Kakelkrant van Sprakeloos 12: Polderbergen of berg je in de polder.

 

We zijn weer thuis, of eigenlijk ver van huis, want hedenochtend brak mijn klomp over het laatste poldernieuws. We gaan de hoogte in. Tenminste, na een column van Thijs Zonneveld van De Pers, die een twee kilometer hoge berg in de polder voorstelt, schijnt heel sportminnend Nederland uit zijn voegen te barsten van enthousiasme. Kunt u het zich voorstellen, twee kilometer hoog? Het lijken de jaren twintig wel, toen onder druk van armoede en diepe crisis de meest rare plannen en weddenschappen werden afgesloten. Na ‘the roaring twenties.’ dan nu ‘the amazing decade’?

Over de technische realiseerbaarheid laat ik me niet uit. Ik heb twee linkerhanden en een ruimtelijk inzicht van een amoebe, maar dit lijkt hoogmoedswaanzin. De ondernemers onder u zullen zeggen dat zonder lef en fantasie, nog nooit iets voor elkaar is gekomen. Wij, jongens van stavast, die hun land door de eeuwen heen hebben ingepolderd, zullen ook de hoogte bedwingen. “Dieu creé le monde, mais les Hollandais creé Hollande.”

Zo lust ik er ook nog wel wat. Als we nu niet één, maar in iedere provincie hoofdstad een berg maken en dan niet van twee, maar van 5 of van mijn part 8 kilometer hoogte. Het zand halen we uit de Noordzee, hebben we meteen extra bescherming tegen de stijgende zeespiegel, tenminste dat hoop ik. De protesten van de ecologen lappen we aan ons laars, bovendien zullen ze in mijn plan ruimschoots gecompenseerd worden.

We maken tussen die hoofdsteden een enorm kabelcomplex. Zo starten we bijvoorbeeld in Zwolle op 8000 meter NAP en kunnen uitstappen in Arnhem op een bescheiden op ongeveer zeespiegelniveau. Wilt u verder, gewoon met de kogellift naar boven en aldaar kunt u uw reis via hetzelfde kabelbaanprincipe voortzetten naar Den Bosch of Utrecht. Alle gondels, en het zullen er veel zijn, worden voorzien van zonnecollectoren, dus het hele systeem van reizen is ecovriendelijk, bovendien helpt de zwaartekracht nog een beetje mee, de nieuwe energiebron zwartekrachtenergie. Het altijd dreigende verkeersinfarct wordt opgelost en CO2 wordt een term die alleen biologiestudenten nog begrijpen. Slechts regionaal verkeer is nog noodzakelijk. Voor deze voordelen mogen we De Noordzee wel opofferen dunkt me en misschien ontstaat er wel een nieuw ecologisch systeem à la de Marianentrog.

Ik ben Thijs Zonneveld niet, maar slechts een onbezoldigd blogjesschrijver van de Kakelkrant, maar volgens mij is dit idee, niet vreemder dan die ene berg in de polder. Het is slechts een uitwerking en een verfijning van zijn idee. The amazing decade zal ik maar zeggen. Dus een oproep aan alle lezers, beschimp dit plan niet, maar roeptoeter het lekker door via Twitter (@sprakeloosID) of welk medium dan ook. Misschien is het over enkele weken ook een hype die op realiseerbaarheid wordt bekeken en staat het bedrijfsleven in rijen om te investeren.

Een Kuip dagje is een puik dagje: Feyenoord – Heerenveen 280811

IN DEN BEGINNE

Er waren eens twee mensen, mijn vader en moeder, heel rustige mensen. Op een genoeglijke voorjaarszondag in 1974 werd de rust heel onverwacht verstoord. Gekluisterd aan de radio, Langs de Lijn, schreeuwden ze het uit. Mogelijk Theo Koomen kondigde het kampioenschap van Feyenoord aan. Ik zeg met opzet ‘ze’ want voetballen dat deed ik voornamelijk zelf, de rest interesseerde me niet. Sinds dien was dat anders. Na dat ik getroost werd, ik was enorm geschrokken, ben ik het voetbal gaan volgen en uiteraard was Feyenoord mijn club. Op het schoolplein was ik voortaan Willem van Hanegem of Eddy Treytel als ik keeper was. Op mijn manier is de liefde voor de club nooit meer weggegaan. ’s Zondags Langs de Lijn en Studio Sport met het spreekwoordelijke bord bami natuurlijk. Later is dat minder frequent geworden, maar altijd teletekst bij de hand. Als jongetje ben ik twee keer met mijn vader naar het Diekmanstadion in Enschede geweest om Feyenoord te zien, twee keer heb ik Feyenoord zien spelen in Deventer, één met Johan Cruijff in de gelederen en in 1983 hadden we kaartjes voor de match in het Olympisch stadion.

