100% NL of af en toe een beetje Anschluss bij onze buren

Mijn antipathie tegen dit gedoogkabinet is niet geboren uit een standaard houding van ‘Ik ben tegû’ Op heel veel gebieden kan het beter en anders, sterker, moet het beter en anders. Mijn werkgebied, de geestelijke gezondheidszorg, is vergeven van bureaucratie. Daar wordt niets aan gedaan. Het onderwijs moet beter om ons te kunnen handhaven in de mondiaal veranderende omgeving, maar ik zie nog niet eens aanzet. Kunstbeleid is gericht op meer marktwerking, laat het dan zien. Nu moet e.e.a. verdwijnen, dus in de overheidsruif komt minder, maar het wordt ook met minder mensen gedeeld. Is dat verandering? En het ergste is het maniakale plezier dat de bewindslieden en vooral een aantal Kamerleden heeft, slechts om de “linksche kerk” te pesten, alsof kunst slechts voor links georiënteerde mensen is? Als je je zo presenteert, dan denk ik dat een beschavingsoffensief echt nodig is.

Maar wel heel veel symboolbeleid voor de Bühne. Kijk ons is streng zijn! Zie ons eens pro NL zijn! Kijk ons een empathisch zijn met dieren, maar verwesterde Afghaanse meisjes het liefst in handen van middeleeuwse tribale neanderthalers laten vallen. We zijn immers duidelijk, daar is iedereen bij gebaat.

Onlangs hebben we het vooraanstaande issue van de Nederlandstalige muziek verplicht op de radio mogen aanschouwen. De wereld kan vergaan, maar ‘Ouwe taaie, jippiejippiejee’ moet op de radio en de dames en heren politici van dit gedoogmonster zullen ervoor zorgen. Ook ik weet dat er prachtig Nederlandstalige muziek is, dus vandaar heb ik meteen een voorschotje genomen om ook twitter genoeg 100% NL te maken, in ieder geval 35%. Maar van overdrijven houd ik niet, dus meteen compensatie gezocht in de Franse chansons en vandaag dus de Duitse Schlager. Ook mooi. Misschien kan de politiek voor de ontwikkeling van de Nederlandse bevolking ook een percentage voor Frans en Duitstalige muziek instellen, puur voor educatieve doeleinden? Ik begrijp dat een limiet voor een Turks of Marokkaans moppie muziek iets te veel gevraagd is. Misschien toekomstmuziek, maar nu is het tijd voor de Duitse Schlager.

Via Twitter zal hieronder mijn top 10 geopenbaard worden.

Jij allochtoon, Griek, muzzelman Ich bin wie du http://bit.ly/1a7DjK Echt waar! #verplichtnederlandstalig Op nr.10 vandaag

99 proefballonnetjes, stoere taal voor de Bühne, geen lijn in het beleid en gevangen van elkaar #CDA #VVD #PVV http://bit.ly/GTvBW #verplichtnederlandstalig op nr 9

Skandall um Wer, Wie Wass? Waar zijn de waard & normen van Balkenende gebleven bij #CDA? Jedenfalls #SkandallumRosie op nr 8 http://bit.ly/cHAftE

#Rutte premier van alle NLers? Moet hij eerst leiding geven aan mensen die vrede hebben met zichzelf. Nonverbaal stralen ze onvrede uit http://bit.ly/12DXU0 op 7 #einbischenfriede

Beste gedoogpartners, vanavond een biertje, sigaretje en dan een persconferentie waarin aangekondigd dat #kabinetRutte een grote 1april grap was http://bit.ly/iX33eb nr6

#verplichtnederlandstalig of anscluss bij het Duits. Soms ook heel mooi #LudwigHirsch http://bit.ly/3edjiS laten alle vogels tot mij komen op nr5

Koning, keizer admiraal op het kleine kamertje allemaal gelijk, zo ook #majortom Een mooi uitgangspunt voor mededogen in beleid http://bit.ly/9b2Qiu  op nr4

Theo fährt nach Lodz maar mijnheer Rutte Wohin fahren wir, wir Niederländer? http://bit.ly/AF5X7 Ich habe keine Ahnung. #verplichtnederlandstalig op nr3

#VVD liberaal? #CDA christelijke waarden en mededogen? Goed #PVV anti Europees en nog meer anti, maar toch #Allemenschenwerdenbrüder http://bit.ly/la3RL  nr2

Schrikbeeld of werkelijkheid? Duet #Verhagen en #Rutte Ode aan Wilders http://bit.ly/3WbhEX Du Du Du laat het ophouden nr1

En hier draait het uiteindelijk allemaal om, het #bruttosozialprodukt http://bit.ly/5ZH7N  als extraatje voor #verplichtnederlandstalig

Een nichterige bijdrage met Franse moppies

Gisteren heb ik een hele serie Nederlandstalige liedjes uit de hoge hoed getoverd in het kader van een verplicht Nederlandstalige aandeel, nu ook op Twitter. Om toch Europees te denken en we worden natuurlijk al overschreeuwd door alles wat Engelstalig is, deed ik een oproep om een Frans lijstje samen te stellen. Nu, die oproep was niet aan dovemansoren besteed, integendeel. Tenminste, kwantitatief viel de bijdrage erg tegen, maar kwalitatief zeer overweldigend. Mijn mijn kleine nichtje, de Benjamina van de familie, beantwoordde de oproep om mij te helpen aan nieuwe Franse moppies. ‘ Quand notre mop était un p’tit mop il était joli à voir…’ U ziet het, ze is een vrouw met humor, bovendien erg intelligent, ze spreekt immers een lekker woordje Frans. Van je familie moet je het hebben. Morgen doe ik een oproep voor Duitstalig, ben benieuwd hoe ze daarop gaat anticiperen?

Misschien wil ze nog meer volgers hebben op Twitter, kunt u ook genieten van haar welbespraaktheid op de vierkante centimeter van Twitter.

Tien Franse moppies dus, om naast de verplichte Nederlandstalige bijdrage ook Europees te blijven denken. Alle tien, inclusief een verbindend toetje door de Amazing Stroopwafels heb ik in Twitterspace gegooid.

U ziet hier mijn Franse twitter diarree:

#GilbertBécoud: Mai 1968 Mr. Ruuttê, pour l’atmosphère de révolution et l’amour http://bit.ly/lKe8ni nr 10

#Dalida geen woorden, maar daden? Symboolpolitiek voor de bühne, #verplichtnederlandstalig #ParolesParoles http://bit.ly/kSwJ1u nr.9

#Verhagen #Rutte zouden ze na het rariteitenkabinet met EdithPiaff meezingen Non, je ne regrette rien http://bit.ly/XOppE Eenfranslesje? nr.8

1,2,3 weg linkse hobby, vingers aflikken voor rechts http://bit.ly/m5OdI un, deux, trois #chaterineferry ferry, ferry nice #verplichtnederlandstalig nr.7

Ma préférence ce n’est pas cette clique en Le Haye http://bit.ly/gajlov #lalanguehollandaisobligatoir #julienClerc nr. 6

Waar zijn de sleutels om de waanzinnige benepenheid en kortzichtigheid te stoppen, mr. Ruuttê? http://bit.ly/fomGo Ou sont les clés? #gerardlenorman nr. 5

Waar wachten we op, voor de grote operaties, bijvoorbeeld de #hypotheekrenteaftrek http://bit.ly/cPdWYF j’attends #CharlesAznavour #verplichtnederlandstalig nr.4

# GeertWilders Pas op ze staan voor de poorten van Amsterdam http://bit.ly/F9CGg die muzzelmannen, vraiment #JacquesBrel #verplichtnederlandstalig nr.3

Ca Plane pour moi!!!! Helemaal niet. #PlasticBertrand http://bit.ly/W1LD6 Er zitten voorlopig helemaal geen toekomstplannen bij voor me. Op nr. 2

Op nr 1, franse multiculti ‘kul’ http://bit.ly/Cx8r4 Tja er zijn overal mensen #lesnegressesvertes #verplichtnederlandstalig

Extra om de #tourdefrance te verbinden met #verplichtnederlandstalig de enige echte #amezingstroopwafels http://bit.ly/9t590k ik ga naar Frankrijk

Met heel mijn hart, ik heb u TOCH lief, mijnheer Rutte

Wat doet een normaal mens op een zweterige avond achter zijn computer? Zich verbazen over weer zo’n rare kabinetsmaatregel dat 35 procent van de muziek op Radio 2 Nederlandstalig moet zijn. Alsof dat zo moeilijk is, maar het feit dat volwassen clowns die zichzelf serieuze politici noemen, met dat soort zaken bezig zijn.

