebrand op een gelijkspel, of liever nog meer. Zij krijgen ook nog wel enkele kansen, maar ook het uitbouwen van de voorspong zit er voor Rohda in. Ik denk dat het consolideren van de voorsprong op de koploper vooral een verdienste is van de teamkracht van de Raaltenaren. Dit zorgt ervoor dat het merendeel van de aanvallen (lange ballen van Udi’19) gemakkelijk onderschept konden worden. Bovendien worden de uitbraken van Rohda naarmate de tweede helft vorderde, steeds gevaarlijker. Het doelpunt in blessuretijd door Sander Kok is dan ook niet meer dan logisch. Het doelpunt wordt gevierd alsof ze kampioen worden.

Toen ik de auto opzocht, hoorde ik de spelers van Rohda nog zingen (en swingen). Ik loop nog wel weer eens wedstrijdje mee, mooie dingen staan er volgens mij nog te gebeuren dit seizoen.

Als troost voor de Brabantse lezers van dit stukje en in de wetenschap dat ze echt kunnen swingen, een nummertje van Gerard van Maasakkers.

Let’s make things better- André Hazes

Naar aanleiding van de aankondiging van Joop van den Ende dat hij een musical over het leven van André Hazes gaat maken, herinner ik me een stukje dat ik schreef toen ik nog werkzaam was bij de verslavingszorg (Iriszorg in Arnhem). Hieronder alsnog geplaatst op dit blog. Ben benieuwd naar de musical, ik ga er zeker heen.

Er zijn van die momenten dat ik heel hard Hazes draai. Dat doe ik vooral in de auto, omdat de andere gezinsleden minder gecharmeerd zijn van dit genre. Op andere tijdstippen draai ik ABBA, Status Quo of mooie fado’s al naar gelang mijn stemming. En soms dus vraagt mijn stemming om André Hazes. Lekker heel hard meezingen in de beslotenheid van de auto en je gedachten de vrije loop geven.
En dat ik niet de enige liefhebber ben, was vorig jaar al duidelijk tijdens de indrukwekkende afscheidsceremonie van de volksheld uit de Pijp. Ik ben geen fan, maar ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat de overvolle ArenA op alle aanwezigen, H6 incluis, een diepe indruk heeft achtergelaten. Toch keek ik met gemengde gevoelens terug naar het geheel. Ik heb altijd al wat moeite gehad met mensen die denigrerende opmerkingen maakten over zangers als Hazes. Maar nog meer moeite heb ik met sprekers die zelf uit gegoede intellectuele kringen komen en zich willen afficheren met de volksjongen op een manier van: “Ik ben wel erudiet, maar ook ik verkeer in de kringen van de gewone volksjongen.” O, o, o wat is Frits Barend toch een gewone jongen. Ook dit jaar bij de onthulling van het standbeeld van de volkszanger, pikten heel wat BN-ers weer een graantje publiciteit mee.

Verder, was Hazes een fervent liefhebber van een biertje of wat. De eerste zure grapjes over de aandelen Heineken zijn inmiddels al weer gedateerd. Al valt de alcoholistische inslag van de zanger niet te ontkennen, om nu tijdens de ceremonies een ode op de zuchtigheid van Hazes te brengen? Ja, met zijn levensliedjes en zijn manier van leven kunnen we zeggen: “André heeft the blues”. Met zijn allen gaan we dan meedeinen en op de romantische toer over dat bluesleven van André. Maar wie had last van de chronische kater, de instabiele stemmingen. eenzaamheid en mogelijk zelfs last van agressiedoorbraken? Misschien is dat allemaal wel nodig geweest om het artistieke niveau van de volkszanger te bereiken. Maar moeten we daar nu romantisch over doen?
Ik zie dan zijn vrouw in de menigte staan en ik kan alleen maar hopen dat ze echt in hem gelooft. Als ze dat kan, zal het leven voor haar in de toekomst een stuk dragelijker zijn nu ze haar man is verloren. Want hoe gemakkelijk was het samen te leven met de Nederlandse King of Blues?

Onwillekeurig gaan mijn gedachten dan uit naar al die mensen die de blues in onvoldoende mate hebben, maar ook een biertje of wat per dag drinken, zich eenzaam voelen, last hebben van stemmingsschommelingen of agressief zijn op zijn tijd. Ja, we hebben het over een belangrijk deel van de cliëntenkring in de verslavingszorg, de vele niet getalenteerde drinkebroers. De romantiek is vaak ver te zoeken. Hoe vaak zullen ze naar hun hulpverleners komen en zingen ‘ze gelooft in mij’ en belangrijker nog hoe hard wordt er nog in hen gelooft.
Misschien moeten we een kopie van het standbeeld opvragen en gaan gebruiken als een soort wisseltrofee voor een hulpverlener met speciale verdiensten die gelooft in zijn of haar vak. We noemen het dan de “Lets make things better” trofee.

Ik denk dat André vanuit de hemel daar wel tevreden over kan zijn?