Eenmaal groot geworden, bleef het liefde op afstand, maar met met oudste zoon moest ik beslist naar een wedstrijd en het werd De Graafschap in Doetinchem, een beroerde wedstrijd met Peter van Vossen nog in het team. Het heeft daarna bijna tien jaar geduurd voor hij mijn Feyenoordpassie heeft overgenomen. Ondertussen was ik op mijn 41e voor het eerst in De Kuip geweest voor een wedstrijd tegen Vitesse. Recent pikken we af en toe een wedstrijd mee via ‘Eredivisie Live’.

Mijn broer stelde voor een seizoenkaart te delen zodat we ieder met onze beider oudste zonen naar de thuiswedstrijden konden gaan. ‘Strak plan.’ Op zijn kaart en die van zijn jongste zoon konden wij immers ook met clubcard naar binnen en die had ik inmiddels al half jaar. Vanmiddag was het zo ver, de wedstrijden zijn eerlijk verdeeld, en de primeur was voor mijn zoon en mij, Feyenoord-Heerenveen.

 

TOEN WIJ NAAR ROTTERDAM VERTROKKEN

Toen wij naar Rotterdam vertrokken, vertrokken wij dan richting De Kuip. Printje mee voor de juiste route, de 128 kilometer verliepen probleemloos en op advies van mijn broer, die al een paar keer vaker was geweest, parkeerden we de auto bij metrostation Lombardije, veilig, gratis en goed loopbaar naar het Stadion. Een primeur voor mijn zoon die zich heeft ontwikkelt tot een wandelende encyclopedie. Hij weet veel nieuwtjes, roddels en achterklap via Twitter en andere sociale media. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit zoveel is, dat veel me ontgaat, maar samen met mijn oudste zoon naar Feyenoord geeft toch een heel feestelijk gevoel.

‘Zou mooi zijn als Ron Jans vanavond vertrekt’ De logica van zijn woorden ontgaat me, hij ziet mijn vragende gezicht en verduidelijkt zijn stelling: ‘Tja, dan hebben we in ieder geval gewonnen.’ Zo snel ben ik niet, bovendien verwonder ik me over de aanzwellende stroom supporters, terwijl het eigenlijk nog vroeg is. Om één uur stonden we voor de ticketoffice, met kopieën van paspoorten, betalingsbewijzen en bevestigingsbrieven van mijn broer en uiteraard onze eigen identiteitspapieren. Zou het goed gaan, want zo’n telefonische afspraak gaat 9 van de 10 keer fout. Geen enkel probleem, we kregen twee enveloppen mee met daarin de seizoenkaarten en hulpvaardige stewards leggen ons ongevraagd van alles uit. Hulde hiervoor. Dit waren we in de Arena anders gewend bij een wedstrijd van het Nederlands elftal, te beroerd om ons ook maar een beetje wegwijs te maken. Aangekomen op de juiste plaatsen, kwamen we tevreden tot de conclusie dat het hele beste plekken waren. Meteen maar een fotootje schieten. Het is geen straf nog een uurtje te wachten, kijkend naar een vol lopende Kuip. Jammer dat internet en de telefoonverbinding niet werken, maar och als dat het enige probleem is, tekenen we ervoor.

DE WEDSTRIJD

We komen natuurlijk voor de wedstrijd tegen Heerenveen. Na enkele minuten was het voor mij duidelijk dat de Friezen in theorie geen probleem moesten opleveren en toch was ik niet echt onder de indruk. Met name het individuele loopvermogen van de Friezen baarde me zorgen. Bovendien vond ik de verdediging van Feyenoord te afwachtend op beslissende momenten. Even is mijn aandacht weg als het vuurwerk ontstoken wordt. ‘Twaalfde minuut’ zegt mijn zoon. Nu wist ik dat bij Feyenoord geen nummer 12 speelt want dat is het publiek, en ik ben vandaag ook een beetje nummer 12, maar dat ook precies de twaalfde minuut voor het publiek is, wist ik niet. Wel mooi. Heerenveen maakte het eerste doelpunt uit, volgens mij, een te gemakkelijke strafschop, terwijl de Rotterdammers een strafschop werd onthouden. Bovendien mocht Heerenveen niet klagen door slechts met een gele kaart weg te komen bij een overtreding op een doorgebroken speler. Met een doelpunt van Fer is het gelijkspel in de rust. Tijd en ruimte genoeg om het karwei af te maken, hoewel Heerenveen al op de slachtbank had moeten liggen, want in hun vierde wedstrijd straalt het niveau van de Friezen al de geur van degradatie uit.