Goed ik ben ervan overtuigd dat het Nederlandse lied veel te bieden heeft. Eind 2009 vroeg ik aan de Volkskrantblogger om hun voorkeuren op te sturen. De respons van een kleine dertig mensen leek leuk, maar daar stel je geen top 40 mee samen. Met veel kunst en vliegwerk kwam ik tot de volgende samenstelling. (ik heb geen zekerheid of alle linkjes het nog doen)

Herman van Veen – Liefde van Later (Ik hou van jou)

Daniël Lohues –Hier kom ik weg

Acda en de Munnik – Andere Maan

Klein Orkest – Later is al lang begonnen

Ben Cramer – De clown

Boudewijn de Groot – Avond

Twarres – Wêr Bisto

Wim Sonneveld – Het Dorp

Paul de Leeuw – Vlieg met me mee naar de regenboog

Skik – Op Fietse

 

Ook genoemd werden de volgende nummers

Conny VandenBos – Ik ben gelukkig zonder jou

Conny VandenBos – Ome Arie

Conny VandenBos – Ik zal er zijn als jij het vraagt

Ramses Shaffy – Sammy kijk omhoog

Ramses Shaffy – Laat me  2x

Ramses Shaffy – Joshua, Joshua

Verdronken Vlinder – Boudewijn de Groot

Wim Sonneveld – Tearoom Tango

Herman van Veen – Hé, kleine meid op je kinderfiets

Jacques Brel – Het vlakke land

De dijk – Mag het licht uit     2x

Ede Staal – Hoogeland

Gerrit Dijkzeil – Geld, drank en lekkere wijven 

Circus Custers – Monica

Circus Custers – Wilde Ganzen

Liesbeth List & Ramses Shaffy – Pastorale

Leen Jongewaard & Andere van den Heuvel – Op een mooie Pinksterdag

Boudewijn de Groot – Meisje van 16

Gerard Cox – Het is weer voorbij die mooie zomer

Egbert Douwe – Kom uit de bedstee mijn liefste

Lenny Kuhr – De Troubadour

Rob de Nijs – Malle Babbe

Doe Maar – Is dit Alles

Het Goede Doel – Vriendschap

Johnny Hoes – O was ik maar bij moeder thuis gebleven  2x

Zangeres zonder Naam – Ach vaderlief (toe drink niet meer)

Anneke Grönloh – Brandend Zand

Peter Blanker – ’t Is moeilijk bescheiden te blijven

De dijk – Onderuit  2x

Wilma – Zou het erg zijn lieve opa

Ge Reinders – Bloasmuziek

Henny Vrienten – Blij en Bang

Herman van Veen – Wie heeft de zon uit jou gezicht gehaald

Rowwen Heze – November

Jack Poels/Nynke Laverman – Droemvlucht

Frank Boeyen – Kronenburgpark

Jacques Brel – De Burgerij

Limburgs volkslied – Groenbrons eikenhout

Johnny Jordaan – Bij ons in de Jordaan e.a.

Louis Davids – Zuiderzeeballade

Theo Nijland – Wanneer gaan we weer naar huis

Theo Nijland – Boerenjongensverdriet

Brigitte Kaandorp – Blijf altijd bij me

Brigitte Kaandorp – Ik ben hem kwijt

Marco Borsato – Dochters

Leeuwenhart (close harmony) – Kindje van een zilvr’n maan

Och mijnheer Rutte, u bent toch verantwoordelijk voor dit rariteitenkabinet, u gedoogd dit zaakje, u houdt de liberale principes op de rails, u bent de premier van alle Nederlanders. TOCH! O nee, dat nadrukkelijke toch hoort bij uw voorganger. Voor u en alle andere Nederlanders, medelanders, landgenoten, allochtonen, autochtonen en lijstje NL muziek. Ik stel het maar vast samen mocht u op het idee komen Twitter ook aan benepenheid te onderwerpen. Regeren is vooruitzien, TOCH. Wat doet u nu mijnheer Rutte? Ja geachte landgenoot, u spreekt wijze woorden: Regeren is vooruitzien, die moet ik onthouden.

Out-of-the-box denken, GADVERDAMME

Je hebt jeukopmerkingen, en jeukopmerkingen, maar bij ‘out of the box-denken’ denk ik snel aan een jeukaanval veroorzaakt door de eikenprocessierups. Heel erg dus. Buiten het onnodige engels en het heet eigenlijk outside the box denken, is het een van de meest misbruikte actuele kreten. Te pas en te onpas vindt ‘out of the box-denken klaarblijkelijk plaats. Snelle marketingjongens verklaren hun niet grappige reclames met een nonchalant wegwerp handgebaar: ‘Gewoon, een kwestie van out of the box denken.’ Gadverdamme, rot op man. Politici lopen te hoop omdat hun absurde mening niet wordt overgenomen. Ze verwijten anderen dat ze niet voldoende ‘out of the box-denken.’ Helemaal niet mafkees, denk ik dan, je volstrekt absurde gedachtegang wordt door anderen niet gepruimd.

Out of the box denken’ heeft iets verhevens gekregen, vooral bij degene die zichzelf bestempelt als out-of-the-box-denker. ‘Ik kijk verder dan jullie, ik loop niet op platgetreden paden, en vooral, ik ben geen burgermannetje. Het ergste wat een out-of-the-box denker kan overkomen is voor een ‘into-the box denker’ aangezien te worden. En out-of-the box denken is al helemaal geen exclusiviteit meer voor kunstenaar, schrijvers of grote denkers, integendeel. Hele volksstammen bewandelen de kunst van out-of-the box te denken. Bij bureaucratische beleidsmakers, adviseurs van velerlei kunnen, hulpverleners en onderwijzend personeel wordt het eigen ego opgehaald door te proclameren dat ze uitstekende ‘out-of-the-box denkers zijn. Gadverdamme.

En wat heeft het de mensheid gebracht? Is Geert Wilders het prototype van een ‘out-of-the box denker omdat hij de oude politiek de rug heeft toegekeerd? Dacht het niet. Die hele crisis om Griekenland, er moet een oplossing gevonden worden, maar hoe is het zover gekomen. Misschien wel omdat de Griekse bovenlaag uitstekende ‘out-of-the-box-denkers’ zijn gebleken. Nu weten ze niet hoe ze de geest in de box moeten krijgen. Nog iets ‘geniaals’, de oprichting van de Partij voor de Dieren, dat heeft al menig vervreemde out-of-the-box discussie opgeleverd. Vooropgesteld dat ik een voorstander ben van het netjes omgaan met alles op Aarde, rentmeesterschap in de christelijke traditie. Onlangs stelde ik via Twitter nog voor om 17 juni als wereldmensendierendingendag uit te roepen. Maar als mens zijnde vind ik het niet meer dan normaal om het mens-zijn als uitgangspunt te nemen en te houden, dus of (on)verdoofd slachten nu inhumaan is, voelt voor mij al als een hele foute vraag. Humaniteit betreft mensen en je hoort dieren nimmer te kwellen. En dan de oplossing voor het probleem, vrijheid van godsdienst versus dierenwelzijn, onverdoofd slachten versus verdoofd slachten. Voor mij is het duidelijk, als verdoofd slachten inderdaad minder dierenleed met zich meebrengt, dan hoeven die godsdienstige gedachtekronkels van de Joodse en Islamitische gelovigen niet te prefereren. Is dat nu out-of-the-box denken van mij? Nee, dat is gewoon een beetje bij jezelf blijven. Vaak brengt out-of-the-box denken rare, soms zelfs fundamentalistische ideeën met zich mee, te beginnen bij Adam en Eva. Want bracht Eva niet out-of-the-box een appeltje aan Adam, terwijl ze het zo goed hadden?