In de pauze leer ik iets van de communicatie van het Legioen, bijvoorbeeld door naar andere vakken te zwaaien wordt het gesprek gestart. Of wat te denken van de uitroep “Komen wij uit Rotterdam dan” dat beantwoord wordt met “Ken je dat niet hore dan?’ Ik zal een taalcursus Rotterdams gaan overwegen.

Na de pauze komen de Friezen snel op een voorsprong. Feyenoord moet dan alle energie weer steken in de gelijkmaker die komt via Cabral. Het doelpunt werd voorafgegaan door mooi voorbereiden werk, hetgeen ik ook te weinig zag deze middag. Want waar ik in de eerste helft me zorgen maakte over de verdediging, ergerde ik me in de tweede helft af en toe aan de besluiteloosheid van de aanval. Veel spelers, waaronder Cabral hebben veel te veel bewegingen nodig om een actie te maken. Bij Cabral is het voordeel dat er ook wel een aantal zaken goed gaan. Ik was minder content met het optreden van Fer. Te vaak na het aannemen van de bal is het één keer kappen en dan……niet schieten, maar nog een keer kappen en de kans is weg. Die besluiteloosheid zag ik meer, waardoor de daadkracht ontbrak, de duimschroeven moesten aangezet worden en dat lukte niet echt, ook niet tegen negen Friezen vanwege twee terechte rode kaarten. Het maakte de wedstrijd wel spannend, waarbij het angstzweet je in de bilnaad stond omdat kans op kans werd gecreëerd, zonder echt heel gevaarlijk te worden. Dus mijn advies aan Koeman voor mijn volgende wedstrijd en dat is tegen VVV om de spelers te voorzien van duimschroeven en laat hij dan ook Anas Ashahbar weer opstellen. De zeventienjarige debuteerde vandaag en dat ziet er veelbelovend uit.

Trouwens over duimschroeven gesproken, zelf ben ik ook op de pijnbank gelegd en wel door de Rotterdamse parkeerpolitie. Een bon van €53,50. Was er dan een parkeermeter dan? Ik heb niets gezien daaro, dat is lekker dan. Tegen VVV op 16 oktober beter opletten en zal me broer maar waarschuwen voor de wedstrijden tegen De Graafschap en ADO.

Kakelkrant van Sprakeloos 11: PVV bashers zijn ook treurniswekkend

 Kakelen en de PVV horen bij elkaar, toch zal ik in de Kakelkrant weinig aandacht aan hem besteden. Inhoudelijk kom ik bij de PVV niet verder dan roeptoeteren met PVV-bashers over politieke blunders en raaskalen over politici met een justitieel smetje. Dat wil ik niet. Eergisteren had ik immers al een rioolblogje over de burgemeester van Aalst geschreven.

Hedenochtend dacht ik na over de populariteit van de PVV.

Zal het de armoede zijn? Ik denk het niet, want ondanks alle misère is Nederland nog steeds één van de rijkste landen en ondanks Rutte c.s. die heel hard bezig is te denivelleren en Henk en Ingrid te nekken. De tweedeling is reletief en mondiaal gezien niet dramatisch. Hoewel de ontwikkeling al sinds de jaren wel tachtig gaande is. Steeds vaker mogen mensen niet meedoen, wel een beetje als het economisch goed gaat, maar alle kruimels worden bij conjunturele neergang weer afgepakt van minima en chronisch zieken. Tweedeling is een onderliggend probleem, maar niet de oorzaak van de PVV. Anderhalf miljoen PVV stemmers zijn niet allemaal arm, bovendien steunt Wilders het neo-liberalisme.

Ligt het aan de multiculturele samenleving? Ze is natuurlijk wel een uithangbord voor de anti-sentimenten, maar ook de oorzaak? Schelden op anderen, zondebokken zoeken, is een beproefd mechanisme. Je hoeft dan niet naar eigen fouten te kijken, laat staan substantiële oplossingen aan te dragen.

Is het de onvrede met de ‘oude’ politiek? Politiek zal zelden schoonheidsprijzen in de wacht slepen en we leven vanaf de middeleeuwen noodgedwongen in een poldermodel, al wil Geert Wilders er niet aan. In de praktijk is zijn optreden net zo oud als Machiavelli zelf, mogelijk nog ouder, bovendien exelleert hij in de verfoeide achterkamertjes.

Bovenstaande zaken hebben in onderlinge samenhang met de populariteit van de PVV te maken, maar waarom blijft die populariteit. Rationeel zijn hier geen argumenten voor, of toch? In ieder geval eentje, namelijk de stomzinnigheid van zogenaamde Wilders bashers. Versta me goed, ieder deugdelijk argument om de PVV te attequeren is welkom, maar hun volkomen onverdraagzaamheid is opmerkelijk. Alle PVV-ers zijn dom, kijkers van stupide tv-programma’s Wilders-adepten, Telegraaflezers heulen met uiterst rechts en als je André Rieu of André van Duin goed vindt, ben je hooguit een geleerde ‘Tokkie”.

Zoals gezegd, ik ken geen deugdelijke argumenten om PVV te stemmen. Als ik een tv programma stupide vind dan zal ik ageren, maar om de kijkers paupers te noemen, gaat me te ver. De Telegraaf vind ik niet geweldig en hun presentatie ronduit hijgerig, dus aan mij niet besteed. En Duin’s Dikvoormekaar vind ik subliem, de rest boeit me minder. Dan onze Limburgse violist, volgend jaar ben ik van plan zijn orkest ergens in den lande te bezoeken, fantastisch, terwijl het zogenaamde ‘zware’ klassieke werk me ook bevalt. Ik ben toch niet beter door mijn mening, muzieksmaak of scholing.

Moraal van mijn verhaal. Het dedain waarmee zogenaamde (linkse) intellectuelen op Twitter en andere sociale media menen te moeten bashen naar Wilders en vooral in hun ogen Wilderpubliek is stuitend. Het is kleinzielig en vooral erg dom. Als je weet dat je intelligentie groter is dan die van de gemiddelde Nederlander en je al dan niet terecht waarden en normen uitdraagt, verlaag je niet tot het niveau van de gemiddelde anti multiculti bashers. Als je stiekem verheven gedachten koestert, heb dan op zijn minst mededogen met hen die het niet begrijpen. Sabel het gedachtengoed dat je niet aanstaat neer, niet de mensen. Want anders zie ik geen verschil tussen de PVV bashers en het gedachtengoed van de PVV.

Kakelkrant van Sprakeloos 10: Aalst, Belgische hondjesstad

 

Even heb ik getwijfeld, zal ik meekakelen of niet. Ik heb de verleiding niet kunnen weerstaan. Surfend bij de verschillende sociale media, stuitte ik op een stukje met de opmerkelijke titel burgemeester van Aalst, Ilse Uyttersprot, heeft seks in het openbaar. Misschien bent u dan meteen geneigd het hoofd rechtschapen af te wenden, maar ik ben nieuwsgierig. En inderdaad, een stel dat bezig is op een toren, dus geen ranzige details, maar overduidelijk op zijn hondjes met elkaar aan het communiceren. Ik lees de uiteenlopende commentaren van “laat ze toch lol hebben” en “wat een liefdeloze seks”. En wat dat laatste betreft, het was overduidelijk een quickie en het stel ging over tot de orde van de dag. Tja, ieder zijn lol, ik oordeel niet over de intimiteiten van een ander. Hoewel intimiteiten, het is toch maar gefilmd. Hoor je zoiets, burgemeester of niet, wel in het openbaar te doen? Roep je de hoon niet over je af, burgemeester of niet? Allemaal vragen die door mijn hoofd spookten.

Een blogje schrijven? Mijn eerste reflex was, ja. Mijn tweede, irrationele ingeving was nee, want daarmee zou ik een waardevolle loopbaan schaden. Uiteindelijk bedacht ik, dat heeft ze nu toch al gedaan, laten we het thema maar ter hand nemen, per slot van rekening ben ik een kakelkrant gestart, dus kakelen maar. Geen verspreiding van het filmpje, daar ligt mijn grens.

Het feit dat het de burgemeester van Aalst is, doet eigenlijk niet ter zake, hoewel het een uiterst ‘smakelijk’ saillant detail. In Nederland hadden we enkele jaren geleden een PvdA wethouder in Nijmegen, die met de liberale VVD-opponent na de vergadering in het fietsenhok orale seks had, te zien op de bewagingscamera’s, maar niet op internet. De wethouder is inmiddels burgemeester van Heerlen, het kan verkeren, al weet ik niet of het een promotie was.

Het filmpje bekijkend, kom ik tot de conclusie dat ik zoiets eigenlijk helemaal niet wil zien. Ik vind parende mensen eigenlijk helemaal niet zo’n smakelijk gezicht. Ik krijg er zo’n idee bij zoals veel hondeneigenaren ook hebben, als ze hun Fikkie laten poepen en besmuikt de andere kant opkijken. Hoe natuurlijk dan ook, neuken is iets dat tussen twee, of van mijn part drie, acht of tien mensen, maar niet voor de openbaarheid.