Out-of-the-box denken, gadverdamme.

Ik stop maar met dit stukje, want om naast de Wilders adepten, de PvdD, ook de vrouwen nog tegen me in het harnas te jagen, gaat me op een regenachtige zondagavond in juni te ver. Het wekt dan bijna de schijn dat ik als eenling mijn gelijk verabsoluteer omdat ik de gave heb om out-of-the-box te denken. Gadverdamme, out-of-the box denken, ik niet. Dit is gewoon een simpel blogje van associatief denken, dicht bij mezelf en nu ga ik weer terug in mijn eigen box.

OPEN BRIEF (light) aan directeur GGZ

Aan de directeur GGZ Nederland

De heer P. van Rooij

p.a. Sociale media

 Duiven, 18 juni 2011

 Betreft: Uiting bezorgdheid naar aanleiding van uw lezing bij de conventie van Achlum

Geachte heer Van Rooij,

Woord Vooraf

Onlangs schreef ik u een open brief, eigenlijk te lang, vandaar een OPEN BRIEF light. Dezelfde strekking, iets hoekiger verwoord.

Inleiding

Fijn dat onze minister duidelijk is, we weten nu dat ze een deel van de DSM 4 ontkent ende psychiatrie niet serieus neemt. Leven is immers lijden en daarmee geen taak voor de overheid. Door de vakinhoud te ontkennen is het gemakkelijk beleidmaken en bezuinigen. Als we het kabinetsbeleid ridiculiseren, zie ik kansen voor bezuinigingen bij hart- en vaatziektes of oncologie. Leven is immers ook doodgaan, operaties zijn daarom overbodig.

Achlum

Bij de conventie van Achlum zei u: ‘Er is werk aan de winkel om de buitenwereld te overtuigen van het belang van de GGZ.’ U had gelijk, want met ‘vrienden’ als deze minister, heeft de GGZ geen vijanden nodig. Bedrijfseconomisch levert een goede GGZ op termijn geld op, bijvoorbeeld door vermindering van het arbeidsverzuim en criminaliteit. Bovendien is preventie altijd beter dan genezen. Ik schrijf deze brief echter vanuit humanitair oogpunt. Tegenstanders van het kabinet Rutte noemen dat beschaving. Ik ben graag een radertje in het beschavingsoffensief.

In Achlum maakte u bovendien cijfers bekend: ’40 % van de psychiatrisch zieken worden niet bereikt, 30 % maakt oneigenlijk gebruik van de voorzieningen. Ik wil een derde groep toevoegen, zij die wel bereikt worden, maar waarvoor de GGZ niets wil, durft of kan doen. In deze brief zult u merken dat naast professionele betrokkenheid, wij ten aanzien van onze oudste zoon soms het absolute failliet van de GGZ willen proclameren. In ieder geval heeft de GGZ nog heel wat te reflecteren, zoals de titel van uw lezing was.

DE GGZ HEEFT EEN MISSIE

GGZ Nederland bevordert de goede geestelijke gezondheid(szorg) en komt op voor alle randvoorwaarden die noodzakelijk zijn om dit te bereiken.

Met minister Schippers zeilt de GGZ tegen de wind. Maar moeten we louter naar de boze buitenwereld kijken? Intern is er ook een wereld te winnen, want mijn indruk is dat de arbeidssatisfactie bij veel medewerkers en daarmee goede de cliëntenzorg, snel afneemt. ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf.’

Onlangs kreeg ik een boekje onder ogen van een bestuurder van de Riagg Rijnmond, Jos Lamé e.a.1 Op de achterkant staat het volgende:

‘Jos Lamé, bestuurder van de Riagg Rijnmond, is volgens de Rotterdamse wethouder Jantine Kriens een spookrijder in zijn kritiek op het overheidsbeleid (NRC 17-7-2010). “De weg waarop hij rijdt is inmiddels verlegd.”

Zoals zo vaak wordt een ‘scheldnaam’ als geuzennaam gehanteerd. Zal GGZ Nederland meegaan in het bitter noodzakelijke spookrijden, of accepteert het dat ‘de weg waarop het moet rijden verlegd is’ met desastreuze gevolgen voor cliënten en medewerkers en daardoor voor de maatschappij? Als professional schaam ik me soms kapot voor de GGZ, als ouder moet ik alle zeilen bijzetten om te voorkomen dat de GGZ een psychisch smetje niet ombouwt tot onherstelbare vervuiling.

Dus ik heb ook een missie namelijk:

  • Het schrijven van blogs

  • Professionaliteit inzetten om geconstateerde misstanden onder aandacht brengen.

  • Opkomen voor onze zoon en met hem vele duizenden, afhankelijk van goede GGZ zorg

Mijn professionele bezwaren tegen de GGZ wereld

Slechts één woord bureaucratie en ik zal massaal collegiale bijval krijgen. Er volgt geenaanmatigend lesje bestuurskunde, ik volsta met een opsomming van gerelateerde oneliners: verkokering van de zorg, regelzucht, controlezucht, productieeisen, productieafspraken, overhead, externe adviezen, indicatiebesluiten, geldstromen, vermarkten, timemanagement, protocolliseren, meer met minder etc.etc.

Ik ervaar bij steeds meer collega’s berusting, langzaam overgaand in een overlevingsstrategie van vervlakking en cynisme. Dat kan niet goed zijn voor cliënten. Met name bij jonge collega’s zie ik, mochten zij zich handhaven in de geestelijke gezondheidszorg (!!) dat zij in toenemende mate bevreemd zijn met het ‘object van zorg’ en zich gaan vereenzelvigen met de bureaucratische eisen.

Met de missie van GGZ Nederland in het achterhoofd, is er intern een wereld te winnen. Pas dan kun je je op een ordentelijke manier naar de buitenwereld presenteren. En dat betekent niet een paar procentpunten minder bezuinigen in de onderhandelingen met de overheid, of het openhouden van een enkele voorziening. Dat is winst voor de bühne. Jezelf profileren als een gezonde GGZ organisatie, begint bij je eerste vertegenwoordigers, de werknemers op de werkvloer. Zonder hen, geen geestelijke gezondheidszorg, want in het contact met cliënten is hun mededogen van belang. In bureaucratische en megalomane fusie-organisatie zie ik het mededogen verdwijnen. Mededogen is niet alleen iets voor de werkvloer, mededogen is voor de hele organisatie, inclusief minister, wil het effect sorteren.

Persoonlijke noot.

Als het gaat om mijn ervaring als consument, permitteer ik me minder terughoudendheid. De bejegening van individuele professionals en gerenommeerde instellingen classificeer ik als volgt: Ondeskundig, leugenachtigheid, niet aan afspraken houden, niet aansluiten bij cliënt, lompheid en de bureaucratie als schaamlap hanteren.