De zeden van de Belgen kennende, denk ik dat mevrouw de burgemeester het moeilijk gaat krijgen, terwijl ik nog maar aanneem dat de man in kwestie haar partner is, zodat we op dat vlak niet nog meer saillante details krijgen. Nee, Ilse Uyttersprot is goed aan de beurt, maar dat was ze hopelijk al, zodat niet alles voor niets is geweest. En toch is het raar. Onlangs schreef ik over mijn oprechte verbazing ten aanzien van het ontslag van rechtsvervolging van Dominique Strauss-Kahn. Die lijkt op één of andere onduidelijke wijze als held ontvangen te worden in Frankrijk. Dat zit er vrees ik niet in voor de burgermoeder van Aalst.

Kakelkrant van Sprakeloos 9: Aanbieding, marketingstrateeg voor RKK (in Liempde)

 

Ik heb mijn roeping gevonden. Ik word vrijwilliger in Liempde bij de Sint Jans Onthoofding Kerk van pastoor Norbert van der Sluis. Alle vrijwilligers zijn zo ongeveer weggelopen na de onbezonnen actie van mijnheer pastoor. Nu hoorde ik gisteren een bedachtzame pastoor op de radio die deed vermoeden dat hij een weloverwogen beslissing nam door de kerk op slot te doen voor een gelovige. Een Liempdenaar die bij de laatste passen van het tijdelijke een kleine versnelling heeft ingezet om het Eeuwige te bereiken. Euthanasie mag niet in de strakke Roomse kerkleer en met de flexibiliteit van tropisch hardhout, misbruikt de pastoor zijn machtspositie. Hij denkt dat de dociele volgelingen wel weer terugkomen door incestueuze regels te hanteren.

Ik besef dat het niet netjes is om andersdenkenden incestueus te noemen, want van mij mag Norbert van der Sluis zijn rechtlijnige kromdenken tot in de eeuwigheid hanteren voor zichzelf. Laat hij als zijn tijd gekomen is, zich maar verantwoorden bij de Grote Regisseur. Ik wens hem dan al het goede, ik ga er niet over. Maar laat hij niet over anderen beslissen. Laat hij naar buiten kijken hoe de wereld is veranderd de afgelopen decennia. Laat de RKK eens te rade gaan hoe vanaf de jaren zestig ieder menselijk geluid binnen de Rooms Katholieke Kerk is verdwenen. Wat overblijft is een geraamte van leerstellingen die in de donkere Middeleeuwen zijn bedacht en die door de ‘Kettersen’ 500 jaar geleden al zijn verworpen.

Nu verdenk ik de kerkelijke gemeenschap in Liempde niet van grootschalige nieuwlichterij en het aantal revolutionairen zal met één vinger te tellen zijn. De brave gelovigen die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de restauratie van hun orgel, worden door één botterik gebruskeerd. En hij heeft het niet eens door, want hij gelooft in zijn Zalige Gelijk.

Zomaar een gedachte die bij me opkomt, maar een onderzoek waard: ‘Hoe zit het met de uitvaartdiensten van al die broeders en zusters die jongelingen hebben bezoedeld in de laatste vijftig jaar, of werkt bij de Norbertachtigen het aflaatsysteem nog goed?’

Ik bied me dus aan als vrijwilliger door mee te denken over de marketing van de RKK. Bij de gemeente sta ik nog ingeschreven als katholiek al zou ik dat liever willen vervangen door MKK waarbij M staat voor: Mijn of Medemenselijk. Het gaat om medemenselijkheid, vergeving en liefde. Zo heb ik het tenminste geleerd. Dus hebben ze mij wel nodig, want de basis van het katholieke geloof, of eigenlijk ieder geloof, is zo kinderlijk eenvoudig. Dus mijn aanbod is al overdaad. Na deze boodschap in de kakelkrant, trek ik mijn roeping in en wens de Liempdenaren veel wijsheid toe.

Kakelkrant van Sprakeloos 8: DSK bezoedelt het rechtsgevoel

 

Soms ontstaat er een mondiale melange die zijn weerga niet kent, een heus soepzootje. Ik heb het over Dominique Strauss Kahn (DSK) met zijn zakie in New York. Er komt geen zaak en DSK is waarschijnlijk vanaf vandaag weer vrij man. Maar dat was hij toch al, want hij permitteert hij zich al jarenlang seksuele avances met alles wat een rok aan heeft? Tenminste, ik geloof heilig in de waarheid van spreekwoorden, waar rook is, is ook vuur. En rondom DSK hangt veel rook, dus ik ga er zomaar vanuit dat het er vaak vurig aan toe is gegaan.