Soms komt persoonlijke rancune bovendrijven. Ik wil dan het liefst enkele professionals en vooral een gerenommeerde instelling openbaren, maar onze zoon is er niet meegeholpen. Mede door toedoen van de niet te noemen instelling, de wachtlijsten en valse verwachtingen, lukt het al drie jaar niet om de aansluiting met het onderwijs te bereiken. De GGZ staat dit in de weg in verband met het uitblijven van adequate behandeling. De PR van genoemde instelling is uitstekend en de website gelikt. Voor wie? Niet voor de cliënten. De PR is om de politiek te paaien en geld te krijgen met handhaving van de eigen organisatie als doel. De missie van GGZ Nederland kennen ze niet.

Ik wijs u op een rapport van de Nationale Ombudsman?2 Daarin trof ons het volgende citaat

“…De boos ebt weg, de vermoeidheid van ons als ouders is dan wat rest. De energie die overblijft hebben we hard nodig om de BV Thuis drijvende te houden. En dat lukt tot op heden in emotioneel en in materieel opzicht, maar ten koste van veel (…) Momenteel valt T. tuseen wal en schip als het gaat om hulpverlening en scholing. Het lukt niet om naar school te gaan en we wachten al heel lang op hulp. We zijn als gezin de gevangenen van de beperkingen van onze zoon en dat zou niet nodig zijn geweest indien er beter naar ons, de ouders, was geluisterd en/of afspraken beter waren nagekomen. …” schrijven de ouders van een andere thuiszittende zoon in een brief in oktober 2010 aan de Nationale Ombudsman.

En het is niet zo raar, want als ouders hebben wij de Nationale Ombudsman geschreven en hen het recht gegeven indien nodig passages uit onze brief te gebruiken. Aldus geschiedde.

Zonder onze professionele ervaring waren wij mogelijk minder kritisch. In de volle wetenschap dat we niet de enige zijn in Nederland zou deze brief ook niet geschreven zijn, aan pathetisch gedrag hebben we een hekel. Eigenlijk willen wij helemaal geen klaagweblog. We kunnen onze tijd wel beter verdoen, echter we oordelen dat er iets wezenlijks fout is in de geestelijke gezondheidszorg.

AFRONDING

Wij hopen dat onze zoon zijn plek gaat vinden in de maatschappij, mogelijk zonder hulp van de GGZ. Want enkele positieve ervaringen ten spijt, is het aan ons als ouders te danken dat de BV Thuis nog draait. Wij hebben alle ondeskundigheid tot op heden kunnen pareren om onherstelbare schade door de GGZ te voorkomen. Toch weten wij al jaren dat wij het niet alleen kunnen. Drie en half jaar wachten op deskundigheid heeft uiteindelijk geleid tot een ‘drol van een behandelingsaanbod’, niet afgestemd op onze zoon, enkel om geld te verdienen. Onze zoon past blijkbaar niet in hun mal. Wij laten hem niet misvormen door gebrek aan een adequaat aanbod. Zorg op maat blijkt geen zorg voor de individu, het beperkte aanbod van de zorgaanbieder is maatstafgevend.

 Als wij over tien jaar tot de conclusie komen: ‘Thank God, we hebben het gered zonder de GGZ’, kunt u zich voorstellen dat wij geen constructief kritisch houding meer hebben. In dat geval zullen wij alsnog een ode brengen aan minister Schippers. Voorlopig wil ik er nog niet aan denken, maar er moet echt werk verzet worden voor een gezonde geestelijke gezondheidszorg in Nederland.

Geachte heer Van Rooij, met Achlum als aanleiding en mijn persoonlijke drijfveren als motor, is deze brief tot standgekomen. Ik heb geprobeerd me te beperken, want ik zou een boekwerk kunnen schrijven doorspekt met vermakelijke maar trieste anekdotes uit privé- en werksfeer. Ik doe dat niet. Ook besef ik dat u niet verantwoordelijk bent voor de toestand van GGZ Nederland de afgelopen jaren, u bent wel verantwoordelijk voor het huidige GGZ beleid en daarom het aanspreekpunt. Deze light versie breng ik u andermaal onder aandacht en hoop via de sociale media op suggesties ter verbeteringen. Ik ben ervan overtuigd dat een inhoudelijk goede GGZ organisatie alleen dan kan functioneren als het kritische geluiden vanuit het werkveld op een organische manier kan integreren. Pas dan is het mogelijk om stupiditeiten van de minister te pareren.

Ik dank u voor uw aandacht en roep andere lezers op te reageren of deze brief verder te verspreiden.

Met vriendelijke groet,

SprakeloosID

brief is ook verschenen op dolgedraaid met twitteradres @donderwolken

Noten:

1. SPOOKRIJDERS in de zorg, Pleidooi voor een gezondheidszorg zonder meldplicht, privacyschending, afbraak van instituties, en zonder megalomane systemen. Uitgeverij Eburon, Delft 2011

2. Hoera, ik ga weer naar school. Leerlingen met psychische of gedragsproblemen die thuiszitten, Nationale Ombudsman 24 januari 2011

Voor de Grieken, of tegen? Misschien wel met?

Als ik ergens een hekel aan heb is het een vrijdagmiddagdilemma. Ze zijn natuurlijk altijd vervelend, maar op vrijdagmiddag kan ik ze missen als oude Griekse druiven. Ben je aan het afronden op je werk, kijk je even op twitter en blijkt er een radioprogramma over Griekenland te gaan. Ik kan niet oordelen over de inhoud, maar het is ‘trending’ op twitter. Het nieuws wordt trouwens al dagenlang gevuld met Griekenland en de centjes. Ik ben er niet over uit wat er van te vinden. Kijk, die flapdrollenacties van Geert Wilders met de teruggave van de drachme is aardig voor een derderangs cabaretvoorstelling. Je neemt het waar, maar echt beklijven doet het niet. Dat de SP tegen steun aan Griekenland is, verbaast me enigszins. Want solidariteit moet toch verder gaan dan onze landsgrenzen? De SP kennende zullen er vast steekhoudende argumenten zijn die ik niet begrijp. Sowieso de macro-economische impact van de Griekenlandcrisis kan ik niet overzien. Mijn middelbare schoolkennis van economie en een paar bijvakken op de universiteit zijn daarvoor niet toereikend. Des te knapper vind ik het dat hele volksstammen het weten waarom ze voor of tegen zijn. Ik niet.

Mijn hart zegt, we zijn met zijn allen het Europese avontuur aangegaan, dan ook in voor- en tegenspoed. Echter mij bereiken ook de wildwest verhalen van de Griekse corruptie die bijna spreekwoordelijk is. Pensioenen die van vader op dochter overerfbaar zijn, klassen van 10 kinderen en een belastingmoraal die in Nederland tijdens de borrelpraat het schaamrood op de kaken van een gemiddelde VVD-er laat kleuren.

Mijn ratio heeft geen flauw idee wat te doen met alle berichten over het Griekse faillissement, domino-effecten ten aanzien van Ierland en Portugal en dat de Nederlandse belastingbetaler er voor op moet komen draven. Gisteren hoorde ik dat de banken en andere grote beleggers in staatspapieren, hard bezig zijn om hun aandeel te verkopen. Dat schijnt terecht te komen bij de ECB en dus uiteindelijk bij de belastingbetaler. Waarom dat zo moet lopen, weet ik niet, maar ik hoor er niemand over klagen. Op zo’n moment gaat er een anti-kapitalistisch laatje bij me open. ‘Verdorie, die banken, de eigenlijke oorzaak van de kredietcrisis, weten met een constructie hun verantwoordelijkheden te verzaken? Ik zei u al, ik snap het niet en daarmee duw ik het anti-kapitalistische laatje maar snel weer dicht. Als mild linkse kerkganger heb ik wel vetrouwen in minister De Jager, mits hij zich niet al te veel laat meesleuren door valse sentimenten van het gedooggedrocht onder leiding van premier Rutte.