Hedenochtend hoorde ik op de radio dat het forensisch onderzoek naar de verkrachting van het Afrikaanse kamermeisje door DSK onomstotelijk bewijzen levert richting de Don Juan uit Frankrijk. (schouder ontwricht bij de vluchtpoging van de vrouw en blauwe plekken in de schaamstreek) Hoewel geen kenner van SM, maar als niet-jurist lijkt me dit duidelijk. Echter het snolletje uit Afrika schijnt een pathologische leugenaar te zijn. Ze loog over haar afkomst, de groepsverkrachting in land van herkomst zou niet waar zijn en haar contacten zijn dubieus. Ik weet niet hoe de gemiddelde contacten van Afrikaanse emigranten zijn, maar als gast in vijfsterren hotels zul je ze niet vaak tegenkomen.

Het is dus haar woord tegen het zijne, dus het recht kan zegevieren, het OM ziet geen heil meer in de zaak, DSK is een vrij man. Dit gaat tegen mijn rechtsgevoel in, hoewel ik weet dat iemand pas schuldig is op het moment dat hij veroordeeld is. Echter het stinkt hier naar schaamteloze klasse-justitie in de VS. En dat is niet het ergste. Als ik de commentatoren mag geloven in Frankrijk, wordt DSK als een held ontvangen. Dat hun grote man een ‘arm’ Afrikaans meisje heeft bezoedeld is van generlei belang. Het is belangrijk dat DSK ontzoedeld is en daarmee La République. Ze ontvangen hun verkrachterheld met open armen.

Een mondiaal soepzootje, de Amerikaanse klasse-justitie in combinatie met misplaatste Franse geilheid onder het mom van “Nous sommes Latin Lovers, nous sommes meilleurs comme les Italiens, plus meilleurs’ Het rookgordijn rondom DSK is gesloten. Hij kan zijn vurige zaken continueren.

Kakelkrant van Sprakeloos 7: Financiële Heilige Geest waart over Europa.

 

De kakelkrant van gisteren, was goedkoop, ik geef het toe. De inhoud was niet slechter dan normaal, ook niet beter. Maar na een kleine ergernis over twittergedrag, moest ik mijn kakelkrant even lanceren. Hoe doe je dat? Door een goedkope titel, verbinden aan het onderwerp. De vrouw met de drie borsten staat garant voor meer hits en omdat ik ook geen heilige ben, heb ik me even laten verleiden. Ik had de geest, zullen we maar zeggen en dat leverde een verdubbeling van het reguliere aantal hits op. Het zegt wat over mij, maar ook over de lezer. Misschien u wel?

Vandaag heb ik de geest wat minder. Ik was aan het denken over de Eurocrisis, de economische crisis en de europese politieke crisis. Volgens mij heb ik de oplossing. Het is zo eenvoudig, dat ik mijn eigen bedenksels niet kan geloven. Ik zal het proberen stapsgewijs aan u voorleggen.

  1. We hebben 500 miljoen inwoners in de EU, dat is een half miljard. Al die mensen, althans de meesten, tenzij je tot de happy few van de Berlosconi’s en Sarkozy’s behoort, krijgen sowieso klappen. De Grieken, de Portugezen, maar ook Henk en Ingrid hier in Nederland. Als we dit nu als een gegeven aanvaarden en met alle Europeanen iedere week één Euro in een grote spaarpot doen, dan hebben we in een jaar €26 miljard bij elkaar.
  2. De heren economen beloven ons 10 jaar economische ellende, dus we moeten 10 jaar sparen en de reservepot bedraagt 260 miljard euro.
  3. Omdat ik zelf in dit soort gevallen voorstander ben dat de sterke schouders de zwaarste lasten moeten dragen, laten we zeggen de helft van de Europeanen, moeten die een eurootje extra gaan betalen en dat is nog eens 130 miljard. Een pot van 390 miljard kan zonder al te veel moeite bij elkaar gesprokkeld worden.
  4. Dit gedaan hebbende zullen de verwachtingspatronen ten aanzien van de economie minder somber zijn, sterker nog, de neerwaartse spiraal wordt gekeerd en het vertrouwen in de euro hersteld. We hoeven de reservepot niet eens hoeven aan te spreken of zonder pijn nog steviger maken.
  5. Al dat gevlieg, gewauwel, geruzie, zoeken naar heimelijke onderpanden etc., door politici en de ambtenaren kunnen wegbezuinigd worden, zonder dat iemand er last van heeft. De gelden kunnen in de economie gepompt worden of in de bufferzone voor echte (econmische) rampen.