 

Ik weet het dus niet, tot ik een verhaal van een collega, net terug uit Griekenland, hoorde. Ik vat haar verhaal samen:

‘Och op de eilanden merk je er niet zoveel van. Ze praten er wel over, maar ze verdienen hun geld met toerisme, dus….. Lachend laat ze weten dat er een bankconferentie was in haar hotel. Het verhaal ging dat een oude man zijn geld van de bank had gehaald en dat daarmee een instabiele bancaire situatie dreigde op het eiland. De oplossing was een conferentie, dat wil zeggen dat er in de hoteltuin rijk gevulde tafels waren, de plaatselijke sirtakimuzikanten werden opgetrommeld en een toespraak van ongeveer vijf minuten van de directeur het startschot was voor een genoeglijke avonddis. Waarschijnlijk het oplossen van de crisis op zijn Grieks.

Ook zal de bonnetjesanekdote nog lang meegaan in haar vakantieverhalen. Op de tweede dag begreep ze het bonnetje na afloop van de maaltijd niet helemaal. De uitleg van de hoteleigenaar ging over kosten, belasting en het eindbedrag. Hoewel het woord belasting onervaren moet hebben geklonken uit de mond van de hotelier, was de uitleg afdoende. Twee dagen later, een nieuwe maaltijd en dus een nieuw bonnetje, maar een andere methodiek. Voor de belasting stond nu nadrukkelijk het getal nul. Wederom nieuwsgierig naar de ratio, vertelde de man zonder blikken of blozen:’De ouderdomsuitkering van mijn vader is gekort, dus de regering krijgt voorlopig geen cent meer van me.’ Hij vertrouwde erop dat zijn Griekse logica ook vanzelfsprekend zou zijn voor zijn Nederlandse gasten. Niet dus. Ben ik nu voor of tegen de Grieken? Ik weet het nog steeds niet, stom hè. Misschien moeten al die serieuze mannen gewoon de sirtake gaan dansen en lekker eten. Klaar is Cees.

 

OPEN BRIEF aan de directeur GGZ Nederland

Aan de directeur GGZ Nederland

De heer P. van Rooij

p.a. Sociale Media

Duiven, 13 juni 2011

Betreft: Uiting bezorgdheid naar aanleiding van uw lezing bij de conventie van Achlum

(Voor mensen die schrikken van de lengte van de brief, hier een verkorte versie)

Geachte heer Van Rooij,

INLEIDING

Voor ik start over de aanleiding van deze brief, namelijk de conventie van Achlum waar u een lezing hebt gegeven met als titel ‘De directeur van GGZ reflecteert’, wil ik graag beginnen over de actualiteit. Het zal u niet ontgaan zijn. Voor mij een ‘mediahoogtepunt’, maar voor de GGZ ontegenzeggelijk het dieptepunt, is de uitspraak van onze minister van

VWS mevrouw Edith Schippers. Zij vindt dat het psychiatrisch ziek zijn, meer geaccepteerd moet worden als een onderdeel van het leven. Tja, leven is lijden en dit kabinet wil er niet voor betalen. Met één uitspraak, uiteraard een hele domme vinden wij als kenners van de GGZ, wordt een deel van de DSM 4 teniet gedaan. Psychiatrisch ziek zijn wordt door deze minister niet als ziek zijn beschouwd. Zo zie ik tenminste de uitspraak van mevrouw Schippers. Nu is het in dit gedoogkabinet niet ongewoon om belangrijke boeken, bijvoorbeeld de Koran te decimeren tot de Donald Duck, maar van een VVD-er had ik toch meer inhoud verwacht. Stel dat er nog verder bezuinigd moet worden, moet volksziekte nummer, hart- en vaatziektes, er aan geloven? Ga maar eens na, dat in 2012 besloten wordt dat 50% van de hartoperaties niet meer uitgevoerd mogen worden. Bij leven hoort immers ook doodgaan, dus het verlengen van het leven door dure operaties wordt niet meer gezien als een overheidstaak. Ik kan doorgaan in de redenatie van mevrouw Schippers en het hele overheidsbeleid gaan ridiculiseren, maar dat is wat minister Schippers zegt over het psychiatrisch ziek zijn. Er is dus werk aan de winkel voor GGZ Nederland.

ACHLUM

En dat er werk aan de winkel is, vermeldde u al op de bijeenkomst in Achlum. De bezuinigingen pakten zich al als donkere wolken boven GGZ land. U gaf te kennen dat uw organisatie moest werken aan het imago bij de beleidsmakers, dat een goede geestelijke gezondheidszorg op termijn meer geld oplevert voor een land, dan dat het geld kost. Ik ben geen bedrijfseconoom, maar ik denk hierin met u mee te kunnen gaan als het gaat om het voorkomen van langdurig werkverzuim, criminalisering in de maatschappij en dat preventie per definitie altijd goedkoper is dan genezing. Ik wil het echter in deze brief vooral bekijken vanuit de humanitaire kant. Tegenstanders van het kabinet Rutte noemen dat beschaving. Ik ben graag een radertje in het beschavingsoffensief. Als inleiding van uw reflectie die dag gaf u een aantal getallen, bijvoorbeeld dat 40 % van de psychiatrisch zieken niet bereikt worden en dat 30 % oneigenlijk gebruik maakt van de voorzieningen. Ik wil daar een derde groep aan toevoegen, namelijk de groep die wel bereikt wordt, waarvoor de GGZ gelden ontvangt, maar voor wie de GGZ niets kan, wil of durft te doen. Hoe groot deze groep is, durf ik niet in percentages uit te drukken, alleen bij de jeugdigen zijn er velen die hierdoor bijvoorbeeld niet naar school kunnen. In de loop van deze brief zult u tussen de regels door bemerken dat een persoonlijke motivatie voor het schrijven van deze brief is, al zal ik nooit ‘man en paard’ noemen omwille van de privacy van onze oudste zoon.

U vertegenwoordigt 85.000 mensen, werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg. Met o.a. een achtergrond als psychiatrisch verpleegkundige en in het dagelijks werk veel van doen met de GGZ, is dat de tweede motiverende reden om in Achlum speciaal bij u op bezoek te gaan. Want ik ben van mening dat de GGZ nogal wat te reflecteren heeft.

DE GGZ HEEFT EEN MISSIE

De missie van GGZ Nederland is: GGZ Nederland bevordert de goede geestelijke gezondheid(szorg) en komt op voor alle randvoorwaarden die noodzakelijk zijn om dit te bereiken.

Dat is niet mis en na de uitspraak van minister Schippers is deze missie nog eens substantieel zwaarder geworden. De randvoorwaarden zijn verslechterd, nota bene door onze eigen minister. Wil de inhoud van het werk in de GGZ voorop staan, dan moet er keihard gewerkt worden tegen het politieke gezag in. Zit dat opgesloten in de missie van GGZ Nederland, of zijn de verslechterde randvoorwaarden goed genoeg? Tijdens de bijeenkomst op 28 mei 2011 vroeg ik u of u als directeur weet wat er daadwerkelijk op de werkvloer afspeelt en hoe de gemiddelde werker in GGZ het hedendaagse werk ervaart? Ik heb zelf wel een idee en daarbij zijn de nieuwste bezuinigingen niet verdisconteert. En hoewel mijn idee niet gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek, heb ik slechts de dagelijkse werkpraktijk als uitgangspunt. En ik kan u mededelen dat ik heel veel hardwerkende collega’s zie, met het hart op de juiste plaats en ruim voldoende opleiding en ervaring, maar bij wie de werksatisfactie langzaam maar zeker wegsijpelt. Er is wat mij betreft werk aan de winkel, zowel naar de ‘boze en kortzichtige(politieke) buitenwereld, maar zeker ook intern. Misschien wel allereerst intern, want zelf ben ik opgevoed met de slogan: ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf.’ En soms zijn oneliners heel treffend en werkzaam.