Zie hier, het Europese garantiefonds verzekerd, kans op aantrekkend economisch goed weer en de poliltieke crisis weggesanneerd. Ik heb vast ergens een afslag gemist, maar het klinkt heel logisch. Toch? Ik deel mijn bevindingen maar met u, al heb ik voor vandaag niet zo sprankelende titel in gedachten ‘ Heilige geest waart over Europese Financiën. Wat denkt u, zal het trekken, die titel.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 6: Vrouw met de 3 borsten, nu op Twitter

 

Het moet me van het hart, na een momentje van relevatie ten aanzien van Twitter en andere sociale media. Een klein momentje maar hoor, want sinds een half jaar, geen dag zonder, met uitzondering van de vakantie. De paar minuten van inkeer bracht mij terug naar afgelopen week en het Pukkelpopgebeuren. Ik kwam er achter door een beetje oplettendheid op Twitter. In no time was de timeline een en al pukkelpop. Het kon niet missen. Toen had ik al zoiets, raar eigenlijk. Half Nederland lijkt mee te lijden of misschien wel te genieten. Hoe het met onze Zuiderburen is, kan ik niet zeggen, maar ongetwijfeld niet veel anders.

Genieten, lees ik dat goed? Ja, dat leest u goed. Want naast een ongeëvenaarde hoeveelheid repeteertweets van het nieuws, komen meteen de ‘ach’ en ‘wee’ tweets, alsof we er zelf bij zijn.’Heb je het gelezen van #pp11? ‘Eruggg hè? Ja, heel errugg. Een soort wedstrijd wie het meeste medeleven kan tonen. Dan komen de discussies op gang hoeveel doden en van welke betrouwbare bron is geraadpleegd. Wie geen kaartje had voor het popfestival, kan de volgende dag op school in ieder geval alle ins en outs ‘waarheidsgetrouw’ doorkleppen. Hoewel ik het nut van de sociale media niet wil onderschatten, krijg ik ook een vieze smaak in de mond.

Het is botweg virtueel ramptoerisme en doet me denken aan het rariteitenkabinet heel vroeger op de kermis, kijken naar de vrouw met de drie borsten of andere mismaakten à la Quasi Modo. Een ranzige nieuwsgierigheid die mensen drijft naar het leed van de ander te kijken. Opwinding en afkeer wisselen elkaar in een ongelooflijk tempo af. Het kan allemaal met de sociale media.

Ook ik ben verslaafd aan nieuws blijkbaar en zal mezelf niet boven de flow op twitter stellen. Ik zal zeker geen vergelijk maken met andere rampen en gebeurtenissen die niet op de sociale media terechtkomen en daardoor minder belangrijk lijken. Ik verbaas me alleen, ben even sprakeloos, heel even maar en daarna kakel ik gewoon weer mee.

Lees ook hierover in de volgende link.

Kakelkrant van Sprakeloos 5: Is Finlandia van Grieg? Nee, natuurlijk niet.

 Voor dat Knevel & VandeBrink beginnen snel nog iets bloggen in mijn Kakelkrant over Finland voordat al het gras voor mijn fouten is gemaaid. Het gaat neem ik aan vast ook over de nieuwe politieke crisis in Europa. Ik vraag me af hoe die Finnen en Grieken het bij elkaar hebben weten te verzinnen. Technisch begrijp ik er niet zoveel van, want waar halen de Grieken het geld van een borg vandaan. Moet eerst een naïef lid van de gemeenschap storten en dan kunnen de Grieken dat geld apart zetten om de aalmoes van Finland te accepteren? Dat Wilders in de hoogste boom zat, begrijp ik deze keer heel goed. Al ben ik het absoluut niet met hem eens. Willen we Europa, en ik denk dat het niet eens een kwestie is van willen, maar moeten, dan moet die bange Europese Slangenkuil met ego’s en kleine nationale deelbelangen eens volwassen worden. Het zal toch niet zo zijn dat Europa begint bij Griekenland, maar er ook eindigt.Hedenavond had ik trouwens een briljante Twittervondst, maar geen reactie, dus hier nog maar een beetje jengelen om bevestiging van mijn erudiete status.

Was Finlandia van #Sibelius of Grieg? Vroeger Sibelius, nu is het Grieg, met de Finnen #EU we moeten maar kunnen niet http://t.co/MGKAZHI

Maar een stukje klassiek voor de liefhebber cadeau van mij, want zo kan het ook in Europa.

PS. In 6 minuten getypt, nu nog even plaatsen en dan ga ik aanschuiven bij de nachtelijke kwezels van de EO.