Onlangs kreeg ik een boekje onder ogen van een bestuurder van de Riagg Rijnmond, Jos Lamé e.a.1 Op de achterkant staat het volgende:

‘Jos Lamé, bestuurder van de Riagg Rijnmond, is volgens de Rotterdamse wethouder Jantine Kriens een spookrijder in zijn kritiek op het overheidsbeleid (NRC 17-7-2010). “De weg waarop hij rijdt is inmiddels verlegd.”

Onder de geuzennaam ‘Spookrijders in de zorg’ vond Lamé in korte tijd een groot aantal wetenschappers en praktijkmensen bereid om in hun bijdragen zichtbaar te maken dat hij bepaald niet alleen staat in zijn zorgen over het gewelddadig overheidsoptreden.

Zal GGZ Nederland, na ook eerst de hand in eigen boezem te hebben gestoken, meegaan in het bitter noodzakelijke spookrijden, of accepteert het dat ‘de weg waarop het moet rijden verlegd is’ ook al is de kennis aanwezig dat die weg langs diepe ravijnen loopt en waarbij met zekerheid velen in de afgrond zullen vallen, medewerkers en cliënten?

Ik denk dat we het eens zijn dat de GGZ nog een wereld te winnen heeft in de Nederlandse maatschappij, te beginnen bij de onwetendheid van de minister. Dat neemt niet weg dat ik als professional me af en toe groen en blauw erger aan de werkwijze van de GGZ, zowel op institutioneel vlak en dientengevolge ook op het niveau van de individuele werknemer, maar bovenal heb mogen ervaren als consument (als vader van een zoon met een psychisch smetje) welk een rampzalige lompigheid de GGZ ook in zich herbergt.

MIJN MISSIE

Mijn aanwezigheid op de conventie van Achlum was vooral ter ontspanning en van nieuwsgierigheid. Geheel onverwacht kreeg ik een uitnodiging en ik zag de mogelijkheid een aantal blogjes te schrijven voor mijn weblog  www.sprakeloosverhalen.wordpress.com . Schrijven is een hobby van me. Voor alle bijeenkomsten een passend verhaal is het doel, zo

ook ‘de directeur van de GGZ reflecteert’. De vorm waarin het verhaal gegoten wordt, is altijd een verrassing, ook voor mezelf. In dit geval drong zich langzaam maar zeker de open brief-vorm bij me op. En dat kan u nauwelijks verbazen, mocht u de tijd hebben gehad om op mijn (ons) andere weblog te kijken. Ik heb u immers na afloop mijn kaartje gegeven met alle gegevens erop. Als gevolg van kennis van de geestelijke gezondheidszorg als professional (ook bij mijn echtgenote) was de praktijkervaring die we meemaken ronduit onthutsend, de aanleiding om onze ervaringen van ons af te schrijven. Ongenuanceerd soms, recht uit

het hart, maar bovenal met als functie al schrijvend een uitlaatklep te hebben. Een beetje kennis van de menselijke psyche leert dat dit een gezonde manier is om ongezonde gevoelens kwijt te geraken. Ons blog www.dolgedraaid.wordpress.com heeft geen wetenschappelijke pretenties, maar wij zijn ervan overtuigd dat onze ervaringsdeskundigheid niet zomaar uit de lucht gegrepen is. Het is in ieder geval lezenswaardig voor hen die in de GGZ werken. Deze open brief is derhalve het samengaan van een aantal persoonlijke missies te weten: de wens om te schrijven, op te komen voor ons zoon en hart voor de GGZ in het algemeen.

WAAR ZIJN WE NU IN GODSNAAM MEE BEZIG?

Twee drijfveren zijn er om een ‘ventilatie’ blog te schrijven en dus deze open brief aan u. Allereerst uiteraard vanuit mijn professionele kijk op de GGZ, ten tweede wordt deze brief gevoed door persoonlijke ervaringen. Te beginnen met mijn (onze) professionele kijk op de geestelijke gezondheidszorg.

Ik hoef slechts een woord te noemen en menig collega zal me bijvallen, te weten bureaucratie. ‘Als er geen bureaucratie zou zijn, konden we gewoon ons werk doen.’ Iedereen ervaart de dagelijkse bureaucratie natuurlijk anders en vooral gaat er anders mee om. Ik ga in deze brief geen aanmatigend lesje bestuurskunde geven, nog daargelaten of ik dat op een objectieve wijze kan. Ik volsta met een opsomming van gerelateerde woorden en begrippen: verkokering van de zorg, regelzucht, controlezucht, productie-eisen, productie-afspraken, overhead, externe adviezen, indicatiebesluiten, geldstromen, vermarkten, timemanagement op de werkvloer, protocolliseren etc.etc.

Ieder individu gaat er anders mee of ervaart het anders. In eerste instantie lijkt het heel gezond om alle bureaucratische belast van je af te laten glijden als werker in de GGZ. ‘Het is nu eenmaal een gegeven in de hedendaagse samenleving.’ Als overlevingsstrategie kun je dit natuurlijk een tijdje volhouden, maar hoe ver kom je dan af te staan van je eigen gevoel en/of professie. De beleids- en managerscultuur gaat in toenemende mate de inhoud van het werk bepalen. Het is mijn ervaring dat het aantal managers met inhoudelijke kennis steeds minder wordt dan wel opgeslokt wordt door de eisen van de zelfstandige dynamiek van de ‘bureaucratie’. Het meest levendige bewijs is in deze brief al genoemd, de minister zelf.

Ik ervaar bij steeds meer collega’s berusting, langzaam maar zeker overgaand in een overlevingsstrategie die een vervlakking met zich meebrengt die niet goed kan zijn voor cliënten. Bij anderen zie ik nog wel enige passie, maar ik moet tot mijn spijt constateren dat

het dan vooral het ‘bevredigen van de bureaucratie’ is. Zij lopen in de pas met de actuele eisen, maar zoals gezegd, heeft het steeds minder met de daadwerkelijke inhoud van de geestelijke gezondheidszorg te maken. Met name bij jonge collega’s zie ik, mochten zij zich na enkele jaren kunnen handhaven in de geestelijke gezondheidszorg (!!) dat zij in toenemende mate bevreemd zijn met het ‘object van zorg’ en zich steeds meer gaan vereenzelvigen met de protocollen en andere bureaucratische eisen. Ik constateer een robotisering van de geestelijke gezondheidszorg, in een pessimistische bui wil ik het zelfs de autismisering van de zorg willen noemen.

En natuurlijke zijn er onverbetelijke optimisten, maar ook zij zullen moeten constateren dat het zoveel beter kan, misschien wel met hetzelfde geld. Het moge duidelijk zijn dat ik mezelf niet onder die optimisten schaar als het de geestelijke gezondheidszorg betreft.

Met de missie van GGZ Nederland in het achterhoofd, denk ik dat er intern nog een wereld te winnen is, wil je in staat zijn om je naar de buitenwereld inhoudelijk te presenteren. En daar bedoel ik niet mee het winnen van een paar procentpunten minder bezuinigen in de onderhandelingen met de overheid, of het openhouden van een enkele voorziening. Dat is winst voor de bühne, maar jezelf profileren als een gezonde GGZ organisatie, begint bij je eerste vertegenwoordigers, de werknemers op de werkvloer. Zonder hen, geen geestelijke gezondheidszorg, want in het contact met cliënten is naast opleiding en ervaring vooral mededogen van belang. In bureaucratische en megalomane fusie-organisatie zie ik het mededogen verdwijnen. Mededogen is niet alleen iets voor de werkvloer, mededogen is iets dat door de hele organisatie moet zitten, wil het effect sorteren.