Mijn Filmblik op Harry Potter en de relieken van de dood, 2

 

Dat was het dan. Definitief het einde van een tijdperk. Ik zou kunnen zingen: ‘Dit is het einde dat doet de deur dicht.’ Maar het eindliedje van ‘Stuif-es-in’, alleen bekend bij mensen van boven de veertig, benaderd het gevoel niet dat ik heb bij het einde van de film van Harry Potter. Melancholie, zelfs verdriet overvalt me, maar dat kan ik mijn zoons niet aandoen. Ze zullen het niet begrijpen. De jongste vond de film vooral spannend, de oudste is kritisch en maakt de vergelijkingen met de andere films en vooral het boek. Dus slik ik alle emoties in en keuvel mee met de jongens na afloop van de film.

Woensdag 17 augustus 2011 zal Harry Potter, na de aftiteling van de film ‘Relieken van de dood, deel 2, niets nieuws meer brengen zoals het er nu naar uit ziet. De melancholie kan beginnen. Wanneer begon het ook al weer? Na een avondje stappen, de kinderen bij oma, kochten we een kleinigheidje voor de kinderen. Voor de oudste het eerste deel van Harry Potter, hij kon immers al twee jaar goed lezen en het was toch een kinderboek. Tenminste dat dachten wij. Ik kende geen enkele volwassene die het boek las, alleen mijn zwangere schoonzus, maar die namen we niet serieus gezien haar staat van zijn op dat moment. We schrijven voorjaar 2000. We hadden de leesgave van onze oudste zoon toch iets overschat, want na enkele dagen kwam hij naar me toe. ‘Pap, wil je het voorlezen?’ Automatisch zei ik ja, niet realiserend dat het bijna 300 pagina’s waren. Op zijn halfhoogslaper leunde ik bij zijn kussen, het kleine kereltje keek me verwachtingsvol aan en ik begon. Nu las ik altijd wat langer dan pedagogisch verantwoord was, maar meestal was het gezellig. Na een uur lezen kwam mijn vrouw binnen met een vragende blik wat er aan de hand was. Mijn zoon had niets gezegd, maar inmiddels waren we 30 pagina’s verder. ‘Morgen gaan we verder.’ Zelf nam ik het boek mee en heb het diezelfde avond c.q. nacht nog uitgelezen. Een passie is geboren die ik deel met mijn oudste zoon. Deel 2 en 3 waren inmiddels uit, volgens mij, en moesten gekocht worden. Deel 4 is dubbel gekocht in een school te Zevenaar die voor gelegenheid was omgedoopt tot Zweinstein en ’s nachts om 12 uur konden we onze schatten krijgen. Deel 6 is zelfs in het Engels gekocht, want het kennisniveau van mijn oudste zoon was goed genoeg en een aantal maanden wachten op de Nederlandse versie was ‘not done’. Zelf bleef ik de Nederlandstalige versie lezen. Ondertussen kwamen de films die we trouw in de bioscoop bekeken en tot boek 4 las ik ook nog voor, naast dat hij ze ook zelf las, herlas en weer opnieuw las. December 2007 verscheen het laatste boek en dat was al een soort afscheid. Uiteraard heb ik dat historische moment ook toen weg geblogd, maar vanmiddag was het echt definitief afgelopen, ruim elf jaar jeugd van mijn kinderen. Er waren periodes dat ik lief en leed heb gedeeld via Harry Potter, zeker vier boeken heb ik voorgelezen, de meeste twee keer. De films, uiteraard op DVD hebben we allemaal en het is op.

Tja, en wat nu. Gewoon verder, ik zal me overleveren aan de nostalgie die na vandaag sterker gaat worden. Bij de eerste film was hij nog maar 8 jaar, deel 5 keken we met zijn vieren in Schagen tijdens de vakantie en vandaag nam ik mijn zoons, 13 en 16 mee voor de laatste Harry Potter, onze laatste Harry Potter. Alleen dat gevoel maakt dat ik de film verder niet wil beoordelen. Iedere Harry Potter is namelijk fenomenaal, boek en film, en al heb ik mogelijk het meest genoten van deel 4, elk onderdeel is me lief geworden. Ik vond het een prachtig afscheid. Een afscheid waarin alle hel en verdoemenis in toverland op zijn pootjes terecht kwam en je als kijker mocht je overgeven aan een psychische cooling down. En dat was nodig, voor mij dan. Ik denk dat zo’n fenomeen dat J.K. Rowling heeft gemaakt van haar gedachtekronkels ‘once in a lifetime’ is. Een hype van meer dan, voor ons 11 jaar, dat maak je niet meer mee.

Een waardering voor de film zal dan niet objectief zijn, maar is voor mij een absolute 10 en dan voor het hele oeuvre. (trailer van de laatste film)

VOOR MEER FILMBLIK, VOLG DE LINK