DE PERSOONLIJKE NOOT

In het bovenstaande spreek ik niet over ondeskundigheid, ongeïnteresseerd gedrag en respectloosheid van collega’s naar cliënten toe, als gevolg van door mij gesignaleerde ontwikkelingen in de geestelijke gezondheidszorg. Het zal met zekerheid wel gebeuren, maar ik zie hier vooral de actuele ontwikkeling als veroorzaker. In de meest positieve

benadering is de verzakelijking van de bedrijfscultuur de veroorzaker van het ontnemen van het noodzakelijke mededogen naar cliënten. In de literatuur wordt in deze ook wel gesproken van parallelle processen in de organisatie. Als het gaat om mijn ervaring als consument, permitteer ik me toch minder terughoudendheid. Persoonlijk getroffen door de bejegening van individuele professionals en gerenommeerde instellingen kan ik ook nu met een rijtje begrippen en classifiseringen komen: Ondeskundigheid, leugenachtigheid, niet aan afspraken houden, niet aansluiten bij cliënt, lompheid en vooral het bedienen van de bureaucratie, niet de inhoud van de geestelijke gezondheidszorg volgend.

Af en toe komt persoonlijke rancune bovendrijven en het liefst zou ik enkele persoonlijke professionals en vooral een gerenommeerde instelling nadrukkelijk willen benoemen. Niets liever dan dat. Maar onze zoon is er niet meegeholpen, maar mede door toedoen van de niet te noemen instelling, gehanteerde wachtlijsten en worsten die voorgehouden zijn, lukt het al drie jaar niet om de aansluiting met het onderwijs te bereiken. De GGZ staat dit in de weg in verband met het uitblijven van adequate behandeling. De PR van genoemde instelling is waanzinnig goed, de website gelikt, maar het blijken loze beloftes, misschien alleen voor de bühne, om centen los te krijgen van de minister, met als doel handhaving van de organisatie in plaats van het bedienen van de missie van GGZ Nederland.

Onze persoonlijke ervaring dus als drijfveer. Kent u het begin dit jaar verschenen rapport van de Nationale Ombudsman2 ? Daarin trof ons het volgende citaat:

 En het is niet zo raar dat deze passage ons trof, want als ouders hebben wij de Nationale Ombudsman geschreven en hen het recht gegeven indien nodig passages uit onze brief te gebruiken. Aldus geschiedde.

Zonder onze professionele ervaring waren wij mogelijk minder kritisch geweest. Zonder de wetenschap dat er duizenden kinderen als onze zoon in Nederland zijn, ieder met een eigen verhaal, zouden wij waarschijnlijk helemaal niet in de pen geklommen zijn op enig moment. Wij weten als geen ander dat pathetisch gedrag geen goede probleemoplossende ingrediënten bevat. Eigenlijk willen wij helemaal geen weblog met als titel www. dolgedraaid.wordpress.com , integendeel. We kunnen onze tijd wel beter verdoen. We voelen en weten dat er echter iets wezenlijks niet goed gaat in de geestelijke gezondheidszorg. En trouw aan mijn eigen opvoedingsnormen,verbeter de wereld en begin bij jezelf.

Met mijn persoonlijke missies als drijfveren, is deze open brief tot standgekomen.

AFRONDING

Soms hebben wij vergezichten. De ene keer zijn ze donkerder gekleurd dan de andere keer. Wij hopen dat het onze zoon over tien jaar goed gaat en dat hij zijn plek heeft gevonden in de maatschappij. En misschien heeft hij die plek wel gevonden zonder de GGZ. Want naast ook enkele positieve ervaringen met individuele begeleiders, is het aan ons als ouders te danken dat de BV Thuis het hoofd boven water kan houden. Wij hebben alle ondeskundigheid tot op heden kunnen pareren zodat het psychische plekje bij onze zoon, niet uitgroeit tot onherstelbare vervuiling door de GGZ. Toch weten wij al jaren dat wij het niet alleen kunnen, maar drie en half jaar wachten op deskundigheid heeft uiteindelijk geleid tot een ‘drol van een behandelingsaanbod.’ Het is toch te gek voor woorden dat geestelijke gezondheidszorg in een mal moet passen om zodoende op beleidsniveau beheersbaar te kunnen zijn en dat er niet meer gekeken kan worden naar de persoon die hulp nodig heeft. Zorg op maat is geen zorg toegespitst op het individu, bij zorg op maat is vooral de aanbodzijde maatstafgevend geworden. Als zorgaanbieder meten zij de maat.

Als wij over tien jaar tot de conclusie komen: ‘Thank God, we hebben hem niet laten misvormen door de GGZ’, kunt u zich voorstellen dat wij geen constructief kritisch houding meer hebben. In dat geval zullen wij mogelijk alsnog een ode brengen aan minister Schippers. Ik kan het me nu nog niet voorstellen, maar er moet heel veel gebeuren met een gezonde geestelijke gezondheidszorg in Nederland.

 Beste mijnheer Paul van Rooij, met Achlum als aanleiding en mijn persoonlijke drijfveren als motor, is deze brief tot standgekomen. Ik hoopte vooraf me te kunnen beperken tot een brief, want ik zou een boekwerk kunnen schrijven doorspekt met vermakelijke maar eigenlijk zeer trieste anekdotes uit privé- en werksfeer. Ik doe dat niet. Ook besef ik dat u niet verantwoordelijk bent voor de toestand van GGZ Nederland de afgelopen twintig jaar, u bent echter wel verantwoordelijk voor het huidige GGZ beleid en daarom een gemakkelijk aanspreekpunt. En ondanks de lengte, mogelijk te lang voor een weblog, hoop ik dat de open brief gelezen zal worden en via de sociale media verder verspreid gaat worden en dat er meerdere mooie suggesties voor verbeteringen gaan komen. Want ik ben ervan overtuigd dat een inhoudelijk goede GGZ organisatie alleen dan kan functioneren als het kritische geluiden vanuit het werkveld op een organische manier kan integreren. Pas dan is het mogelijk om stupiditeiten van de minister te pareren.

Ik dank u voor uw aandacht en roep andere lezers op om te reageren of deze brief verder te verspreiden (via direct mail op twitter, zal ik me alsnog aan u bekend maken, mocht u mijn kaartje niet meer hebben. In verband met privacyredenen, onderteken ik met mijn twitternaam)

Met vriendelijke groet,

SprakeloosID

Op beide blogs is de brief geplaatst

www.sprakeloosverhalen.wordpress.com

corresponderend met twitteradres @sprakeloosID

www.dolgedraaid.wordpress.com

corresponderend met twitteradres @donderwolken

1SPOOKRIJDERS in de zorg, Pleidooi voor een gezondheidszorg zonder meldplicht, privacyschending, afbraak van instituties, en zonder megalomane systemen. Uitgeverij Eburon, Delft 2011

2Hoera, ik ga weer naar school. Leerlingen met psychische of gedragsproblemen die thuiszitten, Nationale Ombudsman 24 januari 2011

Leve de allochtone feut

 ‘Ik heb het licht gezien, driewerf Eureka!!!’
Mooier kan ik een stukje niet beginnen, maar ik heb er ook alle redenen me oprecht gelukkig te voelen.
‘Waarom?’
Ik weet nu hoe we het integratievraagstuk moeten oplossen. Ik verwijt mezelf dat ik niet eerder op de gedachte ben gekomen, het had de Nederlandse maatschappij een hoop narigheid kunnen besparen, zowel op menselijk vlak als in economisch opzicht.

‘Hoe Sprakeloos, hoe? Vertel het ons!!!’
We hebben te maken met de verplichte inburgeringscursus. Zòu dit fenomeen werken, dan kost dit een lieve duit, maar de effectiviteit is nooit bewezen. En volgens goed Nederlands gebruik heeft de bureaucratie weer hard toegeslagen op dit beleidsgebied en de wachtlijsten zijn enorm. Ook volgens goed Nederlands gebruik wordt dan niet meer over de effectiviteit gesproken, maar gekeken hoe de procedures verbeterd kunnen worden. Of iemand nu de Nederlandse taal spreekt, weet wie Willem van Oranje is en wie vadertje Drees, doet niet ter zake.
De bureaucratie streeft naar optimalisering van deelname. Is dit optimum bereikt dan is succes verzekerd?!?!

Maar beste lezers, in ons onvolprezen land hebben we een instituut dat al decennialang een werkzaam procédé heeft om mensen maatschappelijk aan elkaar te koppelen en wel voor hun leven lang.
‘O ja, Sprakeloos, vertel!
Waar zijn de Captains of Industry, ministers, hoge ambtenaren, kroonprinsen en directeuren van non-profitorganisatie bijna allemaal zonder uitzondering bij geweest?
Ik zal u niet langer in spanning houden, het is de studentenvereniging, het corps wel te verstaan. Vanuit deze verenigingen worden netwerken voor het leven gecreëerd, baantjes worden elkaar toegeschoven en in moeilijke tijden staan ze klaar voor elkaar. En iedereen mag lid worden, mits ze de ontgroening maar op een goede manier doorkomen. Maatschappelijk succes verzekert, want dat alleen de beste mensen op topposities terechtkomen, daar geloof ik niet in. Voor goede banen en invloed zijn vooral netwerken van belang.

Dus Sprakeloos?
Zien jullie het niet, 1 + 1 = 2, toch?
We schaffen de inburgeringscursussen af en een ieder die vrijwillig naar Nederland komt, wordt vakkundig ontgroend, de kennis is immers in huis. Na een aantal weken van vernedering krijgt een iedere de mogelijkheid om zich in te vechten in de Nederlandse samenleving. De saamhorigheid onderling van de allochtone feuten groeit en bij een succesvolle missie hebben ze al een waardevol netwerk om hun positie in de Nederlandse samenleving te beginnen. Succes verzekerd.

En Sprakeloos, hoe ziet die ontgroening eruit?
Euhh, ja ik ben geen ervaringsdeskundige, want nooit lid geweest van een studentenvereniging. Ik voelde me ‘destijds te individualistisch en te goed voor zo’n drilcursus en bovendien ontbrak het me aan een hete aardappel in de keel. Dus ik ben nu slechts blogger die zijn frustraties over studentenverenigingen maar wegschrijft bij het ontbreken van een glansrijke maatschappelijke carrière. Ik heb mijn kans op ontmenselijking en wedergeboorte die erop volgt helaas gemist. Ik zal er mee moeten leren leven, maar ik gun anderen die kansen natuurlijk wel.

Hoe de ontgroening eruit moet zien? Nu, moslims verplicht bier te laten drinken en varkensschnitzels consumeren, strenge moslima’s in badpak laten paraderen tijdens ontgroeningsbijeenkomsten. Antillianen en Surinamers ontdoen van alle blingbling en in het vooruitzicht stellen dat monogamie de eis is.
Nou Sprakeloos, dit is wel hard en gebaseerd op vele vooroordelen.
Goed, goed, ik geef toe, ik weet niet hoe de ontgroening gaat, daarvoor zijn anderen die hun leden succesvol de maatschappij in weten te loodsen. Laten zij dit werk doen.

En het gevolg?
Gelukkige mensen, geen enge partijen meer en gezamenlijk worden we nog beter met de Olympische spelen.
Weg met de inburgering, leven de allochtone feut.

Klein uitstel open brief GGZ Nederland

Nederlanders, opnieuw de Chinezen van Europa?

Ik wil niet stigmatiseren, maar soms vind ik ons een stelletje viespeuken. Op school leerde ik dat wij de Chinezen van Europa zijn. Dat werd dan met gepaste VOC-trots gezegd, want wij Nederlanders weten altijd onze handeltjes wel ergens weg te halen. Nu ervaar ik ons nog steeds als de ‘Chinezen’ van Europa, maar ik constateer dat met een diepgeworteld ongenoegen. Want sinds wanneer spugen wij zo massaal in het publieke domein?

Is dat u nu ook opgevallen dat we de laatste tien jaar behoorlijk van ons af spritsen. Het kan u haast niet ontgaan zijn. Vaak zie ik groepen jongeren, onachtzaam langs sjokken en met enige regelmaat wordt achteloos overtollig speeksel weggezeild. Soms gaat daar zelfs een uitgebreid keel- en neusconcert aan vooraf en worden omstanders getrakteerd op een fluim die een kwart stoeptegel beslaat. Gelukkig zijn dit uitzondering, maar niet minder onsmakelijk als je ’s morgens op de trein staat te wachten. Nee, waar ik me hogelijk over verbaas is de achteloosheid waarmee veel jongeren (en in dit kader hanteer ik het begrip jongere tot de leeftijd van zo’n 35 jaar) te pas en te onpas van zich af tuffen. Meestal zijn het mannen, maar tot mijn grote leedwezen is een substantieel deel van de spritsers ook vrouw. En ik garandeer u dat mijn wereldbeeld wankelde toen ik een bloedmooie bakvis, haar hakken tikkend op het trottoir, even opzij kijk en een beetje mondinhoud aan de openbaarheid gaf. De nonchalance waarmee ze vervolgens heupwiegend doorliep met een air van er is niets aan de hand, verbaasde mij misschien nog wel het meest.

Waar is het misgegaan in de Nederlandse samenleving dat we de onsmakelijke gewoonte van de Chinezen hebben overgenomen? Het kan toch niet de fluim van Frank Rijkaard op de Duitse voetballer Völler(1990) zijn geweest die we met zijn allen zijn gaan waarderen als zijnde een verzetsdaad tegen de bezetter. Als hommage aan Rijkaard ketsen we er publiekelijk maar op los? Zo groot acht de invloed van de voetballer niet, hoewel zijn jongere collega’s week in, week uit ook geen stichtend voorbeeld zijn. Trouwens ik vraag me ter plekke af, volleyballers en basketballers spuwen toch ook niet aan de lopende band, maar dit terzijde.

Waar de Chinese autoriteiten tijdens de recente Olympische Spelen getracht hebben hun eigen bevolking op te voeden door het publiekelijk rochelen te verbieden, neemt het hier hand over hand toe. Wat is de psychologische achtergrond van deze noviteit. Goed, vroeger gebeurde het ook wel, maar het werd vooral gezien als iets van boeren en lomperiken. Nu ben ik opgegroeid in een landelijke omgeving, maar het was toch algemeen gangbaar niet te spugen, al nam niemand het een oud pruimend mannetje kwalijk dat hij zijn diepbruine inhoud af en toe moest lozen. Het waren uitzonderingen en toen al iets van heel vroeger.

Hebben we soms een hekel aan onze omgeving, de grond waarop we lopen, dus bespugen we het? Of is het een nieuw elan van aanpakken met zijn allen, handen uit de mouwen, spuug in uw handen, rug rechten en aan het werk. We komen er wel uit in tijden van crisis, van welke aard dan ook. Maar voorlopig ziet het er niet zo uit en blijf ik het uitermate smerig vinden, een antropologische crisis als het ware. Ik hoop dat we in de nabije toekomst geen mondiaal spektakel naar ons land halen, want dan zouden we de Chinezen, of all people, moeten inhuren, om ons van dat onsmakelijke gedrag af te helpen.

Spugen, ik spuug erop.